Η Tierney Thys κολυμπάει με το γιγάντιο φεγγαρόψαρο

Θα ήθελα να ξεκινήσω απόψε με κάτι τελείως διαφορετικό, ζητώντας να με ακολουθήσετε αφήνοντας τη στεριά και πηδώντας στον ανοιχτό ωκεανό για μια στιγμή. 90 τοις εκατό του έμβιου χώρου στον πλανήτη είναι ο ανοιχτός ωκεανός και είναι εκεί που η ζωή -- ο τίτλος του σεμιναρίου μας απόψε -- είναι εκεί που η ζωή ξεκίνησε. Και είναι ένα ζωντανό και όμορφο μέρος, αλλά αλλάζουμε γοργά τους ωκεανούς με -- όχι μόνο με την υπεραλίευση μας, την ανεύθυνη αλιεία μας, την προσθήκη ρυπαντών όπως το λίπασμα από την καλλιεργούμενη ξηρά. Αλλά επίσης, πιο πρόσφατα, με την κλιματική αλλαγή και ο Steve Schneider, είμαι σίγουρη, θα το αναλύσει με μεγαλύτερη λεπτομέρεια. Τώρα, ενώ συνεχίζουμε να πειραματιζόμαστε με τους ωκεανούς, όλο και περισσότερες αναφορές προβλέπουν ότι ο τύπος θαλασσών που δημιουργούμε θα είναι διάσπαρτος με ζώα χαμηλής ενέργειας, όπως οι μέδουσες και τα βακτήρια. Και αυτός μπορεί να είναι ο τύπος θαλασσών προς τον οποίο κατευθυνόμαστε.

Τώρα, οι μέδουσες είναι παράξενα υπνωτικές και όμορφες και θα δείτε πολλές υπέροχες στο ενυδρείο την Παρασκευή, αλλά μυρίζουν πολύ άσχημα και το sushi και το sashimi από μέδουσες απλά δεν θα σας χορτάσει. Περίπου 100 γραμμάρια μεδουσών ισοδυναμούν με τέσσερις θερμίδες. Άρα μπορεί να είναι καλό για τη γραμμή μας, αλλά κατά πάσα πιθανότητα δεν θα σας ικανοποιήσει για πολύ καιρό. Και μια θάλασσα που είναι γεμάτη και βρίθει από μέδουσες δεν είναι πολύ καλή για όλα τα άλλα πλάσματα που ζουν στους ωκεανούς, εκτός βέβαια εάν τρως μέδουσες. Και αυτός είναι ο αδυσώπητος θηρευτής που εξαπολύει μια ύπουλη επίθεση σε αυτήν τη φτωχή ανυποψίαστη μέδουσα εδώ, ένας ταξιδευτής του ανέμου. Και αυτός ο θηρευτής είναι το γιγάντιο ωκεάνιο φεγγαρόψαρο, το Mola mola, που τρέφεται κυρίως με μέδουσες.

Αυτό το ζώο είναι στο "Στο Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες" επειδή είναι ο βαρύτερος οστεϊχθύς στον κόσμο. Φτάνει σχεδόν τα 2.250 κιλά -- με μια δίαιτα βασισμένη κυρίως σε μέδουσες. Και νομίζω είναι μια ωραία μικρή κοσμολογική σύγκλιση εδώ, ότι το Mola mola -- η αγγλική κοινή του ονομασία είναι ηλιόψαρο -- ότι το αγαπημένο του φαγητό είναι η μέδουσα του φεγγαριού. Έτσι είναι όμορφο, που ο ήλιος και το φεγγάρι ενώνονται με αυτόν τον τρόπο, ακόμα και αν ο ένας τρώει το άλλο. Τώρα έτσι συναντάς τυπικά το φεγγαρόψαρο, από εδώ παίρνουν το κοινό τους όνομα. Τους αρέσει η ηλιοθεραπεία, δεν τα κατηγορώ. Απλά ξαπλώνουν στην επιφάνεια της θάλασσας και οι περισσότεροι νομίζουν ότι είναι άρρωστα ή τεμπέλικα, αλλά αυτή είναι μια τυπική συμπεριφορά, ξαπλώνουν και λιάζονται στην επιφάνεια.

