Robert Thurman: Επεκτείνοντας τον κύκλο της συμπόνιας.

Θα ήθελα να ξεκινήσω παραθέτοντας την υπέροχη δήλωση του Αϊνστάιν, έτσι ώστε όλοι να νιώσουμε άνετα με το γεγονός ότι ο μεγάλος επιστήμονας του 20ου αιώνα, συμφωνεί μαζί μας και επίσης μας προτρέπει. Είπε: "Ο κάθε άνθρωπος είναι τμήμα του συνόλου αυτού, που εμείς αποκαλούμε συμπάν ένα τμήμα περιορισμένου χώρου και διαρκείας. Αντιλαμβάνεται τον εαυτό του, τις σκέψεις και τα συναισθήματα του, σαν κάτι ξεκομμένο από το σύνολο, κι αυτός ο διαχωρισμός είναι σα μια οφθαλμαπάτη της συνείδησης. Αυτή η πλάνη είναι σαν φυλακή για μας, αφού μας περιορίζει μονό στις προσωπικές μας επιθυμίες και μας επιτρέπει να νιώσουμε στοργή μονό για λίγους ανθρώπους γύρω μας. Καθήκον μας είναι να απελευθερώσουμε τους εαυτούς μας από αυτή τη φυλακή και να επεκτείνουμε τον κύκλο της συμπόνιας να αγκαλιάσουμε όλα τα έμβια οντά και τη φύση σε όλο τους το μεγαλείο.

Αυτή η βαθιά διαπίστωση του Αϊνστάιν είναι παρόμοια με τη Βουδιστική ψυχολογία, οπού η ευσπλαχνία, που ονομάζεται "karuna", "Η ευαισθησία κάποιου προς τον πόνο του συνανθρώπου και η επιθυμία του να ανταποκριθεί και να τον λυτρώσει από αυτόν τον πόνο". Ταιριάζει σχεδόν με την αγάπη, που είναι η επιθυμία για την ευτυχία του αλλού. Η οποία προϋποθέτει , ασφαλώς, ότι κάποιος αισθάνεται ευτυχία ο ίδιος και επιθυμεί να τη μοιραστεί. Αυτό είναι τέλειο γιατί ξεκάθαρα τοποθετεί την εγωκεντρικότητα και τον εγωισμό απέναντι στην ευσπλαχνία, δηλ. το ενδιαφέρον για τους άλλους, και επίσης, υποδεικνύει ότι εκείνοι που είναι εγκλωβισμένοι στον κύκλο του ατομικού ενδιαφέροντος υποφέρουν αβοήθητοι, ενώ οι συμπονετικοί είναι πιο ελεύθεροι και αναμφίβολα πιο ευτυχισμένοι.

Ο Δαλαι Λαμα συχνά λέει πως η συμπόνια είναι ο καλύτερος του φίλος. Τον βοηθά όταν τον έχει κατακλύσει η απόγνωση και η λύπη. Η συμπόνια τον αποσπά από την αίσθηση του δικού του πόνου, σαν το πιο απόλυτο, το πιο απαίσιο συναίσθημα που κάποιος θα μπορούσε να έχει, και του ευρύνει την αντίληψη για τον πόνο των άλλων, ακόμη και για τους υπευθύνους της δικής του μιζέριας, και όλων των ανθρώπων. Στην ουσία ο πόνος των άλλων είναι τόσο μεγάλος και δυνατός που ο δικός του χάνει το μέγεθος και τη σημασία του. Έτσι αρχίζει να κινείται από το εγωιστικό ενδιαφέρον του εαυτού του προς το ενδιαφέρον για τους άλλους. Αυτό αυτομάτως τον κάνει ευδιάθετο, βρίσκει κουράγιο και αναπτερώνεται το ηθικό του. Έτσι λοιπόν, χρησιμοποιεί τον προσωπικό του πόνο σα μέσο επέκτασης του δικού του κύκλου συμπόνιας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι πολύ καλός συνάδελφος του Αϊνστάιν!

