Θάντι Νιούτον: Αγκαλιάζοντας τη διαφορετικότητα, αγκαλιάζοντας τον εαυτό μου

Αγκαλίαζοντας τη διαφορετικότητα. Όταν άκουσα πρώτη φορά αυτό το θέμα σκέφτηκα, αγκαλιάζοντας τη διαφορετικότητα είναι το να αποδέχεσαι τον εαυτό σου. Και το ταξίδι προς αυτό το μέρος της κατανόησης και της αποδοχής υπήρξε ενδιαφέρον για εμένα, και μου έδωσε μια προοπτική σε ολόκληρη την ιδέα του εαυτού, που νομίζω αξίζει να μοιραστώ μαζί σας σήμερα.

Όλοι μας έχουμε έναν εαυτό, αλλά δεν νομίζω πως γεννιόμαστε με αυτόν. Ξέρετε πως τα νεογέννητα μωρά πιστεύουν πως είναι μέρος των πάντων: δεν είναι χωριστά. Αυτή η βασική αίσθηση της ενότητας χάνεται πολύ γρήγορα σε εμάς. Είναι σαν αυτό το αρχικό στάδιο να τελειώνει -- ενότητα: βρεφική, άμορφη, πρωτόγονη. Δεν είναι πλέον βάσιμη ή πραγματική. Αυτό που είναι πραγματικό είναι ο διαχωρισμός. Και σε κάποια στιγμή στην βρεφικότητα η ιδέα του εαυτού αρχίζει και σχηματίζεται. Αυτή η μικρή δόση ενότητας δίνεται όνομα, και της λένε ένα σωρό πράγματα για τον εαυτό της. Και αυτές οι λεπτομέρειες, απόψεις και ιδέες γίνονται γεγονότα, που χτίζουν τον εαυτό μας, την ταυτότητά μας. Και αυτός ο εαυτός γίνεται όχημα για να κινούμαστε στον κοινωνικό μας κόσμο. Αλλά ο εαυτός είναι μια προβολή βασισμένη σε προβολές άλλων. Είναι αυτό που πραγματικά είμαστε; Ή αυτό που πραγματικά θέλουμε ή θα έπρεπε να είμαστε;

Οπότε αυτή η αλληλεπίδραση με τον εαυτό και την ταυτότητα ήταν πολύ δύσκολη για μένα μεγαλώνοντας. Ο εαυτός που προσπαθούσα να βγάλω έξω στον κόσμο είχε απορριφθεί ξανά και ξανά. Και ο πανικός μου από το να μην έχω έναν εαυτό που ταιριάζει και η σύγχυση που ερχόταν από την απόρριψη του εαυτού μου, δημιούργησε αγωνία, ντροπή και απελπισία, που με καθόριζαν για πολύ καιρό. Αλλά κάνοντας μια ανασκόπηση, η καταστροφή του εαυτού μου ήταν τόσο επαναλαμβανόμενη, που άρχισα να βλέπω ένα σχέδιο να επαναλαμβάνεται. Ο εαυτός μου άλλαζε συνεχώς, επηρεαζόταν, διαλυόταν, αλλά ένας άλλος θα εξελισσόταν -- μερικές φορές πιο δυνατός, μερικές φορές εχθρικός, μερικές φορές να μη θέλει να είναι καν εκεί. Ο εαυτός δεν ήταν σταθερός. Και πόσες φορές θα έπρεπε ο εαυτός μου να πεθάνει μέχρι να συνειδητοποιήσω πως δεν ήταν εξ αρχής ζωντανός;

