Σέριλ Σάντμπεργκ: Γιατί έχουμε πολύ λίγες γυναίκες ηγέτες;

Λοιπόν όλες όσες είμαστε σε αυτή την αίθουσα σήμερα, ας ξεκινήσουμε με το να παραδεχθούμε ότι είμαστε τυχερές. Δεν ζούμε στον κόσμο που έζησαν οι μητέρες μας, που έζησαν οι γιαγιάδες μας, όπου οι επιλογές καριέρας για τις γυναίκες ήταν τόσο περιορισμένες. Και αν βρίσκεστε σε αυτή την αίθουσα σήμερα, οι περισσότερες από εμάς μεγαλώσαμε σε έναν κόσμο όπου είχαμε βασικά ατομικά δικαιώματα. Και παραδόξως, ακόμα ζούμε σε έναν κόσμο όπου κάποιες γυναίκες δεν τα έχουν. Αλλά πέρα όλων αυτών, ακόμα έχουμε ένα πρόβλημα και είναι ένα αληθινό πρόβλημα. Και το πρόβλημα είναι το εξής: οι γυναίκες δεν καταφέρνουν να φτάσουν στην κορυφή κανενός επαγγέλματος πουθενά στον κόσμο. Οι αριθμοί είναι σαφέστατοι. 190 αρχηγοί κράτους -- οι εννέα είναι γυναίκες. Από όλους τους βουλευτές παγκοσμίως το 13% είναι γυναίκες. Στον τομέα των επιχειρήσεων, οι γυναίκες σε κορυφαίες θέσεις, θέσεις ανώτατων στελεχών, θέσεις σε διοικητικά συμβούλια -- φτάνουν μέχρι το 15, 16%. Οι αριθμοί δεν έχουν αλλάξει από το 2002 και πηγαίνουν προς την λάθος κατεύθυνση. Και ακόμα και στον μη κερδοσκοπικό κόσμο, έναν κόσμο που μερικές φορές νομίζουμε ότι κυβερνάται από περισσότερες γυναίκες, οι γυναίκες στην κορυφή: 20%.

Επίσης έχουμε ένα άλλο πρόβλημα, το οποίο είναι ότι οι γυναίκες αντιμετωπίζουν δυσκολότερες επιλογές ανάμεσα στην επαγγελματική επιτυχία και στην προσωπική τους ολοκλήρωση. Μια πρόσφατη μελέτη στις Η.Π.Α. έδειξε ότι, από τα παντρεμένα ανώτερα στελέχη, τα 2/3 των παντρεμένων ανδρών είχαν παιδιά και μόνο το 1/3 των παντρεμένων γυναικών είχε παιδιά. Πριν κάνα δυο χρόνια ήμουν στη Νέα Υόρκη και προωθούσα μια συμφωνία, και ήμουν σε ένα από αυτά τα ωραία νεοϋρκέζικα γραφεία ιδιωτικών επενδύσεων μπορείτε να φανταστείτε την εικόνα. Και είμαι στη συνάντηση -- είναι περίπου τρίωρη -- και μετά από δύο ώρες, υπάρχουν κάποιες φυσικές ανάγκες για τις οποίες πρέπει να διακόψουμε, και όλοι σηκώνονται από τις θέσεις τους και ο συνεργάτης που συντονίζει τη συνάντηση αρχίζει να φαίνεται πραγματικά αμήχανος. Και συνειδητοποιώ ότι δεν γνωρίζει σε ποιο σημείο του γραφείου του βρίσκεται η τουαλέτα των γυναικών. Έτσι αρχίζω να ψάχνω τριγύρω για κουτιά μετακόμισης, υποθέτοντας ότι μόλις μετακόμισαν αλλά δεν βλέπω τίποτα. Και έτσι λέω, 'Ώστε μόλις μετακομίσατε σε αυτό το γραφείο;" Και απάντησε, "Όχι, είμαστε εδώ περίπου ένα χρόνο." Και είπα, "Μου λέτε πως είμαι η μόνη γυναίκα που έχει προωθήσει μια συμφωνία σε αυτό το γραφείο μέσα σε ένα χρόνο;" Και με κοίταξε και είπε "Ναι. Ή μπορεί να είσαι η μόνη που έπρεπε να πάει στην τουαλέτα."

