Σάσι Θαρούρ: Γιατί τα έθνη πρέπει να επιδιώκουν την «ήπια ισχύ»

Ως Ινδός, και τώρα ως πολιτικός και υπουργός της κυβέρνησης θα ήθελα να εκφράσω την ανησυχία μου για τη «διαφημιση» που ακούμε για την Ινδία και όλη αυτή τη συζήτηση ότι θα γίνει παγκόσμια δύναμη, ακόμα και η επόμενη υπερδύναμη. Στην πραγματικότητα, οι Αμερικανοί εκδότες του βιβλίου μου, «Ο Ελέφαντας, Ο Τίγρης και το Κινητό Τηλέφωνο», πρόσθεσαν λέγοντας χαριστικά στον υπότιτλο, «Ινδία: Η ανερχόμενη δύναμη του 21ου αιώνα». Εγώ απλά δεν νομίζω ότι η Ινδία ειναι μόνο αυτό ή ότι θα πρέπει να είναι μόνο αυτό.

Πράγματι, αυτό που με ανησυχεί είναι η όλη έννοια της παγκόσμιας ηγεσίας που μου φαίνεται τρομερά αρχαϊκή. Αντλεί απο τις ταινίες του Τζέιμς Μποντ και τις μπαλάντες του Κίπλινγκ. Σε τελική ανάλυση, πώς ορίζουμε μια χώρα ως παγκόσμιο ηγέτη; Αν είναι με βάση τον πληθυσμό, είμαστε στο δρόμο για την κορυφή. Θα ξεπεράσουμε την Κίνα το 2034. Είναι η στρατιωτική της δύναμη; Λοιπόν, έχουμε τον τέταρτο μεγαλύτερο στρατό στον κόσμο. Είναι η πυρηνική ικανότητα; Γνωρίζετε ότι την διαθέτουμε. Ακόμα και οι Αμερικανοί την έχουν αναγνωρίσει σε μια συμφωνία. Είναι η οικονομία; Λοιπόν, σήμερα διαθέτουμε την πέμπτη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο σε όρους ισοτιμίας αγοραστικής δύναμης. Συνεχίζουμε να αναπτυσσόμαστε. Όταν ο υπόλοιπος κόσμος ήταν σε ύφεση το περασμένο έτος, εμείς αναπτυχθήκαμε κατά 6,7 τοις εκατό.

Όμως, κατά κάποιο τρόπο, τίποτε από όλα αυτά δεν σχετίζεται με αυτό που πιστεύω ότι μπορεί η Ινδία να συνεισφέρει στον κόσμο σε αυτό το κομμάτι του 21ου αιώνα. Έτσι αναρωτήθηκα, θα μπορούσε το μέλλον για την Ινδία να είναι ένας συνδυασμός από αυτά τα πράγματα μαζί με κάτι άλλο, τη δύναμη του παραδείγματος, την έλξη του πολιτισμού της Ινδίας αυτό που, με άλλα λόγια, οι άνθρωποι αρέσκονται να αποκαλούν «ήπια δύναμη»;

Η ήπια δύναμη είναι μια έννοια που επινοήθηκε από έναν ακαδημαϊκό του Χάρβαρντ, τον φίλο μου, Τζόζεφ Νάι. Πολύ απλά και σύντομα, λόγω των χρονικών ορίων, είναι ουσιαστικά η δυνατότητα μιας χώρας να προσελκύσει άλλους λόγω του πολιτισμού της, των πολιτικών αξιών της και της εξωτερικής πολιτική της. Ξέρετε ότι πολλές χώρες το κάνουν. Αρχικά έγραψε για τις ΗΠΑ αλλά γνωρίζουμε οτι η Alliance Francaise είναι ουσιαστικά η γαλλική ήπια ισχύς. Το Βρετανικό Συμβούλιο. Οι Ολυμπιακοί του Πεκίνου ήταν μια επίδειξη κινεζικής ήπιας ισχύος. Οι Αμερικανοί έχουν τη Φωνή της Αμερικής και τις υποτροφίες Fulbright. Όμως στην πραγματικότητα, μάλλον το Χόλιγουντ, το MTV και τα McDonalds έχουν συνεισφέρει περισσότερα στην αμερικανική ήπια ισχύ ανά τον κόσμο από οποιαδήποτε δραστηριότητα της κυβέρνησης.

