Ρότζερ Έμπερτ: Ξαναφτιάχνοντας τη φωνή μου

Ακούτε τα λόγια μου, αλλά αυτή δεν είναι η φωνή μου. Είναι ο Άλεξ, η καλύτερη φωνή υπολογιστή που μπόρεσα να βρω, που είναι στάνταρ εξοπλισμός σε κάθε Μάκιντος. Για όλη μου σχεδόν τη ζωή, ποτέ δεν το σκέφτηκα παραπάνω ότι μπορώ να μιλάω. Ήταν σαν την αναπνοή. Εκείνη την εποχή ζούσα στον παράδεισο σαν ανόητος. Μετά που οι εγχειρίσεις για καρκίνο μου αφαίρεσαν τη δυνατότητα να μιλώ, να τρώω ή να πίνω, Αναγκάστηκα να μπω σ' αυτόν τον εικονικό κόσμο όπου ένας υπολογιστής ζεί ένα μέρος της ζωής μου.

Για μερικές μέρες τώρα, απολαύσαμε λαμπρούς και ξεκάθαρους ομιλητές εδώ, στο TED. Κάποτε μπορούσα κι εγώ να μιλάω έτσι. Ίσως όχι τόσο έξυπνα, αλλά ήμουν τουλάχιστον έτσι ομιλητικός. Θέλω να αφιερώσω την ομιλία μου σήμερα στο να μιλάς, αυτό καθεαυτό, και στο πώς το να μιλάς ή όχι είναι τόσο στενά δεμένο με την ταυτότητά μας, που εξαναγκάζει τη γέννηση ενός νέου ανθρώπου όταν αφαιρεθεί. Εν τούτοις έχω ανακαλύψει ότι το να ακούς έναν υπολογιστή να μιλά για αρκετό χρόνο μπορεί να γίνει μονότονο. Έτσι αποφάσισα να στρατολογήσω μερικούς από τους φίλους μου στο TED για να διαβάσουν τα λόγια μου, αντί για μένα. Θα αρχίσω με τη γυναίκα μου, την Τσαζ.

Τσαζ Έμπερτ: "Η Τσαζ ήταν αυτή που στάθηκε στο πλευρό μου σε τρεις προσπάθειες να ανασυγκροτηθεί το σαγόνι μου και να επανέλθει η ικανότητά μου να μιλώ. Όταν έμπαινα για την πρώτη εγχείριση για μετάσταση καρκίνου των σιελογόνων το 2006, περίμενα ότι θα έβγαινα από το νοσοκομείο εγκαίρως για την εκπομπή μου με κριτικές κινηματογράφου, 'ο Έμπερτ και ο Ρόπερ στο Σινεμά.' Είχα προ-βιντεοσκοπήσει αρκετές εκπομπές για έξι βδομάδες εγχείρισης και ανάρρωσης. Οι γιατροί πήραν ένα οστό από την περόνη του ποδιού μου και λίγο ιστό από τον ώμο μου για να φτιάξουν ένα καινούριο σαγόνι. Η γλώσσα μου, ο λάρυγγας και η φωνητικές χορδές ήταν ακόμη υγιείς και ανέγγιχτες."

(γέλιο)

(γέλιο)

"Ήμουν αισιόδοξος, και όλα στον κόσμο ήταν εν τάξει. Η πρώτη εγχείριση είχε μεγάλη επιτυχία. Είδα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και φαινόμουν μια χαρά. Δυο βδομάδες μετά, ήμουν έτοιμος να γυρίσω σπίτι. Έβαλα το iPod κι έπαιξα το τραγούδι του Λέοναρντ Κοέν 'I'm Your Man' στους γιατρούς και τις νοσοκόμες μου. Ξαφνικά, είχα ένα επεισόδιο καταιγιστικής αιμορραγίας. Η καρωτίδα μου είχε διαρραγεί. Δόξα τω Θεώ, ήμουν ακόμη στο δωμάτιό μου στο νοσοκομείο και οι γιατροί μου ήταν εκεί. Η Τσαζ μου είπε ότι αν το τραγούδι αυτό δεν κρατούσε τόσο, μπορεί να ήμουν ήδη στο αμάξι για το σπίτι, και θα πέθαινα επι τόπου. Λοιπόν, ευχαριστώ, Λέοναρντ Κοέν, που που έσωσες τη ζωή."

