Ο Robert Wright περί αισιοδοξίας

Έχω 18 λεπτά προφανώς να σας πείσω ότι η ιστορία έχει κατεύθυνση -- έχει ένα βέλος. Ότι υπό κάποια θεμελιώδη έννοια, αυτό είναι καλό. Το ότι το βέλος δείχνει προς κάτι θετικό. Λοιπόν, όταν με πλησίασαν στην αρχή τα μέλη του TED για να δώσω αυτόν τον "ανεβαστικό" λόγο -- (Γέλια) -- αυτό έγινε πριν το σκίτσο του Μωάμεθ προκαλέσει διεθνείς ταραχές. Ήταν πριν επεκταθεί η γρίπη των πτηνών στην Ευρώπη. Ήταν πριν η Χαμάς κερδίσει τις εκλογές στην Παλαιστίνη, προκαλώντας διάφορα αντίμετρα από το Ισραήλ. Και για να είμαι ειλικρινής, αν ήξερα όταν μου ζήτησαν να δώσω αυτόν τον ανεβαστικό λόγο ότι ακόμη και όταν δίνω τον ανεβαστικό λόγο, η Αποκάλυψη θα ήταν σε εξέλιξη -- (Γέλια) -- Θα μπορούσα να είχα πει, "είμαστε εντάξει αν μιλήσω για κάτι άλλο;" Δε το έκανα όμως. Να 'μαστε λοιπόν. Θα κάνω ότι μπορώ. Θα κάνω ότι μπορώ.

Οφείλω να σας προειδοποιήσω: η αίσθηση με την οποία η κοσμοθεωρία μου είναι ανεβαστική ήταν πάντοτε κάπως λεπτή, μερικές φορές ακόμη και απατηλή. (Γέλια) Η αίσθηση με την οποία μπορώ να είμαι ανεβαστικός και να προκαλέσω έμπνευση -- βέβαια θέλω να πω ότι πάντα υπήρχε κάποιου είδους σκυθρωπή διάσταση στον τρόπο που προσπαθώ να εμψυχώσω, λοιπόν αν η σκυθρωπή έμπνευση... -- (Γέλια) -- Αν η σκυθρωπή έμπνευση δεν είναι κατά συνθήκη αντίφαση, αυτό είναι -φοβάμαι- ό,τι περισσότερο μπορείτε να ελπίζετε. Λοιπόν, σήμερα -- και αυτό, αν τα καταφέρω. Θα δω τι μπορώ να κάνω. Εντάξει;

Τώρα, κατά μία έννοια, ο ισχυρισμός ότι η ιστορία έχει μία κατεύθυνση δεν είναι τόσο αντιφατικός. Αν μιλάμε μόνο για την κοινωνική δομή, έχει γίνει πιο πολύπλοκη προφανώς και στα τελευταία 10.000 και κάτι χρόνια έχει φτάσει σε όλο και υψηλότερα επίπεδα. Και όντως, αυτό βασικά συντηρεί μια μακροχρόνια τάση που προϋπήρχε του ανθρώπινου είδους που η βιολογική εξέλιξη έκανε για εμάς. Γιατί αυτό που συνέβη στην αρχή, ήταν αυτά τα πράγματα να εγκλείονται σε ένα κύτταρο, μετά τα κύτταρα αρχίζουν να κάνουν παρέα σε κοινότητες. και τελικά να φτάνουν τόσο κοντά μεταξύ τους, που σχηματίζουν πολυκύτταρους οργανισμούς. Μετά φτιάχνουν πολύπλοκους πολυκύτταρους οργανισμούς που αυτοί πάλι, σχηματίζουν κοινότητες.

