Στίβεν Τζονσον: Από που προέρχονται οι ωραίες ιδέες

Έβγαλα αυτή την φωτογραφία πριν από μερικά λεπτά, περίπου 10 τετράγωνα πιο κάτω από δω. Είναι το Grand Cafe εδώ στην Οξφόρδη Έβγαλα αυτή τη φωτογραφία γιατί καθώς φαίνεται ήταν και το πρώτο καφενείο στην Αγγλία το 1650. Αυτό είναι το μεγαλείο της δόξας του. Κι ήθελα να σας το δείξω, όχι επειδή ήθελα να σας ξεναγήσω στα Starbucks της ιστορικής Αγγλίας, αλλά μάλλον επειδή το Αγγλικό καφενείο ήταν καθοριστικό στην ανάπτυξη και διάδοση του πιο σημαντικού πνευματικού ανθίσματος των τελευταίων 500 χρόνων, αυτό που σήμερα ονομάζουμε Διαφωτισμός.

Και το καφενείο έπαιξε ένα σπουδαίο ρόλο στην γέννηση του Διαφωτισμού, εν μέρει, εξαιτίας του τι έπιναν εκεί. Γιατί, πριν από την διάδοση του καφέ και του τσάι στο βρετανικό πολιτισμό αυτό που έπιναν οι άνθρωποι -- και η αφρόκρεμα αλλά και ο όχλος -- κάθε μέρα, από τα χαράματα μέχρι το σούρουπο ήταν το αλκοόλ. Το αλκοόλ ήταν το ημερήσιο ρόφημα της επιλογής. Θα έπινε κανείς μια μπιρίτσα με το πρωινό κι ένα κρασάκι με το μεσημεριανό, λίγο τζιν -- ιδιαίτερα γύρω στα 1650 -- και για να τελειώσει μια μπιρίτσα κι ένα κρασάκι στο τέλος της μέρας. Αυτή ήταν η υγιής επιλογή, έτσι, επειδή το νερό δεν ήταν πιόσιμο. Κι οπότε, ουσιαστικά, μέχρι τη δημιουργία του καφενείου, όλος ο πληθυσμός ήταν ουσιαστικά πιωμένος όλη μέρα. Και φανταστείτε πως θα ήταν η ζωή σας, έτσι; -- και ξέρω ότι αυτή είναι η πραγματικότητα για μερικούς από σας -- αν πίναμε όλη μέρα, και τότε αλλάζετε από μία κατευναστική σε μία διεγερτική ουσία στη ζωή σας, θα είχατε καλύτερες ιδέες. Θα ήσασταν πιο έξυπνοι  και πιο ξύπνιοι. Οπότε δεν ήταν τυχαίο ότι μια μεγάλη άνθηση καινοτομίας συνέβη καθώς η Αγγλία γύρισε προς το τσάι και τον καφέ.

Αλλά κάτι άλλο που κάνει το καφενείο σημαντικό είναι ο αρχιτεκτονικός του χώρος. Ήταν ένας χώρος όπου οι άνθρωποι μαζεύονταν, από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις διάφορους χώρους εμπειρίας, και μοιράζονταν Ένας χώρος όπου, κατά τον Ματ Ρίντλεϊ, οι ιδέες κάνουν σεξ. Κατά κάποιο τρόπο, αυτό ήταν το συζυγικό τους κρεββάτι Οι ιδέες συναντιόταν εκεί. Κι ένας καταπληκτικός αριθμός καινοτομιών κατά την περίοδο αυτή έχουν ένα καφενείο κάπου στην ιστορία τους.

