Τόνι Πόρτερ: Ένα μήνυμα προς τους άντρες

Μεγάλωσα στη Νέα Υόρκη, ανάμεσα στο Χάρλεμ και το Μπρονξ. Καθώς μεγάλωνα σαν αγόρι, μας μάθαιναν οτι οι άντρες έπρεπε να είναι σκληροί, να ειναι δυνατοί να είναι γενναίοι, να κυριαρχούν -- χωρίς πόνο, χωρίς συναισθήματα, με εξαίρεση την οργή -- και σίγουρα χωρίς φόβο -- ότι οι άντρες έχουν τον έλεγχο, που σημαίνει ότι οι γυναίκες δεν τον έχουν ότι οι άντρες ηγούνται και ότι εσείς πρέπει απλά να ακολουθείτε και να κάνετε αυτό που λέμε ότι οι άντρες είναι ανώτεροι, οι γυναίκες είναι κατώτερες ότι οι άντρες είναι δυνατοί, οι γυναίκες αδύναμες ότι οι γυναίκες έχουν λιγότερη αξία -- είναι ιδιοκτησία των αντρών και αντικείμενα, συγκεκριμένα σεξουαλικά αντικείμενα Αργότερα ανακάλυψα οτι αυτό είναι η συλλογική κοινωνικοποίηση των αντρών, ευρύτερα γνωστό ως "το κουτί του άντρα". Δηλαδή αυτό το αντρικό κουτί έχει μέσα όλα τα συστατικά για το πώς καθορίζουμε το τι σημαίνει να είσαι άνδρας. Τώρα θέλω επίσης να πω, χωρίς αμφιβολία, ότι υπάρχουν μερικά θαυμάσια, θαυμάσια, πραγματικά θαυμάσια πράγματα στο να είσαι άντρας Αλλά ταυτόχρονα, υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι εντελώς διεστραμμένα. Και πραγματικά πρέπει να ξεκινήσουμε να τα αντιμετωπίζουμε, να τα εξετάζουμε και να μπούμε στην διαδικασία αποδόμησης και επαναπροσδιορισμού του τι ξέρουμε ως ανδρισμό

Αυτά είναι τα δυο παιδιά μου, ο Κένταλ και η Τζέι. Είναι 11 και 12. Ο Κένταλ είναι 15 μήνες μεγαλύτερος από την Τζέι Υπήρχε μια περίοδος που η γυναίκα μου, η Τάμι, και εγώ, είμασταν πολύ "απασχολημένοι" και μπαμ μπαμ... Ο Κένταλ και η Τζέι. Γέλια Και όταν ήταν περίπου πέντε στα έξι, τέσσερα στα πέντε, Η Τζέι μπορούσε να έρθει σε μένα, να έρθει κλαίγοντας. Δεν είχε σημασία γιατί έκλαιγε, μπορούσε να κάτσει στα γόνατα μου, να σκουπιστεί απο το μανίκι μου, απλά να κλάψει, να το βγάλει από μέσα της. Ο μπαμπάς είναι εδώ. Μόνο αυτό έχει σημασία

Τώρα ο Κένταλ από την άλλη -- και όπως είπα, είναι μόνο 15 μήνες μεγαλύτερος -- ερχόταν σε μένα κλαίγοντας, με το που τον άκουγα να κλαίει, ξεκινούσε ένα ρολόι. Έδινα στο αγόρι περίπου 30 δευτερόλεπτα, που σημαίνει, μέχρι να φτάσει σε μένα, Έλεγα ήδη πράγματα όπως, "Γιατί κλαις;" Σήκωσε το κεφάλι σου. Κοίτα με. Εξήγησε μου τι συμβαίνει. Πες που τι έγινε. Δεν σε καταλαβαίνω. Γιατί κλαις; Και από την δική μου απόγνωση για τον ρόλο και τις ευθύνες μου να τον μεγαλώσω σαν άντρα να συμμορφωθεί σε αυτές τις κατευθυντήριες γραμμές και αυτές τις δομές που καθορίζουν αυτό το αντρικό κουτί, Έλεγα πράγματα όπως, Απλά πήγαινε στο δωμάτιο σου. Απλά φύγε, πήγαινε στο δωμάτιο σου. Κάτσε κάτω, ηρέμησε και έλα πίσω να μου μιλήσεις όταν μπορείς να μου μιλήσεις σαν-- "Τι;" (Κοινό: Άντρας.) "σαν άντρας" Και είναι πέντε χρονών. Και όπως μεγαλώνω, έλεγα στον εαυτό μου, "Θεέ μου, τι μου συμβαίνει;" "Τι κάνω; Γιατι το κάνω αυτο;" Και θυμάμαι. Θυμάμαι τον πατέρα μου.