Αλλά μετά από κάποια στιγμή, ένας από αυτούς τους πολυκύτταρους οργανισμούς κάνει κάτι εντελώς εκπληκτικό με όλα αυτά, συγκεκριμένα ξεκινά μια ολόκληρη δεύτερη εξέλιξη: την πολιτισμική εξέλιξη. Και καταπληκτικά, αυτή η εξέλιξη διατηρεί την τροχιά που η βιολογική εξέλιξη είχε δημιουργήσει με μεγαλύτερη πολυπλοκότητα. Ως πολιτισμική εξέλιξη εννοούμε την εξέλιξη των ιδεών. Πολλοί από εσάς έχουν ακούσει τον όρο "μιμίδια." Η εξέλιξη της τεχνολογίας, στην οποία δίνω μεγάλη προσοχή, και έτσι, ξέρετε, ένα από τα πρώτα πράγματα που είχαμε ήταν ένα μικρό τσεκούρι χειρός. Γενεές περνούν, και κάποιος λέει: "Έι, δε το βάζουμε πάνω σε ένα ξύλινο ραβδί;" (Γέλια) Είναι απόλυτα απολαυστικό για τα μικρά παιδιά. Το αμέσως καλύτερο μετά τα βιντεοπαιχνίδια.

Αυτό ίσως να μη δείχνει να εντυπωσιάζει, αλλά η τεχνολογική εξέλιξη είναι προοδευτική. Έτσι άλλα 10.000-20.000 χρόνια και η τεχνολογία στους εξοπλισμούς μας φέρνει εδώ. (Γέλια) Εντυπωσιακό. Και ο ρυθμός της τεχνολογικής εξέλιξης επιταχύνει, έτσι μόλις ένα τέταρτο του αιώνα μετά από αυτό, έχεις αυτό. (Γέλια) Και αυτό. (Γέλια) Ζητώ συγγνώμη -- ήταν ένα φθηνό αστείο, αλλά ήθελα να βρω έναν τρόπο να μεταβώ πίσω στην ιδέα της εν εξέλιξη Αποκάλυψης, και πίστεψα ότι αυτό θα το έκανε. (Χειροκρότημα)

Εντάξει. Λοιπόν, αυτό που απειλείται να συμβεί με την εν εξέλιξη Αποκάλυψη, είναι η κατάρρευση της παγκόσμιας κοινωνικής οργάνωσης. Τώρα, πρώτα αφήστε με να σας θυμίσω πόσο πολύ δουλειά πήρε να φτάσουμε εδώ που είμαστε, να είμαστε στο χείλος της πραγματικής παγκόσμιας κοινωνικής οργάνωσης. Αρχικά, είχαμε τις πιο πολύπλοκες κοινότητες, τα χωριά των κυνηγών και τροφοσυλλεκτών. Το Στόουνχετζ είναι το απομεινάρι μιας μοναρχίας, που είναι αυτό που πήραμε με την ανακάλυψη της γεωργίας: πολιτείες πολλαπλών χωριών με κεντρική διοίκηση. Με την ανακάλυψη της γραφής, αρχίζουμε να έχουμε πόλεις. Αυτό είναι ασαφές. Μου αρέσει όμως γιατί το κάνει να φαίνεται σαν ένας μονοκύτταρος οργανισμός και μας θυμίζει πόσο πολλά επίπεδα η βιολογική οργάνωση έχει ήδη περάσει για να φτάσει σε αυτό το σημείο. Και μετά, ξέρετε, έχουμε τις αυτοκρατορίες.

Θέλω να τονίσω, ξέρετε, η κοινωνική οργάνωση μπορεί να ξεπεράσει τους πολιτικούς φραγμούς. Αυτός είναι ο "Δρόμος του Μεταξιού" που συνδέει την Κινέζικη Αυτοκρατορία με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Έτσι είχαμε την κοινωνική πολυπλοκότητα να εκτείνεται σε όλη την ήπειρο, ακόμη και αν κανένα πολίτευμα δεν έκανε παρομοίως. Σήμερα, έχουμε τα εθνικά κράτη. Το θέμα είναι ότι υπάρχει προφανώς συνεργασία και οργάνωση σε εξέλιξη πέρα από εθνικούς φραγμούς. Αυτή είναι μια φωτογραφία της γης τη νύχτα, και απλά την δείχνω γιατί τη βρίσκω όμορφη. Κατά κάποιο τρόπο μεταδίδει την αίσθηση ότι αυτό είναι ένα ολοκληρωμένο σύστημα.