Έχω ξοδέψει πολλές ώρες σκέφτοντας για τα καφενεία τα τελευταία πέντε χρόνια, γιατί έχω ζητήσει να ερευνήσω το θέμα της καταγωγής των ωραίων ιδεών. Ποιο είναι το περιβάλλον που οδηγεί σε ασυνήθιστα επίπεδα καινοτομίας, ασυνήθιστα επίπεδα δημιουργικότητας; Ποια είναι τα είδη  περιβάλλοντος -- ποιος είναι ο χώρος δημιουργικότητας; Και κατέληξα να μελετήσω τόσο το περιβάλλον του καφενείου: όσο και το περιβάλλον των μίντια, όπως το WWW, που είναι εξαιρετικά εφευρετικοί: Γύρισα πίσω στην ιστορία των πρώτων πόλεων: Έχω πάει ακόμα και σε βιολογικά είδη περιβάλλοντος, όπως οι ύφαλοι καραλλιών και τα τροπικά δάση, τα οποία συμπεριλαμβάνουν ασυνήθιστα επίπεδα βιολογικής καινοτομίας κι αυτό που έψαχνα ήταν μια κοινή διάταξη, μια είδος χαρακτηριστικής συμπεριφοράς που εμφανίζεται διαρκώς σ' όλα αυτά τα είδη περιβάλλοντος Υπάρχουν άραγε επαναλαμβανόμενα χαρακτηριστικά από τα οποία μπορούμε να μάθουμε, που θα μπορέσουμε να τα εφαρμόσουμε στη ζωή μας, ή στις επιχειρήσεις μας, ή στο δικό μας περιβάλλον, για να το κάνουμε πιο δημιουργικό και εφευρετικό; Και νομίζω πως βρήκα μερικά.

Αλλά για να καταλάβει κανείς τι γίνεται και να κατανοήσει πραγματικά αυτές τις αρχές πρέπει πρώτα να αφήσει πίσω τον τρόπο με τον οποίο οι συμβατικές μεταφορές και ο συμβατικός λόγος μάς κατευθύνει προς μερικές έννοιες ως προς την ιδέα-δημιουργία. Έχουμε ένα πλούσιο λεξιλόγιο για να περιγράψουμε τις στιγμές έμπνευσης. Έχουμε μια είδος αναλαμπής μια φαεινή ιδέα έχουμε την επιφοίτηση, τις στιγμές ξαφνικής έμπνευσης, έχουμε τις λαμπρές στιγμές, έτσι; Όλες αυτές οι ιδέες, όσο κι αν είναι ρητορικά εύηχες, βασίζονται στη προηπόθεση, ότι μια ιδέα είναι κάτι το μοναδικό, είναι κάτι που συμβαίνει συχνά σε μια υπέροχη διαφωτιστική στιγμή.

Αλλά στην ουσία, αυτό που θα' θελα να υποστηρίξω και που χρειάζεστε αρχικά είναι η ιδέα ότι μια ιδέα είναι ένα δίκτυο στο πιο αρχικό της στάδιο. Εννοώ, αυτό είναι που συμβαίνει στον μυαλό. Μια ιδέα, μια νέα ιδέα, είναι ένα δίκτυο νευρώνων πυροδοτώντας συγχρόνως μέσα στον μυαλό. Είναι μια νέα διάταξη που δεν έχει δημιουργηθεί ποτέ άλλοτε. Και το ερώτημα είναι: πως μπορεί κανείς να βάλει το μυαλό του σ' ένα περιβάλλον όπου θα ευνοηθεί η δημιουργία αυτών των δικτύων; Και φαίνεται πως, στην πραγματικότητα, τα χαρακτηριστικά δικτύων στον κόσμο μιμούνται σε μεγάλο βαθμό εκείνα του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπινου μυαλού.

