Σέριλ Γουντάν: Η μεγαλύτερη αδικία του αιώνα μας

Η παγκόσμια πρόκληση για την οποία θέλω να σας μιλήσω σήμερα σπάνια εμφανίζεται στα πρωτοσέλιδα. Παρόλα αυτά είναι μεγάλης κλίμακας και σημασίας. Όλοι σας είστε πολυταξιδεμένοι, άλλωστε βρισκόμαστε στο ΤEDGlobal. Ελπίζω όμως να σας δείξω κάποια μέρη τα οποία δεν έχετε ξαναδεί.

Ας αρχίσουμε με την Κίνα. Αυτή τραβήχτηκε πριν δυο εβδομάδες. Βασικά, ένδειξη αυτού είναι ότι το μικρό αγόρι στους ώμους του συζύγου μου μόλις αποφοίτησε από το λύκειο. (Γέλιο) Αυτή είναι η πλατεία Τιάνανμεν. Πολλοί από εσάς έχετε πάει. Δεν είναι η αληθινή Κίνα. Θα σας πάω στην αληθινή Κίνα. Αυτό είναι στα βουνά Νταμπιάν στην απόμακρη πλευρά της επαρχίας Χουμπέι στην κεντρική Κίνα. Η Ντάι Μάντζου είναι δεκατριών όταν ξεκινά η ιστορία. Μένει με τους γονείς της, δυο αδερφούς και την αδερφή της γιαγιάς της. Έχουν μια καλύβα η οποία δεν έχει ηλεκτρικό, τρεχούμενο νερό, δεν έχει ρολόι χειρός ή ποδήλατο. Και μοιράζονται αυτό το μεγάλο θέλγητρο με ένα πολύ μεγάλο γουρούνι. Η Ντάι Μάντζου πήγαινε δημοτικό όταν οι γονείς της είπαν, "Θα σε σταματήσουμε από το σχολείο καθώς τα έξοδα του σχολείου, 13 δολάρια, είναι πολλά για εμάς. Για την υπόλοιπη ζωή σου θα δουλεύεις στις φυτείες ρυζιού. Γιατί να ξοδέψουμε αυτά τα λεφτά για σένα;" Αυτό συμβαίνει στα κορίτσια των απομονωμένων περιοχών.

Φαίνεται πως η Ντάι Μάντζου ήταν η καλύτερη μαθήτρια στην τάξη της. Παρόλα αυτά έκανε δυο ώρες πεζοπορία για το σχολείο της και προσπαθούσε να απορροφήσει κάθε πληροφορία που διέρρεε έξω από τις πόρτες. Γράψαμε για εκείνη στους Νιου Υόρκ Τάιμς. Λάβαμε μια πληθώρα δωρεών , κυρίως επιταγές των 13 δολαρίων, γιατί οι αναγνώστες της Νιου Υόρκ Τάιμς είναι πολύ γενναιόδωροι σε μικρά ποσά. (Γέλια) Μετά όμως λάβαμε μια κατάθεση 10.000 δολαρίων από έναν πολύ καλό κύριο. Δώσαμε τα χρήματα στον κύριο εκεί, τον διευθυντή του σχολείου. Χάρηκε πολύ. Σκέφτηκε, "Α, μπορώ να ανακαινίσω το σχολείο. Να δώσω υποτροφίες σε όλα τα κορίτσια". Εάν δουλέψουν σκληρά και μείνουν στο σχολείο. Οπότε η Ντάι Μάντζου τελείωσε βασικά το γυμνάσιο. Πήγε λύκειο. Πήγε σε εξειδικευμένη σχολή λογιστικής. Έψαξε για δουλειά στην επαρχεία Γκουανγκντόνγκ στον νότο. Βρήκε δουλειά, έψαχνε για δουλειές για τους συμμαθητές της και τους φίλους της. Έστειλε λεφτά στην οικογένειά της. Έχτισαν ένα νέο σπίτι, αυτή τη φορά με τρεχούμενο νερό, ηλεκτρικό, ένα ποδήλατο, και κανένα γουρούνι.