Εντάξει. Λοιπόν, εξήγησα αυτή την αύξηση σε πολυπλοκότητα με αναφορά σε κάτι που λέγεται μη-μηδενική-αθροιστική. Υποθέτοντας ότι κάποιοι από εσάς δεν διαβάσατε αυτά που ανέθεσα, πολύ γρήγορα, η βασική ιδέα είναι η διάκριση ανάμεσα σε παιχνίδια μηδενικού-αθροίσματος, στα οποία οι συσχετισμοί είναι αντίστροφοι: πάντα υπάρχει ένας νικητής και ένας ηττημένος. Παιχνίδια μη-μηδενικού-αθροίσματος στα οποία οι συσχετισμοί μπορεί να είναι θετικοί, εντάξει. Έτσι, όπως στο τένις, συνήθως είναι νίκη-ήττα, πάντα καταλήγει σε μηδενικό-άθροισμα, αλλά αν παίζεις διπλό, το άτομο που βρίσκεται στην δική σου πλευρά του φιλέ, είναι στο ίδιο πλοίο με σένα, έτσι παίζεις ένα παιχνίδι μη-μηδενικού-αθροίσματος με αυτούς. Είναι είτε προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο. Πολλές μορφές μη-μηδενικού-αθροίσματος στο χώρο των οικονομικών όπως και στην καθημερινή ζωή συχνά καταλήγουν σε συνεργασία.

Το επιχείρημά μου είναι βασικά ότι, λοιπόν, παιχνίδια μη-μηδενικού-αθροίσματος ήταν πάντα μέρος της ζωής. Τα έχουμε στις κοινωνίες κυνηγών-τροφοσυλλεκτών, αλλά μετά, μέσω της τεχνολογικής εξέλιξης, νέες μορφές τεχνολογίας προέκυψαν που διευκόλυναν ή ενθάρρυναν το παίξιμο παιχνιδιών μη-μηδενικού-αθροίσματος, με συμμετέχοντες περισσότερους ανθρώπους από μεγαλύτερη επικράτεια. Η κοινωνική δομή προσαρμόζεται έτσι ώστε να διευκολύνει αυτό το ενδεχόμενο και να χρησιμοποιήσει αυτό το παραγωγικό δυναμικό, και έτσι έχουμε τις πόλεις, ξέρετε, και έχουμε όλα τα παιχνίδια μη-μηδενικού-αθροίσματος που δεν σκεφτόμαστε τα οποία παίζονται σε ολόκληρο τον κόσμο. Όπως ας πούμε, έχετε ποτέ σκεφτεί όταν αγοράζετε ένα αυτοκίνητο, πόσοι άνθρωποι σε πόσες διαφορετικές ηπείρους συνέβαλαν στην κατασκευή του αυτοκινήτου; Αυτοί είναι άνθρωποι που στην ουσία παίζετε ένα παιχνίδι μη-μηδενικού-αθροίσματος μαζί τους. Θέλω να πώ, υπάρχουν ασφαλώς πολλά τέτοια παιχνίδια γύρω μας.

Τώρα, όλο αυτό ακούγεται ως μια εγγενώς αισιόδοξη κοσμοθεωρία κατά κάποιο τρόπο, γιατί όταν σκέφτεται κανείς κάτι μη-μηδενικό, σκέφτεται για νίκη-νίκη, ξέρετε, αυτό είναι καλό. Λοιπόν, υπάρχουν μερικοί λόγοι που ουσιαστικά δεν είναι εγγενώς αισιόδοξο όλο αυτό. Πρώτα απ' όλα, μπορεί να διευκολύνει: δεν αρνείται την ύπαρξη της ανισότητας, της εκμετάλλευσης, του πολέμου. Αλλά υπάρχει ένας πιο θεμελιώδης λόγος που δεν είναι εγγενώς αισιόδοξο, γιατί ένα παιχνίδι μη-μηδενικού-αθροίσματος, το μόνο που μας λέει στα σίγουρα είναι ότι οι μοίρες θα είναι συσχετισμένες για το καλύτερο ή το χειρότερο. Δεν προβλέπει νίκη και για τις δύο πλευρές.