Οπότε η αλληγορία που θα ήθελα να χρησιμοποιήσω θα την πάρω από μια ιστορία εξαιρετικής ιδέας αρκετά πρόσφατη -- πολύ πιο πρόσφατη από τις δεκαετίες του 1650. Ένας αξιοθαύμαστος τύπος, ο Τίμοθη Πρεστέρο, ο οποίος έχει μια εταιρία ... έναν οργανισμό που λέγεται 'Design that Matters'. αποφάσισαν ν' ασχοληθούν με ένα επείγον πρόβλημα ξέρετε, εκείνο το τρομερό πρόβλημα που έχουμε με τα ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας στις αναπτυσσόμενες χώρες. Ένα ενοχλητικό σημείο σ 'αυτό το ζήτημα είναι ότι γνωρίζουμε, ότι διαθέτοντας σύγχρονες θερμοκοιτίδες για νεογέννητα σε γενικό πλαίσιο, βασικά, αν κρατήσουμε τα πρόωρα μωρά ζεστά -- είναι πολύ απλό -- μπορούμε να μειώσουμε τη θνησιμότητα κατά το ήμισυ σ' αυτό το περιβάλλον. Οπότε,υπάρχει η τεχνολογία. Αυτά είναι δεδομένα στις αναπτυγμένες χώρες, Το πρόβλημα είναι ότι αν αγοράσει κανείς μια θερμοκοιτίδα αξίας $40.000, και το στείλει σ 'ένα χωριό  μεσαίου μεγέθους στην Αφρική, θα λειτουργήσει θαυμάσια για ένα ή δυο χρόνια, και τότε κάτι θα πάει στραβά και θα χαλάσει, και θα παραμείνει χαλασμένο για πάντα, γιατί δεν υπάρχει ολόκληρο εκείνο το σύστημα ανταλλακτικών, και δεν υπάρχουν ούτε οι επιτόπου εμπειρογνώμονες για να φτιάξει κανείς μια συσκευή αξίας $40.000. Οπότε καταλήγει κανείς με το πρόβλημα όπου πρέπει να ξοδευτούν όλα αυτά τα χρήματα, ως βοήθεια και όλα τα εξελιγμένα ήδη ηλεκτρονικών στις χώρες αυτές , και στο τέλος είναι άχρηστα.

Οπότε ο Πρεστέρο και η ομάδα του αποφάσισαν να κοιτάξουν τριγύρω για να δουν: πια  υλικά αφθονούν στο περιβάλλον αυτών των αναπτυσσόμενων χωρών; Και εκείνο που παρατήρησαν ήταν ότι δεν έχουν πολλά DVR, ή πολλούς φούρνους μικροκυμάτων, αλλά φαίνεται πως τα καταφέρνουν αρκετά καλά με το να συντηρούν τα αυτοκίνητά τους. Υπάρχει ένα Toyota Forerunner στους δρόμους όπου κι αν πάει κανείς. Φαίνεται πως έχουν τους εμπειρογνώμονες για να συντηρούν τα αυτοκίνητα. Οπότε άρχισαν να συλλογίζονται, 'Μπορούμε άραγε να δημιουργήσουμε μία θερμοκοιτίδα για νεογέννητα ολότελα φτιαγμένο από μέλη αυτοκινήτου;' Και κατέληξαν σ 'αυτό εδώ. Ονομάζεται συσκευή νεο-διατροφής. Απ' έξω φαίνεται σαν ένα κανονικό πραγματάκι, που θα βρει κανείς σε ένα σύγχρόνο νοσοκομείο στη Δύση. από μέσα, είναι όλα μέλη αυτοκινήτου. Έχει έναν ανεμιστήρα, προβολείς για θέρμανση, έχει κουδουνάκια για συναγερμό. Λειτουργεί με μια μπαταρία αυτοκινήτου. Οπότε το μόνο που χρειάζεται κανείς είναι ανταλλακτικά από ένα Toyota και την ικανότητα να φτιάξει τους προβολείς του αυτοκινήτου, και μπορεί κανείς να το επισκευάσει. Τώρα αυτή είναι μια υπέροχη ιδέα, ήθελα να σας πω ότι, στην πραγματικότητα, είναι μια αλληγορία για τον τρόπο με τον οποίο γεννιούνται οι ιδέες. Ξέρετε, μας αρέσει να φανταζόμαστε τις πρωτοπόρες ιδέες μας, σαν εκείνη την ολοκαίνουργια θερμοκοιτίδα 40,000 δολαρίων, τελευταία λέξη της τεχνολογίας, αλλά τις περισσότερες φορές, έχουν αναμειχθεί από οτιδήποτε τυχαίνει να βρίσκεται κοντά.