Έτσι η ήπια ισχύς είναι κάτι που πραγματικά προκύπτει εν μέρει λόγω των κυβερνήσεων αλλά εν μέρει χωρίς τις κυβερνήσεις. Στην εποχή της πληροφόρησης στην οποία ζούμε σήμερα, και θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε «εποχή του TED», θα έλεγα ότι οι χώρες κρίνονται όλο και περισσότερο από ένα παγκόσμιο κοινό που θρέφεται από μια αδιάκοπη τροφή ειδήσεων στο Διαδίκτυο, από τηλεοπτικές εικόνες, βίντεο κινητών τηλεφώνων και κουτσομπολιού μέσω e-mail. Με άλλα λόγια, όλα τα είδη των συσκευών επικοινωνίας μας λένε τις ιστορίες των χωρών, είτε θέλουν είτε όχι οι εν λόγω χώρες να ακουστούν αυτές οι ιστορίες.

Στην εποχή μας, πάλι, οι χώρες με πρόσβαση σε πολλαπλά κανάλια επικοινωνίας και πληροφορίας έχουν ένα ιδιαίτερο πλεονέκτημα. Φυσικά έχουν περισσότερη επιρροή, μερικές φορές, για την εικόνα τους. Η Ινδία έχει τα περισσότερα ειδησεογραφικά τηλεοπτικά κανάλια από οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο, και μάλιστα αθροίζοντας τις περισσότερες χώρες σε αυτή τη γωνιά του κόσμου.

Όμως, δεν είναι μονάχα αυτό. Για να διαθέτει κάποιος ήπια ισχύ, πρέπει να είναι συνδεδεμένος. Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι η Ινδία έχει γίνει μια απίστευτα συνδεδεμένη χώρα. Νομίζω ότι έχετε ακούσει ήδη τα στοιχεία. Πωλούνται 15 εκατομμύρια κινητά τηλέφωνα το μήνα. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 509 εκατομμύρια κινητά τηλέφωνα σε ινδικά χέρια, στην Ινδία. Αυτό μας κάνει μεγαλύτερη αγορά τηλεφώνων από τις ΗΠΑ. Μάλιστα, τα 15 εκατομμύρια κινητά τηλέφωνα αποτελούν τις περισσότερες συνδέσεις από οποιαδήποτε χώρα συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και της Κίνας, που έχουν συσταθεί ποτέ στην ιστορία των τηλεπικοινωνιών.

Αλλά, αυτό που ίσως κάποιοι από εσάς δεν συνειδητοποιούν είναι το πόσο δρόμο έχουμε διανύσει για να φτάσουμε έως εδώ. Ξέρετε, όταν μεγάλωνα στην Ινδία, τα τηλέφωνα ήταν κάτι σπάνιο. Ήταν, μάλιστα, τόσο σπάνια ώστε τα εκλεγμένα μέλη του Κοινοβουλίου είχαν το δικαίωμα να διανέμουν 15 τηλεφωνικές γραμμές ως χάρη σε εκείνους που κρίνονταν άξιοι. Αν είχες την τύχη να είσαι πλούσιος επιχειρηματίας ή δημοσιογράφος με επιρροή, γιατρός ή κάτι τέτοιο, μπορεί να έπαιρνες τηλέφωνο. Αλλά μερικές φορές απλά βρισκόταν εκεί.

