Το τολμηρό σχέδιο του Σάι Άγκασι για τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα

Πώς λοιπόν λειτουργεί μια ολόκληρη χώρα χωρίς πετρέλαιο; Η ερώτηση γεννήθηκε στο μυαλό μου ένα απόγευμα στο Νταβός πριν από τέσσερα χρόνια περίπου. Και δεν έφυγε ποτέ. Άρχισα να παίζω μαζί της σαν να ήταν αίνιγμα. Η πρώτη μου σκέψη ήταν, αιθυλική αλκοόλη . Άρχισα λοιπόν την έρευνα για την αιθυλική αλκοόλη. Και ανακάλυψα ότι η κάθε χώρα πρέπει να έχει τον δικό της Αμαζόνιο. Έξι μήνες μετά σκέφτηκα το υδρογόνο, μέχρι που κάποιος επιστήμονας μου είπε την πικρή αλήθεια, ότι στην πραγματικότητα χρησιμοποιούνται περισσότερα καθαρά ηλεκτρόνια από εκείνα που υπάρχουν μέσα σε ένα αυτοκίνητο, αν χρησιμοποιείται υδρογόνο. Συνεπώς ούτε αυτή ήταν η απάντηση.

Και καθώς η σκέψη μου ταξίδευε, κατέληξα στην ιδέα ότι αν μια χώρα αποκτούσε ηλεκτρικά αυτοκίνητα, με εύκολο και οικονομικό τρόπο, τότε θα είχε βρει τη λύση. Η σκέψη ξεκίνησε με την προϋπόθεση ότι πρόκειται για κάτι σε μαζική κλίμακα. Όχι για την κατασκευή ενός αυτοκινήτου. Πώς όμως γενικεύεται κάτι τέτοιο ώστε να χρησιμοποιηθεί από το 99% του πληθυσμού; Σκέφτηκα ότι πρέπει να πρόκειται για κάτι εξίσου καλό με οποιοδήποτε σύγχρονο αυτοκίνητο. Άρα, πρώτον, πρέπει να είναι πιο εύχρηστο από ένα αυτοκίνητο. Και δεύτερον, πρέπει να είναι πιο οικονομικό από ένα σύγχρονο αυτοκίνητο. Δεν είναι οικονομικό ένα αυτοκίνητο που κοστίζει 40.000 δολάρια. Σωστά; Δεν είναι κάτι που μπορούμε να διαθέσουμε ή να αγοράσουμε σήμερα. Και ευκολία δεν σημαίνει οδηγώ κάτι για μία ώρα και το φορτίζω για οκτώ.

Μας δεσμεύουν οι νόμοι της φυσικής και της οικονομίας. Ξεκίνησα, λοιπόν, με τη σκέψη να κατασκευάσω κάτι μέσα στα όρια της επιστήμης που γνωρίζουμε σήμερα, δεν υπάρχει χρόνος για ανακαλύψεις, για δοκιμές ή για αναμονή της μαγικής μπαταρίας. Πώς γίνεται με τα οικονομικά δεδομένα που έχουμε σήμερα; Πώς γίνεται ξεκινώντας από την υπάρχουσα καταναλωτική δυνατότητα; Και όχι από τη γραφειοκρατία.