(Χειροκρότημα)

"Έγινε μια δεύτερη εγχείριση -- που κράτησε πέντε ή έξι μέρες και μετά πάλι κατέρρευσε. Και μετά, τρίτη προσπάθεια, που κι αυτή με μπάλωσε μια χαρά, μέχρι που απέτυχε. Ένας γιατρός από τη Βραζιλία είπε ότι δεν είχε ξαναδεί κανέναν να επιζεί ρήξη καρωτίδας. Και μέχρι να φύγω από το νοσοκομείο, ένα χρόνο από τότε που μπήκα, είχα εφτά ρήξεις στην καρωτίδα μου.

Δεν υπήρξε συγκεκριμένη μέρα που κάποιος να μου είπε πως δεν θα ξαναμιλούσα, απλώς, έγινε προφανές κατά κάποιο τρόπο. Η ανθρώπινη ομιλία είναι μια μεγαλοφυής διαχείριση της αναπνοής μας μέσα στον ηχητικό θάλαμο του στόματος και του αναπνευστικού συστήματος. Πρέπει να μπορούμε να κρατάμε και να διαχειριζόμαστε την αναπνοή για να διαμορφώνουμε ήχους. Άρα, πρέπει το σύστημα να είναι ουσιαστικά αεροστεγές για να συγκρατεί αέρα. Επειδή έχασα το σαγόνι μου, δεν μπορούσα να το σφραγίσω, κι έτσι η γλώσσα μου και όλος ο υπόλοιπος φωνητικός εξοπλισμός έγινε ανίσχυρος."

Ντιν Όρνις: "Στην αρχή, για μεγάλο διάστημα, έγραφα μηνύματα σε σημειωματάρια. Μετά δοκίμασα να γράφω λέξεις στο λάπτοπ και να χρησιμοποιώ την ενσωματωμένη φωνή του. Ήταν γρηγορότερο, και δε χρειαζόταν κανείς να δοκιμάσει να διαβάσει τον γραφικό μου χαρακτήρα. Δοκίμασα διάφορες φωνές υπολογιστή που υπήρχαν στο διαδίκτυο, και για μερικούς μήνες είχα αγγλική προφορά, που η Τσαζ αποκαλούσε Σερ Λόρενς." (Γέλιο) "Ήταν η πιο καθαρή που μπορούσα να βρω. Τότε η Apple έβγαλε τη φωνή του Άλεξ, που ήταν η καλύτερη που είχα ακούσει. Ήξερε πράγματα όπως τη διαφορά μεταξύ θαυμαστικού και ερωτηματικού. Όταν έβλεπε τελεία, ήξερε να κάνει την πρόταση να ακούγεται σαν να τελειώνει αντί να μένει μετέωρη. Υπάρχουν ένα σωρό κωδικοί html που μπορείς να χρησιμοποιήσεις για να ελέγξεις το χρόνο και τον τόνο στις φωνές υπολογιστή, κι έχω πειραματιστεί μαζί τους. Για μένα έχουν ένα θεμελιώδες πρόβλημα: Είναι πολύ αργοί. Όταν βρίσκομαι σε διαλόγο, Πρέπει να δακτυλογραφώ γρήγορα και να αντιδρώ έγκαιρα. Οι συνομιλητές δεν έχουν το χρόνο και την υπομονή να με περιμένουν να παίξω με τους κωδικούς σε κάθε λέξη ή φράση.

Αλλά πώς αξιολογούμε τον ήχο της ίδια μας της φωνής; Πώς επηρεάζει το ποιος είσαι, σαν άτομο; Όταν οι άνθρωποι ακούν τον Άλεξ να λέει τα λόγια μου, αισθάνονται αποσυνδεδεμένοι; Δημιουργείται αποσύνδεση, ή απόσταση από τον ένα στον άλλο; Πώς αισθανόμουν, που δεν μπορούσα να μιλήσω; Αισθανόμουν, και ακόμα αισθάνομαι, πολύ μακριά από την ανθρώπινη καθημερινότητα. Αισθάνομαι άβολα χωρίς το λάπτοπ μου. Ακόμη και τότε, ξέρω ότι οι περισότεροι έχουν λίγη υπομονή για τις ομηλιτικές μου δυσκολίες.