Παίρνουμε τις ιδέες μας από άλλους, από κείνους που έχουμε διδαχθεί, από κείνους που συναντάμε τυχαία στα καφενεία, και τις ράβουμε όλες μαζί σε μια νέα μορφή, και δημιουργούμε κάτι καινούριο. Εκεί είναι που πραγματικά συμβαίνει η καινοτομία. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξουμε μερικά πρότυπα ως προς τη καινοτομία και τη βαθιά συλλογή, έτσι; Εννοώ, αυτή είναι μια από τις προοπτικές της. Μια άλλη είναι ο Νεύτωνας και το μήλο, όταν ο Νεύτωνας ήταν στο Κέϊμπριζ. Αυτό το άγαλμα είναι από το Όξφορντ. Ξέρετε, κάθεται κανείς και συλλογίζεται, και το μήλο πέφτει από το δέντρο, και ιδού ο νόμος της βαρύτητας. Στην πραγματικότητα, τα μέρη που οδήγησαν στη καινοτομία μοιάζουν πιο πολύ μ’ αυτό εδώ. Αυτή είναι η φημισμένη ζωγραφιά του Χόγκαρτ για κάποια είδους πολιτικής  βραδιάς σε μια ταβέρνα, όμως κάπως έτσι έμοιαζαν άλλοτε τα καφενεία. Αυτό είναι το χαοτικό περιβάλλον που πιθανότατα συναντιούνται οι ιδέες, εκεί οπού οι άνθρωποι ήταν πιθανό να έχουν νέες, ενδιαφέρουσες, απροσδόκητες συγκρούσεις -- άνθρωποι από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις. Οπότε, εάν προσπαθούμε να δημιουργήσουμε πιο πρωτότυπους οργανισμούς, πρέπει να δημιουργήσουμε χώρους οι οποίοι, παραδόξως, μοιάζουν μ’ αυτό εδώ. Κάπως έτσι θα πρέπει να μοιάζει και το γραφείο σας, είναι ένα μέρος του μηνύματός μου εδώ.

Και ένα από τα προβλήματα μ' αυτό είναι ότι οι άνθρωποι στην πραγματικότητα -- όταν μελετά κανείς το θέμα -- οι άνθρωποι είναι περιβόητοι για τις αναξιοπιστίες τους όταν πραγματικά αυτοπεριγράφουν την καταγωγή των ωραίων ιδεών τους, ή την ιστορία της καλύτερης ιδέας τους. Και πριν από μερικά χρόνια, ένας θαυμάσιος ερευνητής, ο Κέβιν Ντούνμπαρ αποφάσισε να επισκεφθεί και βασικά να προσεγγίσει το θέμα κατά τη μέθοδο του Μεγάλου Αδερφού για να καταλάβει την καταγωγή των ωραίων ιδεών. Επισκέφτηκε διάφορα εργαστήρια στο κόσμο και τους μαγνητοσκόπησε όλους σε κάθε τους βήμα στην εργασία τους. Οπότε όταν παρατηρούσαν το μικροσκόπιο, όταν μιλούσαν με τους συναδέλφους στην υδρόψυκτο, και όλα αυτά. Και μαγνητοσκόπησε όλες τις συζητήσεις και προσπάθησε να καταλάβει που ήταν οι πιο σημαντικές ιδέες, που συνέβησαν. Και όταν σκεφτόμαστε την κλασική εικόνα των επιστημόνων στο εργαστήριο έχουμε αυτή την εικόνα -- ξέρετε, ότι κοιτάζουν προσεχτικά στο μικροσκόπιο και βλέπουν κάτι στο δείγμα του ιστού. Και 'έυρηκα!΄, έχουν την ιδέα.

Εκείνο που πραγματικά συνέβη όταν ο Ντούνμπαρ παρακολούθησε τη κασέτα ήταν στην ουσία ότι σχεδόν όλες οι επαναστατικές ανακαλύψεις δεν έγιναν από μόνες τους στο εργαστήριο, μπροστά στο μικροσκόπιο. Έγιναν στο τραπέζι της συνεδρίασης στην εβδομαδιαία εργαστηριακή συνάντηση όταν μαζεύονταν όλοι και μοίραζαν μεταξύ τους τα τελευταία δεδομένα και ευρήματα, συχνά όταν οι άνθρωποι μοίραζαν τα λάθη που είχαν, τα σφάλματα, το θόρυβο που είχαν ανακαλύψει στο σήμα Και κάτι σχετικά με εκείνο το περιβάλλον -- και έχω αρχίσει να το λέω 'ρευστό δίκτυο', όπου έχει κανείς πολλές διαφορετικές ιδέες που συναντιούνται διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, διαφορετικά ενδιαφέροντα, σπρώχνοντας δυνατά ο ένας τον άλλον, χοροπηδώντας μεταξύ τους. --- εκείνο είναι το περιβάλλον, που στην ουσία, το περιβάλλον που οδηγεί στη καινοτομία.