Σε μια τυχαία επίσκεψη στην Τέσλα ένα απόγευμα, είδα ότι η απάντηση βρίσκεται στον διαχωρισμό της ιδιοκτησίας του αυτοκινήτου και της ιδιοκτησίας της μπαταρίας. Υπό μία έννοια, πρόκειται για την κλασική περίπτωση "δεν περιλαμβάνονται μπαταρίες". Αν αυτά διαχωριστούν, η ευκολία του αυτοκινήτου καλύπτεται δημιουργώντας ένα δίκτυο δημιουργώντας ένα δίκτυο πριν από το αυτοκίνητο. Το δίκτυο αποτελείται από δύο στοιχεία, Το πρώτο είναι ότι φορτίζουμε το αυτοκίνητο κάθε φορά που σταματάμε -- και τελικά βλέπουμε ότι τα αυτοκίνητα τα οδηγούμε για δυο ώρες περίπου και τα σταθμεύουμε για 22. Αν πάρετε το αυτοκίνητο το πρωί και επιστρέψετε το απόγευμα η αναλογία φόρτισης-οδήγησης είναι περίπου ένα προς ένα λεπτό. Έτσι η πρώτη μου σκέψη ήταν να υπάρχει ηλεκτρική παροχή στα σημεία στάθμευσης. Ακούγεται τρελό. Αλλά σε κάποια μέρη του κόσμου, όπως στη Σκανδιναβία, υπάρχει ήδη. Αν σταθμεύεστε το αυτοκίνητο και δεν το συνδέσετε για να φορτιστεί, όταν επιστρέψετε δεν θα έχετε αυτοκίνητο. Δεν θα δουλεύει.

Αυτή η λεπτομέρεια, είναι το πρώτο βήμα της υποδομής. Το δεύτερο που πρέπει να φροντίσουμε είναι η διεύρυνση των δυνατοτήτων. Μας δεσμεύει η σύγχρονη τεχνολογία των μπαταριών, η οποία αντιστοιχεί σε 190 χιλιόμετρα αν θέλουμε να παραμείνουμε σε λογικά πλαίσια χώρου και βάρους. Τα 190 χιλιόμετρα είναι ένα καλό εύρος για πολλούς ανθρώπους. Κανείς όμως δεν θέλει να μείνει από ενέργεια. Προσθέσαμε λοιπόν ένα δεύτερο στοιχείο στο δίκτυό μας, το σύστημα ανταλλαγής μπαταριών. Οδηγείτε. Αφαιρείτε την εξασθενημένη μπαταρία. Τοποθετείτε μια φορτισμένη. Και συνεχίζετε την οδήγηση. Δεν το κάνετε εσείς. Το κάνει μια μηχανή. Όπως στο πλυντήριο αυτοκινήτων. Μπαίνετε στο πλυντήριο. Εμφανίζεται μια βάση, συνδέεται στην μπαταρία, την αφαιρεί, την τοποθετεί πάλι μέσα. Σε δυο λεπτά είστε ξανά στον δρόμο. Και μπορείτε να το επαναλάβετε. Αν υπήρχαν παντού σημεία φόρτισης και σταθμοί ανταλλαγής μπαταριών, πόσο συχνά θα έπρεπε να αλλάξετε μπαταρία; Τελικά αποδεικνύεται ότι θα αλλάζατε λιγότερες φορές από όσες σταματάτε για βενζίνη. Το βάλαμε και στη σύμβαση. Αν σταματάτε για αλλαγή μπαταρίας περισσότερες από 50 φορές τον χρόνο, αρχίζουμε να σας επιδοτούμε επειδή δεν εξυπηρετείστε σωστά.

Εξετάσαμε επίσης το οικονομικό θέμα. Συγκεκριμένα, τι συμβαίνει όταν η μπαταρία αποσυνδέεται από το αυτοκίνητο. Ποιο είναι το κόστος της μπαταρίας; Όλοι λένε ότι οι μπαταρίες είναι πολύ ακριβές. Ανακαλύψαμε, ότι στη μετάβαση από μόρια σε ηλεκτρόνια συμβαίνει το εξής ενδιαφέρον. Ας δούμε τα αρχικά οικονομικά στοιχεία ενός αυτοκινήτου. Υπό μία έννοια, η μπαταρία δεν είναι ντεπόζιτο βενζίνης. Θυμηθείτε, στο αυτοκίνητο έχετε δεξαμενή βενζίνης. Έχετε αργό πετρέλαιο. Το οποίο υφίσταται κατεργασία και διανομή και παίρνει τη μορφή πετρελαίου ή βενζίνης. Υπό αυτήν την έννοια, η μπαταρία είναι το αργό πετρέλαιο. Έχει έναν χώρο τοποθέτησης. Με κόστος τις ίδιες εκατοντάδες δολάρια με τη δεξαμενή βενζίνης. Αλλά το αργό πετρέλαιο αντικαθίσταται από μπαταρία. Χωρίς να κάνει καύση. Αναλώνεται μόνη της βήμα προς βήμα. Στις μέρες μας φτάνει τους 2.000 κύκλους ζωής. Είναι κατά κάποιον τρόπο μια μικρή πηγή. Στο παρελθόν, με την αγορά ηλεκτρικού αυτοκινήτου, έπρεπε να πληρώσουμε ολόκληρη την πηγή, για τη διάρκεια ζωής του αυτοκινήτου. Κανείς δεν θέλει να αγοράσει μια μικρή πηγή όταν αγοράζει αυτοκίνητο. Αυτό που κάναμε είναι να δημιουργήσουμε ένα νέο αναλώσιμο.