Πήγα γυμνάσιο στην Καλκούτα. Βλέπαμε αυτή τη συσκευή στο μπροστινό φουαγιέ. Όμως, τις μισές φορές που θα το σηκώναμε με μια προσμονή χαραγμένη στο πρόσωπό μας δεν υπήρχε ήχος κλήσης. Αν υπήρχε ήχος κλήσης και καλούσες έναν αριθμό, οι πιθανότητες ήταν δύο στις τρεις να μην συνδεθείς με τον αριθμό που είχες καλέσει. Μάλιστα, η φράση «λάθος αριθμός» ήταν πιο δημοφιλής από τη λέξη «Παρακαλώ». (Γέλια) Εάν ήθελες να συνδεθείς με μια άλλη πόλη, εάν, ας πούμε, από την Καλκούτα θέλατε να καλέσετε στο Δελχί, θα έπρεπε να κάνετε κράτηση για υπεραστική κλήση, και στη συνέχεια, να καθίσετε δίπλα στο τηλέφωνο όλη μέρα, περιμένοντας να συνδεθείτε. Ή θα μπορούσατε να πληρώσετε οκτώ φορές ακριβότερα την μονάδα κλήσης για κάτι που ονομαζόταν κλήση-αστραπή. Αλλά, η αστραπή χτυπούσε μάλλον αργά στη χώρα μας εκείνη την εποχή, κι έτσι, χρειαζόταν περίπου μισή ώρα για να συνδεθεί μια «κλήση αστραπή».

Ήταν τόσο αξιολύπητη η τηλεφωνική υπηρεσία μας που ένα μέλος του Κοινοβουλίου το 1984 αντέδρασε και διαμαρτυρήθηκε γι 'αυτό. Ο τότε Υπουργός Επικοινωνιών απάντησε με αρχοντικό τρόπο ότι σε μια αναπτυσσόμενη χώρα η επικοινωνία είναι πολυτέλεια και όχι δικαίωμα, ότι η κυβέρνηση δεν είχε καμία υποχρέωση να παρέχει καλύτερες υπηρεσίες, και αν ο αξιότιμος βουλευτής δεν ήταν ικανοποιημένος με το τηλέφωνο του, θα μπορούσε να το επιστρέψει, δεδομένου ότι υπήρχε λίστα αναμονής οχτώ χρόνων για τηλέφωνο στην Ινδία.

Τώρα, ας έρθουμε στο παρόν και ορίστε τι βλέπουμε: 15 εκατομμύρια κινητά τηλέφωνα το μήνα. Αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι το ποιοι έχουν αυτά τα κινητά τηλέφωνα. Ξέρετε, αν επισκεφθείτε φίλους στα προάστια του Δελχί, στο δρόμο θα βρείτε κάποιον με ένα καρότσι που μοιάζει να έχει σχεδιαστεί τον 16ο αιώνα, να κρατάει ένα σίδερο ατμού που λειτουργει με κάρβουνο που θα μπορούσε να είχε εφευρεθεί τον 18ο αιώνα. Ονομάζεται isthri Wala. Είναι όμως ένα εργαλείο του 21ου αιώνα. Κρατάει ένα κινητό τηλέφωνο επειδή οι ​​περισσότερες εισερχόμενες κλήσεις είναι δωρεάν και με αυτόν τον τρόπο λαμβάνει παραγγελίες από τη γειτονιά, ώστε να ξέρει πού να συλλέξει τα ρούχα για να τα σιδερώσει.

Τις προάλλες ήμουν στην Κεράλα, την πατρίδα μου, στο αγρόκτημα ενός φίλου, περίπου 20 χιλιόμετρα μακριά από οποιαδήποτε αστική περιοχή. Ήταν μια ζεστή ημέρα και είπε, «Θα ήθελες λίγο φρέσκο ​​νερό καρύδας»; Αυτό είναι το καλύτερο, το πιο θρεπτικό και αναζωογονητικό ποτό που μπορείτε να πιείτε σε μια ζεστή μέρα στους τροπικούς, κι έτσι είπα, «φυσικά». Έτσι, έβγαλε το κινητό του τηλέφωνο, κάλεσε ενα αριθμό και μια φωνή είπε: «Είμαι εδώ πάνω». Ακριβώς πάνω στον πλησιέστερο κοκοφοίνικα, με ένα τσεκούρι στο ένα χέρι και ένα κινητό τηλέφωνο στο άλλο, βρισκόταν ένας ντόπιος εργάτης, που μας έφερε τις καρύδες για να τις πιούμε.

