Στάνλεϊ ΜακΚρύσταλ: Άκου, μάθε...μετά ηγήσου

Πριν από 10 χρόνια, μια Τρίτη πρωί, πραγματοποίησα ένα άλμα με αλεξίπτωτο στο Φορτ Μπραγκ στη Βόρεια Καρολίνα. Ήταν ένα εκπαιδευτικό άλμα ρουτίνας όπως πολλά άλλα που είχα κάνει από τότε που έγινα αλεξιπτωτιστής πριν απο 27 χρόνια. Κατεβήκαμε στο πεδίο προσγείωσης νωρίς γιατί αυτός είναι ο Στρατός και πάντα πηγαίνεις νωρίς. Κάνεις λίγη επανεκπαίδευση ρουτίνας, και μετά πας για να φορέσεις το αλεξίπτωτό σου και σε βοηθάει ένας φίλος. Και φοράς το αλεξίπτωτο Τ10. Και βάζεις τα λουριά πολύ προσεκτικά, ειδικά τα λουριά των ποδιών γιατί μπαίνουν ανάμεσα στα πόδια σου. Και μετά φοράς το εφεδρικό σου, και μετά ένα βαρύ σακίδιο. Και μετά έρχεται ο επικεφαλής άλματος που είναι ένας υπαξιωματικός με εμπειρία σε επιχειρήσεις με αλεξίπτωτο. Σε ελέγχει, τραβάει τα ρυθμιζόμενα λουριά και σφίγγει τα πάντα έτσι ώστε το στήθος σου συμπιέζεται, οι ώμοι σου συμπιέζονται προς τα κάτω, και, φυσικά, σε έχει σφίξει τόσο που και η φωνή σου ανεβαίνει μερικές οκτάβες. Μετά κάθεσαι, και περιμένεις λιγάκι, γιατί αυτός είναι ο Στρατός. Μετά φορτώνεις το αεροσκάφος, και μετά σηκώνεσαι και επιβιβάζεσαι, και παραπατάς προς τα αεροσκάφος κάπως έτσι -- σε μία ουρά από ανθρώπους -- και κάθεσαι σε θέσεις από καμβά σε κάθε πλευρά του αεροσκάφους. Και περιμένεις λίγο ακόμα, γιατί αυτή είναι η Αεροπορία που μαθαίνει το Στρατό πώς να περιμένει.

Μετά απογειώνεσαι. Και είναι τόσο επώδυνο πια -- και νομίζω ότι έχει σχεδιαστεί έτσι -- είναι τόσο επώδυνο που θες να πηδήξεις. Δεν θες στ' αλήθεια να πηδήξεις, αλλά θέλεις να τελειώνεις. Μπαίνεις, λοιπόν, στο αεροσκάφος, πετάς, και μετά από 20 λεπτά, αυτοί οι επικεφαλής άλματος αρχίζουν να σου δίνουν εντολές. Σου δίνουν 20 λεπτά -- αυτή είναι προειδοποίηση χρόνου. Εσύ κάθεσαι εκεί, εντάξει. Μετά σου δίνουν 10 λεπτά. Και φυσικά, ανταποκρίνεσαι σε όλα αυτά. Και αυτό για να ανεβάσεις την αυτοπεποίθηση όλων, για να δείξεις ότι δεν φοβάσαι. Μετά σου λένε "ετοιμάσου". Μετά λένε "Προσωπικό για έξω, σηκωθείτε." Αν είσαι προσωπικό για έξω, τώρα σηκώνεσαι. Αν είσαι προσωπικό που παραμένει, σήκω. Και μετά γαντζώνεσαι, γαντζώνεις το σύρμα σου. Και σε αυτό το σημείο σκέφτεσαι, "Λοιπόν, μάντεψε. Μάλλον θα πηδήξω. Δεν υπάρχει πια τρόπος να ξεφύγω σε αυτό το σημείο." Κάνεις κάποιους συμπληρωματικούς ελέγχους και μετά ανοίγουν την πόρτα.