Αυτό που είδαμε ήταν ένα φυσικό πείραμα. Είναι σπάνιο να παίρνεις μια εξωγενή επένδυση για τη μόρφωση ενός κοριτσιού. Και ανά τα χρόνια, παρακολουθώντας την Ντάι Μάντζου, είδαμε ότι ήταν ικανή να βγει από τον κακοπροαίρετο κύκλο και να μπει στον καλοπροαίρετο κύκλο. Δεν άλλαξε μόνο τη δυναμική της, άλλαξε το σπιτικό της, την οικογένειά της, το χωριό της. Το χωριό αμέσως ξεχώρισε. Φυσικά η Κίνα βρισκόταν στην ακμή της εκείνη την περίοδο, αλλά μπορούσαν να χτίσουν ένα δρόμο που να τους συνδέει με την υπόλοιπη Κίνα.

Και αυτό με φέρνει στην πρώτη από τις δυο αρχές του "Half the Sky". Και αυτή είναι ότι η κεντρική ηθική πρόκληση του αιώνα είναι η ανισότητα των φύλων. Τον 19ο αιώνα ήταν η δουλεία. Τον 20ο αιώνα ήταν ο ολοκληρωτισμός. Ο σκοπός της εποχής μας είναι η σκληρότητα που πολλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν στον κόσμο εξαιτίας του φύλου τους. Μπορεί κάποιοι από εσάς να σκεφτούν, "Ωχ θεέ μου αυτό είναι υπερβολή. Τα μεγαλοποιεί". Να σας κάνω λοιπόν την εξής ερώτηση. Πόσοι από εσάς πιστεύουν ότι υπάρχουν περισσότεροι άντρες ή γυναίκες στον κόσμο; Ας κάνω μια έρευνα. Πόσοι από εσάς πιστεύουν ότι υπάρχουν περισσότεροι άντρες στον κόσμο; Σηκώστε χέρια παρακαλώ. Πόσοι από εσάς πιστεύουν, λίγοι, ότι υπάρχουν περισσότερες γυναίκες στον κόσμο; Εντάξει οι περισσότεροι από εσάς. Λοιπόν ξέρετε οι τελευταίοι κάνετε λάθος. Πράγματι υπάρχουν στην Ευρώπη και στη Δύση όπου οι άντρες και οι γυναίκες έχουν ίση πρόσβαση στο φαγητό και στην ιατρική φροντίδα, υπάρχουν περισσότερες γυναίκες, ζούμε περισσότερο. Αλλά στο μεγαλύτερο υπόλοιπο του κόσμου δεν είναι έτσι. Για την ακρίβεια, δημογράφοι έχουν δείξει πως υπάρχουν κάπου ανάμεσα σε 60 με 100 εκατομμύρια θηλυκά που αγνοούνται στον τρέχοντα πληθυσμό.

Και ξέρετε, αυτό συμβαίνει για αρκετούς λόγους. Για παράδειγμα, τα τελευταία πενήντα χρόνια, περισσότερα κορίτσια υπέστησαν διακρίσεις μέχρι θανάτου από όλους τους ανθρώπους που έχουν σκοτωθεί σε όλα τα πεδία μάχης στον 20ο αιώνα. Κάποιες φορές φταίει το ηχογράφημα. Κάνουν εκτρώσεις στα κορίτσια προτού καν γεννηθούν όποτε υπάρχουν δυσεύρετοι πόροι. Αυτό το κορίτσι εδώ για παράδειγμα, είναι σε ένα κέντρο σίτισης στην Αιθιοπία. Όλο το κέντρο ήταν γεμάτο με κορίτσια σαν και εκείνη. Το αξιοπερίεργο είναι ότι τα αδέρφια της, στην ίδια οικογένεια, ήταν μια χαρά. Στην Ινδία, τον πρώτο χρόνο ζωής τους από το μηδέν στο ένα, τα μωράκια, αγόρια και κορίτσια, επιβιώνουν στο ίδιο ποσοστό επειδή στηρίζονται στο στήθος, και το στήθος δεν κάνει διακρίσεις στο φύλο. Από ηλικία ενός ως και πέντε, τα κορίτσια έχουν ένα ποσοστό θνησιμότητας 50 τοις εκατό μεγαλύτερο από τα αγόρια, σε όλη την Ινδία.