Υπήρχε μια περίοδος στη ζωή μου που είχαμε μια άσχημη εμπειρία στην οικογένεια μας. Ο αδερφός μου, ο Χένρι, πέθανε τραγικά όταν είμασταν έφηβοι. Ζούσαμε στη Νέα Υόρκη, όπως είπα. Ζούσαμε στο Μπρονξ εκείνη τη περίοδο. Και η κηδεία ήταν σε ένα μέρος που λέγονταν Λονγκ Άιλαντ, ήταν περίπου δυο ώρες έξω από την πόλη. Και καθώς ετοιμαζόμασταν να γυρίσουμε πίσω απο την κηδεία, τα αμάξια σταματήσαν στις τουαλέτες για να φροντίσουν οι άνθρωποι τους εαυτούς τους πριν το μεγάλο ταξίδι για την πόλη Και η λιμουζίνα άδειασε. Η μάνα, η αδερφή και η θεία μου βγήκαν έξω, αλλά ο πατέρας μου και εγω μείναμε στην λιμουζίνα. Και μόλις οι γυναίκες βγήκαν έξω, έβαλε τα κλάματα Δεν ήθελε να κλαίει μπροστά μου Αλλά ήξερε οτι δεν θα μπορούσε να κρατηθεί μέχρι να φτάσουμε και ήταν καλύτερα να τον δω εγώ παρά να αφήσει τον εαυτό του να εκφράσει τα συναισθήματα και την συγκίνηση του μπροστά στις γυναίκες. Και αυτός είναι ένας άντρας που, 10 λεπτά πριν, είχε βάλει τον έφηβο γιο του στον τάφο -- κάτι που δεν μπορώ ούτε να φανταστώ. Το πράγμα που μου έχει μείνει περισσότερο είναι ότι μου ζητούσε συγνώμη ενώ έκλαιγε μπροστά μου. Και την ίδια στιγμή, μου έλεγε μπράβο, με ανέβαζε, επειδή δεν έκλαιγα.

Έχω φτάσει επίσης να βλέπω αυτό σαν ένα φόβο που έχουμε εμείς οι άντρες, αυτός ο φόβος που μας παραλύει, μας κρατάει ομήρους σε αυτό το αντρικό κουτί. Θυμάμαι που μιλούσα σε ένα 12χρόνο παιδί, που έπαιζε ράγκμπι και του έκανα μια ερώτηση, του είπα. "Πως θα ένιωθες εάν, μπροστά σε όλους τους συμπαίκτες σου, ο προπονητής σου έλεγε οτι έπαιζες σαν κορίτσι;" Περίμενα να πει κάτι σαν, Θα στεναχωριόμουν, θα νευρίαζα, ή κάτι τέτοιο. Όχι, το αγόρι μου είπε -- το αγόρι μου είπε, "Θα με κατέστρεφε" Και είπα στον εαυτό μου, "Θεέ μου, αν τον κατέστρεφε να τον πουν κορίτσι, τότε τι του μαθαίνουμε για τα κορίτσια;"

(Χειροκρότημα)

