Ο Saul Griffith για τους χαρταετούς ως το μέλλον της ανανεώσιμης ενέργειας

Αν όλοι ήσασταν σαν εμένα, αυτό θα κάνατε τα ηλιόλουστα καλοκαιρινά σαββατοκύριακα στο San Francisco: κατασκευάζετε πειραματικά αετοκινούμενα υδροπτέρυγα ικανά για [ταχύτητες] πάνω από 30 κόμβους. και διαπιστώνετε ότι υπάρχει απίστευτη δύναμη στον άνεμο, και μπορεί να κάνει εκπληκτικά πράγματα. Και μια μέρα, ένα όχημα όμοιο με αυτό πιθανώς θα σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας.

Αλλά οι χαρταετοί δεν είναι απλά παιχνίδια όπως αυτό. Χαρταετοί. Θα σας δώσω μια σύντομη εξιστόρηση, και θα σας πω για το μεγαλειώδες μέλλον του αγαπημένου παιχνιδιού κάθε παιδιού. Έτσι, οι χαρταετοί είναι πάνω από χιλίων ετών και οι Κινέζοι τους χρησιμοποίησαν για στρατιωτικές εφαρμογές, ακόμα και για την ανύψωση ανθρώπων. Έτσι ήξεραν σε εκείνο το στάδιο ότι μπορούσαν να μεταφέρουν μεγάλα βάρη. Δεν είμαι σίγουρος γιατί υπάρχει μια τρύπα σε αυτόν τον συγκεκριμένο άνθρωπο.

(Γέλια)

Το 1827, ένας τύπος ονόματι George Pocock πραγματικά πρωτοστάτησε στη χρήση των χαρταετών για τη ρυμούλκηση καροτσιών σε αγώνες ενάντια σε ιππήλατες άμαξες στην Αγγλική ύπαιθρο. Μετά βέβαια, στην ανατολή της αεροπορίας, όλοι οι μεγάλοι εφευρέτες της εποχής -- όπως o Hargreaves, όπως o Langley, ακόμα και ο Alexander Graham Bell, εφευρέτης της τηλεφωνίας, που πετούσε αυτόν τον χαρταετό -- το έκαναν επιδιώκοντας την αεροπλοΐα.

Ύστερα ήρθαν αυτοί οι δύο τύποι, και πετούσαν χαρταετούς για να αναπτύξουν συστήματα ελέγχου που θα μπορούσαν τελικά να επιτρέψουν την ανθρώπινη πτήση. Αυτοί είναι φυσικά ο Orville και ο Wilbur Wright, και ο Ιπτάμενος Wright. Και τα πειράματα τους με τους χαρταετούς οδήγησαν σε αυτήν την ιστορική στιγμή, όπου επιταχύναμε και απογειωθήκαμε για τα πρώτα 12 δευτερόλεπτα πτήσης του ανθρώπου. Και αυτό ήταν φανταστικό για το μέλλον της εμπορικής αεροπορίας.

Αλλά δυστυχώς, υποβίβασε τους χαρταετούς για ακόμη μια φορά στο να θεωρούνται παιδικά παιχνίδια. Έτσι ήταν μέχρι το 1970, που είχαμε την τελευταία κρίση ενέργειας. Και ένας υπέροχος άνθρωπος ονόματι Miles Loyd που μένει στα περίχωρα του San Francisco, έγραψε αυτή την πρωτοποριακή εργασία που αγνοήθηκε εντελώς, στο Περιοδικό της Ενέργειας, για το πως να χρησιμοποιηθεί βασικά ένα αεροπλάνο σε ένα σπάγγο για την παραγωγή τεράστιων ποσοτήτων ενέργειας. Η πραγματική κεντρική παρατήρηση του είναι ότι ένα ελεύθερο πτερύγιο μπορεί να περιστρέφεται περισσότερο στον ουρανό και να παράγει περισσότερη ενέργεια σε μια μονάδα χρόνου απ' ότι μια γεννήτρια σταθερού πτερυγίου.

Έτσι οι γεννήτριες μεγάλωσαν. Και μπορούν τώρα να έχουν άνοιγμα έως 300 πόδια στο ύψος του στρόφαλου, αλλά δεν μπορούν πραγματικά να πάνε πολύ ψηλότερα, και στα μεγαλύτερα ύψη είναι που βρίσκεται ο περισσότερος άνεμος και η περισσότερη ενέργεια -- σχεδόν διπλάσια.