Και αυτό ήταν εκείνο το πρωινό της Τρίτης το Σεπτέμβρη και ήταν πολύ ωραία έξω. Ωραίος αέρας φυσάει προς τα μέσα, λοιπόν. Οι επικεφαλής άλματος αρχίζουν να ελέγχουν την πόρτα. Και μετά είναι ώρα να φύγεις, ένα πράσινο φως ανάβει και ο επικεφαλής άλματος λέει "Φύγε." Φεύγει ο πρώτος, και εσύ είσαι στην ουρά, και παραπατάς προς την πόρτα. Η λέξη "άλμα" είναι παραπλανητική, πέφτεις. Πέφτεις έξω από την πόρτα, και πιάνεσαι στο ρεύμα. Το πρώτο πράγμα που κάνεις είναι να κλειδώσεις σε μία σφιχτή στάση σώματος -- το κεφάλι κάτω στο στήθος, τα χέρια απλωμένα, τοποθετημένα πάνω από το εφεδρικό σου αλεξίπτωτο. Αυτό το κάνεις γιατί, πριν από 27 χρόνια, μου είχε μάθει να το κάνω ένας λοχίας της αεροπορίας. Δεν έχω ιδέα αν κάνει κάποια διαφορά αλλά φαινόταν να έχει λογική και δεν επρόκειτο να ελέγξω την υπόθεση ότι είχε κάνει λάθος. Και μετά περιμένεις για το τράνταγμα του ανοίγματος, για να ανοίξει το αλεξίπτωτο. Αν δεν νιώσεις το τράνταγμα του ανοίγματος, τότε δεν έχεις αλεξίπτωτο -- έχεις ένα εντελώς νέο πρόβλημα. Αλλά κατά κανόνα το νιώθεις, κατά κανόνα ανοίγει. Και φυσικά, αν τα λουριά των ποδιών δεν είναι ρυθμισμένα σωστά, στο σημείο αυτό νιώθεις άλλη μία μικρή συγκίνηση. Μπουμ.

Τότε, λοιπόν, κοιτάς τριγύρω το εσωτερικό του αλεξίπτωτου και λες "Ωραίο είναι αυτό." Τώρα προετοιμάζεσαι για το αναπόφευκτο. Πρόκειται να χτυπήσεις το έδαφος. Δεν μπορείς να το καθυστερήσεις για πολύ. Και στην πραγματικότητα δεν μπορείς να ελέγξεις και πολύ το πού ακριβώς θα χτυπήσεις γιατί προσποιούνται ότι μπορείς να το οδηγήσεις αλλά στην πραγματικότητα σε πάει όπου θέλει. Κοιτάς, λοιπόν, γύρω σου, πού θα προσγειωθείς, προσπαθείς να προετοιμάσεις τον εαυτό σου. Και μετά όσο πλησιάζεις, χαμηλώνεις το σακίδιό σου από κάτω σου χρησιμοποιώντας ένα σύρμα για να μην είναι πάνω σου όταν προσγειωθείς και ετοιμάζεσαι να πραγματοποιήσεις μία πτώση προσγείωσης με αλεξίπτωτο. Ο Στρατός σε μαθαίνει να κάνεις πέντε σημεία εκτέλεσης -- τα δάχτυλα των ποδιών σου, οι γάμπες σου, οι μηροί σου, τα οπίσθιά σου και οι μυς των πούσαπς. Είναι αυτή η μικρή κομψή προσγείωση, στροφή και κύλισμα. Και αυτό δεν θα πονέσει. Σε πάνω από 30 χρόνια πτώσεων, δεν έχω πετύχει ούτε μία. (Γέλια) Πάντα προσγειωνόμουν σαν ένα καρπούζι που πέφτει από ένα παράθυρο του τρίτου ορόφου.

(Γέλια)

Και μόλις χτυπούσα το πρώτο που έκανα ήταν να δω αν έχω σπάσει τίποτα που το χρειάζομαι. Κουνούσα το κεφάλι μου και έκανα στον εαυτό μου το αιώνιο ερώτημα: "Γιατί δεν έγινα υπάλληλος σε τράπεζα;" (Γέλια) Και κοιτούσα γύρω μου και έβλεπα έναν άλλο αλεξιπτωτιστή, ένα νέο αγόρι ή κορίτσι, και είχαν βγάλει την καραμπίνα Μ-4 και μάζευαν τον εξοπλισμό τους. Τα έκαναν όλα όσα τους είχαμε μάθει. Και συνειδητοποίησα ότι, αν έπρεπε να πάνε σε μάχη, θα έκαναν ό,τι τους είχαμε μάθει και θα ακολουθούσαν τους αρχηγούς. Και συνειδητοποίησα ότι, αν επέστρεφαν από τη μάχη, θα ήταν γιατί τους είχαμε οδηγήσει καλά. Και με τράβηξε πάλι η σημασία αυτού που έκανα.