Οι ψαράδες βγαίνουν στη θάλασσα έχοντας μαζί τους τα κινητά τους τηλέφωνα. Όταν πιάσουν τα ψάρια, καλούν όλες τις πόλεις κατά μήκος της ακτής για να μάθουν σε ποια πόλη πιάνουν τις καλύτερες δυνατές τιμές. Οι αγρότες σήμερα, οι οποίοι ξόδευαν τη μισή τους μέρα σε κοπιαστική εργασία για να μάθουν σε ποια πόλη η αγορά ήταν ανοιχτή, αν η αγορά ήταν ανοιχτή, εάν το προϊόν που είχαν συλλέξει θα μπορούσε να πωληθεί, και σε ποια τιμή. Συχνά έστελναν κάποιο οκτάχρονο αγόρι για να κάνει όλη τη διαδρομή ως την αγορά της πόλης, να πάρει τις πληροφορίες και να επιστρέψει, και μετά φόρτωναν το καλάθι. Σήμερα γλιτώνουν μισής μέρας δουλειά με ένα μόνο δίλεπτο τηλεφώνημα.

Έτσι, αυτή η ενδυνάμωση της κατώτερης τάξης είναι το πραγματικό αποτέλεσμα της Ινδίας που συνδέεται. Αυτή η μεταμόρφωση δείχνει εν μέρει το πού κατευθύνεται σήμερα η Ινδία. Αλλά, φυσικά, αυτό δεν είναι το μοναδικό νέο για την Ινδία που εξαπλώνεται. Έχουμε το Μπόλυγουντ. Η άποψη μου για το Μπόλυγουντ συνοψίζεται καλύτερα στην ιστορία με τις δύο κατσίκες σε μια χωματερή του Μπόλυγουντ: Κύριε Shekhar Kapur, με συγχωρείτε, αλλά μάσανε κουτιά με ζελατίνη που τα έχει πετάξει ένα στούντιο του Μπόλυγουντ. Η πρώτη κατσίκα που μασάει λέει, «Ξέρεις, αυτή η ταινία δεν είναι κακή». Η δεύτερη κατσίκα απαντά, «Όχι, το βιβλίο ήταν καλύτερο». (Γέλια)

Γενικά πιστεύω ότι τα βιβλία είναι συνήθως καλύτερα, αλλά, αφού το είπα αυτό, το γεγονός είναι ότι το Μπόλιγουντ τώρα μεταφέρει μια συγκεκριμένη πτυχή της Ινδικότητας και του ινδικού πολιτισμού σε όλο τον κόσμο, όχι μόνο στην Ινδική διασπορά στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά και στις οθόνες των Αράβων και Αφρικανών, της Σενεγάλης και της Σύριας. Συνάντησα ένα νεαρό άνδρα στη Νέα Υόρκη, του οποίου η αναλφάβητη μητέρα σε ένα χωριό στη Σενεγάλη παίρνει το λεωφορείο μία φορά το μήνα για την πρωτεύουσα, το Ντακάρ, μονάχα για να παρακολουθήσει μια ταινία του Μπόλυγουντ. Δεν καταλαβαίνει το διάλογο. Είναι αναλφάβητη και δεν μπορεί να διαβάσει τους γαλλικούς υπότιτλους. Όμως αυτές οι ταινίες φτιάχνονται έτσι ώστε να γίνονται κατανοητές παρά τα μειονεκτήματα αυτά, και περνάει υπέροχα με τα τραγούδια, το χορό και τη δράση. Σαν αποτέλεσμα, φεύγει χαρούμενη με αστεράκια στα μάτια της για την Ινδία.