Το άλλο πρόβλημα που έχουν οι άνθρωποι είναι το ότι τους αρέσει να συνοψίζουν τις ιστορίες ευρεσιτεχνίας σε μικρότερα χρονικά περιθώρια. Οπότε θέλουν να μιλάνε για τη στιγμή ξαφνικής έμπνευσης. Θέλουν να πουν, 'Ήμουν εκεί, καθόμουν εκεί και την είχα έτσι ξαφνικά ολοκάθαρη στο μυαλό μου.' Αλλά στην ουσία, αν κοιτάξει κανείς στις ιστορικές σημειώσεις, φαίνεται πως πολλές σημαντικές ιδέες έχουν μια μακρά περίοδο επώασης Αυτή την ονομάζω 'η νωθρή διαίσθηση'. Τελευταία έχουμε ακούσει αρκετά για τη διαίσθηση και το ένστικτο και τις ξαφνικές στιγμές διαύγειας, αλλά στην ουσία, πολλές σπουδαίες ιδέες παραμένουν μερικές φορές για δεκαετίες, βαθιά μέσα στις σκέψεις των ανθρώπων. Έχουν την εντύπωση ότι υπάρχει ένα ενδιαφέρον πρόβλημα, αλλά δεν έχουν ακόμα τα εργαλεία για να το ανακαλύψουν. Ξοδεύουν αρκετό καιρό δουλεύοντας σε κάποια συγκεκριμένα προβλήματα, αλλά υπάρχει κάτι άλλο που παραμένει εκεί που τους ενδιαφέρει, αλλά δεν μπορούν ακόμα να το λύσουν.

Ο Δαρβίνος είναι ένα σπουδαίο παράδειγμα. Ο Δαρβίνος στην αυτοβιογραφία του, διηγείται την ιστορία της ιδέας της φυσικής επιλογής σαν μια κλασική στιγμή μεγάλης έμπνευσης Είναι στο δωμάτιο μελέτης του είναι Οκτώβριος του 1838, και στην πραγματικότητα, διαβάζει Μάλθους στον πληθυσμό. Και ξαφνικά, ο βασικός αλγόριθμος της φυσικής επιλογής του κατέβηκε στο κεφάλι, και λέει, 'Αχ, επιτέλους, είχα μια θεωρία πάνω στην οποία να εργαστώ.' Αυτό είναι στην αυτοβιογραφία του. Πριν από περίπου μία ή δύο δεκαετίες, ένας θαυμάσιος επιστήμονας, ο Χάουγαρντ Γκράμπερ ανέτρεξε στα σημειωματάρια του Δαρβίνου από αυτή την περίοδο. Και ο Δαρβίνος κρατούσε άφθονα σημειωματάρια όπου κατέγραφε την παραμικρότερη ιδέα που είχε, κάθε διαίσθηση Κι αυτό που βρήκε ο Γκράμπερ ήταν ότι ο Δαρβίνος είχε ολόκληρη την θεωρία της φυσικής επιλογής για μήνες ολόκληρους πριν από την ισχυριζόμενη επιφοίτηση, καθώς διάβαζε τον Μάλθους τον Οκτώβριο του 1838. Υπάρχουν αποσπάσματα που τη διαβάζει κανείς και νομίζει ότι διαβάζει από το βιβλίο του Δαρβίνου, πριν από την περίοδο που είχε αυτή την επιφοίτηση. Και αυτό που πραγματοποιεί κανείς είναι ότι ο Δαρβίνος, κατά κάποιο τρόπο, είχε την ιδέα, είχε την αντίληψη, αλλά αδυνατούσε ακόμα να την κατανοήσει. Και στην πραγματικότητα έτσι γεννιούνται οι μεγάλες ιδέες σβήνουν απαλά από την όραση για εκτεταμένο χρόνο.