(Γέλια)

Επομένως η ερώτηση είναι, πώς θα το διορθώσουμε αυτό; Πώς αλλάζουμε αυτά τα νούμερα στην κορυφή; Πώς θα φέρουμε την αλλαγή; Θέλω να ξεκινήσω λέγοντας, μιλάω για αυτό -- για την παραμονή των γυναικών στο εργατικό δυναμικό -- διότι πραγματικά πιστεύω ότι αυτή είναι η απάντηση. Στο μέρος του εργατικού δυναμικού μας με τα υψηλά εισοδήματα, στους ανθρώπους που καταλήγουν στην κορυφή -- στις 500 θέσεις CEO σύμφωνα με το Fortune, ή στις αντίστοιχες σε άλλες βιομηχανίες -- το πρόβλημα, είμαι σίγουρη, είναι ότι γυναίκες τα παρατάνε. Τώρα γίνεται πολλή συζήτηση γι' αυτό και για πράγματα όπως το ευέλικτο ωράριο και η καθοδήγηση και τα προγράμματα εκπαίδευσης γυναικών που θα έπρεπε να έχουν οι εταιρείες. Δε θέλω να μιλήσω για τίποτα από αυτά σήμερα -- αν και όλα είναι πράγματι σημαντικά. Σήμερα θέλω να εστιάσω στο τι μπορούμε να κάνουμε ως άτομα. Ποια είναι τα μηνύματα που χρειάζεται να πάρουμε; Ποια είναι τα μηνύματα που δίνουμε στις γυναίκες που εργάζονται μαζί μας και για εμάς; Ποια είναι τα μηνύματα που δίνουμε στις κόρες μας;

Ξεκινώντας θέλω να είμαι πολύ σαφής ότι αυτή η ομιλία δεν περιλαμβάνει καμία κριτική. Δεν έχω τη σωστή απάντηση, δεν την έχω καν για μένα την ίδια. Άφησα το Σαν Φρανσίσκο, όπου μένω, τη Δευτέρα και πήγαινα προς το αεροπλάνο για αυτό το συνέδριο. Και η κόρη μου, που είναι τριών, όταν την άφησα στο προνήπιο, κρεμάστηκε από το πόδι μου, και με κλάματα έλεγε "Μαμά, μην πας στο αεροπλάνο" και όλα αυτά. Είναι δύσκολο. Νιώθω ένοχη μερικές φορές. Δεν ξέρω καμία γυναίκα, είτε είναι στο σπίτι, ή στο εργατικό δυναμικό, που δεν αισθάνεται έτσι μερικές φορές. Επομένως δε λέω ότι το να μένεις στο εργατικό δυναμικό είναι το σωστό για όλες.

Η ομιλία μου σήμερα είναι γύρω από το ποια είναι τα μηνύματα αν πράγματι θέλεις να παραμείνεις στο εργατικό δυναμικό. Και νομίζω υπάρχουν τρία. Ένα, κάθησε στο τραπέζι. Δύο, κάνε το σύντροφό σου αληθινό σύντροφο. Και τρία - για κοιτάξτε -- μη φύγεις πριν φύγεις. Νούμερο ένα: κάθησε στο τραπέζι. Μόλις πριν δυο εβδομάδες στο Facebook, υποδεχτήκαμε έναν ανώτατο κυβερνητικό αξιωματούχο και ήρθε για να συναντηθεί με ανώτερα διευθυντικά στελέχη από όλο το Silicon Valley. Και όλοι κάθησαν στο τραπέζι. Και είχε αυτές τις δυο γυναίκες που ταξίδευαν μαζί του που είχαν αρκετά υψηλή θέση στο τμήμα του. Και τους είπα "Καθήστε στο τραπέζι. Ελάτε, καθήστε στο τραπέζι." Και κάθησαν στην άκρη της αίθουσας. Όταν ήμουν στο κολλέγιο το τελευταίο έτος, πήρα ένα μάθημα που λεγόταν Ιστορία της Ευρωπαϊκής Διανόησης. Δεν σας αρέσουν όλα αυτά από το κολλέγιο; Εύχομαι να μπορούσα να τα έκανα τώρα. Και το πήρα με τη συγκάτοικό μου, την Κάρι, που τότε ήταν μια λαμπρή φοιτήτρια λογοτεχνίας -- και αργότερα έγινε μια λαμπρή μελετητής λογοτεχνίας -- και τον αδερφό μου -- έξυπνο παιδί, αλλά ένας αθλητής της υδατοσφαίρισης που προετοιμαζόταν για την Ιατρική, που ήταν δευτεροετής.