Σήμερα αγοράζουμε χιλιόμετρα βενζίνης. Εμείς δημιουργήσαμε ηλεκτρικά χιλιόμετρα. Και η τιμή των ηλεκτρικών χιλιομέτρων είναι τελικά ένας πολύ ενδιαφέρων αριθμός. Σήμερα, το 2010, σε όγκο και με όρους αγοράς, είναι οκτώ σεντ του δολαρίου ανά ενάμιση χιλιόμετρο. Αν δυσκολεύεστε να το υπολογίσετε για τον μέσο καταναλωτή στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι 32 χιλιόμετρα ανά 3,7 λίτρα, δηλαδή 50 με 60 δολάρια. Είναι φθηνότερο από τη βενζίνη σήμερα, ακόμα και στις Η.Π.Α. Στην Ευρώπη όπου υπάρχει φορολογία, αντιστοιχεί σε τιμή πετρελαίου μικρότερη από 60 δολάρια το βαρέλι. Όμως τα ηλεκτρονικά χιλιόμετρα ακολουθούν το νόμο του Μουρ. Από οκτώ σεντ το ενάμιση χιλιόμετρο το 2010, πηγαίνουν στα τέσσερα σεντ το ενάμιση χιλιόμετρο το 2015 και στα δύο σεντ το ενάμιση χιλιόμετρο μέχρι το 2020. Γιατί; Επειδή βελτιώνεται ο κύκλος ζωής των μπαταριών -- βελτιώνεται η πυκνότητα της ενέργειας, η οποία μειώνει την τιμή. Και αυτές οι τιμές είναι με καθαρά ηλεκτρόνια. Δεν χρησιμοποιούμε ηλεκτρόνια που προέρχονται από άνθρακα. Υπό μία έννοια, είναι ένα ηλεκτρικό χιλιόμετρο χωρίς καθόλου άνθρακα, χωρίς καθόλου ορυκτό καύσιμο, με δύο σεντ ανά μίλι μέχρι το 2020. Ακόμα και αν φτάσουμε τα 64 χιλιόμετρα ανά 3,7 λίτρα μέχρι το 2020, αυτό ακριβώς επιθυμούμε. Φανταστείτε τους δρόμους μόνο με αυτοκίνητα που κινούνται με 64 χιλιόμετρα ανά 3,7 λίτρα. Είναι 80 σεντ του δολαρίου ανά 3,7 λίτρα. Και 80 σεντ του δολαρίου ανά 3,7 λίτρα σημαίνει ότι ακόμα και αν ολόκληρος ο Ειρηνικός γινόταν αργό πετρέλαιο και μπορούσε κάποια πετρελαϊκή εταιρεία να το εξορύξει και να το κατεργαστεί, ακόμα και τότε δεν θα μπορούσε να συναγωνιστεί τα δύο σεντ ανά ενάμιση χιλιόμετρο. Πρόκειται για έναν νέο οικονομικό παράγοντα, που καταπλήσσει τους περισσότερους ανθρώπους.