Έτσι, κατά κάποιο τρόπο, η ερώτηση είναι, για ποιους λόγους είμαι εγώ ο αισιόδοξος γα την ιστορία; Και η απάντηση είναι, πρώτα απ' όλα, αν κάνουμε τον ισολογισμό θα έλεγα ότι οι άνθρωποι έχουν παίξει τα παιχνίδια τους περισσότερο σε νίκη-νίκη παρά σε ήττα-ήττα αποτελέσματα. Ισοδύναμα, πιστεύω πως η ιστορία έχει θετική θέση στον τομέα των παιχνιδιών μη-μηδενικού-αθροίσματος. Και μία διαθήκη γι' αυτό είναι αυτό που με εκπλήσσει περισσότερο, με εντυπωσιάζει περισσότερο, και με ανεβάζει περισσότερο, το ότι υπάρχει μια διάσταση ηθικής στην ιστορία, υπάρχει ένα τόξο ηθικής. Έχουμε δει πρόοδο στην ηθική, με τον χρόνο.

Πριν 2.500 χρόνια, τα μέλη μιας Ελληνικής πόλης-κράτους θεωρούσαν τα μέλη μιας άλλης Ελληνικής πόλης-κράτους υπανθρώπους και τους μεταχειρίζονταν με αυτό τον τρόπο. Και μετά αυτή η επανάσταση στην ηθική έφτασε, και αποφάσισαν ότι τελικά, όχι, οι Έλληνες είναι ανθρώπινα όντα. Απλά οι Πέρσες είναι αυτοί που δεν είναι πλήρως ανθρώπινοι και δεν αξίζουν καλή μεταχείριση.

Αλλά αυτό ήταν πρόοδος -- ξέρετε, δώστε τους εύσημα. Και τώρα σήμερα, έχουμε δει περισσότερο πρόοδο. Νομίζω -- ελπίζω -- πως οι περισσότεροι εδώ θα έλεγαν ότι όλοι οι άνθρωποι παντού είναι ανθρώπινα όντα, αξίζουν να μεταχειρίζονται με αξιοπρέπεια, εκτός αν κάνουν κάτι το φρικιαστικό, ανεξάρτητα από φυλή ή θρησκεία. Και πρέπει να διαβάσετε την αρχαία ιστορία για να συνειδητοποιήσετε πόσο μεγάλη επανάσταση ήταν αυτή, εντάξει. Αυτή δεν ήταν η επικρατούσα άποψη, μερικές χιλιάδες χρόνια πριν, και το αποδίδω σε αυτή την δυναμική του μη-μηδενικού-αθροίσματος. Νομίζω πως αυτός είναι ο λόγος που υπάρχει τόση ανεκτικότητα ως προς τις εθνικότητες, εθνότητες, θρησκείες, όση υπάρχει σήμερα, ξέρετε. Αν με ρωτούσατε, ξέρετε, γιατί δεν είμαι υπέρ του να βομβαρδιστεί η Ιαπωνία, λοιπόν, κάνω μόνο μισή πλάκα όταν λέω πως αυτοί φτιάχνουν το αυτοκίνητό μου, εντάξει. Έχουμε αυτή τη σχέση μη-μηδενικού-αθροίσματος, και νομίζω ότι αυτό οδηγεί σε κάποιου είδους ανεκτικότητας μέχρι το σημείο που συνειδητοποιούμε ότι κάποιου άλλου η ευημερία είναι θετικά συσχετισμένη με τη δική μας. Είναι πιο πιθανό να τους αφήσετε ήσυχους.

Κατά κάποιον τρόπο νομίζω πως αυτό είναι ενός είδους ηθική πρώτης θέσης. Δυστυχώς, δεν πετάω υπερατλαντικά ταξίδια σε πρώτη θέση αρκετά συχνά για να ξέρω, ούτε κάποια άλλου είδους διακεκριμένη θέση, πραγματικά. Αλλά υποθέτω ότι στην πρώτη θέση, δεν ακούς πολλές εκφράσεις με μισαλλοδοξία ως προς φυλετικές ομάδες ή εθνότητες, γιατί οι άνθρωποι που πετάνε υπερατλαντικά σε πρώτη θέση έχουν επιχειρηματική δραστηριότητα με όλους αυτούς τους ανθρώπους. Κάνουν χρήματα από όλους αυτούς τους ανθρώπους. Και πιστεύω πραγματικά ότι υπ' αυτή την έννοια τουλάχιστον, ο καπιταλισμός έχει υπάρξει μια εποικοδομητική δύναμη, και πιο βασικά, είναι μία μη-μηδενική-αθροιστική που έχει υπάρξει ως μια εποικοδομητική δύναμη στην εξάπλωση της ανθρώπινης σφαίρας ευαισθητοποίησης της ηθικής, εντάξει. Νομίζω πως η δυναμική του μη-μηδενικού-αθροίσματος που κατά κανένα τρόπο δεν είναι μόνο οικονομική -- δεν είναι πάντοτε εμπόριο -- αλλά μας έχει οδηγήσει στο χείλος μίας ηθικής αλήθειας, που είναι το θεμελιώδες δικαίωμα της ισότητας όλων των ανθρώπων. Το έχει κάνει αυτό. Καθώς μετακινήθηκε παγκοσμίως, μας μετέφερε προς ένα παγκόσμιο επίπεδο κοινωνικής οργάνωσης μας έχει οδηγήσει προς την ηθική αλήθεια. Νομίζω ότι αυτό είναι θαυμάσιο.