Τώρα λοιπόν κάνω αυτό το άλμα το πρωί της Τρίτης αλλά δεν είναι ένα οποιοδήποτε άλμα -- είναι 11 Σεπτεμβρίου 2001. Και όταν απογειωθήκαμε από το αεροδρόμιο, η Αμερική είχε ειρήνη. Όταν προσγειωθήκαμε στη ζώνη πτώσης, όλα είχαν αλλάξει. Και όσα πιστεύαμε για την πιθανότητα να πάνε αυτοί οι νεαροί στρατιώτες σε μάχη ότι είναι υποθετική τώρα ήταν πολύ, πολύ αληθινή -- και η ηγεσία φαινόταν σημαντική. Αλλά τα πράγματα είχαν αλλάξει. Ήμουν ένα 46χρονος ταξίαρχος, ήμουν επιτυχημένος, αλλά τα πράγματα άλλαξαν τόσο πολύ που θα έπρεπε να κάνω κάποιες σημαντικές αλλαγές -- και εκείνο το πρωινό, δεν το γνώριζα.

Μεγάλωσα με παραδοσιακές ιστορίες ηγεσίας: ο Ρόμπερτ Ε. Λι, ο Τζον Μπιούφορντ στο Γκέτυσμπεργκ. Και είχα μεγαλώσει επίσης με προσωπικά παραδείγματα ηγεσίας. Αυτός ήταν ο πατέρας μου στο Βιετνάμ. Και μεγάλωσα με την πεποίθηση ότι οι στρατιώτες είναι δυνατοί και σοφοί και γενναίοι και πιστοί -- δεν έλεγαν ψέματα, δεν εξαπατούσαν, δεν έκλεβαν ούτε εγκατέλειπαν τους συντρόφους τους. Και ακόμα πιστεύω ότι οι πραγματικοί ηγέτες είναι έτσι. Αλλά στα πρώτα 25 χρόνια της καριέρας μου, είχα ένα σωρό διαφορετικές εμπειρίες.

Ένας από τους πρώτους διοικητές μου, δούλεψα στο τάγμα του για 18 μήνες, και η μόνη συζήτηση που έκανε ποτέ με τον υπολοχαγό ΜακΚρύσταλ ήταν στο 18ο μίλι μίας πορείας 25 μιλίων οπότε μου έβαλε τις φωνές για περίπου 40 δευτερόλεπτα. Και δεν είμαι σίγουρος ότι αυτό ήταν πραγματική αλληλεπίδραση. Αλλά μερικά χρόνια αργότερα, όταν ήμουν διοικητής λόχου, βρέθηκα στο Εθνικό Κέντρο Εκπαίδευσης. Και πραγματοποιήσαμε μία επιχείρηση, και ο λόχος μου έκανε μία επίθεση την αυγή -- ξέρετε, την κλασική επίθεση την αυγή: προετοιμάζεσαι όλη νύχτα, κινείσαι προς τη γραμμή της αναχώρησης. Και είχα μία τεθωρακισμένη οργάνωση σε αυτό το σημείο. Κινούμαστε προς τα εμπρός, και μας εξοντώνουνε -- εννοώ μας εξοντώνουνε αμέσως. Ο εχθρός ούτε καν ίδρωσε για να το κάνει. Και μετά τη μάχη έφεραν ένα κινητό θέατρο και έκαναν αυτό που ονομάζουν "ανασκόπηση μετά τη δράση" για να σε μάθουν τι έκανες λάθος. Ένα είδος ηγεσίας μέσω ταπείνωσης. Αναρτούν μία μεγάλη οθόνη και σου εξηγούν τα πάντα "...και μετά δεν έκανες αυτό και δεν έκανες το άλλο κλπ." Έφυγα από εκεί νιώθοντας τόσο πεσμένος όσο ένα φίδι στο χώμα. Και είδα το διοκητή μου, γιατί τον είχα απογοητεύσει. Και πήγα να του απολογηθώ και μου είπε "Στάνλεϊ, νομίζω τα πήγες μια χαρά." Και με μία πρόταση με ανέβασε, με σήκωσε στα πόδια μου και μου έμαθε ότι οι ηγέτες μπορούν να σε αφήσουν να αποτύχεις και, παρόλα αυτά, να μην είσαι αποτυχημένος.