Θα μπορούσε να είναι μια υπέροχη εισήγηση. Έτσι το σκέφτηκα. Σαν να παρέδιδα ένα λευκό χαρτί στις κυβερνήσεις. Και κάποιες κυβερνήσεις μου είπαν ότι είναι καταπληκτικό που η νεότερη γενιά ασχολείται με αυτά τα θέματα. (Γέλια) Μέχρι που απευθύνθηκα σε έναν γνήσιο νέο διεθνή ηγέτη, τον Σιμόν Πέρες, πρόεδρο του Ισραήλ. Ο οποίος το χειρίστηκε πολύ ωραία. Πρώτα με άφησε να συναντήσω τον πρωθυπουργό της χώρας. Ο οποίος μου είπε ότι, αν έβρισκα τα χρήματα που χρειαζόμουν γι' αυτό το δίκτυο, 200 εκατομμύρια δολάρια και αν έβρισκα μια αυτοκινητοβιομηχανία που θα κατασκεύαζε μαζικά το αυτοκίνητο, δύο εκατομμύρια αυτοκίνητα, αυτό ακριβώς θα ήταν ό,τι χρειάζεται το Ισραήλ. Θα έδινε τη χώρα για την επένδυση των 200 εκατομμυρίων. Ο Πέρες βρήκε την ιδέα εξαιρετική.

Αρχίσαμε λοιπόν επαφές με όλες τις αυτοκινητοβιομηχανίες. Στείλαμε επιστολές σε όλες. Τρεις δεν εμφανίστηκαν καν. Μία μας ρώτησε αν μπορούσαμε να παραμείνουμε στα υβριδικά για να μας κάνει έκπτωση. Όμως ο Κάρλος Γκοσν, Διευθύνων Σύμβουλος της Ρενώ και της Νισάν, όταν ρωτήθηκε για τα υβριδικά, είπε κάτι εντυπωσιακό. Είπε ότι τα υβριδικά οχήματα είναι σαν τις γοργόνες. Όταν θέλεις ψάρι, έχεις γυναίκα και όταν θέλεις γυναίκα, έχεις ψάρι. (Γέλια) Είπε λοιπόν ο Γκοσν, "Έχω το αυτοκίνητο, κ. Πέρες, εγώ θα σας φτιάξω τα αυτοκίνητα". Πιστή στα λεγόμενά της, η Ρενώ επένδυσε ενάμιση δισεκατομμύριο δολάρια στην κατασκευή εννέα διαφορετικών αυτοκινήτων στα πρότυπα του μοντέλου που θα κυκλοφορήσει μαζικά στην αγορά -- και μαζικά εννοούμε 100.000 αυτοκίνητα τον πρώτο χρόνο. Είναι το πρώτο ηλεκτρικό αυτοκίνητο μαζικής κατασκευής, με μηδενικές εκπομπές, στην αγορά. Ήμουν υποψήφιος, όπως είπε και ο Κρις, για τη θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου μιας μεγάλης εταιρείας λογισμικού ονόματι SAP. Όταν ο Πέρες είπε, "Γιατί δεν μπαίνεις επικεφαλής του έργου;". "Πρόκειται να γίνω Διευθύνων Σύμβουλος", απάντησα. Και μου είπε, "Όχι, όχι, όχι. Πρέπει να μου εξηγήσεις τι έχεις να κάνεις που είναι πιο σημαντικό από το να σώσεις τη χώρα σου και τον κόσμο,