Οι τρεις μας πήραμε μαζί το μάθημα. Και λοιπόν η Κάρι διαβάζει όλα τα βιβλία στο πρωτότυπο Ελληνικό και Λατινικό κείμενο -- πηγαίνει σε όλες τις διαλέξεις -- εγώ διαβάζω όλα τα βιβλία στα Αγγλικά και πηγαίνω στις περισσότερες διαλέξεις. Ο αδελφός μου είναι κάπως απασχολημένος, διαβάζει ένα από τα 12 βιβλία και πηγαίνει σε κάνα δύο διαλέξεις, εισβάλλει στο δωμάτιό μας κάνα δυο μέρες πριν τις εξετάσεις για φροντιστήριο. Οι τρεις μας πάμε μαζί στις εξετάσεις και καθόμαστε. Και καθόμαστε εκεί για τρεις ώρες -- με τα μικρά μας μπλε τετράδια -- ναι, είμαι τόσο μεγάλη. Και βγαίνουμε έξω και κοιταζόμαστε και λέμε "Πώς τα πήγες;" Και η Κάρι λέει, "Θεέ μου, έχω την αίσθηση ότι δεν ερμήνευσα σαφώς το κύριο σημείο της διαλεκτικής του Χέγκελ." Και εγώ λέω, "Θεέ μου, μακάρι να είχα πράγματι συσχετίσει τη θεωρία της ιδιοκτησίας του Τζον Λοκ με τους μεταγενέστερους φιλοσόφους." Και ο αδελφός μου λέει, "Πήρα το μεγαλύτερο βαθμό στην τάξη." "Πήρες το μεγαλύτερο βαθμό στην τάξη; Αφού δεν ξέρεις τίποτα."

Το πρόβλημα με αυτές τις ιστορίες είναι ότι δείχνουν αυτό που δείχνουν τα στοιχεία: οι γυναίκες συστηματικά υποτιμούν τις δικές τους ικανότητες. Αν εξετάσεις άνδρες και γυναίκες, και τους κάνεις ερωτήσεις με τελείως αντικειμενικά κριτήρια όπως τα GPAs (γενικός Μ.Ο.) οι άνδρες κάνουν ελαφρώς περισσότερα λάθη και οι γυναίκες κάνουν ελαφρώς λιγότερα λάθη. Οι γυναίκες δεν διαπραγματεύονται για τις ίδιες στο εργατικό δυναμικό. Μια μελέτη τα τελευταία δυο χρόνια για ανθρώπους που μπαίνουν στο εργατικό δυναμικό μετά το κολλέγιο έδειξε ότι το 57% των αγοριών -- ή ανδρών, υποθέτω -- διαπραγματεύονται τον πρώτο τους μισθό, και μόνο το 7% των γυναικών κάνει το ίδιο. Και το πιο σημαντικό είναι ότι οι άνδρες αποδίδουν την επιτυχία τους στους ίδιους και οι γυναίκες σε άλλους εξωτερικούς παράγοντες. Αν ρωτήσεις τους άνδρες γιατί έκαναν καλή δουλειά, όλοι θα πουν, "Είμαι καταπληκτικός. Προφανώς. Γιατί ρωτάς καν;" Αν ρωτήσεις τις γυναίκες γιατί έκαναν καλή δουλειά, αυτό που θα πουν είναι ότι κάποιος τις βοήθησε, ήταν τυχερές, δούλεψαν πολύ σκληρά. Γιατί έχει σημασία αυτό; Θεέ μου, έχει μεγάλη σημασία διότι κανείς δεν παίρνει το γωνιακό γραφείο με το να κάθεται στην άκρη κι όχι στο τραπέζι. Και κανείς δεν παίρνει την προαγωγή αν δε νομίζει ότι αξίζει την επιτυχία του ή αν δεν καταλαβαίνει καν την ίδια την επιτυχία του.

Μακάρι η απάντηση να ήταν εύκολη. Μακάρι να μπορούσα απλά να πάω και να πω σε όλες τις νέες γυναίκες με τις οποίες δουλεύω, όλες αυτές τις φανταστικές γυναίκες, "Πίστεψε στον εαυτό σου και διαπραγματέψου για σένα. Να σου ανήκει η επιτυχία σου." Μακάρι να μπορούσα να το πω στην κόρη μου. Αλλά δεν είναι τόσο απλό. Διότι αυτό που δείχνουν τα στοιχεία, πάνω από όλα τα άλλα, είναι ένα πράγμα, το οποίο είναι ότι η επιτυχία και το να είσαι συμπαθής συσχετίζονται θετικά για τους άνδρες και συσχετίζονται αρνητικά για τις γυναίκες. Και όλες γνέφετε καταφατικά. διότι όλοι ξέρουμε ότι αυτό είναι αλήθεια.