Τώρα, πίσω στην εν εξέλιξη Αποκάλυψη. Και μπορεί να αναρωτιέστε, εντάξει, όλα αυτά είναι καλά, ακούγονται υπέροχα -- ηθική κατεύθυνση στην ιστορία -- αλλά τι γίνεται με αυτή τη λεγόμενη σύγκρουση των πολιτισμών; Λοιπόν, πρώτα απ' όλα, θα υπογράμμιζα ότι αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο του μη-μηδενικού-αθροίσματος. Αν κοιτάξετε τη σχέση μεταξύ των αποκαλούμενων Μουσουλμανικού κόσμου και Δυτικού κόσμου -- δύο όροι που δεν μου αρέσουν, αλλά όντως δεν μπορώ να αποφύγω -- σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, είναι αν μη τι άλλο αποδοτικές. Είναι ένα μη-μηδενικό-άθροισμα. Και με αυτό εννοώ, αν οι άνθρωποι στο Μουσουλμανικό κόσμο γίνονται πιο μισητοί, πιο μνησίκακοι, λιγότερο ικανοποιημένοι με τη θέση τους στον κόσμο, αυτό θα είναι κακό για την Δύση. Αν γίνουν πιο ικανοποιημένοι, αυτό θα είναι καλό για τη Δύση. Λοιπόν, αυτή είναι η δυναμική του μη-μηδενικού-αθροίσματος.

Και θα έλεγα ότι η δυναμική του μη-μηδενικού-αθροίσματος μπορεί μόνο να αυξηθεί πιο έντονα με τον χρόνο λόγω των τεχνολογικών τάσεων, αλλά πιο έντονα κατά κάποιου είδους αρνητικού τρόπου. Είναι η αρνητική συσχέτιση της μοίρας τους που θα γίνει όλο και πιο πιθανή. Και ένας λόγος είναι εξ' αιτίας κάτι που το λέω η αυξανόμενη θνησιμότητα του μίσους. Όλο και περισσότερο, είναι πιθανό μίσος προερχόμενο από την βάση από το εξωτερικό να εκδηλωθεί με τη μορφή οργανωμένης βίας σε Αμερικανικό έδαφος. Αυτό είναι σχετικά καινούργιο, και νομίζω πως μάλλον θα χειροτερέψει πολύ -- αυτή η ικανότητα -- εξ αιτίας τάσεων της τεχνολογίας των πληροφοριών, σε τεχνολογίες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως πολεμοφόδια στην βιοτεχνολογία και νανοτεχνολογία. Μπορεί να ακούμε περισσότερα για αυτό σήμερα.

Και υπάρχει κάτι για το οποίο ανησυχώ ιδιαίτερα, το οποίο είναι, αυτή η δυναμική θα οδηγήσει σε κάποιου είδους κύκλο ανάδρασης που θα μας βάλει σε ένα ολισθηρό δρόμο. Αυτό που έχω στο μυαλό μου είναι: τρομοκρατία συμβαίνει εδώ. Εμείς αντιδρούμε υπερβολικά σε αυτήν. Αυτό, ξέρετε, δεν είμαστε επαρκώς χειρουργικοί στα αντίποινα μας κι αυτό οδηγεί σε περισσότερο μίσος στο εξωτερικό, περισσότερη τρομοκρατία. Αντιδρούμε υπερβολικά γιατί όντας ανθρώπινοι, θέλουμε αντίποινα, και έτσι γίνεται χειρότερα και χειρότερα και χειρότερα. Θα μπορούσατε να το πείτε αυτό η θετική ανάδραση των αρνητικών συναισθημάτων, αλλά νομίζω πως σε κάτι τόσο απόκοσμο, πραγματικά δε θα έπρεπε να έχουμε τη λέξη "θετική" εκεί, ακόμη και με την τεχνική έννοια του όρου. Έτσι ας το πούμε η θανατηφόρα σπείρα της αρνητικότητας. (Γέλια) Σας διαβεβαιώ πως αν συμβεί, στο τέλος, και η Δύση και ο Μουσουλμανικός κόσμος θα έχουν δεινοπαθήσει. Εντάξει.