Το άλλο τους όνομα, Mola mola, είναι -- ακούγεται Χαβανέζικο, αλλά στην πραγματικότητα είναι Λατινικό και σημαίνει μυλόπετρα και αποδίδεται στο στρογγυλόμορφο, πολύ παράξενο, περικομμένο σχήμα. Είναι σαν, όπως αυξάνονταν, απλά να ξέχασαν το τμήμα της ουράς. Και στην πραγματικότητα αυτό είναι που με τράβηξε στο Mola από την αρχή, ήταν αυτό το τραγικά παράξενο σχήμα. Ξέρετε, κοιτάζεις τους καρχαρίες και είναι υδροδυναμικοί και είναι λείοι και κοιτάς τους τόνους και μοιάζουν με τορπίλη -- προδίδουν τα χαρτιά τους. Σχετίζονται με τη μετανάστευση και τη δύναμη και μετά κοιτάς το φεγγαρόψαρο.

(Γέλια)

Και αυτό είναι τόσο κομψά μυστηριώδες, είναι απλά -- πραγματικά κρατάει τα χαρτιά του πολύ πιο κρυφά σε σχέση, ας πούμε, με τους τόνους. Έτσι μου κίνησε την περιέργεια με -- ξέρετε, ποια είναι η ιστορία αυτού του ζώου; Έτσι, όπως με οτιδήποτε στην εξέλιξη, τίποτα δεν έχει πραγματικά νόημα, παρά μόνο υπό το φως της εξέλιξης. Το Mola δεν αποτελεί εξαίρεση. Εμφανίστηκαν λίγο μετά την εξαφάνιση των δεινοσαύρων, 65 εκατομμύρια χρόνια πριν, σε μια εποχή που οι φάλαινες είχαν ακόμα πόδια, και προέρχονται από μια επαναστατική μικρή φατρία γουρουνόψαρων -- επιτρέψτε μου μια μικρή κατά Kipling εξιστόρηση εδώ. Φυσικά η εξέλιξη είναι σε κάποιο βαθμό τυχαία και ξέρετε, περίπου 55 εκατομμύρια χρόνια πριν υπήρξε αυτή η μικρή επαναστατική μυθική φατρία γουρουνόψαρων που είπαν, στο καλό με τους κοραλλιογενείς υφάλους -- θα βγούμε στο πέλαγος. Και αρκετές γενιές, αρκετά στριψίματα και στρεβλώσεις και μετατρέπουμε το γουρουνόψαρο μας στο Mola. Ξέρετε, εάν δώσετε στη Μητέρα Φύση αρκετό χρόνο, αυτό είναι που θα παράγει.

Μοιάζουν -- μπορεί να μοιάζουν κάπως προϊστορικά και ημιτελή, συντετμημένα ίσως, αλλά για την ακρίβεια, στην πραγματικότητα είναι τα -- συναγωνίζονται για την κορυφαία θέση του πιο εξελικτικά-παραγόμενου ψαριού στη θάλασσα, ακριβώς εκεί πάνω με τους πλατυϊχθείς. Είναι -- τα πάντα σχετικά με αυτό το ψάρι έχουν αλλάξει. Και με όρους ψαριών -- τα ψάρια εμφανίζονται 500 εκατομμύρια χρόνια πριν και είναι αρκετά πρόσφατα, μόλις 50 εκατομμύρια χρόνια πριν, έτσι -- έτσι με ενδιαφέρον, προδίδουν τους προγόνους τους καθώς αναπτύσσονται. Ξεκινάνε σαν μικρά αβγά και είναι στο "Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες" ξανά επειδή έχουν το μεγαλύτερο αριθμό αβγών από κάθε σπονδυλωτό στον πλανήτη. Ένα μόνο θηλυκό μήκους 1,2 μέτρων είχε 300 εκατομμύρια αβγά, μπορεί να φέρει 300 εκατομμύρια αβγά στις ωοθήκες της -- φανταστείτε-- και φτάνουν πάνω από 3 μέτρα μήκος. Φανταστείτε τι έχει ένα μήκους 3 μέτρων. Και από αυτό το μικρό αβγό, περνάνε από αυτό το αιχμηρό αγκαθωτό στάδιο, που θυμίζει τους προγόνους τους και αναπτύσσονται -- αυτό είναι το μικρό ανώριμο στάδιο τους. Σχηματίζουν κοπάδια σαν ανώριμα άτομα και μετατρέπονται σε μοναχικούς βεεμώθ ως ενήλικα. Αυτός είναι ένας μικρός δύτης επάνω εκεί στη γωνία.

