Ρίτσαρντ Σέιμουρ: Tι αίσθημα προκαλεί η ομορφιά

Όταν ήμουν μικρός -- και ναι, κάποτε ήμουν μικρός -- Ο πατέρας μου, μου είχε πει μια ιστορία για ένα ρολογά του 18ου αιώνα. Η ασχολία αυτού του ανθρώπου ήταν: να παράγει αυτά τα εξαιρετικά όμορφα ρολόγια. Και μία μέρα, ένας πελάτης του, πήγε από το εργαστήρι του και του ζήτησε να καθαρίσει ένα ρολόι που είχε αγοράσει. Ο άνθρωπος το ξήλωσε, και ένα από τα πράγματα που έβγαλε από μέσα ήταν ένα από τα μπαλάνζια. Όπως το έβγαλε, ο πελάτης του παρατήρησε ότι στο πίσω μέρος του μπαλανσιέ υπήρχαν χαραγμένες λέξεις, Και είπε στον άνθρωπο, «Γιατί έγραψες λέξεις στο πίσω μέρος που δεν θα τις δει ποτέ κανείς;» Ο ρολογάς γύρισε και του είπε, «Ο Θεός μπορεί να το δει.» Δεν είμαι καθόλου θρήσκος, ούτε και ο πατέρας μου ήταν, αλλά εκείνη τη στιγμή, πρόσεξα κάτι να συμβαίνει εδώ. Ένιωσα κάτι μέσα σε αυτό το σύμπλεγμα από αγγεία και νεύρα, υποθέτω πρέπει να υπάρχουν και κάποιοι μυς εκεί μέσα. Αλλά ένιωσα κάτι. Ήταν μια φυσική αντίδραση. Από εκείνο το σημείο και μετά, από την ηλικία που ήμουν, Άρχισα να σκέφτομαι τα πράγματα διαφορετικά.

Και καθώς ξεκινούσα τη καριέρα μου ως σχεδιαστής Έκανα στον εαυτό μου αυτή την απλή ερώτηση: Την ομορφιά την σκεφτόμαστε, ή την αισθανόμαστε; Πιθανόν να γνωρίζετε ήδη την απάντηση σε αυτό. Ίσως να σκέφτεστε, βασικά, δεν ξέρω ποια πιστεύετε πως είναι η απάντηση, αλλά νομίζω ότι την ομορφιά την αισθανόμαστε. Οπόταν προχώρησα με τη σχεδιαστική μου καριέρα και ανακάλυψα μερικά συναρπαστικά πράγματα. Τα πρώτα βήματα αυτής της δουλειάς έγιναν στη σχεδίαση αυτοκινήτων -- όπου διεξαγόταν πολύ συναρπαστικό έργο. Και κατά τη διάρκεια αυτής της εργασίας, βρήκαμε κάτι, η μάλλον εγώ βρήκα κάτι, που πραγματικά με ενθουσίασε, ίσως να το θυμάστε. Θυμάστε παλιά όταν τα φωτάκια στο αυτοκίνητο αναβόσβηναν, κλικ κλικ, όταν κλείνατε τη πόρτα; Μετά κάποιος, νομίζω απο την BMW, παρουσίασε ένα λαμπάκι που έσβηνε σιγά σιγά. Tο θυμάστε; Το θυμάμαι ξεκάθαρα. Θυμάστε τη πρώτη φορά που ήσασταν στο αμάξι και συνέβη αυτό; Θυμάμαι ότι καθόμουν εκεί και σκεφτόμουν, αυτό είναι φανταστικό. Πράγματι, δεν έχω συναντήσει κανένα που να μην του αρέσει το φως που σβήνει σιγά σιγά. Σκεφτόμουν, γιατί στο καλό συμβαίνει αυτο;

Έτσι άρχισα να κάνω ερωτήσεις στον εαυτό μου. Και η πρώτη ήταν, Ρωτούσα άλλα άτομα: «Σου αρέσει;» «Ναι.» «Γιατί;» Και απαντούσαν, «Έχει μια φυσική αίσθηση,» ή, «Είναι ωραίο.» Αυτές οι απαντήσεις δεν μου αρκούσαν. Μπορούμε ίσως να εμβαθύνουμε περισσότερο, επειδή, σαν σχεδιαστής, χρειαζόμουν τις ορολογίες, χρειαζόμουν το εγχειρίδιο, του πώς δουλεύει στη πραγματικότητα. Έτσι έκανα μερικά πειράματα. Και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι υπήρχε κάτι που έκανε ακριβώς αυτό -- απο φώς σε σκοτάδι σε 6 δευτερόλεπτα -- Ακριβώς αυτό. Ξέρετε ποιο είναι αυτό; Κανείς;