Όταν ήρθε η 11η Σεπτεμβρίου, ο 46χρονος αντισυνταγματάρχης ΜακΚρύσταλ βλέπει έναν νέο κόσμο. Πρώτον, τα πράγματα που είναι προφανή, που σου είναι γνώριμα: το περιβάλλον άλλαξε -- η ταχύτητα, ο έλεγχος, η ευαισθησία των πάντων τώρα είναι τόσο γρήγορη, καμιά φορά εξελίσσεται πιο γρήγορα σε σχέση με το χρόνο που έχουν οι άνθρωποι για να την επεξεργαστούν στ' αλήθεια. Άλλα όλα όσα κάνουμε γίνονται σε ένα διαφορετικό πλαίσιο. Πιο σημαντικό, οι δυνάμεις που είχα υπό την ηγεσία μου ήταν διάσπαρτες σε πάνω από 20 χώρες. Και αντί να μπορώ να μαζέψω όλους τους αρχηγούς-κλειδιά στο ίδιο δωμάτιο για μία απόφαση και να τους κοιτάξω στα μάτια και να ανεβάσω την αυτοπεποίθησή τους και να έχω την εμπιστοσύνη τους, τώρα ηγούμαι δυνάμεων που είναι διάσπαρτες και πρέπει να χησιμοποιήσω άλλες τεχνικές. Πρέπει να χρησιμοποιήσω τηλεδιασκέψεις μέσω βίντεο, πρέπει να χρησιμοποιήσω το τσατ, πρέπει να χρησιμοποιήσω ηλεκτρονική αλληλογραφία, πρέπει να χρησιμοποιήσω τηλεφωνήματα -- πρέπει να χρησιμοποιήσω ό,τι μπορώ, όχι μόνο για επικοινωνία αλλά για ηγεσία. Ένα άτομο 22 χρονών που λειτουργεί μόνο του χιλιάδες μίλια μακριά από μένα πρέπει να επικοινωνεί μαζί μου με εμπιστοσύνη. Πρέπει να του έχω εμπιστοσύνη και αντίστροφα. Και πρέπει ακόμα να χτίσω την πίστη τους. Και αυτό είναι ένα νέο είδος ηγεσίας για μένα.

Είχαμε μία επιχείρηση που έπρεπε να τη συντονίσουμε από πολλές τοποθεσίες. Προέκυψε μία ευκαιρία -- δεν υπήρχε χρόνος να μαζευτούμε όλοι. Χρειάστηκε λοιπόν να μαζέψουμε πολύπλοκες πληροφορίες, να προετοιμάσουμε τη δυνατότητα για δράση. Ήταν λεπτό το ζήτημα, έπρεπε να ανέβουμε ψηλά στην ιεραρχία, να τους πείσουμε ότι αυτό ήταν το σωστό, και να τα κάνουμε όλα αυτά με ηλεκτρονικά μέσα. Αποτύχαμε. Η αποστολή δεν πέτυχε. Και τώρα αυτό που έπρεπε να γίνει ήταν να προσεγγίσω και να προσπαθήσω να ξαναχτίσω την εμπιστοσύνη της ομάδας, να ξαναχτίσω την αυτοπεποίθησή τους -- εγώ και εκείνοι, εκείνοι και εγώ και οι προϊστάμενοί μας και εμείς ως ομάδα -- και όλα αυτά χωρίς να μπορείς να βάλεις το χέρι σου στον ώμο του άλλου. Εντελώς νέα απαίτηση.