Έτσι παραιτήθηκα και ασχολήθηκα με την Μπέτερ Πλέις. Αργότερα αποφασίσαμε να επεκταθούμε. Πήγαμε σε άλλες χώρες. Όπως είπα, πήγαμε στη Δανία. Και η Δανία όρισε μια πολύ καλή πολιτική που ονομάζεται τεστ IQ. Είναι αντιστρόφως ανάλογο προς τους φόρους. Ορίζουν 180% φόρο στα αυτοκίνητα που κινούνται με βενζίνη και μηδέν φόρο στα αυτοκίνητα με μηδενικές εκπομπές. Έτσι, αν θέλετε να αγοράσετε αυτοκίνητο που κινείται με βενζίνη στη Δανία, θα σας κοστίσει περίπου 60.000 ευρώ. Αν αγοράσετε το δικό μας αυτοκίνητο, κοστίζει περίπου 20.000 ευρώ. Αν αποτύχετε στο τεστ IQ, θα σας ζητήσουν να φύγετε από τη χώρα. (Γέλια)

Γίναμε γνωστοί ως οι τύποι που πηγαίνουν μόνο σε μικρά νησιά. Ξέρω ότι οι περισσότεροι δεν θεωρούν το Ισραήλ μικρό νησί. Αλλά το Ισραήλ είναι νησί όσον αφορά τις μετακινήσεις. Αν το αυτοκίνητό σου κυκλοφορεί εκτός Ισραήλ, τότε έχει κλαπεί. (Γέλια) Σκεπτόμενοι με όρους νησιών, αποφασίσαμε να πάμε στο μεγαλύτερο νησί που υπάρχει. Την Αυστραλία. Η τρίτη χώρα που ανακοινώσαμε ήταν η Αυστραλία. Έχει τρία κέντρα -- το Μπρίσμπεϊν, τη Μελβούρνη και το Σίδνεϊ -- και έναν αυτοκινητόδρομο, έναν ηλεκτρικό αυτοκινητόδρομο που τα συνδέει. Το επόμενο νησί δεν ήταν δύσκολο να βρεθεί, ήταν η Χαβάη. Αποφασίσαμε να έρθουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες και να επιλέξουμε τα δύο καλύτερα μέρη -- όπου δεν θα ήταν απαραίτητη η επέκταση της αυτονομίας. Στη Χαβάη μπορείς να κάνεις τον γύρο του νησιού με μία μπαταρία. Και αν έχεις πολλές δουλειές, μπορείς να αλλάξεις και να συνεχίσεις να οδηγείς γύρω-γύρω στο νησί.

Το δεύτερο μέρος ήταν η περιοχή του Κόλπου του Σαν Φρανσίσκο όπου ο Γκάβιν Νιούσομ όρισε μια πολύ καλή πολιτική για όλους τους δήμους. Αποφάσισε να αναλάβει επικεφαλής της πολιτείας, ανεπίσημα και στη συνέχεια επίσημα. Και ύστερα θέσπισε την πολιτική της Μίας Περιοχής. Στην περιοχή του Κόλπου του Σαν Φρανσίσκο δεν κυκλοφορούν μόνο τα περισσότερα αυτοκίνητα μοντέλου Prius αλλά και και η τέλεια δυνατότητα επέκτασης αυτονομίας. Λέγεται, το άλλο αυτοκίνητο. Καθώς ετοιμαζόμασταν να επεκταθούμε διερευνήσαμε το πρόβλημα που θα αντιμετωπίζαμε στις Η.Π.Α. Γιατί θα είχαμε πρόβλημα; Το πιο εκπληκτικό πράγμα που διδαχθήκαμε ήταν τα μικρά προβλήματα σε ατομικό επίπεδο, όπως η τιμή της βενζίνης για να παίρνεις το αυτοκίνητό σου κάθε πρωί. Δεν είναι κάτι που το προσέχεις αλλά όλο και μαζεύεται και μετά τέλος. Σωστά;