Με πήγε πίσω σε μια εποχή όταν εγώ ήμουν 12 χρονών. Μεγάλωσα σε εργατικές κατοικίες στο κέντρο της πόλης. Εκείνη την εποχή μέναμε στο Μπρονξ. Και στο διπλανό κτήριο ζούσε ένας τύπος που λεγόταν Τζόνι. Ήταν περίπου 16 χρονών, και εμείς ήμασταν περίπου 12 χρονών -- μικρότεροι Και έκανε παρέα με όλους εμάς τους μικρότερους. Και αυτος ο τύπος, έκανε αρκετά πράγματα που δεν ήταν ακριβώς καλά. Ήταν ο τύπος παιδιού που οι γονείς έπρεπε να αναρωτηθούν, "Τι κάνει αυτός ο 16χρονος με αυτα τα 12χρονα αγόρια;" Και ξόδευε πολύ χρόνο κάνοντας άσχημα πράγματα. Ήταν ένα μπερδεμένο παιδί. Η μάνα του πέθανε απο υπερβολική δόση ηρωίνης. Τον μεγάλωνε γιαγιά του. Ο πατέρας του δε έπαιζε ρόλο στη ζωή του. Η γιαγιά του έκανε δυο δουλειές Ήταν μόνος στο σπίτι συχνά Αλλά πρέπει να σας πω, εμείς οι νεώτεροι, τον θαυμάζαμε αυτόν τον τύπο. Ήταν κουλ. Ήταν ωραίος. Αυτό έλεγαν οι αδερφές, "Ήταν ωραίος." Έκανε σεξ. Όλοι τον θαυμάζαμε.

Έτσι μια μέρα, ήμουν μπροστά από το σπίτι μου και έκανα κάτι -- έπαιζα, έκανα κάτι -- δεν ξέρω τι. Κοίταξε από το παράθυρο, με φώναξε πάνω και μου είπε, "Έι Άντονι". Με φώναζαν Άντονι καθώς μεγάλωνα. "Έι Άντονι, έλα πάνω". Άμα σε φώναζε ο Τζόνι, πήγαινες. Έτσι κι εγώ έτρεξα πάνω. Καθώς άνοιγε την πόρτα, μου είπε , "Θες λίγο;" Εγώ αμέσως κατάλαβα τι εννοούσε. Γιατί την εποχή που μεγάλωνα, και με την σχέση μας με αυτό το κουτί του άντρα, θες λίγο σήμαινε ένα από δυο πράγματα, σεξ η ναρκωτικά -- και εμείς δεν κάναμε ναρκωτικά. Τώρα το κουτί, η κάρτα μου, το αντρικο κουτί-κάρτα μου, ήταν αμέσως σε κίνδυνο Δυο πράγματα: Ένα, δεν είχα κάνει ακόμα σεξ. Δεν μιλάμε για αυτά οι άντρες Το λέμε μόνο στον πιο στενό φίλο, που είναι ορκισμένος να το κρατήσει μυστικό για μια ζωή την πρώτη φορά που κάνεις σεξ. Για οποιονδήποτε άλλο, κάνουμε σεξ από τα δυο μας. Δεν υπάρχει πρώτη φορά. (Γέλια) Το άλλο πράγμα που δεν μπορούσα να του πω είναι ότι δεν ήθελα. Αυτό είναι ακόμα χειρότερο. Πρέπει να είμαστε πάντα στο κυνήγι. Οι γυναίκες είναι αντικείμενα, ειδικά σεξουαλικά αντικείμενα.

Τέλος πάντων, δεν μπορούσα να του πω τίποτα από αυτά. Έτσι, όπως θα έλεγε και η μάνα μου, για να μην τα πολυλογώ. Απλά είπα στον Τζόνι, "Ναι". Μου είπε να πάω στο δωμάτιο του. Πήγα στο δωμάτιο του. Στο κρεβάτι ήταν μια κοπέλα από τη γειτονιά, η Σίλα. Ήταν 16 χρονών. Ήταν γυμνή. Αυτό που τώρα καταλαβαίνω είναι οτι ήταν πνευματικά άρρωστη, κάποιες φορές λειτουργούσε καλύτερα από άλλες Είχαμε ολόκληρη επιλογή από ακατάλληλα ονόματα για αυτήν. Τέλος πάντων, ο Τζόνι μόλις είχε κάνει σεξ μαζί της. Στην πραγματικότητα, την βίασε, αλλά έλεγε οτι έκανε σεξ μαζί της. Επειδή, αν και η Σίλα ποτέ δεν έλεγε οχι, δεν έλεγε ουτε ναι.