Η δεύτερη αρχή του "Half the Sky" είναι αυτή, ας βάλουμε στην άκρη το ηθικό ζήτημα του λάθους και του σωστού. Σε ένα καθαρά πρακτικό επίπεδο, πιστεύουμε ότι ένας από τους καλύτερους τρόπους να καταπολεμήσουμε τη φτώχεια και την τρομοκρατία είναι να μορφώσουμε τα κορίτσια και να βάλουμε γυναίκες στο επίσημο εργατικό δυναμικό. Η φτώχεια για παράδειγμα. Υπάρχουν τρεις παράγοντες για αυτήν. Πρώτον, ο υπερπληθυσμός είναι ένας από τους κυριότερους λόγους της φτώχειας. Και ξέρετε, όταν μορφώνεις ένα αγόρι, η οικογένειά του τείνει να έχει λιγότερα παιδιά, αλλά η μείωση είναι μικρή. Όταν μορφώνεις ένα κορίτσι, τείνει να γεννάει σημαντικά λιγότερα παιδιά. Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με τα έξοδα. Είναι σαν το μικρό βρώμικο μυστικό της φτώχειας, το οποίο είναι ότι οι φτωχοί άνθρωποι δεν έχουν μόνο πολύ μικρό εισόδημα, αλλά επίσης, το εισόδημα που παίρνουν, δεν το ξοδεύουν πολύ έξυπνα. Και δυστυχώς οι περισσότερες σπατάλες γίνονται από άντρες. Η έρευνα έχει δείξει λοιπόν, ότι αν δεις τους ανθρώπους που ζουν με λιγότερα από δύο δολάρια τη μέρα, μια παράμετρο της φτώχειας, δύο τοις εκατό αυτών των εισοδημάτων πάει σε αυτό το καλάθι, της εκπαίδευσης. 20 τοις εκατό πάει στο καλάθι ενός συνδυασμού αλκοόλ, τσιγάρων, ζαχαρούχων ποτών, πορνείας και εκδηλώσεων. Εάν πάρεις απλά τέσσερις μονάδες του ποσοστού και τις βάλεις σε αυτό το καλάθι, θα έχεις δραστικά αποτελέσματα.

Ο τελευταίος λόγος έχει να κάνει με τις γυναίκες ως μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος. Πρέπει να χρησιμοποιήσεις δυσεύρετους πόρους. Είναι σπατάλη των πόρων εάν δεν χρησιμοποιήσεις κάποιον σαν την Ντάι Μαντζού. Ο Μπιλ Γκέιτς το έθεσε πολύ καλά όταν ταξίδευε στη Σαουδική Αραβία. Μιλούσε σε ένα κοινό σαν και εσάς. Με τη διαφορά ότι μεταξύ των δυο τρίτων του χώρου υπήρχε εμπόδιο. Στη μια πλευρά ήταν οι άντρες, και πίσω από το εμπόδιο ήταν οι γυναίκες. Και κάποιος από αυτή την πλευρά του δωματίου σηκώθηκε και είπε, "Κύριε Γκέιτς, έχουμε ως στόχο στη Σαουδική Αραβία να γίνουμε μια από τις 10 καλύτερες χώρες όσον αφορά την τεχνολογία. Πιστεύετε ότι θα τα καταφέρουμε;" Και έτσι ο Μπιλ Γκέιτς, καθώς κοιτούσε το κοινό είπε, "Εάν δεν αξιοποιήσετε πλήρως τους μισούς πόρους της χώρας σας, δεν υπάρχει τρόπος να φτάσετε κοντά στις πρώτες 10". Νάτος ο Μπιλ της Αραβίας.