Η τιμή του πετρελαίου, όπως και πολλές άλλες καμπύλες που έχουμε δει, συμβαδίζει με την καμπύλη εξάντλησης. Η βάση της καμπύλης ξεκινάει από την εξάντληση των πηγών που βρίσκονται κοντά στην επιφάνεια. Και τη δημιουργία πηγών που βρίσκονται όλο και πιο βαθιά. Η εξόρυξη γίνεται όλο και πιο δαπανηρή. Θα πείτε, τι επάνω, τι κάτω, συνέχεια αυτό θα συμβαίνει. Το πρόβλημα είναι το εξής: με 147 δολάρια το βαρέλι, που ήταν η τιμή πριν έξι μήνες, οι Η.Π.Α. ξόδεψαν τεράστια ποσά για πετρέλαιο. Με τα προβλήματα στην οικονομία κατέβηκε στα 47. Μερικές φορές είναι 40, μερικές είναι 50. Έχουμε τώρα ένα πακέτο κινήτρων. Λέγεται, το πακέτο κινήτρων του ενός τρισεκατομμυρίου. Θα αναζωογονήσουμε την οικονομία. Ευχόμαστε αυτό να συμβεί μέχρι το 2015, σε αυτό το διάστημα. Τι συμβαίνει όταν αναζωογονείται η οικονομία; Μέχρι το 2015 θα έχουμε τουλάχιστον 250 εκατομμύρια νέα αυτοκίνητα ακόμα και με τον σημερινό ρυθμό. Αυτό αντιστοιχεί σε επιπλέον 30% ζήτηση για πετρέλαιο. Δηλαδή άλλα 25 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Όλη η σημερινή κατανάλωση των Η.Π.Α. Με άλλα λόγια, σε κάποιο σημείο της ανάκαμψης θα φτάσουμε την κορυφή. Και τότε θα εφαρμόσουμε το πακέτο κινήτρων του ΟΠΕΚ που είναι γνωστό και ως 200 δολάρια το βαρέλι. Θα δώσουμε τα χρήματά μας. Και ξέρετε τι θα γίνει τότε; Θα κατρακυλήσουμε ξανά. Μία πάνω μία κάτω. Και το κάτω θα διαρκεί περισσότερο ενώ το πάνω θα είναι πολύ πιο σύντομο.

Και αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στα προβλήματα που είναι προσθετικά, όπως το διοξείδιο του άνθρακα, το οποίο ανεβαίνει αργά και ύστερα κορυφώνεται και στα προβλήματα που είναι μειωτικά, στα οποία χάνουμε αυτό που έχουμε και τα οποία ταλαντεύονται συνέχεια μέχρι να χάσουμε όλα όσα έχουμε. Αναζητήσαμε την πιθανή απάντηση. Θυμηθείτε την εκστρατεία με το ένα εκατομμύριο υβριδικά αυτοκίνητα μέχρι το 2015. Είναι 0,5% της κατανάλωσης πετρελαίου των Η.Π.Α. Αυτό για τον υπόλοιπο κόσμο δεν θα έχει μεγάλη διαφορά.

Μελετήσαμε μια μελέτη του Τεχνολογικού Ιδρύματος της Μασαχουσέτης: δέκα εκατομμύρια ηλεκτρικά αυτοκίνητα στους δρόμους όλου του κόσμου. Δέκα από τα 500 εκατομμύρια που θα προστίθενται κατά καιρούς. Είναι το πιο αισιόδοξο νούμερο που μπορούμε να έχουμε. Είναι επίσης το πιο αισιόδοξο νούμερο επειδή σημαίνει ότι θα κλιμακώσουμε τον κλάδο από 100.000 αυτοκίνητα το 2011, σε 10 εκατομμύρια μέχρι το 2016 -- ανάπτυξη επί 100 σε λιγότερο από πέντε χρόνια. Πρέπει να θυμάστε ότι στον κόσμο υπάρχουν πολλά αυτοκίνητα. Έχουμε 10 εκατομμύρια αυτοκίνητα ανά περιοχή. Είναι πάρα πολλά.