Η δοκιμασία για όλους μας τώρα είναι: πως μπορεί να δημιουργήσει κανείς ένα περιβάλλον που να επιτρέπει σ' αυτές τις ιδέες να έχουν μια μακρά μέση ηλικία, έτσι; Είναι δύσκολο να πάει κάποιος στο αφεντικό του και να του πει, 'Έχω μια άριστη ιδέα για τον οργανισμό μας. Θα είναι χρήσιμο το 2020. Θα μου δώσεις λίγο χρόνο για να τη πραγματοποιήσω;' Κανά δυο εταιρείες σήμερα, όπως το Google, έχουν άδεια καινοτομίας, 20 τοις εκατό του χρόνου εργασίας, που, στην ουσία, αυτοί είναι μηχανισμοί για την καλλιέργεια διαίσθησης σε μια εταιρία. Αλλά αυτό είναι το κλειδί. Και το άλλο είναι το επιτρέψεις στις διαισθήσεις αυτές να δεθούν με τις διαισθήσεις των άλλων: αυτό είναι που συμβαίνει συχνά. Κάποιος έχει μισή ιδέα, κάποιος άλλος έχει την άλλη μισή, κι αν βρεθούν στο κατάλληλο περιβάλλον, μπορεί να δημιουργήσουν κάτι μεγαλύτερο από το σύνολο των στοιχείων τους. Οπότε, κατά κάποιο τρόπο, συχνά μιλάμε για την αξία προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας, ξέρετε, θέτοντας εμπόδια, δημιουργώντας μυστικά εργαστήρια έρευνας και ανάπτυξης,παίρνοντας πατέντα για όλα όσα έχουμε, έτσι ώστε αυτές οι ιδέες να έχουν κάποια αξία, και οι άνθρωποι θα έχουν κίνητρα για περισσότερες ιδέες, και ο πολιτισμός θα είναι πιο εφευρετικός. Αλλά πιστεύω ότι υπάρχει κάτι το αξιοσημείωτο ότι αν θα πρέπει να ξοδέψουμε τουλάχιστον τόσο χρόνο, αν όχι περισσότερο, αξιολογώντας την προϋπόθεση της σύνδεσης ιδεών και όχι απλά να τις προστατεύουμε.

Και θα σας αφήσω με αυτή την ιστορία, η οποία πιστεύω πως συλλαμβάνει πολλές από αυτές τις αξίες, και είναι απλά μια υπέροχη ιστορία καινοτομίας, και πως συμβαίνει με τον πιο απροσδόκητο τρόπο. Είναι Οκτώβριος του 1957, και το Sputnik μόλις είχε εκτοξευθεί, και βρισκόμαστε το Λαύρελ Μέριλαντ, στα εργαστήρια εφαρμοσμένης φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Τζον Χόπκινς. Και είναι πρωινό δευτέρας, και μόλις είχαν βγει τα νέα για ένα δορυφόρο που περιστρέφεται γύρω από το πλανήτη. Και φυσικά, αυτός είναι παράδεισος για τους σπασίκλες, έτσι; Ιδού και τα φυτά της φυσικής που κάθονται και σκέφτονται, 'Θεέ μου! Αυτό είναι φοβερό. Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο.' Και δύο από αυτούς, δύο εικοσάχρονοι ερευνητές στα εργαστήρια εφαρμοσμένης φυσικής βρίσκονται στο τραπέζι της καφετέριας συζητώντας ανεπίσημα με μερικούς από τους συναδέλφους τους. Και αυτοί οι δύο τύποι ονομάζονται Γκούιερ και Γουέιφενματς. Και αρχίζουν την κουβέντα, οπότε λέει ο ένας, 'Ρε, προσπάθησε κανείς να το ακούσει; Υπάρχει αυτός ο δορυφόρος κατασκευασμένος από τον άνθρωπο κάπου στο απώτερο διάστημα το οποίο προφανώς εκπέμπει κάποια είδη σημάτων. Θα μπορούσαμε πιθανότατα να τα ακούσουμε, αν συντονιστούμε' Κι οπότε ρωτούν κανά δύο συναδέλφους τους 'Όχι, δεν σκεφτήκαμε,’ κάνουν αυτοί Αλλά είναι μια ενδιαφέρουσα ιδέα.΄