Επομένως, τι κάνουμε; Λοιπόν, πρώτα απ' όλα, μπορούμε να κάνουμε πολύ περισσότερα με τον έλεγχο των εξοπλισμών, τους διεθνής κανονισμούς για επικίνδυνες τεχνολογίες. Έχω ένα ολόκληρο κήρυγμα για παγκόσμια διακυβέρνηση από το οποίο θα σας απαλλάξω τώρα, γιατί δεν νομίζω ότι θα είναι αρκετό ούτως ή άλλως, αν και είναι ουσιώδες. Νομίζω πως πρέπει να έχουμε έναν μεγάλο γύρο προόδου της ηθικής στον κόσμο. Νομίζω πως πρέπει κυριολεκτικά να έχουμε να βλέπουμε λιγότερο μίσος ανάμεσα στις ομάδες, λιγότερη μισαλλοδοξία, ξέρετε, εθνικές ομάδες, θρησκευτικές ομάδες, οτιδήποτε. Πρέπει να παραδεχτώ ότι νιώθω ανόητος που το λέω αυτό. Ακούγεται τόσο καλόκαρδο. Νιώθω σα τον Rodney King, ξέρετε, να λέω γιατί δεν μπορούμε απλά όλοι να τα πηγαίνουμε καλά; Αλλά έϊ, πραγματικά δεν βλέπω κάποια εναλλακτική λύση, δεδομένου του τρόπου που διαβάζω την κατάσταση. Θα πρέπει να υπάρξει πρόοδος της ηθικής. Θα πρέπει να υπάρξει μία μείωση της ποσότητας του μίσους στον κόσμο, δεδομένου του πόσο επικίνδυνο γίνεται. Αμυνόμενος, θα έλεγα, όσο αφελές κι αν ακούγεται, ότι σε τελική ανάλυση στηρίζεται στον κυνισμό.

Με αυτό θέλω να πω -- (Γέλια) -- ευχαριστώ, ευχαριστώ. Με αυτό θέλω να πώ, θυμάστε: η πλήρης άποψή μου περί ηθικής είναι ότι βασικά καταλήγει στην ιδιοτέλεια. Είναι όταν οι μοίρες των ανθρώπων είναι συσχετισμένες. Είναι όταν η ευημερία σου συντελεί στη δική μου, που αποφασίζω, ω ναι, είμαι απολύτως υπέρ της ευημερίας σου. Αυτό είναι που είναι υπεύθυνο για αυτή την αύξηση αυτής της προόδου της ηθικής μέχρι τώρα, και ξαναλέω ότι ακόμη μια φορά έχουμε μια συσχέτιση των μοιρών. Και αν οι άνθρωποι ανταποκριθούν σε αυτή έξυπνα, θα δούμε την ανάπτυξη της ανεκτικότητας και ούτω καθεξής -- τα πρότυπα που χρειαζόμαστε, ξέρετε. Θα δούμε την περαιτέρω εξέλιξη αυτού του είδους της ηθικής διακεκριμένης θέσης.