Τώρα θα ήθελα να σας πω μια ιστορία, μια πολύ γνωστή ιστορία στην Ινδική και Βουδιστική παράδοση, του μεγάλου Αγίου Asanga, ο οποίος έζησε την ιδία περίοδο με τον Άγιο Αυγουστίνο στη Δύση και αποτέλεσε, κατά κάποιον τρόπο, τον Βουδιστή Άγιο Αυγουστίνο. και ο Asanga έζησε 800 χρονιά μετά τον Βούδα και ήταν πολύ δυσαρεστημένος από τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι εξάσκουσαν τη Βουδιστική λατρεία στην Ινδία εκείνη την εποχή.

Έτσι ειπε:"Με έχουν αηδιάσει όλα αυτα.Κανεις δεν ζει πια συμφωνά με το δόγμα. Όλοι μιλάνε για αγάπη, ευσπλαχνία, σοφία και φώτιση αλλά όλοι συμπεριφέροντε εγωιστικά και αξιολύπητα. Άρα λοιπόν η διδασκαλία του Βούδα έχασε τη δύναμη της. Ξερώ ότι ο επόμενος Βούδας θα έρθει σε μερικές χιλιάδες χρονιά από Τώρα, αλλά τώρα βρίσκεται στον παράδεισο που λέγεται Maitreya. Έτσι λοιπόν κι εγώ θα αποσυρθώ για να διαλογιστώ και να προσευχηθώ μεχρι ο Βουδας Maitreya μου αποκαλυφθεί και να μου δώσει τη γνώση για να εμφυσήσω τη συμπόνια στους σημερινούς ανθρώπους.

Και αποσύρθηκε. Διαλογίστηκε για 3 χρονιά αλλά δεν είδε το μελλοντικό Βούδα Maitreya. Και έφυγε αηδιασμένος. Καθώς έφευγε, συνάντησε έναν άντρα- ένα μικρό αστείο άνθρωπο-που καθόταν στα μισά ενός βουνού. Κρατούσε ένα σιδερένιο βόλο και τον έτριβε με ένα κομμάτι ύφασμα. του κίνησε το ενδιαφέρον κι έτσι τον ρώτησε: "Τι κανείς εκεί?" Και ο άντρας απαντησε:"Φτιάχνω μια βελόνα". Κι εκείνος απαντησε:"Αυτο είναι γελοίο, δε μπορείς να φτιάξεις βελόνα τρίβοντας ένα σιδερένιο βόλο με ένα πανί". Και ο ανθρωπάκος του απαντάει:" Αλήθεια;" και του έδειξε ένα πιάτο γεμάτο βελόνες. Κι εκείνος ειπε: "Εντάξει, κατάλαβα!". Πήγε πίσω στη σπηλιά του και διαλογίστηκε ξανά.

Άλλα τρία χρονιά πέρασαν και ακόμη κανένα όραμα. Ξαναφεύγει. Αυτή τη φορά κατεβαίνει. Καθώς έφευγε, είδε ένα πουλί που έφτιαχνε τη φωλιά του σε μια απότομη πλευρά του βράχου. Εκεί που προσγειωνόταν για να αφήσει τα κλαδάκια τα φτερά του βούρτσιζαν την επιφάνεια του βράχου και είχαν δημιουργήσει ένα σχίσιμο μια σχισμή 15-20 εκατοστών από το φτεροκόπημα πολλών γενεών πουλιών επάνω στο βράχο. Έτσι είπε: "Εντάξει, κατάλαβα". Και ξαναπάει πίσω.

Άλλά 3 χρονιά. Ακόμη, κανένα όραμα από τον Maitreya υστέρα από 9 χρονιά. Και ξαναφεύγει. Αυτή τη φορά βλέπει το νερό που έσταζε σχηματίζοντας ένα βαθούλωμα στο βράχο καθώς χυνόταν. Μετά από αυτό ξαναεπιστρεφει.12 χρονιά έχουν περάσει κι ακόμη κανένα όραμα. Φρικάρει και πλέον δεν κοιτάει δεξιά και αριστερά μήπως και δει κάποιο ενθαρρυντικό σημάδι.