(Γέλια)

Ποιες θα ήταν οι συγκεκριμένες προκλήσεις λοιπόν; Θα έλεγα, πρώτη από όλες η σεξουαλική δουλεία. Και θα πω δυο πράγματα μόνο για αυτό. Η δουλεία στο απόγειο του εμπορίου σκλάβων το 1780: μετρούσε περίπου 80.000 σκλάβους που είχαν μεταφερθεί από την Αφρική στον Νέο Κόσμο. Τώρα με τη μοντέρνα δουλεία: σύμφωνα με τις πρόχειρες στατιστικές του υπουργείου Εξωτερικών, υπάρχουν γύρω στις 800.000, 10 φορές ο αριθμός, που είναι θύματα του εμπορίου διεθνώς. Και αυτό δεν συμπεριλαμβάνει καν αυτές που είναι θύματα εμπορίου εντός των συνόρων, που είναι σημαντικό ποσοστό. Και αν παρατηρήσετε κάποιον άλλον παράγοντα, άλλη αντίθεση ένας σκλάβος τότε άξιζε περίπου $40.000 σε σημερινές τιμές. Σήμερα, μπορείς να αγοράσεις ένα κορίτσι, θύμα τράφικινγκ για λίγες εκατοντάδες δολάρια, το οποίο σημαίνει ότι είναι περισσότερο αναλώσιμη. Ξέρετε όμως, γίνεται πρόοδος σε μέρη όπως η Καμπότζη και η Ταϊλάνδη. Δεν χρειάζεται να αναμένουμε έναν κόσμο όπου γίνεται εμπόριο κοριτσιών ή τα σκοτώνουν.

Αυτό που πρέπει να αντιμετωπίσουμε μετά είναι η μητρική θνησιμότητα. Σε αυτό το κομμάτι του κόσμου όταν ένα παιδί γεννιέται είναι κάτι το υπέροχο. Στη Νιγηρία, μια στις εφτά γυναίκες είναι αναμενόμενο πως θα πεθάνει στη γέννα. Σε όλο τον κόσμο, ανά ενάμιση λεπτό μια γυναίκα πεθαίνει στη γέννα. Δεν είναι ότι δεν έχουμε την τεχνολογική λύση, αλλά αυτές οι γυναίκες πλήττονται από τρία πράγματα: είναι φτωχές, ζουν στην επαρχία και είναι γυναίκες. Για κάθε γυναίκα που πεθαίνει, υπάρχουν 20 που επιβιώνουν αλλά τελικά τραυματίζονται. Το πιο καταστρεπτικό τραύμα είναι το μαιευτικό συρίγγιο. Πρόκειται για ένα σχίσιμο κατά τη διάρκεια του τοκετού με επιπλοκές και προκαλεί στη γυναίκα ακράτεια.