Έτσι φτάσαμε στο σήμερα. Έχουμε ακόμα μια ενεργειακή κρίση, και τώρα έχουμε επιπλέον και μια περιβαλλοντική κρίση. Ξέρετε, ότι οι άνθρωποι παράγουν περίπου 12 τρισεκατομμύρια βατ, ή 12 τεραβάτ, από στερεά καύσιμα. Και ο Al Gore μίλησε για τον λόγο για τον οποίο πρέπει να πετύχουμε έναν από αυτούς τους στόχους, και στην πραγματικότητα αυτό σημαίνει ότι στα επόμενα 30 με 40 χρόνια, πρέπει να παράγουμε 10 τρισεκατομμύρια βατ ή περισσότερα νέας καθαρής ενέργειας, με κάποιο τρόπο. Ο άνεμος είναι η δεύτερη μεγαλύτερη ανανεώσιμη πηγή ενέργειας μετά την ηλιακή: 3600 τεραβάτ, περισσότερο από αρκετά για να τροφοδοτήσουν την ανθρωπότητα 200 φορές επιπλέον. Η πλειοψηφία αυτής είναι στα μεγάλα υψόμετρα, πάνω από τα 300 πόδια, όπου δεν έχουμε την τεχνολογία ακόμα για να φτάσουμε.

Άρα αυτή είναι η αυγή της νέας εποχής των χαρταετών. Αυτό είναι το πεδίο δοκιμών μας στο Maui, πετώντας στον ουρανό. Θα σας δείξω τώρα την πρώτη αυτόνομη παραγωγή ενέργειας από το αγαπημένο παιχνιδάκι κάθε παιδιού. Όπως καταλαβαίνετε, πρέπει να είσαι ρομπότ για να πετάξεις αυτό το πράγμα για χιλιάδες ώρες. Σου δημιουργεί λίγο ναυτία. Και εδώ πραγματικά παράγουμε περίπου 10 κιλοβάτ -- αρκετά για να δώσουν ενέργεια σε 5 νοικοκυριά στις Η.Π.Α. με έναν χαρταετό όχι μεγαλύτερο από αυτό το πιάνο. Και το πραγματικά σημαντικό εδώ είναι η ανάπτυξη των συστημάτων ελέγχου, όπως έκαναν οι αδελφοί Wright, αυτό θα επιτρέψει βιώσιμη, μακράς διαρκείας πτήση. Και ούτε πειράζει να το κάνεις σε μια τοποθεσία όπως αυτή.

Επομένως αυτό είναι αντίστοιχο, γι' αυτόν που πετάει τον χαρταετό, με το κατούρημα στο χιόνι. Έτσι χαράζεις το όνομα σου στον ουρανό.

Και προς τα εκεί πραγματικά πηγαίνουμε. Άρα είμαστε πέρα από το στάδιο των 12 δευτερολέπτων. Και δουλεύουμε προς τις μηχανές κλίμακας μεγαβάτ που πετάνε στα 2000 πόδια και παράγουν άφθονο καθαρό ηλεκτρισμό.

Αναρωτιέσαι, πόσο μεγάλες είναι αυτές οι μηχανές; Λοιπόν, αυτό το χάρτινο αεροπλάνο θα ήταν ίσως ένα -- ουπς! Αυτό θα ήταν αρκετό να δώσει ενέργεια στο κινητό σας τηλέφωνο. Το Cessna θα ήταν 230 κιλοβάτ. Αν μου δανείζατε το Gulfstream σας, θα ξήλωνα τα φτερά του και θα σας παρήγαγε ένα μεγαβάτ. Αν δίνατε ένα 747, θα σας έδινα έξι μεγαβάτ, που είναι περισσότερο από όσο παράγει η μεγαλύτερη γεννήτρια σήμερα. Και το Spruce Goose θα ήταν ένα πτερύγιο 15 μεγαβάτ.

Αυτό είναι παράτολμο, λέτε. Συμφωνώ. Αλλά παράτολμο είναι ότι έχει συμβεί πολλές φορές πριν στην ιστορία. Αυτό είναι ένα εργοστάσιο ψυγείων, κατασκεύαζε αεροπλάνα για το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Πριν το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, έφτιαχναν 1000 αεροπλάνα το χρόνο. Μέχρι το 1945, έφτιαχναν 100,000. Με αυτό το εργοστάσιο και 100,000 αεροπλάνα το χρόνο, μπορούμε να παράγουμε όλη την ενέργεια της Αμερικής σε περίπου 10 χρόνια.

Άρα πραγματικά, αυτή είναι μια ιστορία για τολμηρά σχέδια νέων ανθρώπων με αυτά τα όνειρα. Υπάρχουν πολλοί σαν εμάς. Είμαι αρκετά τυχερός ώστε να δουλεύω με 30 από αυτούς. Και νομίζω ότι πρέπει να υποστηρίξουμε όλα αυτά τα όνειρα των παιδιών εκεί έξω που κάνουν αυτά τα τρελά πράγματα. Σας ευχαριστώ. (Χειροκρότημα)