Σούζαν Λι: Καλλιέργησε τα δικά σου ρούχα

Σαν σχεδιάστρια μόδας πάντα είχα την τάση να φαντάζομαι τα υλικά κάπως έτσι, ή έτσι, ή ίσως έτσι. Αλλά μετά γνώρισα έναν βιολόγο και τώρα φαντάζομαι τα υλικά κάπως έτσι -- πράσινο τσάι, ζάχαρη, μερικές μικροΐνες και λίγος χρόνος. Κατά βάση χρησιμοποιώ μια συνταγή από κομπούτσα, η οποία είναι ένα συμβιωτικό μείγμα από βακτήρια, ζυμομύκητες και άλλους μικροοργανισμούς, οι οποίοι υφαίνουν κυτταρίνη με μια διαδικασία ζύμωσης. Με το πέρασμα του χρόνου, αυτές οι μικρές κλωστές σχηματίζουν στρώσεις στο υγρό και παράγουν ένα χαλί στην επιφάνεια.

Ξεκινάμε λοιπόν, φτιάχνοντας τσάι. Φτιάχνω περίπου μέχρι 30 λίτρα τσάι κάθε φορά, και στη συνέχεια, ενώ είναι ακόμα ζεστό, προσθέτω κανά δυό κιλά ζάχαρη. Το ανακατεύουμε έως ότου διαλυθεί τελείως και μετά το ρίχνουμε σε μια λεκάνη καλλιέργειας. Πρέπει να προσέξουμε η θερμοκρασία να έχει πέσει κάτω από 30 βαθμούς Κελσίου. Και τότε είμαστε έτοιμοι να προσθέσουμε τον ζωντανό οργανισμό. Και μαζί μ' αυτόν, λίγο οξικό οξύ (ξύδι). Και μόλις ξεκινήσει αυτή η διαδικασία, μπορείτε κάλλιστα να ανακυκλώσετε το προηγούμενο ζυμωμένο σας υγρό. Πρέπει να διατηρήσουμε μια άριστη θερμοκρασία για την ανάπτυξη. Εγώ χρησιμοποιώ ένα θερμαινόμενο χαλάκι για να ακουμπάω την μπανιέρα και έναν θερμοστάτη για να το ρυθμίζω. Και για την ακρίβεια, με ζεστό καιρό, μπορώ κιόλας να το καλλιεργήσω έξω. Αυτή, λοιπόν, είναι η μικροσκοπική μου φάρμα παραγωγής υφάσματος.

Μετά από περίπου τρεις ημέρες, φούσκες θα εμφανιστούν στην επιφάνεια του υγρού. Αυτό, λοιπόν, δείχνει πως η ζύμωση είναι σε πλήρη εξέλιξη. Και πως τα βακτήρια τρέφονται με τα σακχαρώδη συστατικά του υγρού. Έτσι λοιπόν, γνέθουν αυτές τις μικροσκοπικές νανοΐνες από καθαρή κυτταρίνη. Και κολλάνε μαζί, δημιουργώντας στρώσεις και δίνοντας μας ένα σεντόνι στην επιφάνεια. Μετά από περίπου δύο με τρεις εβδομάδες, βλέπουμε κάτι το οποίο είναι περίπου 2,5 εκατοστά πάχος. Η λεκάνη στα αριστερά φαίνεται έτσι μετά από πέντε μέρες, και στα δεξιά μετά από δέκα. Και αυτή η καλλιέργεια είναι στατική. Δεν χρειάζεται να του κάνετε τίποτα, απλά το παρακολουθείτε να αναπτύσσεται. Δεν χρειάζεται φως.

Και όταν είναι έτοιμο για συγκομιδή, το βγάζετε από τη λεκάνη και το πλένετε με κρύο σαπουνόνερο. Σε αυτό το σημείο, είναι πολύ βαρύ. Είναι πάνω από 90% νερό, γι' αυτό πρέπει να το αφήσουμε να εξατμιστεί. Έτσι λοιπόν, το απλώνω σε μία ξύλινη επιφάνεια. Ξανά, μπορείτε να το κάνετε σε εξωτερικό χώρο και να το αφήσετε απλά να στεγνώσει στον αέρα. Και όπως στεγνώνει, συμπυκνώνεται, έτσι ώστε αυτό που μένει, ανάλογα με τη συνταγή, είναι κάτι που είναι είτε σαν ένα πραγματικά ελαφρύ, διάφανο χαρτί, ή κάτι το οποίο είναι περισσότερο σαν ένα εύκαμπτο συνθετικό δέρμα από φυτά. Και τότε μπορείτε είτε να το κόψετε και να το ράψετε ως είθισται, ή μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το υγρό υλικό για να του δώσετε σχήμα. Και καθώς εξατμίζεται, θα πλεχθεί από μόνο του διαμορφώνοντας ραφές.