Και φαίνεται πως ο Γουείφενματς είχε κάποια εμπειρία στα σήματα μικροκυμάτων, κι έχει εγκαταστήσει μια μικρή κεραία με έναν ενισχυτή στο γραφείο του. Κι οπότε οι Γκούιερ και Γουέιφενματς πηγαίνουν στο γραφείο του Γουέιφενματς και αρχίζουν να αυτοσχεδιάζουν -- ηλεκτρονική πειρατεία, όπως θα τη λέγαμε σήμερα. Ύστερα από κανά δυο ώρες, κατάφεραν να λάβουν το σήμα, επειδή οι Σοβιετικοί είχαν κάνει το Sputnik πολύ εύκολο να εντοπιστεί. Βρισκόταν ακριβώς στα 20 MHz, ώστε να το εντοπίσει κανείς πολύ εύκολα, γιατί βασικά φοβόταν ότι θα νόμιζαν οι άλλοι πως πρόκεται για καμιά φάρσα Οπότε το είχαν κάνει πολύ εύκολο να το εντοπίσει κανείς.

Οπότε οι δυο τους κάθονταν και άκουγαν τα σήματα, και άρχισαν να έρχονται και άλλοι στο γραφείο και να λένε, 'Πώπω, αυτό είναι γαμάτο. Ν' ακουσω κι εγώ; Πώπω, αυτό είναι σπουδαίο.' Κι ύστερα από λίγο, σκέφτονται, 'Χριστέ μου, αυτό είναι ιστορικό γεγονός. Ίσως να είμαστε και οι πρώτοι στις ΗΠΑ που το ακούμε. Πρέπει να το ηχογραφήσουμε.' Κι οπότε φέρνουν ένα μεγάλο, ογκώδες αναλογικό κασετόφωνο και ξεκινούν την καταγραφή εκείνων των μικρών σημάτων. Και άρχισαν να σημειώνουν τις σφραγίδες χρονολόγησης ημέρας και ώρας για κάθε μικρό σήμα που καταγράφουν. Και σκέφτονται, 'Αμάν, ξέρεις, υπάρχουν κάποιες μικρές διαφορές στη συχνότητα εδώ πέρα. Ίσως να μπορέσουμε να υπολογίσουμε την ταχύτητα του δορυφόρου, με απλά μαθηματικά χρησιμοποιώντας το φαινόμενο Ντόπλερ. Κι έτσι ασχολήθηκαν περισσότερο με το θέμα, και μίλησαν με κάποιους άλλους συναδέλφους τους που ειδικευόταν σε κάτι διαφορετικό. Κι είπαν, 'Βρε, ξέρεις, αν παρατηρούσαμε την κλίση του φαινόμενου Ντόπλερ θα μπορούσαμε να υπολογίσουμε τα σημεία στα οποία ο δορυφόρος είναι πιο κοντά στις κεραίες μας και τα σημεία στα οποία είναι πιο μακρυά. Αυτό είναι γαμάτο.'

Και τελικά, έχουν την άδεια -- αυτή είναι μια μικρή μελέτη που δεν ήταν επίσημα μέρος της εργασίας του. Έχουν την άδεια να χρησιμοποιήσουν, ξέρετε, τον υπολογιστή UNIVAC ο οποίος παίρνει μια ολόκληρη αίθουσα, και  μόλις τον είχαν εγκαταστήσει στα εργαστήρια εφαρμοσμένης φυσικής. Χρησιμοποιούν κι άλλα δεδομένα, κι ύστερα από τρεις τέσσερις εβδομάδες, φαίνεται πως είχαν χαρτογραφήσει την ακριβή τροχιά του δορυφόρου γύρω από τη Γη, απλά ακούγοντας αυτό το σηματάκι, που εξελίχθηκε από τη διαίσθηση μιας έμπνευσης ενός πρωινού.