Είναι στο "Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες" ξανά, επειδή αποτελούν τον παγκόσμιο πρωταθλητή αύξησης στα σπονδυλωτά. Από το μικρό μέγεθος εκκόλαψης του αβγού τους, στο μικρό στάδιο της προνύμφης μέχρι που φτάνουν στην ενηλικίωση, αυξάνονται 600 εκατομμύρια φορές σε βάρος. 600 εκατομμύρια. Τώρα φανταστείτε εάν γεννούσατε ένα μωρό και έπρεπε να το ταΐσετε. Αυτό θα σήμαινε ότι το παιδί σας, θα περιμένατε να πάρει το βάρος έξι Τιτανικών. Τώρα δεν ξέρω πώς θα ταΐζατε ένα παιδί σαν και αυτό αλλά -- δεν γνωρίζουμε πόσο γρήγορα αυξάνονται τα Mola στη φύση, αλλά οι μελέτες αύξησης σε αιχμαλωσία, στο Ενυδρείο του Κόλπου Monterey -- ένα από τα πρώτα μέρη που τα έχουν σε αιχμαλωσία -- είχαν ένα που πήρε 360 κιλά σε 14 μήνες. Είπα, τώρα, να ένας αληθινός Αμερικανός.

(Γέλια)

(Χειροκρότημα)

Λοιπόν, το να ζεις μοναχικά είναι καλό, ιδίως στις σημερινές θάλασσες επειδή ο σχηματισμός κοπαδιών υπήρξε σωτήριος για τα ψάρια, αλλά είναι αυτοκτονία για τα ψάρια σήμερα. Αλλά δυστυχώς τα Mola, αν και δεν σχηματίζουν κοπάδια, πιάνονται ακόμα στα δίχτυα σαν ακούσιο αλίευμα. Εάν πρόκειται να σώσουμε τον κόσμο από την απόλυτη κυριαρχία μεδουσών, τότε πρέπει να καταλάβουμε οι θηρευτές μεδουσών τι -- πώς ζούνε τις ζωές τους, όπως το Mola. Και δυστυχώς, αποτελούν ένα μεγάλο ποσοστό του ακούσιου αλιεύματος στην Καλιφόρνια -- μέχρι 26 τοις εκατό στα πελαγικά δίχτυα. Και στη Μεσόγειο, στην αλιεία ξιφία με δίχτυα, αποτελούν μέχρι και το 90 τοις εκατό. Άρα πρέπει να καταλάβουμε πώς ζούνε τις ζωές τους. Και πώς το κάνεις αυτό; Πώς το κάνεις αυτό με ένα ζώο -- πολύ λίγα σημεία στον κόσμο. Αυτό είναι ένα πλάσμα του ανοιχτού ωκεανού. Δεν γνωρίζει όρια -- δεν πάει στη στεριά.

Πώς αποκτάς μια εικόνα; Πώς αποπλανείς ένα πλάσμα του ανοιχτού ωκεανού σαν και αυτό να προδώσει τα μυστικά του; Λοιπόν, υπάρχει μια τρομερή νέα τεχνολογία που μόλις πρόσφατα έγινε διαθέσιμη και είναι πραγματικά ένα δώρο για να αποκτήσουμε μια εικόνα για τα ζώα του ανοιχτού ωκεανού. Και απεικονίζεται ακριβώς εδώ. Αυτός ο μικρός πομπός εδώ πάνω. Αυτός ο μικρός πομπός μπορεί να καταγράψει θερμοκρασία, βάθος και ένταση φωτός, τα οποία συσχετίζονται με το χρόνο και από αυτό μπορούμε να πάρουμε τοποθεσίες. Και μπορεί να καταγράψει αυτά τα δεδομένα για μέχρι και δυο χρόνια και να τα αποθηκεύσει σε αυτόν τον πομπό, να απελευθερωθεί σε προγραμματισμένο χρόνο, να βγει στην επιφάνεια, να ανεβάσει όλα αυτά τα δεδομένα, όλο αυτό το ταξιδιωτικό ημερολόγιο, στο δορυφόρο, ο οποίος τα μεταβιβάζει απευθείας στους υπολογιστές μας και έχουμε ολόκληρο αυτό το σύνολο δεδομένων. Και δεν είχαμε καν -- απλά έπρεπε να μαρκάρουμε το ζώο και μετά πήγαμε σπίτι και ξέρετε, κάτσαμε στα γραφεία μας. Το υπέροχο σχετικά με τα Mola είναι ότι όταν τοποθετούμε τον πομπό πάνω τους -- εάν κοιτάξετε εδώ πάνω -- αυτό που εξέχει, εκεί ακριβώς είναι που τοποθετούμε τον πομπό. Και απλά συμβαίνει αυτό να είναι ένα παράσιτο που κρέμεται από το Mola.