Λοιπόν, αυτά τα δύο πράγματα, ξέρετε, αν τραβήξουν την προσοχή των ανθρώπων και οδηγήσουν πίσω την θετική συσχέτιση και οι άνθρωποι κάνουν αυτό που πρέπει για το προσωπικό τους συμφέρον, που είναι, προαγωγή της εξέλιξης της ηθικής, τότε θα μπορούσαν να έχουν πραγματικά ένα εποικοδομητικό αποτέλεσμα. Και αυτός είναι ο λόγος που βάζω την αυξανόμενη θνησιμότητα του μίσους και το θανατηφόρο σπιράλ της αρνητικότητας στην ίδια κατηγορία: λόγοι να είναι κανείς πρόσχαρος. (Γέλια) Κάνω ότι καλύτερο μπορώ, εντάξει. (Γέλια) Εγώ δεν αποκάλεσα ποτέ τον εαυτό μου Μίστερ Ανεβαστικός. Απλά κάνω ότι μπορώ. (Γέλια)

Τώρα, το να ξεκινήσει κανείς μία επανάσταση της ηθικής πρέπει να είναι δύσκολο, σωστά; Θέλω να πώ, τι κάνει κανείς; Και πιστεύω η απάντηση είναι πως πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι θα πρέπει να κάνουν πολλά διαφορετικά πράγματα. Όλοι αρχίζουμε από το σημείο που βρισκόμαστε. Μιλώντας ως Αμερικανός που έχει παιδιά των οποίων η ασφάλεια 10, 20, 30 χρόνια από τώρα με ανησυχεί -- αυτό που θέλω προσωπικά να ξεκινήσουμε να κάνουμε άμεσα είναι να βρούμε τους λόγους γιατί τόσο πολλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, μας μισούν, εντάξει. Πιστεύω πως αυτό είναι ένα έξοχο ερευνητικό έργο, προσωπικά. Επίσης μου αρέσει γιατί είναι ενός είδους εγγενώς ηθικής επιβραβευτικής άσκησης, γιατί για να καταλάβεις γιατί κάποιος σε μία πολύ διαφορετική κουλτούρα κάνει κάτι -- κάποιος που τον βλέπεις κάπως σαν εξωγήινο -- που κάνει πράγματα που τα θεωρείς περίεργα σε μια κουλτούρα που την θεωρείς περίεργη, για να καταλάβεις πραγματικά γιατί αυτοί κάνουν αυτά τα οποία κάνουν, αυτό είναι ένα ηθικά επιβραβευτικό επίτευγμα γιατί πρέπει να σχετίσεις τις εμπειρίες τους με τις δικές σου. Για να το καταλάβεις πραγματικά, πρέπει να πεις, "Ω, το 'πιασα. Λοιπόν, όταν αισθάνονται οργισμένοι, είναι κατά κάποιο τρόπο σαν τον τρόπο που νιώθω εγώ οργισμένος όταν συμβαίνει αυτό, και για κάπως παρόμοιους λόγους." Αυτό είναι πραγματική κατανόηση. Και πιστεύω πως αυτό είναι μία επέκταση της ηθικής μας πυξίδας, όταν καταφέρουμε να το κάνουμε.

Είναι ιδιαίτερα δύσκολο να το κάνει κανείς όταν σε μισούν κάποιοι άνθρωποι, εντάξει, γιατί δεν θέλεις πραγματικά να καταλάβεις πλήρως γιατί κάποιοι άνθρωποι σε μισούν. Θέλω να πώ, θέλεις να ακούσεις τον λόγο, αλλά δε θέλεις να είσαι σε θέση να σχετίζεσαι με αυτόν. Δε θέλεις να βγάζει νόημα, σωστά; Δε θέλεις να πεις, "Λοιπόν, ναι, μπορώ κάπως να καταλάβω πώς ένα ανθρώπινο ον υπό αυτές τις συνθήκες θα μισούσε τη χώρα που ζω." Αυτό δεν είναι ευχάριστο πράγμα, αλλά πιστεύω πως είναι κάτι το οποίο πρέπει να το συνηθίσουμε και

να το δουλέψουμε. Τώρα, θέλω να τονίσω ότι για να καταλάβει κανείς, ξέρετε, υπάρχουν άνθρωποι που δε τους αρέσει όλη αυτή η διαδικασία της κατανόησης των βασικών, τα βαθύτερα αίτια των πραγμάτων. Δε θέλουν να ξέρουν γιατί μας μισούν κάποιοι. Εγώ θέλω να το καταλάβω. Ο λόγος που προσπαθείς να καταλάβεις γιατί μας μισούν, είναι για να τους κάνεις να σταματήσουν να μας μισούν, εντάξει. Η ιδέα είναι πως όταν κάνεις αυτή την άσκηση ηθικής, το να καταφέρεις πραγματικά να εκτιμάς τον ανθρωπισμό τους και να τους κατανοήσεις καλύτερα, είναι κομμάτι μιας προσπάθειας να τους κάνεις να εκτιμήσουν τον δικό σου ανθρωπισμό, μακροπρόθεσμα. Πιστεύω πως είναι το πρώτο βήμα προς τα εκεί. Αυτός είναι ο μακροπρόθεσμος στόχος.