Μεγάλωσα στην ακτή της Αγγλίας τη δεκατία του 70. Ο μπαμπάς μου είναι λευκός από την Κορνουάλλι, και η μαμά μου μαύρη από τη Ζιμπάμπουε. Ακόμα και η ιδέα της οικογένειάς μας ήταν προκλητική για μερικούς. Αλλά η φύση έχει τους τρόπους της, και καφέ μωρά γεννιούνται. Αλλά από την ηλικία των 5, ήξερα πως δεν ταίριαζα. Ήμουν το μαύρο, άθεο παιδί σε ένα "λευκό" καθολικό σχολείο που το διηύθυναν καλόγριες. Ήμουν μια ανωμαλία. Και ο εαυτός μου έψαχνε ορισμό και προσπαθούσε να ταιριάξει. Επειδή του αρέσει του εαυτού να ταιριάζει, να βλέπει τον εαυτό του να αναπαράγεται, να ανήκει. Αυτό βεβαιώνει την ύπαρξή του και τη σημαντικότητά του. Και είναι σημαντικό. Έχει μια απίστευτα σημαντική λειτουργεία. Χωρίς αυτό, κυριολεκτικά δεν μπορούμε καν να επικοινωνούμε με τους άλλους. Δεν μπορούμε να κάνουμε σχέδια και να σκαφαλώσουμε τη σκάλα της δημοτικότητας, της επιτυχίας. Αλλά το χρώμα του δέρματός μου δεν ήταν σωστό. Τα μαλλιά μου δεν ήταν σωστά. Η ιστορία μου δεν ήταν σωστή. Ο εαυτός μου καθορίστηκε από διαφορετικότητα, που σήμαινε πως, σε αυτό τον κοινωνικό κόσμο, στην πραγματικότητα δεν υπήρχα. Και ήμουν διαφορετική πριν γίνω οτιδήποτε άλλο -- ακόμα και πριν από κορίτσι. Ήμουν ένας ξεχωριστός κανένας.

Ένας άλλος κόσμος μου ανοιγόταν εκείνο τον καιρό: η παράσταση και ο χορός. Αυτός ο ανιαρός τρόμος αναζήτησης εαυτού δεν υπήρχε όταν χόρευα. Κυριολεκτικά έχανα τον εαυτό μου. Και ήμουν καλή χορεύτρια, Έβαζα όλη μου τη συναισθηματική έκφραση στο χορό μου. Μπορούσα να είμαι στην κίνηση με έναν τρόπο που δεν μπορουσα να είμαι στην πραγματική ζωή μου, στον εαυτό μου.

Και στα 16, έπεσα σε μια άλλη ευκαιρία, και πήρα τον πρώτο μου ρόλο σε μια ταινία. Με τα βίας μπορώ να βρω τις λέξεις να περιγράψω τη γαλήνη που ένιωθα στην υποκριτική. Ο δυσλειτουργικός εαυτός μου μπορούσε να προσαρμοστεί σε έναν άλλο εαυτό εκτός του δικού μου. Και το ένιωθα τόσο καλά. Ήταν η πρώτη φορά που υπήρχα μέσα σε έναν λειτουργικό εαυτό -- έναν που μπορούσα να ελέγχω, που οδηγούσα, που του έδινα ζωή. Αλλά το γύρισμα θα τελείωνε, και θα επέστρεφα στο δύσκολο, άβολο εαυτό μου.

Στα 19, ήμουν επίσημα ηθοποιός ταινιών, αλλά ακόμα έψαχνα ορισμό. Έκανα αίτηση να σπουδάσω ανθρωπολογία στο πανεπιστήμιο. Η δρ. Φύλλις Λι μου πήρε συνέντυξη, και με ρώτησε, "Πώς θα όριζες τη φυλή;" Σκέφτηκα πως είχα την απάντηση σε αυτό. Και είπα, "Χρώμα του δέρματος." "Οπότε η βιολογία, γενετική;" μου είπε. "Γιατί, Θάντι, αυτό δεν είναι ακριβές. Υπάρχουν περισσότερες γενετικές διαφορές μεταξύ ενός μαύρου από την Κένυα και ενός από την Ουγκάντα απ'ότι υπάρχει μεταξύ του Κενιάτη και, ας πούμε, ενός Νορβηγού. Επειδή όλοι μας έχουμε ρίζες στην Αφρική. Οπότε στην Αφρική, υπήρχε περισσότερος χρόνος να δημιουργηθεί γενετική διαφοροποίηση." Με άλλα λόγια, η φυλή δεν έχει καμία βάση σε βιολογία ή επιστημονικά δεδομένα. Από τη μία, να το αποτέλεσμα. Σωστά; Από την άλλη, ο ορισμός του εαυτού μου μόλις είχε χάσει ένα τεράστιο μέρος της εγγυρότητάς του. Αλλά αυτό που ήταν έγγυρο, αυτό που είναι βιολογικό και επιστημονικό γεγονός, είναι πως όλοι έχουμε ρίζες στην Αφρική -- πιο συγκεκριμένα από μια γυναίκα που λέγεται Μιτοχονδριακή Εύα που έζησε 160,000 χρόνια πριν. Και η φυλή είναι μια "παράνομη" έννοια που εμείς έχουμε δημιουργήσει βασισμένοι σε φόβο και άγνοια.