Έτσι η Τσαζ πρότεινε να βρούμε μια εταιρεία για να φτιάξει μια ειδική φωνή χρησιμοποιώντας τη φωνή μου από την τηλεόραση μιας περιόδου 30 ετών. Στην αρχή ήμουν αντίθετος. Σκεφτόμουν ότι θά 'ταν τρομακτικό να ακούω τη φωνή μου από έναν υπολογιστή. Υπάρχε κάτι παρήγορο στη φωνή που δεν ήταν δική μου. Αλλά τελικά αποφάσισα να το δοκιμάσω. Έτσι επικοινωνήσαμε με μια εταρεία στη Σκωτία που έφτιαχνε εξατομικευμένες φωνές υπολογιστή. Δεν είχα ξαναφτιάξει από προ-μαγνητοφωνημένο υλικό. Όλες οι φωνές τους ήταν από έναν ομιλητή που μαγνητοφωνούσε λέξεις σε στούντιο. Αλλά ήταν πρόθυμοι να το δοκιμάσουν.

Έτσι, τους έστειλα πολλές ώρες εγγραφών με τη φωνή μου, και με μερικά κομμάτια με ηχητική αφήγηση που είχα κάνει για ταινίες σε DVD. Και έμοιαζε στη φωνή μου, πραγματικά. Υπήρχε λόγος γι' αυτό: Ήμουν εγώ. Αλλά δεν ήταν τόσο απλό. Οι βιντεοσκοπημένες εκπομπές μου δεν ήταν πολύ χρήσιμες διότι ήταν ανακατεμένες με πολλούς άλλους ήχους -- π.χ. μουσικές ταινιών ή με τον Τζιν Σίσκελ να μαλώνουμε." (Γέλιο) "Και τα λόγια μου συχνά είχαν μια συγκεκριμένη έμφαση που δεν ταίριαζε αρκετά καλά στην πρόταση.

Θα ακούσετε ένα δείγμα αυτής της φωνής. Είναι μερικά από τα σχόλια που μαγνητοφώνησα για όταν η Τσαζ κι εγώ εμφανιστήκαμε στην εκπομπή τής Όπρα Γουίνφρι. Και ιδού η φωνή που λέμε Ρότζερ Τζούνιορ ή Ρότζερ 2.0."

Ρότζερ 2.0: Όπρα, δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο σπουδαίο είναι να είμαι ξανά στην εκπομπή σου. Έχουμε μιλήσει πολλές φορές και τώρα να που ξαναβρισκόμαστε. Είναι η πρώτη έκδοση της φωνής μου από υπολογιστή. Θέλει ακόμα βελτίωση, αλλά τουλάχιστον ακούγεται σαν εμένα κι όχι σαν τον HAL 9000. Όταν την πρωτοάκουσα, είχα ανατριχιάσει. Όποτε γράφω κάτι, η φωνή λέει ό,τι γράφω. Όταν διαβάζω κάτι, θα διαβάσει με τη φωνή μου. Έχω γράψει τα λόγια αυτά εκ των προτέρων, μια και δεν νόμιζα ότι θα είναι ενδιαφέρον να κάθεστε να με βλέπετε να δακτυλογραφώ.

Η φωνή φτιάχτηκε από μια εταιρεία στη Σκωτία που λέγεται CereProc. Με κάνει να νιώθω καλά που πολλές από τις λέξεις που ακούτε τις πρωτοείπα σχολιάζοντας τη 'Καζαμπλάνκα' και το 'Πολίτης Κέιν.' Είναι η πρώτη φωνή που έφτιαξαν για ιδιώτη. Υπάρχουν μερικές πολύ καλές φωνές για υπολογιστές, αλλά όλες ακούγονται σαν κάποιος άλλος, ενώ αυτή ακούγεται όπως εμένα. Σχεδιάζω να τη χρησιμοποιήσω στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο και το ίντερνετ. Οι άνθρωποι που έχουν ανάγκη μια φωνή, να ξέρουν ότι οι περισότεροι υπολογιστές έχουν προ-εγκατεστημένα συστήματα φωνής. Πολλοί τυφλοί τα χρησιμοποιούν όταν διαβάζουν ιστοσελίδες. Αλλά πρέπει να πώ ότι στην πρώτη τάξη έλεγαν ότι μιλούσα πολύ, και τώρα μπορώ ακόμα.