Κι έτσι μου έδινε την ευκαιρία να κάνω και εγώ το ίδιο. Μπαίνω λοιπόν στο δωμάτιο, κλείνω την πόρτα. Φίλοι μου, ήμουν τρομοκρατημένος. Στεκόμουν με τη πλάτη μου στη πόρτα για να μην μπορεί ο Τζόνι να μπει και να δει οτι δεν έκανα τίποτα. Και στεκόμουν εκεί αρκετά ώστε να μπορούσα να έχω κάνει κάτι Και τότε δεν σκεφτόμουν πια τι να κάνω, προσπαθούσα να σκεφτώ πως να βγω από αυτό το δωμάτιο. Έτσι στα 12 χρόνια σοφίας που είχα , Κατεβάζω το φερμουάρ του παντελονιού μου, Βγαίνω από το δωμάτιο. Και βλέπω μπροστά μου ότι, ενώ ήμουν στο δωμάτιο με την Σίλα, Ο Τζόνι ήταν στο παράθυρο και φώναζε παιδιά πάνω. Έτσι τώρα υπήρχε ενα σαλόνι γεμάτο παιδιά. Ήταν λες και ηταν το δωμάτιο αναμονής ενός ιατρείου. Και με ρώτησαν πως ήταν. Και τους είπα, "Ήταν καλό" Και κούμπωσα το παντελόνι μου μπροστά τους, και πήγα προς τη πόρτα.

Τώρα τα λέω όλα αυτά με τύψεις, και ένιωθα πολλές τύψεις και τότε, αλλά ήμουν μπερδεμένος, επειδή, ενώ ένοιωθα τύψεις, ήμουν ευχαριστημένος επειδή δεν με πιάσανε, αλλά ήξερα ότι ένοιωθα άσχημα για αυτό που γινόταν Αυτός ο φόβος οτι έβγαινα από το αντρικό κουτί με κατέλαβε ολοσχερώς. Ήταν πολύ πιο σημαντικό για μένα, για μένα και το αντρικό κουτί-κάρτα μου παρά για τη Σίλα και τι συνέβαινε σε αυτή.

Βλέπετε συλλογικά, εμείς σαν άντρες μας μαθαίνουν να δίνουμε λιγότερη αξία στις γυναίκες, να τις βλέπουμε σαν ιδιοκτησία και σαν αντικείμενα των αντρών. Το βλέπουμε αυτό σαν μια εξίσωση που ισούται με την βία κατά των γυναικών. Εμείς οι άντρες, οι καλοί άντρες, η πλειοψηφία των αντρών, λειτουργούμε στην βάση όλης αυτής της συλλογικής κοινωνικοποίησης Βλέπουμε τους εαυτούς μας ξεχωριστούς, αλλά είμαστε όλοι μέρος της. Βλέπετε, πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι η μικρότερη αξία, η ιδιοκτησία και η αντικειμενικοποίηση ειναι η βάση και η βια δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτά. Άρα είμαστε μέρος της λύσης όσο και μέρος του προβλήματος. Το κέντρο για τον έλεγχο ασθενειών λέει ότι η βια αντρών κατά των γυναικών είναι σε επίπεδο επιδημίας, είναι ο πρώτος λόγος ανησυχίας για την υγειά των γυναικών σε αυτή την χώρα και στο εξωτερικό

Άρα γρήγορα, θα ήθελα να πω, αυτή ειναι η αγάπη της ζωής μου, η κόρη μου Τζέι. Ο κόσμος που ονειρεύομαι για αυτήν, πως θέλω να συμπεριφέρονται οι άντρες; Σας χρειάζομαι. Σας χρειάζομαι μαζι μου. Χρειαζομαι να δουλέψετε μαζί μου και εγώ μαζί σας στο πως μεγαλώνουμε τους γιους μας και τους μαθαίνουμε να είναι άντρες -- ότι ειναι αποδεκτό να μην είναι κυρίαρχοι ότι είναι αποδεκτό να εχουν συναισθήματα και συγκίνηση ότι είναι αποδεκτό να προωθούν την ισότητα οτι είναι αποδεκτο να εχουν φιλες που ειναι απλα φιλες, ότι είναι αποδεκτό να ειναι ολοκληρωμένοι, οτι η απελευθέρωση μου σαν άντρας είναι δεμένη με την απελευθέρωση σας σαν γυναίκες.

Θυμάμαι οταν ρώτησα ένα 9χρονο αγόρι. Ρώτησα ένα 9χρονο αγόρι, "Πως θα ήταν για σένα, αν δεν χρειαζόταν να ανέχεσαι αυτο το αντρικό κουτι;" Μου είπε, "Θα ήμουν ελεύθερος."

¨ Ευχαριστώ φίλοι μου.

(Χειροκρότημα)