Επιστρέφει στην πόλη, τελείως συντετριμμένος. Εκεί, στην πόλη, τον πλησιάζει ένας σκύλος -ένα από αυτά τα αποκρουστικά σκυλιά που μπορείς να δεις σε κάποιες φτωχές χώρες ακόμη και στην Αμερική νομίζω, σε κάποιες περιοχές,- ένα σκυλί τελείως καταβεβλημένο. Το σκυλί του κινεί το ενδιαφέρον επειδή είναι τόσο αξιολύπητο, και προσπαθεί να του αποσπάσει την προσοχη. Καθεται κάτω λοιπόν κοιτώντας το σκύλο. Όλο το σώμα του σκύλου είναι μια ανοιχτή πληγή με κάποια εμφανή σημεία γάγγραινας. Στη σάρκα του υπάρχουν σκουλήκια...Απαίσιο! Σκεφτεται:"Τι μπορώ να κάνω για να βοηθήσω το σκυλί ; ". Τουλάχιστον μπορώ να του καθαρίσω τις πληγές και να το πλύνω.

Έτσι το φέρνει κοντά στο νερό, και μόλις ετοιμάζεσαι να το πλύνει, η προσοχή του πέφτει στα σκουλήκια. Τα βλέπει που φαίνονται χαριτωμένα. Μοιάζουν να είναι ευτυχισμένα πάνω στο σώμα του σκύλου. "Αν πλύνω το σκύλο, θα σκοτώσω τα σκουληκια.Τι να κάνω λοιπόν;". Αυτό είναι.Ειμαι ένας άχρηστος άνθρωπος και δεν υπάρχει ούτε Βούδας, ούτε Maitreya, όλα είναι μάταια. Και Τώρα θα πρέπει να σκοτώσω τα σκουλήκια;".

Ξαφνικά του ήρθε μια καταπληκτική ιδέα. Παίρνει μια κοφτερή πέτρα , κόβει ένα κομμάτι σάρκας από το μπούτι του και το τοποθετεί στο έδαφος. Δεν σκέφτηκε και πολύ σοβαρά την Φιλοζωική Εταιρεία Η στιγμή τον είχε συνεπάρει. Έτσι σκέφτηκε: "Θα πάρω τα σκουλήκια και θα τα βαλω σ'αυτό το κομματι κρεας, έπειτα θα καθαρίσω τις πληγές του σκύλου και Μετά, κάτι θα σκεφτώ να κάνω με τα σκουλήκια".

Κι Έτσι αρχίζει να κανει. Αλλα δε μπορεί να τα πιάσει. Τα σκουλήκια στριφογυρίζουν και είναι δύσκολο να τα τσακώσει. Έτσι λέει:" Θα ακουμπήσω τη γλωσσά μου πάνω στη σάρκα του σκύλου και τα σκουλήκια θα πηδήξουν πάνω στη γλωσσά μου που είναι ζεστή. Το σκυλί είναι σχεδόν εξαντλημένο Υστέρα θα τα φτύσω ένα-ένα κάτω. Ξεκινάει λοιπόν, και βγάζει τη γλωσσά του έξω. Έπρεπε να κλείσει τα ματιά του, γιατί ήταν πολύ αηδιαστικό και με τη μυρωδιά και όλα.

Ξαφνικά, ακούγεται ένας θορυβος,ππφφφφφφφφ! Πηδάει πίσω και εκεί μπροστά του βρίσκεται ο Βούδας Maitreya. Ένα όμορφο όραμα με όλα τα χρώματα του ουρανίου τόξου, με ένα χρυσαφένιο, σμαραγδένιο και διάφανο σώμα, ένα μοναδικό μυστικιστικό όραμα. Λέει :"Ooooo!", και γονατίζει. Οντας όμως άνθρωπος, αμέσως σκέφτεται το επόμενο παράπονο του.

Έτσι Καθώς σηκώνεται από την πρώτη του υπόκλιση, λέει "Κύριε μου, είμαι τόσο χαρούμενος που σου βλέπω, αλλά που ήσουν τα τελευταία 12 χρονιά;" Τι είναι αυτό?".