Βλέπετε, χρησιμοποιείτε αυτό το μέρος, το σκεπτόμενο μέρος, το αργό μέρος του εγκεφάλου -- χρησιμοποιείτε αυτό. Και αυτό δεν είναι κάτι που σκεφτόμαστε, είναι ένα συναίσθημα. Θα μου κάνετε μια χάρη; Για τα επόμενα 14 λεπτά ή όσα κι αν είναι, μπορείτε να αισθάνεστε πράγματα;

Δεν θέλω να το σκέφτεστε αλλά να το νιώθετε. Ένιωσα ένα αίσθημα ηρεμίας με μια διάθεση ανυπομονησίας. Και το πράγμα που βρήκα ήταν ο κινηματογράφος ή το θέατρο. Συνέβηκε και εδώ πριν λίγο -- από φως σε σκοτάδι σε 6 δεύτερα. Και όταν συμβαίνει αυτό, σκέφτεστε, «α όχι, ξεκινάει η ταινία,» ή σκέφτεστε, «Φανταστικά. δε μπορώ να περιμένω. ανυπομονώ»; Δεν είμαι νευροεπιστήμονας. Δεν ξέρω καν εάν υπάρχει κάτι που λέγεται επίκτητο αντανακλαστικό. Αλλά ίσως να υπάρχει. Επειδή τα άτομα με τα οποία μίλησα στο νότιο ημισφαίριο που πήγαιναν κινηματογράφο καταλαβαίνουν τι εννοώ. Και σε μερικά από τα άτομα που μίλησα που δεν έχουν πάει ποτέ κινηματογράφο ή θέατρο δεν μπορούν να το αντιληφθούν. Σε όλους αρέσει, αλλά σε μερικούς αρέσει περισσότερο.

Έτσι αυτό με οδήγησε στο να το σκεφτώ με ένα διαφορετικό τρόπο. Δεν το νιώθουμε. Νομίζουμε ότι η ομορφιά βρίσκεται στο μεταιχμιακό σύστημα του εγκεφάλου -- αυτή κι αν είναι μια απαρχαιωμένη αντίληψη. Υπάρχουν μέρη, τα κέντρα ευχαρίστησης, και ίσως αυτό που βλέπω και αισθάνομαι και νιώθω παρακάμπτει την σκέψη μου. Οι νευρώσεις από το αισθητήριο όργανο σε αυτά τα μέρη είναι μικρότερες από τα κομμάτια που πρέπει να περάσουν μέσα από το σκεπτόμενο μέρος. Καταφτάνουν πρώτα. Τότε πώς το κάνουμε αυτό να λειτουργεί; Και ποιο μέρος αυτής της αντιδραστικής πλευράς οφείλεται σε αυτά που γνωρίζουμε ήδη, ή σε αυτά που θα μάθουμε για κάτι;

Αυτό είναι ένα από τα πιο όμορφα πράγματα που έχω δει. Είναι μια πλαστική σακούλα. Και όταν το είδα, αρχικά σκέφτηκα, όχι, δεν βλέπω κάτι όμορφο σε αυτό. Μετά έμαθα, αφού το είδα με τα μάτια μου, ότι αν βάλουμε αυτή τη σακούλα σε μια βρώμικη λακκούβα με νερό ή σε ένα ρυάκι γεμάτο με φύκια και όλων των ειδών αηδιαστικά πράγματα, ότι αυτό το βρώμικο νερό θα φιλτραριστεί διαμέσου των τοιχωμάτων της σακούλας λόγω της όσμωσης και μέσα θα μείνει καθαρό, πόσιμο νερό. Και ξαφνικά, αυτή η πλαστική σακούλα μου φαινόταν εξαιρετικά όμορφη.

Τώρα θα σας ζητήσω ξανά να γυρίσετε στο αισθηματικό μέρος. Απλά σταματήστε να σκέφτεστε, και θέλω απλά να νιώσετε κάτι. Κοιτάξτε αυτό. Τι νιώθετε; Είναι όμορφο; Είναι συναρπαστικό; Παρακολουθώ τα πρόσωπα σάς προσεκτικά. Υπάρχουν μερικοί βαριεστημένοι κύριοι και μερικές ελαφρώς προσηλωμένες κυρίες που κάτι τους λέει αυτή η εικόνα. Ίσως διαφαίνεται μια αθωότητα. Τώρα θα σας εξηγήσω τι είναι αυτό. Είστε έτοιμοι; Αυτή είναι η τελευταία πράξη πάνω στη γή ενός μικρού κοριτσιού, της Χάιντι, 5 χρονών, πριν πεθάνει από καρκίνο στο σπόνδυλο. Είναι το τελευταίο πράγμα που έκανε, η τελευταία φυσική της πράξη. Κοιτάξτε αυτή την εικόνα. Κοιτάξτε την αθωότητα. Κοιτάξτε την ομορφιά που έχει. Είναι πανέμορφο τώρα;