Επίσης, οι άνθρωποι είχαν αλλάξει. Πιθανόν να νομίζετε ότι η δύναμη που ηγήθηκα είχε όλο κομάντος με ατσάλινο βλέμμα και μεγάλες γροθιές που κουβαλούσαν εξωτικά όπλα. Στην πραγματικότητα, η πλειοψηφία της δύναμης που ηγήθηκα έμοιαζε ακριβώς με σας. Ήταν άντρες, γυναίκες, νέοι, γέροι -- όχι μόνο από το στρατό, από διάφορους οργανισμούς πολλοί από αυτούς αποσπασμένοι σε εμάς με μία χειραψία. Έτσι, λοιπόν, αντί να δίνεις εντολές, τώρα χτίζεις συναίνεση και μία αίσθηση κοινού σκοπού. Πιθανότατα η μεγαλύτερη αλλαγή ήταν να καταλάβουμε ότι η διαφορά γενεών, οι ηλικίες, είχαν αλλάξει τόσο πολύ. Βρέθηκα με μία διμοιρία καταδρομέων σε μία επιχείρηση στο Αφγανιστάν, και σε αυτή την επιχείρηση ένας λοχίας της διμοιρίας είχε χάσει το μισό του περίπου χέρι ρίχνοντας μία χειροβομβίδα των Ταλιμπάν πίσω στον εχθρό αφού είχε προσγειωθεί μέσα στην ομάδα πυρός του. Μιλήσαμε για την επιχείρηση και μετά στο τέλος έκανα αυτό που κάνω συνήθως με μία τέτοια δύναμη. Ρώτησα "που βρισκόσασταν την 11η Σεπτεμβρίου;" Και ένας νεαρός Καταδρομέας από πίσω -- τα μαλλιά του ανακατεμένα και το πρόσωπό του κόκκινο και ανεμοδαρμένο από τη μάχη στον κρύο αφγανικό άνεμο -- είπε "Κύριε, ήμουν στην έκτη δημοτικού" Και αυτό μου θύμισε ότι λειτουργούμε με μία δύναμη που πρέπει να έχει κοινό σκοπό και κοινή συνείδηση. και την ίδια στιγμή έχει διαφορετικές εμπειρίες σε πολλές περιπτώσεις, διαφορετικό λεξιλόγιο, μια τελείως διαφορετική δέσμη ικανοτήτων σε όρους ψηφιακών μέσων απ' ό,τι εγώ και πολλοί από τους άλλους ανώτατους αξιωματικούς. Παρόλα αυτά, χρειάζεται να έχουμε αυτήν την κοινή αίσθηση.

Επίσης παρήγαγε κάτι που ονομάζω αντιστροφή τεχνογνωσίας γιατί είχαμε τόσες αλλαγές στα κατώτερα επίπεδα στην τεχνολογία και τις τακτικές και γενικά. ώστε ξαφνικά τα πράγματα που μεγαλώσαμε κάνοντας δεν τα έκανε πια η δύναμη. Λοιπόν με ποιον τρόπο μπορεί ένας ηγέτης να κρατήσει την αξιοπιστία και τη νομιμοποίησή του όταν δεν έχει κάνει αυτά που κάνουν οι άνθρωποι που οδηγεί; Και είναι μια εντελώς νέα πρόκληση ηγεσίας. Και με ανάγκασε να γίνω πολύ πιο διαφανής, πολύ πιο πρόθυμος να ακούσω, πολύ πιο πρόθυμος να πάρω συμβουλές αντίστροφα από κατώτερους. Αλλά και πάλι, δεν βρίσκεστε όλοι στο ίδιο δωμάτιο. Κι ύστερα κάτι ακόμα. Υπάρχει μία επίδραση σε σένα και στους ηγέτες σου. Υπάρχει ένας αντίκτυπος, είναι σωρευτικό. Δεν επανεκκινείς ούτε φορτώνεις τις μπαταρίες σου κάθε φορά.

Στάθηκα μπροστά από μία οθόνη ένα βράδυ στο Ιράκ με έναν από τους αξιωματικούς μου και παρακολουθήσαμε μία μάχη πυρός από μία από τις δυνάμεις μας. Και θυμήθηκα ότι ο γιος του ήταν στη δύναμή μας. Και είπα "Τζον, που είναι ο γιος σου; Και πώς είναι;" Και μου είπε "Κύριε, είναι εντάξει. Ευχαριστώ που ρωτάτε." Είπα "Πού είναι τώρα;" Και έδειξε την οθόνη, είπε "Είναι σε αυτήν τη μάχη." Σκεφτείτε να παρακολουθείτε τον αδερφό, τον πατέρα σας, την κόρη, το γιο, τη σύζυγο σε μία μάχη σε πραγματικό χρόνο και να μην μπορείτε να κάνετε τίποτα γι αυτό. Φανταστείτε να το γνωρίζετε αυτό σε βάθος χρόνου. Είναι μια νέα σωρευτική πίεση στους ηγέτες.