Και ο Maitreya απαντα:"Ειμουν μαζί σου.Ποιος νομίζεις ότι έφτιαξε τις βελόνες και τις φωλιές των πουλιών, και έσταζε το νερό στους βράχους για σένα, ανόητε;" (Γέλια) "Είμαι ο Βούδας αυτοπροσώπως," λέει. Και συνεχίζει:" Μέχρι Τώρα δεν έδειξες πραγματική συμπόνια. Μέχρι να έχεις αληθινή ευσπλαχνία, δεν θα μπορέσεις να αναγνωρίσεις την αγάπη". Ο Maitreya σημαίνει αγάπη, ο αγαπητός, ξερετε, στα Σανσκριτικα.

Ο Αsanga φαινόταν πολύ αναποφάσιστος. Του λέει λοιπόν :"Αν δε με πιστεύεις, πάρε με μαζί σου". Έτσι λοιπόν πηρέ μαζί του το Maitreya- ο οποίος συρρικνώθηκε σε μια σφαίρα, μια μπαλίτσα- και τον έβαλε στον ωμό του. Άρχισε να τρέχει προς την αγορά της πόλης και φωναξε "Αγαλλιάστε, αγαλλιάστε. Ο μελλοντικός Βούδας ξεπέρασε όλες τις προφητειες. Είναι εδώ!!". Σχεδόν αμέσως οι άνθρωποι άρχισαν να τον πετροβολούνε-- εν ήταν στη Chautauqua, ήταν σε κάποια άλλη πόλη-- επειδή έβλεπαν έναν αλλόφρονα, κοκαλιάρη γιόγκι σαν κανένα χίπη, με ένα ματωμένο πόδι κι ένα μισοπεθαμένο σκύλο στον ωμό, να διαλαλεί τον ερχομό του Βούδα.

Λογικά, λοιπόν, τον κυνήγησαν έξω από την πόλη. Αλλά στην άκρη της πόλης, μια ηλικιωμένη γυναικά, καθαρίστρια στο νεκροταφείο, είδε τη διαμαντένια άκρη από τον λαμπερό λωτό στον ωμό του, κι έπειτα είδε τον σκύλο. Αυτό που είδε όμως ήταν ο Maitreya κι ετσι πρόσφερε ένα λουλούδι. Αυτό ενθάρρυνε τον Asanga και ακολούθησε το Maitreya.

Αυτό ενθάρρυνε τον Asanga και ακολούθησε το Maitreya. τον τυπικό παράδεισο που αφηγούνται οι Βουδιστικοί μύθοι. Και τον κράτησε εκεί για 5 χρονιά, υπαγορεύοντας του 5 πολύπλοκους τόμους για τον τρόπο με τον οποίο μπορείς να καλλιεργήσεις τη συμπόνια.

Σκέφτηκα έτσι να μοιραστώ μαζί σας τα μυστικά αυτής της μεθόδου. Η πρώτη και πολύ γνωστή ονομάζεται "Εφταπλη Αιτιολογική Μέθοδος Ανάπτυξης Συμπόνιας". Ξεκινάει με τον διαλογισμό και την οπτικοποιηση ότι όλα τα οντά είναι ένα, και όλα -- ακομα και τα ζώα -- έχουν ανθρώπινη μορφή. Τα ζώα βρίσκονται σε μια από τις ανθρώπινες ζώνες τους.Οι άνθρωποι είναι άνθρωποι. Κι έτσι, φέρνεις στο μυαλό σου τους φίλους και τους αγαπημένους σου, όλους σαν σε κύκλο. Αναλογίζεσαι και τους εχθρούς σου, ακόμη κι αυτούς που σε αφήνουν αδιάφορο. Και προσπαθείς να πεις: "Λοιπον, τους αγαπημένους μου τους αγαπω. Έτσι κι αλλιως είναι καλοι μαζί μου. Μερικές φορες τσακωθηκαμε, αλλες φορες ήταν εχθρικοι μαζί μου. Νευρίασα. Αδέρφια και μαλώνουν μεταξύ τους. Γονείς μαλώνουν με τα παιδια τους. Έτσι κατά κάποιον τρόπο, μου αρέσουν γιατί υπηρξαν καλοι μαζί μου. Με τους αδιαφορους, δεν ξερω.Φανταζομαι κι αυτοί θα μπορούσαν να είναι καλοί. Τους εχθρούς δεν τους συμπαθώ γιατί ήταν κακοί απέναντι μου. Αλλά σίγουρα είναι καλοί απέναντι σε κάποιον άλλον. Θα μπορούσα να είμαι αυτός ο κάποιος.