(Γελιο)

Ρότζερ Έμπερτ: Όπως ακούτε, ακούγεται όπως εγώ, αλλά οι λέξεις ανεβοκατεβαίνουν. Η ροή δεν είναι φυσική. Οι καλοί άνθρωποι στη Σκωτία ακόμα βελτιώνουν τη φωνή μου, κι είμαι αισιόδοξος γι' αυτήν. Αλλά μέχρι τώρα, η φωνή του Άλεξ από την Apple είναι η καλύτερη που έχω ακούσει. Έγραψα ένα μπλογκ γι αυτήν και μάλιστα είχα ένα σχόλιο από τον ηθοποιό που έπαιξε τον Άλεξ. Είπε ότι έγραψε πολλές ώρες με διάφορους τονισμούς για να χρησιμοποιηθούν στη φωνή. Χρειάζεται ένα πολύ μεγάλο δείγμα.

Τζον Χάντερ: "Όλη μου τη ζωή είχα μηχανάκι το στόμα. Τώρα, έχω πει τα τελευταία μου λόγια, και δεν μπορώ να θυμηθώ με σιγουριά ποια ήταν. Νιώθω σαν τον ήρωα σ'αυτήν την ιστορία του Χάρλαν Έλισον με τίτλο 'Δεν Έχω Στόμα και Πρέπει Να Ουρλιάξω.' Την Τετάρτη, ο Ντέιβιντ Κρίστιαν μάς εξήγησε πόσο ελάχιστο χρόνο αντιπροσωπεύει ο άνθρωπος στη διάρκεια ζωής του σύμπαντος. Για σχεδόν όλα τα εκατομμύρια και δισεκατομμύριά του χρόνια, δεν υπήρχε καθόλου ζωή στη γη. Για σχεδόν όλα τα χρόνια της ζωής στη γη δεν υπήρχε νοήμων ζωή. Μόνο όταν μάθαμε να περνάμε τη γνώση από τη μια γενιά στην άλλη, τότε έγινε εφικτός ο πολιτισμός. Με όρους κοσμολογίας, αυτό συνέβη περίπου πριν 10 λεπτά. Τέλος εμφανίστηκε το πιο προηγμένο και μυστηριώδες εργαλείο της ανρθωπότητας, ο υπολογιστής. Αυτό συνέβη κυρίως κατά τη διάρκεια της δικής μου ζωής.

Μερικοί από τους διάσημους πρώτους υπολογιστές κατασκευάστηκαν στην πόλη μου, την Ουρμπάνα, όπου γεννήθηκε κι ο HAL 9000. Όταν άκουσα την απίθανη ομιλία του Σάλμαν Καν την Τετάρτη, για την ιστοσελίδα της Ακαδημίας Καν που διδάσκει εκατοντάδες θέματα σε μαθητές παγκοσμίως, είχα μια αναλαμπή από το παρελθόν. Ήταν περί το 1960. Ως ρεπόρτερ τοπικής εφημερίδας, ακόμη μαθητής γυμνασίου, μ' έστειλαν στο εργαστήριο υπολογιστών του πανεπιστημίου του Ιλινόις να πάρω συνέντευξη από τους δημιουργούς ενός πράγματος που λεγόταν PLATO (Πλάτων). Τα αρχικά σήμαιναν Προγραμματισμένη Λογική για Αυτόματες Λειτουργίες Διδασκαλίας. Ήταν ένα σύστημα εκπαίδευσης με υπολογιστή, που έτρεχε τότε σε έναν υπολογιστή με το όνομα ILLIAC. Οι προγραμματιστές είπαν ότι θα μπορούσε να υποβοηθήσει στην εκπαίδευση μαθητών.

Αμφιβάλλω αν, τότε, 50 χρόνια πριν, μπορούσαν ακόμα και να ονειρευτούν τι έχει πετύχει ο Σάλμαν Καν. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Το Θέμα είναι ότι το PLATΟ ήταν μόλις 50 χρόνια πριν, μια στιγμή στο χρόνο. Συνέχισε να αναπτύσσεται και να λειτουργεί με τη μια ή την άλλη μορφή σε όλο και πιο προηγμένους υπολογιστές, μέχρι μόλις πέντε χρόνια πριν. Έμαθα από τη Βικιπαίδεια ότι, αρχίζοντας με αυτό το ταπεινό ξεκίνημα, το PLATO καθιέρωσε τα φόρουμ, τους πίνακες ανακοινώσεων, τα διαδικτυακά τεστ, το ηλ. ταχυδρομείο, τα τσατ, τις γραφικές γλώσσες προγραμματισμού, τα στιγμιαία μηνύματα, την απομακρυσμένη κοινή χρήση οθονών και τα παιχνίδια με πολλούς παίκτες.