Αυτό συμβαίνει όλο και περισσότερο. Αφγανιστάν. Γνωρίζουμε πόσο σοβαρό πρόβλημα ασφαλείας αποτελεί το Αφγανιστάν για πολλούς από εμάς στον κόσμο. Η Ινδία δεν έχει στρατιωτική αποστολή εκεί. Ξέρετε ποιο ήταν το μεγαλύτερο προνόμιο της Ινδίας στο Αφγανιστάν τα τελευταία επτά χρόνια; Ένα απλό γεγονός: δεν θα μπορούσατε, αν προσπαθούσατε, να καλέσετε έναν Αφγανό στις 8:30 το βράδυ. Γιατί; Επειδή αυτή ήταν η ώρα που η ινδική τηλεοπτική σαπουνόπερα, «Kyunki Saas Bhi Kabhi Bahu Thi» μεταγλωττισμένη στα Dari, προβαλλόταν στην «Tolo T.V.». Ήταν η πιο δημοφιλής τηλεοπτική σειρά στην αφγανική ιστορία. Κάθε οικογένεια Αφγανών ήθελε να την παρακολουθήσει. Έπρεπε να αναστείλουν τις υπηρεσίες στις 8:30. Έχει αναφερθεί ότι γάμοι διεκόπησαν ώστε οι καλεσμένοι να μαζευτούν γύρω από την τηλεόραση και στη συνέχεια έστρεφαν πάλι την προσοχή τους στη νύφη και τον γαμπρό. Το έγκλημα αυξήθηκε στις 8:30. Έχω διαβάσει στο Reuters, άρα δεν είναι ινδική προπαγάνδα, αλλά βρετανικό πρακτορείο ειδήσεων, για το πώς οι ληστές στην πόλη Musarri Sharif έκλεψαν από ένα όχημα τους υαλοκαθαριστήρες, τα τάσια και τους καθρέφτες του, οποιοδήποτε εύκολα αφαιρέσιμο κομμάτι που θα μπορούσαν να βρουν, στις 8:30 επειδή οι φύλακες παρακολουθούσαν τηλεόραση αντί να φυλάσσουν τα κατάστημα. Έγραψαν στο παρμπρίζ, αναφερόμενοι στην ηρωίδα της σειράς, «Tulsi Zindabad»: «Ζήτω η Tulsi»! (Γέλια)

Αυτή είναι ήπια ισχύς. Και αυτό αναπτύσσει η Ινδία μέσω του γράμματος «Ε» στο TED: τη δική της βιομηχανία ψυχαγωγίας. Το ίδιο, φυσικά, ισχύει, γιατί δεν έχουμε χρόνο για τόσα παραδείγματα, με τη μουσική μας, το χορό μας, την τέχνη, τη γιόγκα, την αγιουβέρδα, ακόμη και την ινδική κουζίνα. Εννοώ την εξάπλωση των ινδικών εστιατορίων από τότε που πρωτοπήγα στο εξωτερικό ως φοιτητής, στα μέσα του '70, και αυτό που παρατηρώ σήμερα: δεν μπορείς να πας σε μια μεσαίου μεγέθους πόλη της Ευρώπης ή της Βόρειας Αμερικής και να μη βρεις ινδικό εστιατόριο. Μπορεί να μην είναι πολύ καλό. Όμως σήμερα στη Βρετανία, για παράδειγμα, τα ινδικά εστιατόρια στη Βρετανία απασχολούν περισσότερα άτομα από την εξόρυξη άνθρακα, τη ναυτιλία και τη χαλυβουργία μαζί. Επομένως η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται. (Χειροκρότημα)