Υπάρχουν άνθρωποι που ανησυχούν γι' αυτό, και όντως, εγώ ο ίδιος, απ' ότι φαίνεται, έχω καταγγελθεί σε εθνικό τηλεοπτικό κανάλι πριν από μερικά βράδια, για ένα άρθρο-απάντηση που έγραψα. Ήταν παρόμοιου περιεχομένου, και η κατηγορία ήταν ότι τρέφω, αναφέρω κατά λέξη: "συμπάθεια προς τους τρομοκράτες." Τώρα, τα καλά νέα είναι ότι το άτομο που το είπε αυτό ήταν η Αν Κόουλτερ (Ann Coulter), εντάξει. (Γέλια) (Χειροκρότημα) Θέλω να πώ, αν είναι να έχεις έναν εχθρό, κάνε να είναι η Αν Κόουλτερ. (Γέλια) Αλλά δεν είναι μια τρελή ανησυχία, εντάξει, γιατί το να κατανοείς συμπεριφορές μπορεί να οδηγήσει σε κάποιου είδους ταύτισης, και μπορεί να το κάνει λίγο πιο δύσκολο να αποδώσει κανείς ανθεκτική αγάπη, και ούτω καθεξής. Αλλά πιστεύω πως πολύ περισσότερο πλανόμαστε στο να μην κατανοούμε την κατάσταση αρκετά καθαρά, από το να την κατανοούμε τόσο καθαρά και απλά να μην μπορούμε, ξέρετε, να βγάλουμε το στρατό μας έξω να σκοτώσει τους τρομοκράτες.

Οπότε δεν ανησυχώ πραγματικά γι' αυτό. Λοιπόν -- (Γέλια) -- θέλω να πώ, θα έχουμε να δουλέψουμε σε πολλά μέτωπα, εντάξει, αλλά αν τα καταφέρουμε -- αν τα καταφέρουμε -- τότε για άλλη μια φορά, η μη-μηδενική-αθροιστική και η αναγνώριση της δυναμικής του μη-μηδενικού-αθροίσματος θα μας έχουν αναγκάσει να φτάσουμε σε ένα υψηλότερο επίπεδο ηθικής. Και κατά κάποιου είδους σωτήριο υψηλότερο επίπεδο ηθικής, κάτι που κάπως, κυριολεκτικά σώζει τον κόσμο. Αν ψάξετε τη λέξη σωτηρία στη Βίβλο -- η Χριστιανική χρήση της λέξης που είμαστε εξοικειωμένοι, η σωτηρία των ψυχών, το ότι οι άνθρωποι πάνε στον παράδεισο -- αυτό είναι πράγματι πρόσφατο. Η αρχική έννοια της λέξης σωτηρία στη Βίβλο αναφέρεται στη σωτηρία του κοινωνικού συστήματος. "Ο Γιαχβέ είναι ο Σωτήρας μας," σημαίνει ότι "αυτός έχει σώσει το λαό του Ισραήλ," το οποίο τότε, ήταν μία αρκετά υψηλού επιπέδου οργανωμένη κοινωνία.

Τώρα, η κοινωνική οργάνωση έχει φτάσει σε επίπεδο παγκόσμιο, και υποθέτω, αν υπάρχουν καλά νέα που να μπορώ να σας μεταφέρω, είναι ότι απλά το μόνο που χρειάζεται η σωτηρία του κόσμου είναι η ευφυής επιδίωξη των προσωπικών συμφερόντων, με ένα πειθαρχημένο και προσεκτικό τρόπο. Θα είναι δύσκολο. Εγώ λέω να του δώσουμε μία προσπάθεια ούτως ή άλλως γιατί απλά έχουμε φτάσει πολύ μακριά για να τα κάνουμε θάλασσα τώρα. Ευχαριστώ. (Χειροκρότημα)