"Από τότε που δημιουργήθηκε ο πρώτος περιηγητής ιστοσελίδων επίσης στην Ουρμπάνα, φαίνεται ότι η πόλη μου στο Ιλινόις ήταν η πατρίδα για πολύ από το εικονικό, δικτυακό σύμπαν που καταλαμβάνουμε σήμερα. Αλλά δεν είμαι εδώ εκ μέρους του εμπορικού επιμελητηρίου." (Γέλιο) "Είμαι εδώ ως κάποιος που θέλει να επικοινωνήσει.

Όλα αυτά συνέβησαν κατά τη διάρκεια της ζωής μου. Άρχισα να γράφω σε υπολογιστή πίσω, το '70 όταν εγκαταστάθηκε ένα από τα πρώτα συστήματα της Atech στην εφημερίδα Chicago Sun Times. Ήμουν στην ουρά στο Ράντιο Σακ για να πάρω ένα από τα πρώτα Μόντελ 100. Και όταν είπα στους ανθρώπους της αίθουσας τύπου των βραβείων Όσκαρ πως καλύτερα να έβαζαν μερικές τηλεφωνικές γραμμές για συνδέσεις ίντερνετ, δεν ήξεραν για ποιο πράγμα μιλούσα. Όταν πήρα τον πρώτο μου υπολογιστή, ήταν ένα Rainbow της DEC. Το θυμάται κανείς;" (Χειροκρότημα) Οι Sun Times μ'έστειλαν στο Φεστιβάλ των Καννών με ένα φορητό υπολογιστή μεγέθους βαλίτσας με το όνομα Porteram Telebubble. Συνδέθηκα στο Compuserve όταν είχε λιγότερα μέλη απ' όσους με ακολουθούν στο Twitter σήμερα."

(Γέλια)

Τσαζ Έμπερτ: "Όλα αυτά συνέβησαν μέχρι να ανοιγοκλείσεις τα μάτια. Είναι αδύνατο να φανταστείς τι θα ακολουθήσει. Με κάνει απίστευτα τυχερό το να ζώ αυτή τη στιγμή της ιστορίας. Μάλιστα, είμαι τυχερός που απλώς ζώ στην ιστορία, διότι χωρίς νόηση και μνήμη δεν υπάρχει ιστορία. Για δισεκατομμύρια χρόνια το σύμπαν εξελίχθηκε χωρίς να το παρατηρεί κανείς. Τώρα ζούμε την εποχή του Ίντερνετ, που μοιάζει να δημιουργεί μια μορφή παγκόσμιας συνείδησης. Και εξ αιτίας αυτού, μπορώ να επικοινωνώ καλύτερα από ποτέ. Γεννιόμαστε σε ένα κουτί χώρου και χρόνου. Χρησιμοποιούμε το λόγο και την επικοινωνία για να δραπετεύσουμε από αυτό και να φτάσουμε στους άλλους.

Για μένα, το ίντερνετ ξεκίνησε ως ένα χρήσιμο εργαλείο και τώρα έγινε κάτι στο οποίο βασίζομαι πραγματικά για την καθημερινή μου ύπαρξη. Δεν μπορώ να μιλήσω, μόνο να δακτυλογραφώ με αυτήν την ταχύτητα. Οι φωνές στον υπολογιστή μερικές φορές δεν είναι πολύ ανεπτυγμένες, αλλά με τον υπολογιστή μου, μπορώ να επικοινωνήσω ευρύτερα από ποτέ. Νιώθω σαν το μπλογκ μου, το μέιλ μου, το Twitter και το Facebook να μου έδωσαν ένα υποκατάστατο της καθημερινής συζήτησης. Δεν είναι βελτίωση, αλλά ό,τι καλύτερο μπορώ να κάνω. Μου έδωσαν ένα τρόπο να μιλώ. Δε έχει καθένας την υπομονή της γυναίκας μου, της Τσαζ. Αλλά στο διαδίκτυο, όλοι μιλούν με την ίδια ταχύτητα.

Όλη αυτή η περιπέτεια ήταν μια εμπειρία μάθησης. Κάθε φορά που αποτύγχανε μια εγχείριση, έμενα με λίγο λιγότερη σάρκα και κόκαλο. Τώρα δε μου έμεινε καθόλου σαγόνι. Ενώ αφαιρώντας ιστό και από τους δύο μου ώμους, οι εγχειρίσεις με άφησαν με πόνους στην πλάτη και μείωσαν τιν ικανότητα να περπατώ εύκολα. Είναι ειρωνεία που ενώ τα πόδια μου είναι μια χαρά, είναι οι ώμοι μου που επιβραδύνουν το περπάτημα μου. Αν με δείτε σήμερα, μοιάζω με το φάντασμα της όπερας."