Θα σας πω για τη Μαχαμπούμπα. Ζει στην Αιθιοπία. Παντρεύτηκε ενάντια στη θέλησή της στα 13. Έμεινε έγκυος, έτρεξε σε ένα θάμνο για να γεννήσει, αλλά επειδή το σώμα της δεν είχε αναπτυχθεί ακόμη, η γέννα της είχε επιπλοκές. Το μωρό πέθανε και κατέληξε με συρίγγιο. Αυτό σήμαινε ότι είχε ακράτεια, δεν μπορούσε να ελέγξει τα κόπρανά της. Με μια λέξη, βρομούσε. Οι χωρικοί νόμιζαν πως ήταν καταραμένη, δεν ήξεραν τι να την κάνουν. Τελικά, την έβαλαν στην άκρη του χωριού σε μια καλύβα. Έβγαλαν την πόρτα για να τη φάνε οι ύαινες το βράδυ. Εκείνο το βράδυ υπήρχε ένα κλαδί στην καλύβα. Πολέμησε τις ύαινες με αυτό το κλαδί. Και το επόμενο πρωί ήξερε πως αν φτάσει στο κοντινό χωριό όπου ήταν ένας ξένος ιεραπόστολος, θα σωζόταν. Επειδή είχε κάποια ζημία νευρών, μπουσούλησε όλο το δρόμο, 30 μίλια, μέχρι εκείνη την πόρτα μισοπεθαμένη. Ο ξένος ιεραπόστολος άνοιξε την πόρτα και ήξερε ακριβώς τι είχε συμβεί, την πήγε σε ένα κοντινό νοσοκομείο ειδικευόμενο στα συρίγγια στην Αντίς Αμπέμπα, και έγινε καλά με μια επέμβαση 350 δολαρίων. Οι γιατροί και οι νοσοκόμες εκεί πρόσεξαν πως δεν είχε απλά επιβιώσει, ήταν επίσης πολύ έξυπνη και την έκαναν νοσοκόμα. Τώρα η Μαχαμπούμπα σώζει ζωές εκατοντάδων, χιλιάδων γυναικών. Έχει γίνει κομμάτι της λύσης, όχι του προβλήματος. Βγήκε από τον κακοπροαίρετο κύκλο και μπήκε στον καλοπροαίρετο κύκλο.

Έχω μιλήσει για κάποιες από τις προκλήσεις, αφήστε με να σας πω για κάποιες από τις λύσεις και είναι προβλέψιμες λύσεις. Έχω ήδη κάνει νύξεις για αυτές: μόρφωση και επίσης οι οικονομικές ευκαιρίες. Φυσικά όταν μορφώνεις ένα κορίτσι, τείνει να παντρεύεται αργότερα, να κάνει παιδιά αργότερα, να κάνει λιγότερα παιδιά, και αυτά τα παιδιά τα οποία κάνει τα μορφώνει με μια πιο ανοιχτόμυαλη μόδα. Με την οικονομική ευκαιρία μπορεί να μεταμορφωθεί.

Θα σας πω για τη Σάιμα. Μένει σε ένα μικρό χωριό έξω από τη Λαχόρη στο Πακιστάν. Εκείνη την περίοδο ήταν δυστυχισμένη. Κάθε μέρα την έδερνε ο σύζυγός της που ήταν άνεργος. Ήταν τζογαδόρος και άνεργος οπότε έβγαζε τα προβλήματά του πάνω της. Όταν λοιπόν έκανε τη δεύτερή της κόρη, η πεθερά της είπε στο γιο της, "Καλύτερα να πάρεις δεύτερη γυναίκα. η Σάιμα δεν θα σου κάνει γιο". Αυτό συνέβη όταν έκανε τη δεύτερη κόρη της. Εκείνη την εποχή υπήρχε μια ομάδα που χορηγούσε μικρά δάνεια στο χωριό και της έδωσε ένα δάνειο 65 δολαρίων. Η Σάιμα πήρε τα λεφτά και ξεκίνησε μια επιχείρηση κεντημάτων. Τα κεντήματά της άρεσαν στους εμπόρους, ήταν κερδοφόρα, και συνεχώς ζητούσαν και άλλα. Και όταν δεν μπορούσε να παράγει αρκετά, προσέλαβε άλλες γυναίκες στο χωριό. Αρκετά σύντομα 30 γυναίκες στο χωριό δούλευαν για τη επιχείρησή της με τα κεντήματα. Και τότε όταν έπρεπε να μεταφέρει όλα τα κεντήματα από το χωριό στην αγορά, χρειαζόταν κάποιον να τη βοηθήσει με τη μεταφορά, και προσέλαβε τον άντρα της. Και τώρα δουλεύουν από κοινού. Αυτός κάνει τη μεταφορά και τη διανομή και εκείνη έχει αναλάβει την παραγωγή και τις προμήθειες. Τώρα έχουν και τρίτη κόρη, και οι κόρες, όλες τους, μορφώνονται επειδή η Σάιμα ξέρει τι είναι πιο σημαντικό.