Οι Βουδιστές, πιστεύουν, επειδή όλοι έχουμε άπειρες προηγούμενες ζώνες, πιστεύουν λοιπόν, πως στην πραγματικότητα όλοι έχουμε κάποια συγγένεια μεταξύ μας, και ο καθένας μας, άρα όλοι, συμφωνά με το Βουδισμό, σε κάποια προηγουμένη ζωή, ακόμη κι αν δεν το θυμόμαστε εσείς κι εγώ, έχετε υπάρξει μητέρα μου, και ζητώ συγγνώμη για τα προβλήματα που σας είχα δημιουργήσει. Στην ουσία, κι εγώ έχω υπάρξει μητέρα σας. Έχω υπάρξει γυναικά, και σε κάποια προηγουμένη ζωή, ήμουν η μητέρα του καθένα σας, συμφωνά με τη Βουδιστική θεώρηση. Έτσι, μητέρα μου είναι η ζωή και είναι πραγματικά μεγάλη. Αλλά όλοι σας, κατά κάποιον τρόπο, είστε κομμάτι της αιωνίας μητέρας. Χρησιμοποίησες αυτήν την έκφραση "αιωνία μαμά", ειπες. Είναι πανέμορφο! Έτσι λοιπόν πιστεύουν οι Βουδιστές. Ένας πιστός, ένας χριστιανός, πιστεύει πως όλα τα πλάσματα, ακόμη και οι εχθροί μου, είναι παιδιά του Θεού. Έτσι , υπό αυτήν την έννοια, όλοι είμαστε συγγενείς.

Αρχικά, λοιπόν, δημιουργούμε αυτό το θεμέλιο της ισότητας. Μειώνοντας έτσι την έντονη προσκόλληση που έχουμε στους αγαπημένους μας- με το διαλογισμό- και ανοίγουμε το πνεύμα και το μυαλό μας αυτούς που δε γνωρίζουμε. Σίγουρα εξαλείφουμε την εχθρότητα και την άρνηση για ευσπλαχνία απέναντι σε εκείνους που θεωρούμε κακούς, απέναντι σε αυτούς που μισούμε και αντιπαθούμε. Εστία πια δε μισούμε κανεναν. Εξισωνόμαστε. Αυτο είναι πολύ σημαντικό.

Το επόμενο βήμα που κάνουμε είναι αυτό που ονομάζεται "αναγνώριση της μητέρας". Αυτό συνιστάται στο να θεωρούμε το κάθε πλάσμα, συγγενή μας, οικογένεια μας. Επεκτεινόμαστε. Κρατάμε αυτό το αίσθημα της θύμησης της μάνας, και το προβάλλουμε απέναντι σε κάθε άνθρωπο, με Αυτό το διαλογισμό. Έτσι αναγνωρίζουμε τη μητέρα σε κάθε ον. Βλέπουμε αυτή την έκφραση , στο πρόσωπο της μάνας, Αυτό το θαυματουργό βλέμμα της προς το παιδί, που έχει παράγει με το ίδιο της το σώμα, οντάς θηλαστικό, οπού αντικατοπτρίζει αληθινή συμπόνια για τον άλλο και είναι τόσο αναγνωρίσιμο. Πολύ συχνά η ζωή του αλλού θα είναι πιο σημαντική από τη δική της. Και αυτό είναι η πιο δυνατή μορφή-- του αλτρουισμου. Η μητέρα αντιπροσωπεύει τον αλτρουισμο για όλους τους ανθρώπους, στις πνευματικές παραδόσεις. Κι έτσι εμείς, αντανακλούμε αυτό το αίσθημα, μέχρι να δούμε αυτή τη μητρική έκφραση στους άλλους.