Υπάρχει μια πολύ καλή μελέτη που το δείχνει πραγματικά καλά. Υπάρχει μια διάσημη μελέτη του Harvard Business School για μια γυναίκα με το όνομα Χάιντι Ρόιζεν. Και είναι ιδιοκτήτρια μιας εταιρείας στo Silicon Valley και χρησιμοποιεί τις επαφές της για να γίνει μια πολύ επιτυχημένη επενδυτής κεφαλαίων υψηλού επιχειρηματικού κινδύνου. Το 2002 -- όχι και τόσο παλιά -- ένας καθηγητής που τότε ήταν στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια πήρε αυτή την περίπτωση και την ονόμασε Χάιντι Ρόιζεν. Και έδωσε την περίπτωση-- και τις δύο -- σε δυο ομάδες φοιτητών. Άλλαξε μόνο μια λέξη: το Χάιντι σε Χάουαρντ. Αλλά αυτή η μία λέξη έκανε μεγάλη διαφορά. Μετά έκανε μια δημοσκόπηση στους φοιτητές. Και τα καλά νέα ήταν ότι οι φοιτητές, άνδρες και γυναίκες, θεώρησαν τους Χάιντι και Χάουαρντ ομοίως ικανούς, και αυτό είναι καλό. Τα κακά νέα ήταν ότι όλοι συμπάθησαν τον Χάουαρντ. Είναι σπουδαίος τύπος, θέλεις να δουλέψεις για αυτόν, θέλεις να περάσεις τη μέρα ψαρεύοντας μαζί του. Αλλά τη Χάιντι; Όχι τόσο. Είναι λίγο συμφεροντολόγα. Είναι λίγο "πολιτικάντισσα". Δεν είσαι σίγουρος ότι θα ήθελες να δουλέψεις για αυτή. Εκεί είναι το μπέρδεμα. Πρέπει να πούμε στις κόρες μας και στους συνεργάτες μας, πρέπει να πούμε στους εαυτούς μας να πιστέψουν ότι πήραν Άριστα, να επιδιώξουν την προαγωγή, να καθήσουν στο τραπέζι. Και πρέπει να το κάνουμε σε ένα κόσμο όπου, για αυτές, υπάρχουν θυσίες που θα κάνουν για το σκοπό αυτό, αν και δεν θα υπάρχουν για τους αδελφούς τους.

Το πιο λυπηρό πράγμα σχετικά με όλα αυτά είναι ότι είναι πράγματι δύσκολο να το θυμόμαστε. Και θα σας πω μια ιστορία, που είναι πραγματικά ενοχλητική για μένα, αλλά νομίζω σημαντική. Έδωσα αυτή την ομιλία στο Facebook πριν λίγο καιρό σε περίπου 100 εργαζομένους. Και κάνα δυο ώρες μετά, μια νέα γυναίκα που δουλεύει εκεί στεκόταν έξω από το γραφειάκι μου, και ήθελε να μου μιλήσει. Είπα εντάξει και κάθησε και μιλήσαμε. Και είπε, "Έμαθα κάτι σήμερα. Έμαθα ότι χρειάζεται να έχω συνέχεια το χέρι μου σηκωμένο." Είπα "Τι εννοείς;" Είπε, "Λοιπόν, δίνεις αυτή την ομιλία και είπες ότι θα δεχθείς δυο ακόμα ερωτήσεις. Και είχα σηκώσει το χέρι μου μαζί με πολλούς ανθρώπους, και δέχτηκες δυο ακόμα ερωτήσεις. Και κατέβασα το χέρι μου και παρατήρησα όλες οι γυναίκες κατέβασαν το χέρι τους, και μετά δέχτηκες περισσότερες ερωτήσεις, μόνο από τους άνδρες." Και σκέφτηκα, αν εγώ -- που νοιάζομαι για αυτό, προφανώς -- δίνοντας αυτή την ομιλία -- κατά τη διάρκεια αυτής της ομιλίας, δεν μπορώ καν να παρατηρήσω ότι τα χέρια των ανδρών είναι ακόμα σηκωμένα και τα χέρια των γυναικών είναι ακόμα σηκωμένα, πόσο καλοί είμαστε ως μάνατζερς στις εταιρείες μας και στους οργανισμούς μας στο να βλέπουμε ότι οι άνδρες κυνηγούν τις ευκαιρίες περισσότερο από ότι οι γυναίκες; Πρέπει να κάνουμε τις γυναίκες να καθήσουν στο τραπέζι.