Όμως, με την αυξανόμενη αφύπνιση της Ινδίας, με εσάς και μένα, και τα λοιπά, με τις ιστορίες από το Αφγανιστάν, έρχεται κάτι σημαντικό στην εποχή της πληροφόρησης, η αίσθηση ότι στον σημερινό κόσμο δεν κερδίζει η πλευρά με τον μεγαλύτερο στρατό, αλλά κυριαρχεί η χώρα που αφηγείται την καλύτερη ιστορία. Η Ινδία είναι και πρέπει να παραμείνει, κατά την άποψή μου, η χώρα της καλύτερης ιστορίας. Τα στερεότυπα αλλάζουν. Εννοώ ότι, και πάλι, έχοντας πάει στις ΗΠΑ ως φοιτητής στα μέσα της δεκαετίας του '70, γνωρίζω ποια ήταν τότε η εικόνα της Ινδίας, εάν υπήρχε κάποια.

Σήμερα, οι κάτοικοι του Σίλικον Βάλεϋ και αλλού μιλούν για τα ΙΙΤ, τα Ινδικά Ινστιτούτα Τεχνολογίας, με την ίδια εκτίμηση που χρησιμοποιούν για το ΜΙΤ. Αυτό μερικές φορές έχει και ανεπιθύμητες συνέπειες. Εντάξει, είχα έναν φίλο, που σπούδαζε ιστορία, σαν εμένα, τον οποίο σταμάτησε στο αεροδρόμιο Σίπχολ στο Άμστερνταμ ένας αγχωμένος Ευρωπαίος, λέγοντάς του, «Είσαι Ινδός! Είσαι Ινδός! Μπορείς να με βοηθήσεις να επιδιορθώσω τον υπολογιστή μου»; (Γέλια)

Έχουμε προχωρήσει από την εικόνα της Ινδίας ως χώρα των φακίρηδων σε κρεβάτια από καρφιά, και γητευτές φιδιών με το ινδικό κόλπο του σχοινιού, στην εικόνα της Ινδίας ως χώρα των μαθηματικών ιδιοφυιών των «μάγων» των υπολογιστών και των γκουρού των λογισμικών. Αλλά ακόμη κι αυτό μεταμορφώνει το αφήγημα για την Ινδία ανά τον κόσμο. Όμως εδώ υπάρχει κάτι πιο ουσιαστικό. Το αφήγημα βασίζεται σε μια βασική πλατφόρμα πολιτικού πλουραλισμού. Είναι καταρχάς η ιστορία ενός πολιτισμού. Επειδή η Ινδία έχει υπάρξει ανοιχτή ως κοινωνία εδώ και αιώνες. Η Ινδία έδωσε καταφύγιο στους Εβραίους που δραπέτευσαν από την καταστροφή του πρώτου ναού από τους Βαβυλώνιους, και αργότερα ειπώθηκε από τους Ρωμαίους.

Σύμφωνα με το θρύλο, ο Άπιστος Θωμάς, ο Απόστολος, ο Άγιος Θωμάς, έφτασε στις ακτές της Κεράλα, της πατρίδας μου, περίπου το 52 μ.Χ., και τον καλωσόρισε στην ακτή μία Εβραιοπούλα παίζοντας φλάουτο. Μέχρι σήμερα παραμένει η μοναδική Εβραϊκή διασπορά στην ιστορία του Εβραϊκού λαού που δεν αντιμετώπισε ποτέ ούτε ένα επεισόδιο αντισημιτισμού. (Χειροκρότημα) Αυτή είναι η ιστορία της Ινδίας. Το Ισλάμ ήρθε ειρηνικά στο νότο, και με λίγο διαφορετική και περίπλοκη ιστορία στο βορρά. Αλλά όλες αυτές οι θρησκείες έχουν βρει το χώρο τους και ένα καλωσόρισμα στην Ινδία.