Τα Mola είναι διαβόητα για την μεταφορά τεράστιου αριθμού παρασίτων. Είναι απλά ξενοδοχεία παρασίτων, ακόμα και τα παράσιτα τους έχουν παράσιτα. Νομίζω ο Donne έγραψε ένα ποίημα για αυτό. Αλλά έχουν 40 γένη παρασίτων και σκεφτήκαμε ότι ένα μόνο ακόμα παράσιτο δεν θα είναι μεγάλο πρόβλημα. Και τυχαίνουν να είναι ένα πολύ καλό όχημα για τη μεταφορά ωκεανογραφικού εξοπλισμού. Δεν φαίνεται να τα νοιάζει, μέχρι τώρα. Άρα, τι προσπαθούμε να μάθουμε; Εστιάζουμε στον Ειρηνικό. Μαρκάρουμε στην ακτή της Καλιφόρνια και ξεμαρκάρουμε στην Ταΐβάν και την Ιαπωνία. Και μας ενδιαφέρει πώς αυτά τα ζώα χρησιμοποιούν τα ρεύματα, χρησιμοποιώντας τη θερμοκρασία, χρησιμοποιώντας τον ανοιχτό ωκεανό, για να ζήσουν τις ζωές τους. Θα θέλαμε πολύ να μαρκάρουμε στο Monterey. To Monterey είναι ένα από τα λίγα μέρη στον κόσμο όπου τα Mola καταφθάνουν σε μεγάλους αριθμούς. Όχι αυτήν την εποχή του χρόνου -- περισσότερο περίπου τον Οκτώβριο.

Και θα θέλαμε πολύ να μαρκάρουμε εδώ -- αυτή είναι μια αεροφωτογραφία του Monterey -- αλλά δυστυχώς, τα Mola εδώ καταλήγουν κάπως έτσι. Επειδή σε έναν άλλο από τους κατοίκους μας αρέσουν πολύ τα Mola αλλά με την κακή έννοια. Το θαλάσσιο λιοντάρι της Καλιφόρνια πιάνει τα Mola αμέσως μόλις εισέλθουν στον κόλπο, κόβουν τα πτερύγια τους, τα μετατρέπουν στο υπέρτατο φρίσμπι, στυλ Mola, και μετά τα τινάζουν πίσω μπρος. Και δεν υπερβάλλω, είναι απλά -- και κάποιες φορές δεν τα τρώνε, είναι απλά μοχθηρό. Και ξέρετε, οι ντόπιοι θεωρούν ότι είναι μια απαίσια συμπεριφορά, είναι απλά απαίσιο να το βλέπεις να συμβαίνει, σε καθημερινή βάση. Τα καημένα Mola έρχονται, γίνονται κομματάκια, έτσι κατευθυνθήκαμε νότια, στο Σαν Ντιέγκο. Δεν υπάρχουν τόσα πολλά θαλάσσια λιοντάρια εκεί κάτω. Και τα Mola εκεί, μπορείτε να τα βρείτε πολύ εύκολα με ένα αεροπλάνο εντοπισμού και τους αρέσει να βρίσκονται κάτω από πλωτές σχεδίες ή φύκια. Και κάτω από αυτά τα φύκια -- για αυτό έρχονται τα Mola εδώ επειδή είναι ώρα περιποίησης για τα Mola εκεί. Μόλις μπούνε κάτω από αυτές τις σχεδίες από φύκια, τα απολεπιστικά ψάρια καθαριστές έρχονται. Και έρχονται και δίνουν στα Mola -- βλέπετε ότι παίρνουν αυτή την αστεία στάση που λέει, "Δεν απειλώ, αλλά χρειάζομαι ένα μασάζ."