Όμως όχι, δεν μοιάζεις.

(Γέλιο)

(Χειροκρότημα)

"Είναι στην ανθρώπινη φύση να βλέπεις κάποιον σαν κι εμένα και να συμπεραίνεις ότι έχω χάσει κάποιους από τους θησαυρούς μου. Οι άνθρωποι..." (Χειροκρότημα) "Οι άνθρωποι μου μιλούν δυνατά..."

Συγγνώμη. Συγχωρέστε με.

(Χειροκρότημα)

"Οι άνθρωποι μου μιλούν δυνατά και αργά. Μερικές φορές νομίζουν ότι είμαι κουφός. Υπάρχουν κάποιοι που δεν θέλουν να με κοιτάξουν στα μάτια."

Πιστέψτε με, δεν το εννοούσε όπως -- τέλος πάντων, ας το διαβάσω έτσι. (Γέλιο) Δεν θά 'πρεπε να αφήσεις τη γυναίκα σου να διαβάσει κάτι τέτοιο.

(Γέλιο)

"Είναι στην ανθρώπινη φύση να αποστρέφεσαι την αρρώστεια. Δεν μας αρέσει η υπενθύμιση της εύθραυστής μας θνητότητας. Να γιατί το να γράφω στο ίντερνετ έχει γίνει σωτήριο για μένα. Η ικανότητά μου να σκέφτομαι και να γράφω δεν έχει επηρεαστεί. Και στον ιστό, η πραγματική μου φωνή βρίσκει έκφραση. Έχω επίσης συναντήσει άλλους ανθρώπους με αναπηρία που επικοινωνούν έτσι. Ένας από τους φίλους μου στο Twitter μπορεί να γράφει μόνο με τα δάχτυλα των ποδιών. Ένα από τα πιο αστεία μπλογκ στον ιστό γράφεται από ένα φίλο μου που λέγεται Ανάπηρος Εξυπνάκιας." (Γέλιο) "Ψάξτε τον στο Γκούγκλ και θα σας κάνει να γελάσετε. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι λένε, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, πως ό,τι βλέπετε δεν είναι ό,τι παίρνετε.

Έτσι δεν ήρθα εδώ για να παραπονεθώ, Έχω πολλά που με κάνουν ευτυχισμένο και ανακουφισμένο. Προς το παρόν, φαίνεται πως δεν έχω καρκίνο. Γράφω το ίδιο καλά όπως πάντα. Είμαι παραγωγικός. Άν ήμουν σε αυτήν την κατάσταση οποτεδήποτε μερικές κοσμολογικές στιγμές πριν, θα ήμουν απομονωμένος σαν ερημίτης. Θα ήμουν φυλακισμένος μέσα στο κεφάλι μου. Χάρη στην ορμή της ανθρώπινης γνώσης, εξ αιτίας της ψηφιακής επανάστασης, έχω φωνή και δεν χρειάζεται να ουρλιάζω."

Ρότζερ Έμπερτ: Μισό λεπτό. Έχω ένα ακόμη ένα πράγμα να προσθέσω. Ένας τύπος πάει στον ψυχίατρο. Ο ψυχίατρος λέει, "Είσαι τρελός." Ο τύπος λέει, "Θέλω μια δεύτερη γνώμη." Ο ψυχίατρος λέει, "Εντάξει, είσαι και άσχημος."

(Γέλιο)

Όλοι ξέρετε το τεστ της Τεχνητής Νοημοσύνης... το τεστ Τιούριγκ. Ένας άνθρωπος-κριτής κάνει διάλογο με έναν άνθρωπο κι έναν υπολογιστή. Αν ο κριτής δεν μπορεί να ξεχωρίσει τη μηχανή από τον άνθρωπο, τότε η μηχανή περνά το τεστ. Προτείνω τώρα ένα τεστ για φωνές υπολογιστή... Το τεστ Έμπερτ. Αν μια φωνή υπολογιστή μπορεί να πει επιτυχημένα ένα ανέκδοτο και να κάνει το χρονισμό και το τελείωμα σαν τον Χένι Γιάγκμαν, τότε αυτή τη φωνή θέλω.

(Χειροκρότημα)