Κανά δύο εβδομάδες αργότερα, το αφεντικό τους, ο Φρανκ ΜακΚλούρ, τους φέρνει στο γραφείο του και λέει, 'Ρε παιδιά, θέλω να σας ρωτήσω κάτι σχετικά με αυτή τη μελέτη σας. Καταφέρατε να υπολογίσετε μια άγνωστη τοποθεσία ενός δορυφόρου που περιστρέφεται τον πλανήτη από μια γνωστή τοποθεσία στο έδαφος. Μπορείτε να κάνετε το αντίθετο; Μπορείτε να βρείτε μια άγνωστη τοποθεσία στο έδαφος, αν γνωρίζατε την τοποθεσία του δορυφόρου;' Κι εκείνοι σκέφτηκαν για λίγο, και είπαν, 'Ναι, ίσως να μπορέσουμε. Ας δοκιμάσουμε τα δεδομένα.' Οπότε έφυγαν, το σκέφτηκαν και ξαναήρθαν και λένε, 'Στην πραγματικότητα, θα είναι πιο εύκολο.' Και λέει αυτός, 'Ω! Αυτό είναι θαυμάσιο. Επειδή βλέπετε, έχω αυτά τα πυρηνικά υποβρύχια που κατασκευάζω. Και είναι πραγματικά δύσκολο να κάνεις τους πυραύλους σου να προσγειωθούν ακριβώς στη Μόσχα, αν δεν ξέρεις που βρίσκεται το υποβρύχιο στη μέση του Ειρηνικού. Οπότε σκεφτόμαστε να εκτοξεύσουμε μερικούς δορυφόρους και να τους χρησιμοποιούμε για να εντοπίσουμε τα υποβρύχια και να βρούμε την τοποθεσία τους στη μέση του ωκεανού. Μπορείτε να απασχοληθείτε με αυτό το πρόβλημα;'

Και έτσι εγεννήθει το GPS. 30 χρόνια αργότερα, Ρόναλντ Ρίκγαν στην πραγματικότητα επέτρεψε την ανοιχτή πλατφόρμα πάνω στην οποία μπορεί ο καθένας να εργαστεί και μπορεί ο καθένας να κατασκευάσει μια καινούργια τεχνολογία που θα δημιουργεί και θα καινοτομεί πάνω σ' αυτή την ανοιχτή πλατφόρμα, την άφησε ελεύθερη να κάνει κανείς λίγο πολύ ό,τι θέλει. Και τώρα, σας το εγγυώμαι κατά πάσα πιθανότητα οι μισοί από σας σ' αυτήν αίθουσα, για να μη πω περισσότεροι, έχετε αυτή τη στιγμή μια συσκευή στη τζέπι σας που επικοινωνεί με έναν απ' αυτούς του δορυφόρους στο απώτερο διάστημα. Και βάζω στοίχημα ότι κάποιος από σας, για να μη πω περισσότεροι, έχει χρησιμοποιήσει την αναφερόμενη συσκευή και το αναφερόμενο δορυφορικό σύστημα, για να εντοπίσει ένα κοντινό καφενείο τη περασμένη -- (Γέλια) τη περασμένη μέρα ή τη περασμένη εβδομάδα, έτσι;

(Χειροκροτήματα)

Και αυτή, πιστεύω ότι είναι μια σπουδαία μελέτη περίπτωσης, ένα σπουδαίο μάθημα, στην ισχύς, τη θαυμάσια, κάπως απροσδόκητης ανερχόμενης, απρόβλεπτης δύναμης του ανοιχτού συστήματος καινοτομίας. Όταν τα κατασκευάζει κανείς σωστά, εκείνα θα οδηγηθούν σε μια ολότελα νέα κατεύθηνση που οι δημιουργοί ούτε που θα το ονειρευόνταν ποτέ. Εννοώ, έχεις κάποιους τύπους εδώ πέρα που βασικά νόμιζαν ότι ακολουθούσαν αυτή την διαίσθηση αυτό το μικρό πάθος που είχε αναπτυχθεί, κι ύστερα πίστευαν ότι πολεμούσαν το Ψυχρό Πόλεμο, και φαίνεται πως απλά βοηθούσαν κάποιον να βρει ένα καφέ ω λαι.

(Γέλια)

Έτσι συμβαίνει η καινοτομία, Η τύχη ευνοεί τα συνδεδεμένα μυαλά.

Σας ευχαριστώ πολύ.

(Χειροκροτήματα)