(Χειροκρότημα)

Μήνυμα αριθμός δυο: κάνε το συνεργάτη σου αληθινό συνεργάτη. Έχω πειστεί ότι έχουμε σημειώσει μεγαλύτερη πρόοδο στο εργατικό δυναμικό από ότι στο σπίτι. Τα στοιχεία το δείχνουν πολύ καθαρά. Αν μια γυναίκα και ένας άνδρας εργάζονται με πλήρες ωράριο και έχουν ένα παιδί, η γυναίκα κάνει δυο φορές περισσότερες δουλειές στο σπίτι από τον άνδρα, και η γυναίκα φροντίζει τρεις φορές περισσότερο το παιδί από ότι ο άνδρας. Επομένως αυτή έχει τρεις δουλειές ή δυο δουλειές και αυτός έχει μια. Ποιος νομίζετε παραιτείται αν κάποιος χρειάζεται να είναι στο σπίτι περισσότερο; Τα αίτια για αυτό είναι πραγματικά περίπλοκα και δεν έχω χρόνο να μπω σε αυτά. Και δεν νομίζω ότι παρακολουθείς ποδόσφαιρο την Κυριακή και η τεμπελιά γενικά είναι η αιτία.

Νομίζω η αιτία είναι πιο περίπλοκη. Νομίζω, ως κοινωνία, ασκούμε περισσότερη πίεση στα αγόρια μας να επιτύχουν από όση ασκούμε στα κορίτσια μας. Γνωρίζω άνδρες που μένουν σπίτι και εργάζονται στο σπίτι για να στηρίξουν συζύγους με καριέρες. Και είναι δύσκολο. Όταν πηγαίνω σε εκδηλώσεις τύπου Η Μαμά Κι Εγώ και βλέπω τον πατέρα εκεί, παρατηρώ ότι οι άλλες μαμάδες δεν τον παίζουν. Και αυτό είναι ένα πρόβλημα, διότι πρέπει να το θεωρούμε το ίδιο σημαντικό με ένα επάγγελμα -- διότι είναι το δυσκολότερο επάγγελμα στον κόσμο -- να εργάζεσαι μέσα στο σπίτι για ανθρώπους και των δυο φύλων, αν πρόκειται να εξισορροπήσουμε τα πράγματα και να επιτρέψουμε στις γυναίκες να παραμείνουν στο εργατικό δυναμικό. (Χειροκρότημα) Μελέτες δείχνουν ότι σε νοικοκυριά με παρόμοια εισοδήματα και παρόμοιες ευθύνες υπάρχουν 50% λιγότερα διαζύγια. Και αν αυτό δεν είναι αρκετά καλό κίνητρο για όλους εκεί έξω, έχουν επίσης περισσότερο -- πώς να το πω αυτό εδώ πάνω; γνωρίζουν ο ένας τον άλλον περισσότερο με τη βιβλική έννοια επίσης.

(Επευφημίες)