Το οποίο με φέρνει στο τελευταίο στοιχείο, το οποίο είναι η μόρφωση. Ο Λάρι Σάμερς όταν ήταν διευθυντής οικονομικών στην Παγκόσμια Τράπεζα κάποτε είπε, "Μπορεί η μεγαλύτερη απόδοση στις επενδύσεις του αναπτυσσόμενου κόσμου να είναι η μόρφωση των κοριτσιών". Θα σας πω για την Μπεατρίς Μπίιρα. Η Μπεατρίς ζούσε στην Ουγκάντα κοντά στα σύνορα του Κονγκό, και όπως η Ντάι Μαντζού δεν πήγε στο σχολείο. Για την ακρίβεια δεν είχε πάει ποτέ στο σχολείο ούτε για μια ημέρα. Οι γονείς της πάλι είχαν πει, "Γιατί να ξοδέψουμε λεφτά για εκείνη; Θα περάσει την περισσότερη ζωή της κουβαλώντας νερό μπρος και πίσω". Εκείνη την περίοδο έτυχε να υπάρχει μια ομάδα στο Κονέκτικατ που λεγόταν Εκκλησιαστική Κοινοτική Ομάδα Νιάντικ στο Κονέκτικατ. Έκαναν μια δωρεά σε έναν οργανισμό με βάση το Αρκάνσας, τον Διεθνή Χέιφερ. Ο Χέιφερ έστειλε δυο κατσίκες στην Αφρική. Μια από αυτές κατέληξε στους γονείς της Μπεατρίς. Και αυτή η κατσίκα έκανε δίδυμα. Τα δίδυμα άρχισαν να παράγουν γάλα. Πούλησαν το γάλα έναντι χρημάτων. Τα χρήματα άρχισαν να συγκεντρώνονται, και πολύ σύντομα οι γονείς είπαν, "Έχουμε αρκετά χρήματα. Ας στείλουμε την Μπεατρίς στο σχολείο". Έτσι στην ηλικία των εννέα, η Μπεατρίς ξεκίνησε στην πρώτη δημοτικού , εξάλλου δεν είχε πάει ποτέ σχολείο με ένα εξάχρονο. Όπως και να έχει ήταν χαρούμενη που ήταν στο σχολείο. Έγινε από τις καλύτερες μαθήτριες. Παρέμεινε από τις καλύτερες της τάξης της στο δημοτικό, στο γυμνάσιο, και έπειτα στο λύκειο, τα πήγε περίφημα στις εθνικές εξετάσεις, και έγινε το πρώτο άτομο στο χωριό της που ήρθε στις ΗΠΑ με υποτροφία. Πριν από δυο χρόνια, αποφοίτησε από το Κολέγιο του Κονέκτικατ. Την ημέρα της αποφοίτησής της είπε "Είμαι το πιο τυχερό κορίτσι που υπάρχει εξαιτίας μιας κατσίκας". (Γέλια) Και αυτή η κατσίκα άξιζε $120.

Βλέπετε πόσο μπορούν να μεταμορφώσουν αυτά τα μικρά κομμάτια βοήθειας. Αλλά θέλω να σας δώσω μια δόση ρεαλισμού. Η βοήθεια των ΗΠΑ, η βοήθεια των ανθρώπων δεν είναι εύκολη. Και έχουν εκδοθεί βιβλία που κατακρίνουν τη βοήθεια των ΗΠΑ. Υπάρχει το βιβλίο του Μπιλ Ίστερλι. Υπάρχει ένα βιβλίο που λέγεται "Νεκρή βοήθεια". Ξέρετε η κριτική είναι δίκαιο πράγμα, δεν είναι εύκολο. Οι άνθρωποι ρωτούν πώς τα μισά καλά σχέδια ύδρευσης, απέτυχαν ένα χρόνο μετά. Όταν βρισκόμουν στη Ζιμπάμπουε, μας ξεναγούσαν σε ένα μέρος με τον αρχηγό του χωριού -- ήθελε να συγκεντρώσει χρήματα για ένα γυμνάσιο-λύκειο και υπήρχε κάποια οικοδομή λίγα μέτρα πιο κει, και ρώτησα "Τι είναι αυτό;" Και κάπως μουρμούρισε. Αποδείχτηκε ότι ήταν ένα αποτυχημένο σχέδιο άρδευσης. Λίγα μέτρα πιο κει υπήρχε ένα αποτυχημένο κοτέτσι. Μια χρονιά, όλα τα κοτόπουλα πέθαναν και κανένας δεν ήθελε να βάλει τα κοτόπουλα εκεί μέσα. Είναι αλήθεια αλλά πιστεύουμε πως δεν τα παρατάς στη μέση, αλλά βελτιώνεσαι. Μαθαίνεις από τα λάθη σου και συνεχώς βελτιώνεσαι.