Η Κίνα έχει πολλά -- η Ινδία, η Ρωσία, η Βραζιλία. Όλες αυτές οι περιοχές. Η Ευρώπη έχει λύσει το θέμα. Επιβάλλει φόρους στα καύσιμα. Θα είναι η πρώτη που θα απομακρυνθεί εξαιτίας των υψηλών τιμών. Η Κίνα χρησιμοποιεί διατάγματα. Κάποια στιγμή θα δηλώσει ότι δεν θα εισέρχονται αυτοκίνητα που κινούνται με βενζίνη στις πόλεις και τέλος. Οι Ινδοί δεν κατανοούν καν γιατί το θεωρούμε πρόβλημα επειδή οι περισσότεροι εκεί βάζουν 7 με 11 λίτρα τη φορά. Γι' αυτούς, μια μπαταρία που διαρκεί 190 χιλιόμετρα είναι επέκταση όχι μείωση του εύρους κίνησης. Είμαστε οι μόνοι που δεν έχουμε ρυθμίσει σωστά την τιμή. Δεν έχουμε ρυθμίσει σωστά τον κλάδο. Δεν έχουμε κίνητρο να λύσουμε το θέμα στις Η.Π.Α.

Και πώς τοποθετείται η αυτοκινητοβιομηχανία στο θέμα; Πολύ ενδιαφέρον. Η αυτοκινητοβιομηχανία εστιάζει στον εαυτό της. Κοίταξε την πρόταση και είπε, "Το αυτοκίνητο 1.0, θα λύσουμε τα πάντα που αφορούν το ίδιο το αυτοκίνητο". Δεν υπάρχει υποδομή, κανένα πρόβλημα. Ξεχάσαμε την αλυσίδα γύρω μας. Όλα όσα συμβαίνουν τριγύρω. Είμαστε μπροστά στην εμφάνιση του αυτοκινήτου 2.0 -- μιας εντελώς νέας αγοράς, ενός εντελώς νέου επιχειρηματικού μοντέλου. Το επιχειρηματικό μοντέλο στο οποίο τα εισερχόμενα χρήματα που αντιστοιχούν στην οδήγηση, τα λεπτά, τα χιλιόμετρα αν θέλετε, αυτά που όλοι γνωρίζετε, θα επιδοτούν την τιμή του αυτοκινήτου, όπως με τα κινητά τηλέφωνα. Θα πληρώνετε για τα χιλιόμετρα, Κάποια χρήματα θα επιστρέφουν τον κατασκευαστή του αυτοκινήτου. Κάποια θα επιστρέφουν στην τσέπη σας. Αλλά τα αυτοκίνητά σας θα είναι ουσιαστικά φθηνότερα από τα βενζινοκίνητα.

Στον κόσμο πλέον τα αυτοκίνητα θα συνδέονται με τις ανεμογεννήτριες. Στη Δανία, η κινητήρια ενέργεια θα είναι από ανεμογεννήτριες, όχι πετρέλαιο. Στο Ισραήλ, ζητήσαμε να δημιουργήσουμε ηλιακή φάρμα στα νότια της χώρας. Και μας είπαν, "Α, η έκταση που ζητάτε είναι πολύ μεγάλη". Και τους απαντήσαμε, "Και αν αποδεικνύαμε ότι στην ίδια έκταση υπήρχε πετρέλαιο που θα κάλυπτε τη χώρα για τα επόμενα εκατό χρόνια"; "Δοκιμάσαμε. Δεν υπάρχει", είπαν. "Όχι, όχι, μα αν το αποδεικνύαμε;" "Τότε μπορείτε να σκάψετε." Και αποφασίσαμε να σκάψουμε προς τα πάνω αντί προς τα κάτω. Αυτοί είναι τέλειοι συνδυασμοί.

Το μόνο που χρειάζεται είναι περίπου 10% του παραγόμενου ηλεκτρικού ρεύματος. Σκεφτείτε ότι πρόκειται για ένα έργο με βάθος πάνω από 10 χρόνια. Είναι 1% τον χρόνο. Όταν σκεφτόμαστε λύσεις για μεγάλα προβλήματα, πρέπει να σκεφτόμαστε δύο αριθμούς. Και αυτοί δεν είναι το 20% το 2020. Οι δύο αριθμοί είναι μηδέν, δηλαδή μηδέν ενεργειακό αποτύπωμα ή μηδέν πετρέλαιο μέχρι το άπειρο. Και όταν πάμε στη Σύνοδο COP15 στο τέλος του χρόνου δεν σταματάμε να σκεφτόμαστε πώς να απαλύνουμε το θέμα του διοξειδίου του άνθρακα. Πρέπει να στηρίξουμε τις χώρες που θέλουν να πετύχουν αυτό το νούμερο.