Και πρέπει να παρακολουθείτε και να προσέχετε ο ένας τον άλλο. Πιθανότατα έμαθα τα περισσότερα για τις σχέσεις. Έμαθα ότι είναι ο ιστός που κρατάει τη δύναμη ενωμένη. Πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας μου στο τάγμα καταδρομών. Και κάθε πρωί στο τάγμα καταδρομών κάθε καταδρομέας -- και υπάρχουν πάνω από δύο χιλιάδες -- απαγγέλει το πιστεύω των Καταδρομέων, που έχει έξι στροφές. Μπορεί να γνωρίζετε ένα στίχο που λέει: "Ποτέ δεν θα αφήσω έναν τραυματισμένο σύντροφο να πέσει στα χέρια του εχθρού." Και δεν πρόκειται για μία μάντρα χωρίς νόημα και δεν είναι ποίημα. Είναι μία υπόσχεση. Κάθε Καταδρομέας υπόσχεται σε κάθε άλλο Καταδρομέα πως "ό,τι και να γίνει, όσο και αν μου στοιχίσει, αν με χρειαστείς, θα έρθω". Και κάθε Καταδρομέας παίρνει την ίδια υπόσχεση από κάθε άλλο Καταδρομέα. Σκεφτείτε το. Είναι απίστευτα δυνατό. Είναι πιθανότατα πιο δύνατο και από τους γαμήλιους όρκους. Και έχουν ανταποκριθεί σε αυτό, κάτι που τους δίνει μοναδική δύναμη. Έτσι, λοιπόν, η οργανωτική σχέση που τους ενώνει είναι απλά εκπληκτική.

Και έμαθα ότι οι προσωπικές σχέσεις είναι πιο σημαντικές από ποτέ. Βρισκόμασταν σε μία δύσκολη αποστολή στο Αφγανιστάν το 2007 και ένας παλιός μου φίλος με τον οποίο είχα περάσει πολλά χρόνια μαζί σε διάφορα σημεία της καριέρας μου -- είμαι νονός ενός από τα παιδιά του -- μου έστειλε ένα μήνυμα, σε έναν απλό φάκελο, με μία φράση του Σέρμαν στον Γκραντ που έλεγε "Ήξερα ότι αν βρισκόμουν ποτέ σε δύσκολη θέση θα ερχόσουν αν ήσουν ζωντανός." Το να έχεις μια τέτοια σχέση, για μένα, αποδείχτηκε ιδιαίτερα σημαντικό σε διάφορα σημεία της καριέρας μου.

Και έμαθα ότι πρέπει να το δίνεις αυτό σε αυτό το περιβάλλον γιατί είναι δύσκολο. Αυτό ήταν το ταξίδι μου. Ελπίζω ότι δεν έχει τελειώσει. Έφτασα να πιστεύω ότι ο ηγέτης δεν είναι καλός επειδή έχει δίκιο. Είναι καλός επειδή είναι πρόθυμος να μαθαίνει και να εμπιστεύεται. Αυτά δεν είναι εύκολα πράγματα. Δεν είναι σαν αυτό το μηχάνημα για τους κοιλιακούς που σου φτιάχνει τέλειους κοιλιακούς με 15 λεπτά το μήνα. (Γέλια) Και δεν είναι πάντα δίκαιο. Μπορεί να σε ρίξουν κάτω και πονάει και αφήνει ουλές. Αλλά αν είσαι ηγέτης οι άνθρωποι στους οποίους έχεις βασιστεί θα σε βοηθήσουν να σηκωθείς. Και αν είσαι ηγέτης, οι άνθρωποι που βασίζονται σε σένα σε χρειάζονται όρθιο.

Ευχαριστώ.

(Χειροκροτήματα)