Οι άνθρωποι γελάνε μαζί μου, όταν τους λέω ότι συνήθιζα να κάνω διαλογισμό με το πρόσωπο του Dick Cheney, σα μητέρα όταν ήμουν ενοχλημένος από τις διαβολικές του δραστηριότητες στο Ιράκ. Έκανα διαλογισμό και στο πρόσωπο του George Bush.Ειναι μια αρκετά χαριτωμένη "μητέρα" στη θηλυκή του εκδοχή. Έχει αυτά τα μικρά αυτιά, είναι χαμογελαστός και σε σφίγγει στην αγκαλιά του. Είναι σχεδόν σα νοσοκόμα που σε φροντίζει. Από την άλλη, το σοβαρό μουστάκι του Μαντάμ Χουσεΐν είναι ένα πρόβλημα, αλλά κι εκείνον τον σκέφτομαι σα μητέρα.

Και αυτός είναι ο τρόπος που γινεται.Παιρνεις οποιονδήποτε σου φαίνεται περίεργος και προσπαθείς να βρεις τρόπους να εξοικειωθείς μαζί του. Το κανείς για όσο χρειαστεί Μέχρι να αρχίσεις να το αισθάνεσαι. Να αισθανθείς τη συγγένεια με όλους τους ανθρώπους. Κανεις δεν ειναι ξενος.Κανενας δεν ειναι "οι άλλοι". Ελαχιστοποιείς την αίσθηση της διαφορετικότητας για όλα τα πλάσματα. Στη συνεχεία αρχίζεις να θυμάσαι την εν γένει καλοσύνη των μανάδων γενικότερα ενθυμόμενος την ευγένεια της δικής σου μητέρας, αν μπορείς να θυμηθείς την ευγένεια της συζύγου σου, ή αν είσαι η ιδία μητέρα, θυμήσου τη σχέση με τα παιδιά σου. Και αρχίζεις να γίνεσαι πολύ συναισθηματικός, αρχίζεις να καλλιεργείς έντονα τον συναισθηματισμό. Ίσως και να κλάψεις, με ευγνωμοσύνη και καλοσύνη. Κι έπειτα συνδέεις Αυτό που αισθάνεσαι με την πιθανότητα που έχει ο καθένας να είναι μητέρα. Κι έπειτα συνδέεις Αυτό που αισθάνεσαι με την πιθανότητα που έχει ο καθένας να είναι μητέρα.

Το τρίτο βήμα, είναι να περάσεις από εκεί αυτό που ονομάζεται "αίσθημα ευγνωμοσύνης". Θέλεις να ξεπληρώσεις όλη αυτήν την καλοσύνη που σου έδειξαν οι άνθρωποι. Το τέταρτο βήμα ονομάζεται "υπεροχη αγάπη". Το κάθε βήμα μπορεί να σας πάρει, ημέρες, εβδομάδες, ακόμη και μήνες. Εξαρτάται από το πως εξασκείστε, μπορείτε να κάνετε αυτόν τον διαλογισμό και εν τάχει. Μετά αναλογιστείτε ποσό υπέροχοι είναι οι άνθρωποι όταν είναι ευτυχισμένοι, και ευχαριστημένοι. Το κάθε πλάσμα φαντάζει όμορφο όταν αισθάνεται αυτή την εσωτερική ευτυχία. Το πρόσωπο τους δεν είναι έτσι...όαν θυμώνουν, είναι άσχημοι, αλλά όταν είναι ευτυχισμένοι φαίνονται όμορφοι. Έτσι βλέπετε τους ανθρώπους στην ενδεχομένη ευτυχία τους. και στη συνεχεία αρχίζεις να νιώθεις αγάπη για τους ανθρώπους και να επιθυμείς την ευτυχία τους, ακόμη και των εχθρών σου.