(Γέλια)

Και κατεβάζουν τα πτερύγια τους και στρέφουν τα μάτια τους προς το πίσω μέρος του κεφαλιού τους και τα ψάρια έρχονται καταπάνω τους και απλά καθαρίζουν, καθαρίζουν, καθαρίζουν -- επειδή τα Mola, ξέρετε, υπάρχει ένας μπουφές από παράσιτα. Και επίσης είναι ένα υπέροχο μέρος για να κινηθείτε νότια επειδή τα νερά είναι πιο ζεστά και τα Mola είναι κατά κάποιο τρόπο φιλικά εκεί κάτω. Εννοώ ποιο άλλο είδος ψαριού, εάν το πλησιάσεις με τον κατάλληλο τρόπο, θα πει, "Εντάξει, ξύσε με ακριβώς εκεί." Μπορείς πραγματικά να κολυμπήσεις προς ένα Mola, είναι πολύ ευγενή και αν τα πλησιάσεις κατάλληλα, μπορείς να τα ξύσεις και το απολαμβάνουν. Έχουμε επίσης μαρκάρει ένα τμήμα του Ειρηνικού, πήγαμε σε ένα άλλο τμήμα του Ειρηνικού, και μαρκάραμε στην Ταΐβάν και μαρκάραμε στην Ιαπωνία. Και σε εκείνα τα μέρη, τα Mola πιάνονται από στατικά δίχτυα που ρίχνουν εκείνες οι χώρες. Και δεν τα πετάνε πίσω στη θάλασσα σαν ακούσιο αλίευμα, τα τρώνε. Μας πρόσφεραν ένα γεύμα εννιά πιάτων από Mola, αφού μαρκάραμε. Φυσικά, όχι αυτό που μαρκάραμε! Και τα πάντα από τους νεφρούς, μέχρι τους όρχεις, μέχρι τη σπονδυλική στήλη, μέχρι το μυ του πτερυγίου μέχρι -- νομίζω αυτό είναι ολόκληρο το ψάρι -- τρώγεται.

Τώρα, το πιο δύσκολο κομμάτι του μαρκαρίσματος, είναι αφού τοποθετήσεις πάνω τον πομπό, πρέπει να περιμένεις, μήνες. Και απλά αναρωτιέσαι, ελπίζω το ψάρι να είναι ασφαλές, ελπίζω, ελπίζω ότι θα μπορέσει πράγματι να ζήσει τη ζωή του κατά τη διάρκεια που ο πομπός καταγράφει. Οι πομποί κοστίζουν 3500 δολάρια έκαστος και ο χρόνος δορυφόρου είναι επιπλέον 500 δολάρια, έτσι είσαι κάπως, ελπίζω ότι ο πομπός είναι εντάξει. Και έτσι η αναμονή είναι στην πραγματικότητα το δυσκολότερο κομμάτι. Θα σας δείξω τα πιο πρόσφατα δεδομένα μας. Και δεν έχει δημοσιευτεί ακόμα, άρα είναι μυστικές πληροφορίες μόνο για το TED. Και δείχνοντας σας αυτά, ξέρετε, όταν κοιτάμε αυτά τα δεδομένα, σκεφτόμαστε, περνάνε αυτά τα ζώα, περνάνε τον ισημερινό; Πηγαίνουν από τη μια πλευρά του Ειρηνικού στην άλλη; Και βρήκαμε ότι είναι σπιτόγατοι. Δεν είναι πολύ μεταναστευτικά. Αυτή είναι η πορεία τους: τοποθετήσαμε τον πομπό ανοιχτά του Τόκιο και το Mola σε ένα μήνα, μπήκε στο Ρεύμα Kuroshio της Ιαπωνίας και αναζήτησε τροφή εκεί. Και τέσσερις μήνες μετά κινήθηκε προς τα πάνω, ξέρετε, ανοιχτά από το βόρειο τμήμα της Ιαπωνίας. Και αυτή είναι κατά κάποιο τρόπο η ακτίνα μετακίνησης τους. Τώρα αυτό είναι το σημαντικό, αν και, επειδή εάν υπάρχει μεγάλη αλιευτική πίεση, ο πληθυσμός δεν αναπληρώνετε. Άρα αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι δεδομένων.