Ξέρετε, μόλις γιορτάσαμε, φέτος, τις βουλευτικές μας εκλογές, τη μεγαλύτερη άσκηση δημοκρατικού δικαιώματος στην ανθρώπινη ιστορία. Το επόμενο θα είναι ακόμη μεγαλύτερο γιατί ο πληθυσμός των ψηφοφόρων μας αυξάνεται ανά 20 εκατομμύρια το χρόνο. Η αλήθεια είναι ότι, οι τελευταίες εκλογές, πριν πέντε χρόνια, έδωσαν στον κόσμο το καταπληκτικό φαινόμενο των εκλογών στις οποίες κέρδισε μία γυναίκα πολιτική αρχηγός Ιταλικής καταγωγής και Ρωμαιοκαθολικής πίστης, η Σόνια Γκάντι, η οποία άνοιξε το δρόμο σε έναν Σιχ, τον Μοχάν Σινγκ, για να ορκιστεί ως Πρωθυπουργός. από έναν Μουσουλμάνο, τον Πρόεδρο Αμπντούλ Καλάμ, σε μια χώρα όπου το 81 τοις εκατό είναι Ινδουιστές. (Χειροκρότημα)

Αυτή είναι η Ινδία και φυσικά είναι ακόμη πιο ενδιαφέρον ότι τέσσερα χρόνια μετά όλοι χαιρετίσαμε τις ΗΠΑ, την αρχαιότερη δημοκρατία του σύγχρονου κόσμου, με περισσότερα από 220 χρόνια ελεύθερων και δίκαιων εκλογών, που τους πήρε μέχρι πέρυσι να εκλέξουν έναν Πρόεδρο ή Αντιπρόεδρο που δεν είναι λευκός, άνδρας ή Χριστιανός. Κι έτσι -με συγχωρείτε, είναι Χριστιανός, απολογούμαι- και είναι άνδρας, αλλά δεν είναι λευκός. Όλοι οι άλλοι έχουν και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά. (Γέλια) Όλοι οι άλλοι έχουν και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά, και αυτό είναι το ζήτημα που ήθελα να τονίσω. (Γέλια)

Αλλά το θέμα είναι ότι όταν μίλησα γι' αυτό το παράδειγμα, δεν μιλούσα για την Ινδία και δεν είναι προπαγάνδα. Επειδή, τελικά, το εκλογικό αποτέλεσμα δεν είχε καμία σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο. Ήταν ουσιαστικά για την Ινδία η οποία εξέφραζε τον εαυτό της. Τελικά, μου φαίνεται πως αυτό πάντα «δουλεύει» καλύτερα από την προπαγάνδα. Οι κυβερνήσεις δεν είναι καλές στην αφήγηση ιστοριών. Αλλά οι άνθρωποι βλέπουν την κοινωνία όπως είναι, και αυτό, για μένα, είναι που τελικά θα κάνει τη διαφορά στη σημερινή εποχή της πληροφόρησης, στη σημερινή εποχή του TED.

Η Ινδία δεν αποτελεί πλέον τον εθνικισμό της φυλετικότητας, της γλώσσας ή της θρησκείας, επειδή έχουμε κάθε φυλή του κόσμου, πρακτικά μιλώντας, έχουμε κάθε γνωστή θρησκεία, πιθανώς με εξαίρεση του Σιντοϊσμού, παρόλο που διαθέτει κάποια στοιχεία Ινδουισμού. Έχουμε 23 επίσημες γλώσσες αναγνωρισμένες από το Σύνταγμά μας. Για εσάς που έχετε εξαργυρώσει χρήματα εδώ, μπορεί να εκπλαγείτε με τον αριθμό των γραφικών χαρακτήρων στο χαρτονόμισμα της ρουπίας, που αναγράφει τα δόγματα. Τα έχουμε όλα αυτά. Δεν έχουμε καν τη γεωγραφία για να μας ενώνει, επειδή η φυσική γεωγραφία της υποηπείρου περιφράσσεται από βουνά και η θάλασσα έχει χαραχτεί με τον διαμελισμό του Πακιστάν το 1947. Στην πραγματικότητα, δεν μπορούμε καν να θεωρήσουμε δεδομένο το όνομα της χώρας, επειδή το όνομα «Ινδία» προέρχεται από τον Ινδό ποταμό που ρέει στο Πακιστάν.