Στην πραγματικότητα, είναι λογικό να το επιθυμείς- νομίζουμε ότι ο Ιησούς δεν είναι ρεαλιστής όταν λέει να αγαπάμε τους εχθρούς μας. Όταν το λέει, το θεωρούμε ανεδαφικό, πνευματικό και εξεζητημενο.Πιστευουμε "Καλά τα λέει, αλλά εγώ δε μπορώ να το κάνω!". Κι όμως είναι εφικτό! Αγαπάς τον εχθρό σου, σημαίνει ότι Θέλεις ο εχθρός σου να είναι ευτυχισμένος. Αν ο εχθρος σου ηταν πραγματικα ευτυχισμενος, για ποιο λογο να ηθελε να ειναι εχθρος σου; Ποσό βαρετό θα ήταν να τρέχει και να σε κυνηγάει! Θα βρίσκοταν κάπου ήρεμοι περνώντας όμορφα. Άρα, έχει λογική να επιθυμείς την ευτυχία του εχθρού σου, επειδή θα έπαυαν να είναι εχθροί σου, επειδή θα προκαλούσε πολλά προβλήματα.

Αυτή είναι η "υπεροχη αγάπη". Τέλος, το πέμπτο στάδιο είναι η συμπόνια, η παγκόσμια συμπόνια. Είναι το σημείο οπού βλέπεις την πραγματικότητα όλων των ανθρώπων που μπορείς να φανταστείς. Τους κοιτάς και βλέπεις την αληθινή τους διάσταση. Και συνειδητοποιείς ποσό δυστυχισμένοι είναι στην ουσία τις περισσότερες φορές. Βλέπεις τα ρυτιδιασμένα φρύδια τους, και αντιλαμβάνεσαι ότι δεν νιώθουν καν συμπόνια για τους εαυτούς τους. Καθοδηγούνται από το καθήκον και την υποχρέωση. "Πρέπει να το αποκτήσω αυτο.Χρειαζομαι κι αλλα.Δεν αξίζω τιποτα.Κατι πρέπει να κάνω!" Και Έτσι περιφέρονται μέσα στο άγχος. Στα ματιά τους φαντάζει σα μια αρρενωπή, αυστηρή πειθαρχία, ενώ στην ουσία απλά φέρονται σκληρά στον εαυτό τους. Και σαν αποτέλεσμα φέρονται σκληρά και ακαρδία και στους γύρω τους. Χωρίς να παίρνουν πίσω τίποτα θετικό. Όσο πιο πετυχημένοι γίνονται, όσο πιο μεγάλη εξουσία αποκτούν, τόσο πιο δυστυχισμένοι γίνονται. Κι εκεί είναι που νιώθεις αληθινή ευσπλαχνία για αυτούς,

και νιώθεις υποχρεωμένος να δράσεις. Και είναι το κίνητρο-- και η επιλογή για δράση, φυσικά, που, ευτυχώς θα είναι χρήσιμη, από τον καημένο Asanga, που καθάριζε τα τσιμπούρια από το σκύλο, επειδή είχε το κίνητρο και οποίος έπεφτε στο δρόμο του ήθελε να τον βοηθήσει. Αλλά φυσικά αυτό είναι ανεφικτο. Κανονικά θα άπρεπε να είχε ιδρύσει το Σύλλογο για την προστασία των ζωών στην πόλη του και να παρείχε επιστημονική βοήθεια για τα σκυλιά και τα σκουλήκια τους. Είμαι σίγουρος ότι κάτι τέτοιο έκανε στην πορεια! Αλλα αυτό είναι που δείχνει τον τρόπο σκέψης του.