Αλλά επίσης είναι σημαντικό ότι δεν είναι φυγόπονα, τεμπέλικα ψάρια. Είναι υπερδραστήρια. Και αυτή είναι μια μέρα στη ζωή του Mola, και εάν εμείς -- πηγαίνουν πάνω-κάτω και πάνω-κάτω και πάνω-κάτω και πάνω και πάνω-κάτω, μέχρι 40 φορές τη μέρα. Καθώς ο ήλιος ανεβαίνει, τα βλέπετε σε μπλε, ξεκινάνε την κατάδυση τους. Κάτω -- και καθώς το ηλιακό φως γίνεται εντονότερο πηγαίνουν λίγο βαθύτερα, λίγο βαθύτερα. Καταδύονται μέχρι τα 600 μέτρα, σε θερμοκρασίες ενός βαθμού Κελσίου και για αυτό τα βλέπετε στην επιφάνεια -- έχει τόσο κρύο εκεί κάτω. Πρέπει να ανέβουν πάνω, να ζεσταθούν, να πάρουν αυτήν την ηλικιακή ενέργεια και μετά βυθίζονται πίσω στα βαθιά και πηγαίνουν πάνω-κάτω και πάνω-κάτω. Και φτάνουν ένα στρώμα εδώ κάτω, ονομάζεται το βαθύ ανακλαστικό στρώμα -- όπου μια ποικιλία από φαγητά βρίσκονται σε αυτό το στρώμα. Έτσι αντί να είναι απλά κάποιοι τεμπέληδες που κάνουν ηλιοθεραπεία, είναι στην πραγματικότητα πολύ δραστήρια ψάρια, που χορεύουν αυτόν τον άγριο χορό μεταξύ της επιφάνειας και του πυθμένα και δια μέσου της θερμοκρασίας.

Βλέπουμε το ίδιο πρότυπο -- τώρα με αυτούς τους πομπούς βλέπουμε παρόμοια πρότυπα στους ξιφίες, στα γιγάντια σελάχια, στους τόνους, ένα πραγματικό τρισδιάστατο έργο. Αυτό είναι τμήμα ενός πολύ μεγαλύτερου προγράμματος που ονομάζεται Census of Marine Life, όπου θα μαρκάρουν σε ολόκληρο τον κόσμο και τα Mola θα συμμετέχουν σε αυτό. Και αυτό που είναι συναρπαστικό -- όλοι ταξιδεύετε και ξέρετε ότι το καλύτερο σχετικά με τα ταξίδια είναι πως μπορείς να βρεις τους ντόπιους και να βρεις τα φοβερά μέρη παίρνοντας την τοπική γνώση. Λοιπόν τώρα με το Census of Marine Life, θα μπορέσουμε να πλησιάσουμε όλους τους ντόπιους και να εξερευνήσουμε το 90 τοις εκατό του έμβιου χώρου, με την τοπική γνώση. Δεν υπήρξε ποτέ -- πραγματικά δεν υπήρξε ποτέ πιο συναρπαστική ή ζωτική στιγμή για να είσαι βιολόγος.

Το οποίο με φέρνει στο τελευταίο μου σημείο, που πιστεύω ότι είναι κατά κάποιο τρόπο το πιο διασκεδαστικό. Έστησα έναν ιστότοπο επειδή δεχόμουν τόσες πολλές ερωτήσεις σχετικά με τα Mola και τα φεγγαρόψαρα. Και έτσι απλά θεώρησα ότι θα απαντούσα στις ερωτήσεις και θα μπορούσα να ευχαριστήσω τους χρηματοδότες μου, όπως το National Geographic και το Lindbergh. Αλλά οι άνθρωποι θα έγραφαν στην ιστοσελίδα κάθε είδους -- κάθε είδους ιστορίες για αυτά τα ζώα και ήθελαν να με βοηθήσουν να πάρω δείγματα για γενετική ανάλυση. Και αυτό που βρήκα πιο συναρπαστικό είναι ότι όλοι είχαν μια κοινή -- μια κοινή αγάπη και ένα ενδιαφέρον για τους ωκεανούς. Έπαιρνα αναφορές από καθολικές καλόγριες, Εβραίους, Μουσουλμάνους, Χριστιανούς -- όλοι έγραφαν, ενωμένοι από την αγάπη τους για τη ζωή. Και για μένα αυτό -- δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να το πω καλύτερα από τον αθάνατο ποιητή: "Ένα άγγιγμα της φύσης και όλος ο κόσμος γίνεται μια οικογένεια." Και σίγουρα, μπορεί να είναι ένα μεγάλο γέρικο χαζό ψάρι, αλλά βοηθάει. Βοηθάει να ενώσουμε τον κόσμο, πιστεύω ότι είναι σίγουρα το ψάρι του μέλλοντος.