Μήνυμα αριθμός τρία: μη φύγεις πριν φύγεις. Νομίζω ότι υπάρχει μια πραγματικά βαθιά ειρωνία στο γεγονός ότι πράγματα που κάνουν οι γυναίκες -- και το βλέπω αυτό όλη την ώρα -- με τον αντικειμενικό στόχο να μείνουν στο εργατικό δυναμικό, στην πραγματικότητα τις οδηγεί τελικά να φύγουν. Να τι συμβαίνει: Είμαστε όλοι απασχολημένοι, καθένας είναι απασχολημένος, μια γυναίκα έιναι απασχολημένη. Και αυτή αρχίζει να σκέφτεται να κάνει ένα παιδί. Και από τη στιγμή που αρχίζει να σκέφτεται να κάνει ένα παιδί, αρχίζει να σκέφτεται να κάνει χώρο για αυτό το παιδί. "Πώς θα το ταιριάξω με όλα τα άλλα που κάνω;" Και κυριολεκτικά από εκείνη τη στιγμή, δεν σηκώνει το χέρι της πια, δεν επιδιώκει μια προαγωγή, δεν αναλαμβάνει το νέο πρότζεκτ, δεν λέει, "Εγώ, εγώ θέλω να το κάνω." Αρχίζει να κάνει πίσω. Το πρόβλημα είναι ότι -- ας πούμε αυτή έμεινε έγκυος εκείνη τη μέρα, εκείνη τη μέρα -- εννέα μήνες εγκυμοσύνης, τρεις μήνες άδεια λοχείας, έξι μήνες μέχρι να πάρεις ανάσα -- γρήγορα γρήγορα περνούν δυο χρόνια, όλο και πιο συχνά -- και όπως το έχω δει -- οι γυναίκες αρχίζουν να το σκέφτονται πολύ νωρίτερα -- όταν αρραβωνιάζονται, όταν παντρεύονται, όταν αρχίζουν να σκέφτονται να προσπαθήσουν να κάνουν παιδί, πράγμα που μπορεί να πάρει πολύ καιρό. Μια γυναίκα ήρθε να με δει σχετικά με αυτό, και την κοίταζα -- φαινόταν λίγο μικρή. Και είπα,"Άρα εσύ και ο άνδρας σου σκέφτεστε να κάνετε ένα μωρό;" Και αυτή είπε. "Α, όχι, δεν είμαι παντρεμένη." Δεν είχε καν δεσμό. Είπα, "Το σκέφτεσαι υπερβολικά νωρίς."

Αλλά το ζήτημα είναι τι συμβαίνει από τη στιγμή που αρχίζεις κάπως αθόρυβα να κάνεις πίσω; Καθεμία που το έχει περάσει -- και είμαι εδώ για να σας πω, από τη στιγμή που έχετε ένα παιδί στο σπίτι, η δουλειά σας καλό είναι να είναι πραγματικά καλή για να επιστρέψεις. διότι είναι δύσκολο να αφήσεις αυτό το παιδί στο σπίτι -- η δουλειά σου πρέπει να είναι ενδιαφέρουσα. Πρέπει να είναι ικανοποιητική. Πρέπει να αισθάνεσαι ότι κάνεις τη διαφορά. Και αν πριν δυο χρόνια δεν πήρες μια προαγωγή και κάποιος τύπος δίπλα σου πήρε, αν πριν τρία χρόνια σταμάτησες να ψάχνεις για νέες ευκαιρίες, θα βαρεθείς, διότι θα έπρεπε να είχες συνεχώς το πόδι σου στο γκάζι. Μη φύγεις πριν φύγεις. Μείνε. Συνέχισε να πατάς το γκάζι, μέχρι τη μέρα εκείνη που χρειάζεται να φύγεις να κάνεις διάλειμμα για ένα παιδί -- και τότε πάρε τις αποφάσεις σου. Μην πάρεις αποφάσεις υπερβολικά νωρίς, ειδικά αυτές που δεν τις παίρνεις συνειδητά.

Η γενιά μου πράγματι, δυστυχώς, δεν θα αλλάξει τα νούμερα στην κορυφή. Αυτά απλά δεν αλλάζουν. Και δεν θα φτάσουμε εκεί που το 50% του πληθυσμού -- στη γενιά μου, δεν θα είναι το 50% των ανθρώπων στην κορυφή κάθε βιομηχανίας. Αλλά ελπίζω ότι οι μελλοντικές γενιές θα μπορούν. Νομίζω ο κόσμος που θα λειτουργούσε με τις μισές από τις χώρες μας και τις μισές από τις εταιρείες μας να διοικούνται από γυναίκες, θα ήταν ένας καλύτερος κόσμος. Και όχι επειδή οι άνθρωποι θα ξέρουν που είναι η τουαλέτα των γυναικών, ακόμα και αν αυτό θα βοηθούσε πολύ. Νομίζω θα ήταν ένας καλύτερος κόσμος. Έχω δυο παιδιά. Έχω ένα γιο πέντε ετών και μια κόρη δύο ετών. Θέλω ο γιός μου να έχει επιλογή να συνεισφέρει πλήρως στο εργατικό δυναμικό ή στο σπίτι, και θέλω η κόρη μου να έχει την επιλογή όχι απλώς να επιτύχει, αλλά να είναι αρεστή για τα επιτεύγματά της.

Σας ευχαριστώ.

(Χειροκρότημα)