Όμως το νόημα είναι ότι η Ινδία είναι ο εθνικισμός μιας ιδέας. Είναι η ιδέα της αέναης χώρας, που αναδύεται από έναν αρχαίο πολιτισμό, ενοποιείται μέσω μιας κοινής ιστορίας, αλλά διατηρείται, πάνω απ' όλα, από την πλουραλιστική δημοκρατία. Αυτή είναι μια ιστορία του 21ου αιώνα, αλλά και της αρχαιότητας. Είναι ο εθνικισμός μιας ιδέας αυτός που ουσιαστικά λέει ότι μπορείς να αντέξεις διαφορές στις κάστες, τα δόγματα, τα χρώματα, τις κουλτούρες, τις κουζίνες, τα ήθη και έθιμα, έντονα, μάλιστα, και παρ' όλα αυτά να έχεις ομοφωνία. Η ομοφωνία αντλεί από μία απλή αρχή, ότι σε μία διαφοροποιημένη πλουραλιστική δημοκρατία όπως είναι η Ινδία, δεν χρειάζεται να συμφωνείς στα πάντα και συνεχώς, αλλά να συμφωνείς στους βασικούς κανόνες του πώς θα διαφωνείς. Η ιστορία της μεγάλης επιτυχίας της Ινδίας, μιας χώρας που τόσοι φημισμένοι στοχαστές και δημοσιογράφοι υπέθεσαν ότι θα διαμελιζόταν, κατά τις δεκαετίες του '50 και του '60, είναι ότι κατάφερε να διατηρήσει την ομοφωνία για το πώς να επιβιώνει χωρίς ομοφωνία.

Αυτή είναι η Ινδία που αναδύεται τον 21ο αιώνα. Θέλω να τονίσω ότι εάν υπάρχει κάτι που αξίζει εορτασμό στην Ινδία, δεν είναι η στρατιωτική δύναμη ή η οικονομική ισχύς. Όλα αυτά είναι αναγκαία, αλλά ακόμη έχουμε τεράστια προβλήματα να υπερνικήσουμε. Κάποιος είπε ότι είμαστε υπερ-φτωχοί, αλλά είμαστε και υπερδύναμη. Δεν μπορούμε στην πραγματικότητα να είμαστε και τα δύο. Πρέπει να ξεπεράσουμε τη φτώχια μας. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε τη σκληρή πλευρά της ανάπτυξης, τα λιμάνια, τους δρόμους, τα αεροδρόμια, όλες τις υποδομές που χρειαζόμαστε, και το ήπιο λογισμικό της ανάπτυξης, το ανθρώπινο κεφάλαιο, την ανάγκη του κοινού Ινδού να μπορεί να έχει λίγα καλά πιάτα φαγητό κάθε μέρα, να μπορεί να στέλνει το ή τα παιδιά του σε ένα καλό σχολείο, και να φιλοδοξεί να εργαστεί σε μια δουλειά που θα του δώσει τις ευκαιρίες στη ζωή του για να μεταμορφωθεί.

Όλα αυτά λαμβάνουν χώρα, η μεγάλη αυτή περιπέτεια κατάκτησης των στόχων, αυτών των προκλήσεων που κανένας μας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν υπάρχουν. Αλλά όλα αυτά λαμβάνουν χώρα σε μια ανοιχτή κοινωνία, σε έναν πλούσιο, διαφοροποιημένο και πλουραλιστικό πολιτισμό, που είναι αποφασισμένος να απελευθερώσει και να ανταπεξέλθει στις δημιουργικές δράσεις του λαού του. Γι΄ αυτό η Ινδία, ανήκει στο TED, και το TED ανήκει στην Ινδία. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ. (Χειροκρότημα)