Ένα αυτοκίνητο εκπέμπει τέσσερις τόνους. Και 700 και κάτι εκατομμύρια αυτοκίνητα σήμερα εκπέμπουν 2,8 δισεκατομμύρια τόνους διοξειδίου του άνθρακα. Αθροιστικά, είναι περίπου 25% του προβλήματός μας. Τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά φτάνουν περίπου το 25% των παγκόσμιων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα με έναν στόχο, με μια προσπάθεια που θα λέει, θα φτάσουμε στο μηδέν πριν ο κόσμος φτάσει στο τέλος του. Μοιράστηκα τη σκέψη μου με νομοθέτες εδώ στις Η.Π.Α. Τη μοιράστηκα με έναν κύριο ονόματι Μπόμπι Κένεντι Τζούνιορ, ο οποίος είναι ένας από τα ινδάλματά μου. Του είπα ότι ένας από τους λόγους που ο κόσμος θυμάται τον θείο του είναι επειδή είπε ότι θα στείλουμε άνθρωπο στο φεγγάρι και θα το κάνουμε πριν το τέλος της δεκαετίας. Δεν είπαμε ότι θα στείλουμε άνθρωπο κατά 20% στο φεγγάρι. Και ότι θα υπάρχει περίπου 20% πιθανότητα να τον φέρουμε πίσω. (Γέλια)

Μου είπε και μια άλλη ιστορία, που έγινε πάνω από 200 χρόνια πριν. Πριν από 200 χρόνια, στο Κοινοβούλιο, στη Μεγάλη Βρετανία, υπήρχε μια μεγάλη διαμάχη για τη σχέση οικονομίας και ηθικής. 25%, όπως 25% των εκπομπών σήμερα, προέρχεται από τα αυτοκίνητα. 25% της ενέργειάς τους για ολόκληρο τον βιομηχανικό κόσμο στο Ηνωμένο Βασίλειο προερχόταν από μια πηγή ενέργειας που ήταν ανήθικη: την ανθρώπινη δουλεία. Υπήρχε λοιπόν διαμάχη. Έπρεπε να σταματήσουν να χρησιμοποιούν σκλάβους; Και τι θα σήμαινε αυτό για την οικονομία; Είπαν λοιπόν, "Χρειάζεται χρόνος για να γίνει. Ας μην γίνει αμέσως. Ίσως να απελευθερώσουμε τα παιδιά και να κρατήσουμε τους σκλάβους. Και ύστερα από έναν μήνα διαμάχης αποφάσισαν να καταργήσουν τη δουλεία. Σε λιγότερο από έναν χρόνο ξεκίνησε η βιομηχανική επανάσταση. Και το Ηνωμένο Βασίλειο έζησε 100 χρόνια οικονομικής ανάπτυξης. Πρέπει να πάρουμε τη σωστή ηθική απόφαση. Πρέπει να την πάρουμε άμεσα. Χρειαζόμαστε προεδρική ηγετική στήριξη όπως είχαμε στο Ισραήλ που είπαν ότι θα βάλουν τέλος στο πετρέλαιο. Και δεν πρέπει να το κάνουμε τα επόμενα 20 ή 50 χρόνια αλλά εντός της τρέχουσας προεδρικής θητείας επειδή αν δεν το κάνουμε, θα χάσουμε την οικονομία μας, αφού πρώτα θα έχουμε χάσει την ηθική μας.

Σας ευχαριστώ όλους πάρα πολύ. (Χειροκρότημα)