Παραδόξως, αυτές οι αποκαλύψεις δεν γιάτρεψαν τη χαμηλή μου αυτοπεπείθηση, αυτό το αίσθημα διαφορετικότητας. Η ανάγκη μου να εξαφανιστώ ήταν ακόμα πολύ δυνατή. Είχα πτυχίο από το Κέμπριτζ, είχα μια επιτυχημένη καριέρα, αλλά ο εαυτός μου ήταν ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα, και κατέληξα με βουλιμία και στον καναπέ ψυχιάτρου. Και φυσικά και εκεί κατέληξα. Ακόμα πίστευα ο εαυτός μου ήταν όλα όσα ήμουν. Ακόμα εκτιμούσα την αξία του εαυτού πάνω από όλα. Και τι υπήρχε να μου υποδείξει κάτι διαφορετικό; Δημιουργήσαμε συστήματα αξιών και μια φυσική πραγματικότητα που υποστηρίζει την αξία του εαυτού. Ας δούμε τη βιομηχανία τις εικόνας του εαυτού και τις δουλειές που δημιουργεί, τα κέρδη που φέρνει. Θα ήταν σωστό να υποθέτουμε πως ο εαυτός είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Αλλά δεν είναι: είναι μια προβολή, που το έξυπνο μυαλό μας δημιούργησε για να εξαπατήσει τους εαυτούς μας από την πραγματικότητα του θανάτου.

Αλλά υπάρχει κάτι που μπορεί να δώσει στον εαυτό απόλυτη και άπειρη σύνδεση -- και αυτό το κάτι είναι η ενότητα, η ουσία μας. Η πάλη του εαυτού για αυθεντικότητα και ορισμό δεν θα τελειώσει ποτέ εκτός αν συνδεθεί με το δημιουργό του -- εσάς και εμένα. Και αυτό επιτυγχάνεται με επίγνωση -- επίγνωση της πραγματικότητας της ενότητας και της προβολής του εαυτού. Για αρχή, μπορούμε να σκεφτούμε που καταφέρνουμε να χάσουμε τους εαυτούς μας. Συμβαίνει όταν χορεύω, με την ηθοποιία. Είμαι γειωμένη στην ουσία μου, και ο εαυτός μου μένει μετέωρος. Σε αυτές τις στιγμές, είμαι συνδεμένη με τα πάντα -- το έδαφος, τον αέρα, τους ήχους, την ενέργεια από το κοινό. Όλες μου οι αισθήσεις είναι σε εγρήγορση και ζωντανές όπως ένα βρέφος μπορεί να αισθάνεται -- αυτό το αίσθημα ενότητας.

Και όταν μπαίνω σε έναν ρόλο, βρίσκομαι σε έναν άλλο εαυτό, και του δίνω ζωή για λίγο. Επειδή όταν ο εαυτός παραμένει μεταίωρος έτσι είναι και η διαιρετότητα και η επικριτικότητα. Και τα έχω παίξει όλα από εκδικητικό φάντασμα σε εποχές σκλαβιάς μέχρι Υπουργός το 2004. Και ανεξάρτητα από το πόσο διαφορετικοί αυτοί οι εαυτοί μπορεί να είναι, είναι όλοι συνδεμένοι σε εμένα. Και ειλικρινά πιστεύω πως το κλειδί στην επιτυχία μου ως ηθοποιός και στην πρόοδό μου ως άτομο υπήρξε αυτή η έλλειψη εαυτού που με έκανε να νιώθω τόσο ανήσυχη και ανασφαλή. Πάντα αναρωτιόμουν γιατί ένιωθα τον πόνο των άλλων τόσο βαθειά, γιατί μπορούσα να αναγνωρίσω κάποιον από τον κανένα. Είναι επειδή δεν είχα κάποιον εαυτό να με εμποδίζει. Νόμιζα πως μου έλλειπε η ουσία, και το γεγονός πως ένιωθα τους άλλους σήμαινε πως δεν είχα τίποτα από τον εαυτό μου να νιώσω. Το πράγμα που υπήρξε πηγή ντροπής έγινε πηγή διαφωτισμού.