Το επόμενο βήμα- το έκτο κατά σειρά μετά τη παγκόσμια συμπόνια- το οποίο είναι και Αυτό που σας συνδέει πραγματικά με τις ανάγκες των άλλων, και σας δημιουργεί επίσης συμπόνια για τον εαυτό σας- δεν είναι μονό συναισθηματικής φύσης. Μπορει να φοβάστε κάτι! Κάποιος κακός τύπος κάνει τον εαυτό του όλο και πιο δυστυχισμένο, με το να είναι όλο και πιο κακός απέναντι στους άλλους, κάτι για το οποίο θα τιμωρηθεί στο μέλλον με πολλούς τρόπους. Στο Βουδισμό, τους βρίσκει σε κάποια μελλοντική ζωή! Στις θεϊστικές θρησκείες τιμωρούνται από τον αντίστοιχο Θεό. Στον υλισμο,πιστευουν πως αυτό συμβαίνει με το να μην υπάρχουν, πεθαίνοντας δηλαδή, αλλά αυτό δε συμβαίνει. Κι έτσι ξαναγέννιουνται με οποιαδήποτε μορφή, καταλαβαίνετε!

Τελοσπάντων. Δεν θα πω περισσότερα για αυτό. Το επόμενο βήμα ονομάζεται "παγκόσμια υπευθυνότητα". Ιδιαιτέρα σημαντικό σημείο--Ο Κανονισμός της Συμπόνιας οφείλει να μας οδηγήσει στο να αναπτύξουμε πραγματική ευσπλαχνία Αυτό που ονομάζουμε "παγκόσμια υπευθυνότητα". Αυτό σημαίνει ότι ο μεγάλος, άγιος, δάσκαλος, Δαλαι Λαμα πάντα και παντού διδάσκει, λέγοντας ότι η ευγένεια είναι η κοινή θρησκεία της ανθρωπότητας. Αυτό ακριβώς σημαίνει ευγένεια: παγκόσμια ευθύνη, σημαίνει ότι οτιδήποτε συμβαίνει στους άλλους, συμβαίνει και σε εμάς, πράγμα για το οποίο εμείς είμαστε υπεύθυνοι, και θα έπρεπε να το πάρουμε να το κατανοήσουμε και να πράξουμε αναλόγως, ο καθένας, σε οποίο μικρό και ασήμαντο επίπεδο μπορούμε. Οφείλουμε να το κανουμε.Δεν έχουμε άλλη επιλογή.

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, να μας οδηγήσει σε έναν καινούριο προσανατολισμό ζωής οπού ζούμε ισότιμα με τον εαυτό μας και τους άλλους, οπού συνειδητοποιούμε την προσωπική μας ευτυχία και νιώθουμε χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι! Δεν θα έπρεπε ποτέ να σκεφτούμε ότι η ευσπλαχνία μας κάνει μίζερους. Η συμπόνια μας κάνει ευτυχισμένους. Το πρώτο πρόσωπο που εισπράττει χαρά όταν συμπονάει, είναι ο ίδιος μας ο εαυτός ακόμη κι αν δεν έχουμε κάνει ακόμη τίποτα για τον συνάνθρωπο μας. Αρκεί αυτή αλλαγή στον τρόπο σκέψης μας, για να κάνει τη διαφορά στους γύρω μας. Αισθάνονται αυτή τη νέα ποιότητα μέσα σας και αυτό ήδη τους βοηθάει, λειτουργώντας σαν παράδειγμα για τους ιδίους.

Αυτό εκείνο τ "άσπλαχνο" ρολόι μου δείχνει ότι όλα τελείωσαν !

Για αυτό, εξασκηθείτε στη συμπόνια, διαβάστε τους κανονισμους, διασπειρετε την και αναπτύξατε την μέσα σας. Μην πιστεύετε απλά, ότι , εντάξει, είμαι συμπονετικός η δεν είμαι, και απλά κολλήσετε εκεί. Μπορείτε να αναπτύξετε αυτό το συναισθημα. Μπορείτε να μειώσετε την έλλειψη ευσπλαχνίας, τη βαρβαροτητα,την αναισθησία, την παραμέληση για τους άλλους. Αναλάβετε την "παγκόσμια ευθύνη" για όλους, κι έτσι, όχι μονό ο Θεός θα σας χαμογελάσει, όχι μονό η αιωνία μητέρα θα σας χαμογελάσει, αλλά και η Karen Armstrong θα χαμογελάει!

Σας ευχαριστώ πολύ!