Έτσι το χρώμα σε αυτό το μπουφάν προέρχεται καθαρά από πράσινο τσάι. Μου φαίνεται πως μοιάζει επίσης λίγο σαν ανθρώπινο δέρμα, κάτι το οποίο μου εξάπτει το ενδιαφέρον. Μιας και είναι οργανικό, είμαι πραγματικά πολύ πρόθυμη να προσπαθήσω και να ελαχιστοποιήσω την προσθήκη οποιονδήποτε χημικών. Μπορώ να το κάνω να αλλάξει χρώμα χωρίς να χρησιμοποιήσω βαφή με τη διαδικασία της οξείδωσης του σιδήρου. Χρησιμοποιώντας βαφές από φρούτα και λαχανικά δημιουργούνται οργανικά πατρόν. Και χρησιμοποιώντας λουλάκι, το κάνω αντιμικροβιακό. Και για του λόγου το αληθές, το βαμβάκι θα χρειαζόταν μέχρι και 18 βουτήγματα σε λουλάκι για να επιτευχθεί ένα χρώμα τόσο σκούρο. Και εξαιτίας της υπεραπορροφητικότητας αυτού του τύπου κυτταρίνης, χρειάζεται μόνο ένα, και μάλιστα πολύ γρήγορο.

Αυτό που δεν μπορώ ακόμα να κάνω είναι να το κάνω αδιάβροχο. 'Ετσι, αν ήταν να περπατήσω έξω στη βροχή φορώντας αυτό το φόρεμα σήμερα, θα άρχιζα κατευθείαν να απορροφάω τεράστιες ποσότητες νερού. Το φόρεμα θα βάραινε πολύ, και τελικά οι ραφές μάλλον θα διαλύονταν -- αφήνοντας με να νιώθω κάπως γυμνή. Ίσως αποτελεί καλό κομμάτι για μια περφόρμανς, αλλά σίγουρα καθόλου ιδανικό για καθημερινή χρήση. Αυτό που ψάχνω είναι ένας τρόπος να δώσω στο υλικό τις ιδιότητες που θέλω. Έτσι αυτό που θέλω να πω σε ένα μελλοντικό ζωύφιο είναι, "Γνέσε μου μια κλωστή. Ευθυγράμμισε την σε αυτή τη κατεύθυνση. Κάν' την υδροφοβική. Και καθώς το κάνεις αυτό, απλά σχεδίασε το σύμφωνα με αυτό το τρισδιάστατο σχήμα."

Η βακτηριακή κυτταρίνη μάλιστα χρησιμοποιείται ήδη για την επούλωση πληγών και πιθανότατα στο μέλλον για βιοσυμβατά αιμοφόρα αγγεία, πιθανόν ακόμα και για αντικατάσταση οστικού ιστού. Αλλά με την συνθετική βιολογία, μπορούμε να φανταστούμε να κατασκευάζουμε αυτό το βακτήριο για να παράγουμε κάτι που μας δίνει την ποιότητα, την ποσότητα και το σχήμα του υλικού που επιθυμούμε. Προφανώς, σαν σχεδιάστρια, αυτό είναι πραγματικά συναρπαστικό γιατί τότε αρχίζω να σκέφτομαι, "ουάου", μπορούμε πραγματικά να φανταστούμε την καλλιέργεια αναλώσιμων προϊόντων.

Αυτό που με συναρπάζει στην χρήση αυτών των μικροβίων είναι η αποτελεσματικότητα τους. Έτσι καλλιεργούμε μόνο ότι χρειαζόμαστε. Δεν υπάρχει σπατάλη. Και για του λόγου το αληθές, θα μπορούσαμε να τα καταφέρουμε με μια ροή αποβλήτων -- έτσι για παράδειγμα, μια ροή αποβλήτων ζάχαρης από ένα εργοστάσιο επεξεργασίας τροφίμων. Σε τελική ανάλυση, στο τέλος της χρήσης, θα μπορούσαμε να το βιοδιασπάσουμε φυσικά μαζί με τις φλούδες των λαχανικών σας. Δε λέω πως η μικροβιακή κυτταρίνη θα αντικαταστήσει το βαμβάκι, το δέρμα και τα άλλα υλικά για ύφασμα. Αλλά πιστεύω πραγματικά πως θα ήταν μια έξυπνη, αειφόρος προσθήκη στους όλο και περισσότερο πολύτιμους φυσικούς πόρους μας.

Στο τέλος, ίσως να μη δούμε αυτά τα μικρόβια και την επίδρασή τους στο χώρο της μόδας τελικά. Θα μπορούσαμε, για παράδειγμα, φανταστείτε να φτιάξουμε μια λάμπα, μια καρέκλα, ένα αυτοκίνητο ή ίσως ακόμα και ένα σπίτι. 'Ετσι υποθέτω πως η ερώτηση μου προς εσάς είναι αυτή: Στο μέλλον, τι θα επιλέγατε να καλλιεργήσετε; Σας ευχαριστώ πολύ.

(Χειροκρότημα) Μπρούνο Τζιουσάνι: Σούζαν, απλά μια απορία, αυτό που φοράς δεν είναι τυχαίο. Σούζαν: 'Οχι. Μπρούνο: Αυτή είναι μια από τις ζακέτες που καλλιέργησες;

Σούζαν: Ναι, είναι. Είναι μάλλον -- μέρος του σχεδίου είναι ακόμα σε εξέλιξη γιατί αυτό το συγκεκριμένο στην πραγματικότητα βιοδιασπάται μπροστά στα μάτια σας. (Γέλιο) Απορροφά τον ιδρώτα μου και τρέφεται με αυτόν.

Μπρούνο: Εντάξει, οπότε θα σε αφήσουμε να φύγεις για να το περισώσεις. Ήταν η Σούζαν Λι. Σούζαν: Σας ευχαριστώ.

(Χειροκρότημα)