Και όταν συνειδητοποίησα και πραγματικά κατάλαβα πως ο εαυτός μου είναι μια προβολή και έχει μια λειτουργεία, κάτι περίεργο συνέβει. Σταμάτησα να του δίνω τόση εξουσία. Του δίνω ό,τι του αξίζει. Το πάω σε ψυχοθεραπεία. Έχω εξοικειωθεί με την δυσλειτουργική συμπεριφορά του. Αλλά δεν ντρέπομαι για τον εαυτό μου. Για την ακρίβεια, σέβομαι τον εαυτό μου και τη λειτουργία του. Και με το χρόνο και εξάσκηση, προσπάθησα να ζω όλο και πιο πολύ για την ουσία μου. Και αν μπορείς να το κάνεις αυτό, απίστευτα πράγματα συμβαίνουν.

Ήμουν στο Κονγκό το Φεβρουάριο, χόρευα και γιόρταζα με γυναίκες που επιβίωσαν την καταστροφή του εαυτού τους με πραγματικά απίστευτους τρόπους -- καταστράφηκαν γιατί άλλοι βάρβαροι, ψυχοπαθείς εαυτοί σε ολόκληρη αυτή την όμορφη γη ενθαρρύνουν τους εθισμούς των εαυτών μας σε iPod, iPad και λάμψη, που όλο και μας αποσυνδέουν από τους εαυτούς μας από το να νιώθουμε τον πόνο τους, το πόσο υποφέρουν, το θάνατό τους. Επειδή αν όλοι ζούμε μέσα στους εαυτούς μας και το περνάμε λανθασμένα για ζωή, τότε μειώνουμε την αξία της και απευαισθητοποιούμαστε απέναντι στη ζωή. Και σε αυτή την αποσυνδεμένη κατάσταση, ναι, μπορούμε να χτίζουμε εργοστάσια χωρίς παράθυρα, να καταστρεύουμε τη θαλάσσια ζωή και να χρησιμοποιούμε το βιασμό ως όπλο πολέμου. Οπότε ορίστε μια σημείωση προς εαυτό: Οι ρωγμές άρχισαν να φαίνονται στον κατασκευσαμένο κόσμο μας, και οι ωκεανοί θα συνεχίσουν να ξεχύνονται από της χαραγμές, και πετρέλαιο και αίμα, ποτάμια από αυτό.

Και πιο σημαντικά, δεν έχουμε μάθει πώς να ζούμε με ενότητα με τη γη και με κάθε άλλο ζωντανό ον. Απλά προσπαθούμε με τρέλα να μάθουμε πώς να ζούμε ο ένας με τον άλλο -- δισεκατομμύρια από άλλους. Μόνο που δεν ζούμε με τους άλλους: οι τρελοί εαυτοί μας ζουν μεταξύ τους και διαιωνίζουν μια επιδημία αποσύνδεσης.

Ας ζήσουμε μαζί μια ανάσα τη φορά. Αν βρεθούμε κάτω από αυτό το βαρύ εαυτό, να ανάψουμε μα δάδα συνείδησης, και να βρούμε την ουσία μας, το σύνδεσμό μας με το άπειρο και με όποιο άλλο ζωντανό ον. Το γνωρίζαμε από τη μέρα που γεννηθήκαμε. Ας μην τρομάζουμε από τη δεσμευμένη ανυπαρξία μας. Είναι πιο πραγματική από αυτό που δημιούργησαν οι εαυτοί μας. Φανταστείτε τι είδους ύπαρξη μπορούμε να έχουμε αν τιμούμε τον αναπόφευκτό θάνατο του εαυτού, να εκτιμούμε το προνόμιο της ζωής και να θαυμάζουμε το τι έρχεται μετά. Απλή επίγνωση είναι εκεί όπου ξεκινούν όλα.

Ευχαριστώ που με ακούσατε.

(Χειροκρότημα)