Επίσης πιστεύουμε ότι ο καθένας μπορεί να κάνει τη διαφορά και θα έπρεπε γιατί όλοι μαζί, μπορούμε να βοηθήσουμε στη δημιουργία ενός κινήματος. Ένα κίνημα αντρών και γυναικών είναι αυτό που χρειάζεται για να επιφέρει κοινωνικές αλλαγές, αλλαγές που θα αντιμετωπίζουν αυτό το μεγάλο ηθικό δίλημμα. Οπότε σας ρωτώ, τι κερδίζετε εσείς από αυτό; Πιθανώς να το αναρωτιέστε. Γιατί να ενδιαφερθείτε; Θα σας αφήσω με δύο σκέψεις. Η μια είναι ότι έρευνες δείχνουν ότι αφού έχεις φροντίσει όλες τις υλικές σου ανάγκες οι περισσότεροι από εμάς, όλοι μας σε αυτό το δωμάτιο τις έχουμε φροντίσει, οι έρευνες δείχνουν ότι υπάρχουν πολύ λίγα πράγματα στη ζωή που μπορούν να ανυψώσουν το επίπεδο της ευτυχίας. Ένα από αυτά τα πράγματα είναι να συμβάλλεις σε κάτι μεγαλύτερο από σένα.

Και το δεύτερο είναι ένα ανέκδοτο με το οποίο θα σας αφήσω. Και αυτή είναι η ιστορία μιας εθελόντριας στο Νταρφούρ. Ήταν μια γυναίκα που είχε δουλέψει στο Νταρφούρ, και είχε δει πράγματα που κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να δει. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της εκεί, ήταν δυνατή, ήταν ακλόνητη. Ποτέ δεν κατέρρευσε. Μετά επέστρεψε στις ΗΠΑ είχε άδεια, τα Χριστούγεννα. Βρισκόταν στην πίσω αυλή της γιαγιάς της και είδε κάτι που την έκανε να βάλει τα κλάματα. Αυτό που την έκανε να κλάψει ήταν μια ταΐστρα πουλιών. Και συνειδητοποίησε ότι είχε καλύτερη τύχη που γεννήθηκε σε μια χώρα όπου έχουμε την ασφάλεια δεδομένη, όπου όχι μόνο μπορούμε να μας ταΐσουμε, ντύσουμε και να μας στεγάσουμε αλλά και να τα παρέχουμε για τα άγρια πτηνά ώστε να μην πεινάσουν το χειμώνα. Και συνειδητοποίησε ότι με αυτή τη μεγάλη καλοτυχία έρχεται και μεγάλη ευθύνη. Και έτσι όπως εκείνη, εσείς, εγώ, εμείς έχουμε κερδίσει το λαχείο της ζωής. Έτσι δημιουργείται το εξής ερώτημα: Πώς χειριζόμαστε αυτή την ευθύνη;

Ορίστε ο τρόπος. Πάρτε μέρος στο κίνημα. Αισθανθείτε πιο χαρούμενοι και βοηθήστε στη σωτηρία του κόσμου.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.

(Χειροκρότημα)