Στοπ. Στοπ. Πώς νιώθετε Πού το νιώθετε αυτό; Το αισθάνομαι εδώ. Το νιώθω εδώ. Και βλέπω τα πρόσωπα σας, επειδή τα πρόσωπα σας μου λένε κάτι. Η κυρία εκεί δακρύζει παρεμπιπτόντως. Αλλά τι κάνετε; Παρατηρώ τι κάνουν οι άλλοι. Παρατηρώ πρόσωπα. Παρατηρώ αντιδράσεις. Επειδή πρέπει να ξέρω πώς αντιδρούν σε ορισμένα πράγματα. Και ένα από τα πιο κοινά πρόσωπα κάποιου που αντικρίζει κάτι όμορφο, κάτι μαγευτικά υπέροχο, είναι αυτό που ονομάζω OMG. Παρεμπιπτόντως, το πρόσωπο αυτό δε δείχνει ευχαρίστηση. Δεν είναι «αυτό είναι υπέροχο!» Τα φρύδια πάνε κάπως έτσι, τα μάτια διαστέλλονται, και το στόμα είναι ανοιχτό. Αυτή δεν είναι η έκφραση της χαράς. Υπάρχει κάτι άλλο σε αυτό. Κάτι περίεργο συμβαίνει. Φαίνεται πώς η ευχαρίστηση επηρεάζεται από μια σειρά διαφορετικών ερεθισμάτων που λαμβάνονται.

Η σφοδρότητα είναι μια λέξη που λατρεύω σαν σχεδιαστής. Σημαίνει ότι κάτι έχει ενεργοποιήσει μια μεγάλη συναισθηματική απόκριση, αρκετά συχνά μια λυπητερή αντίδραση, αλλά είναι ένα μέρος της δουλειάς. Δεν είναι μόνο για τα ωραία. Και αυτό είναι το δίλημμα, το παράδοξο της ομορφιάς. Μέσω των αισθήσεων μας δεχόμαστε όλων των ειδών ερεθίσματα -- ένα μείγμα αισθημάτων, καλών, κακών, συναρπαστικών, τρομακτικών -- που μας οδηγεί στην αισθητηριακή ολοκλήρωση, αυτής της αίσθησης του τι συμβαίνει. Προφανώς εμφανίζεται το πάθος σαν μέρος του τι είδατε στη ζωγραφιά του μικρού κοριτσιού. Και επίσης ο θρίαμβος, αυτή η αίσθηση της υπεροχής, το «Δεν το γνώριζα αυτό. Α, αυτό είναι κάτι καινούργιο.» Είναι και αυτό κάπου εκεί μέσα. Και καθώς συγκεντρώνουμε αυτά τα εργαλεία, από μια σχεδιαστική οπτική γωνία, νιώθω τρομερά ενθουσιασμένος, επειδή υπάρχουν πράγματα, όπως έχουμε πει, που όπως φαίνεται, καταφτάνουν στον εγκέφαλο, πριν το αντιληφθούμε, πριν τα επεξεργαστούμε -- ηλεκτροχημικά κολπάκια.

Αυτό που με ενδιαφέρει επίσης είναι: Είναι δυνατό να χωρίσουμε την εγγενή με την εξωγενή ομορφιά; Με αυτό, εννοώ εκ φύσεως όμορφα πράγματα, κάτι που είναι εξαιρετικά όμορφο, που είναι καθολικά πανέμορφο. Πολύ δύσκολο να βρούμε. Ίσως έχετε μερικά παραδείγματα. Είναι πολύ δύσκολο να βρεις κάτι, που όλοι, θα το βρίσκουν πανέμορφο, χωρίς ένα ορισμένο ποσοστό πληροφορίας γύρω από αυτό. Έτσι πολλά από αυτά τείνουν να είναι εξωγενή. Μεσολαβεί η πληροφορία πριν την αντίληψη. Ή η πληροφορία κρύβεται από πίσω, όπως στη ζωγραφιά του μικρού κοριτσιού που σας έδειξα.

Όταν μιλάμε για την ομορφία δε μπορείτε να ξεφύγετε απο το γεγονός ότι πολλά πειράματα έχουν γίνει με αυτό το τρόπο˙ με πρόσωπα και διάφορα άλλα πράγματα. Και ένα από τα πιο κουραστικά, πιστεύω, είναι αυτό που λέει ότι η ομορφιά κρίνεται βάση της συμμετρία. Προφανώς αυτό είναι λάθος. Αυτό είναι ένα πιο ενδιαφέρον όπου σε μερικά άτομα έδειχναν μισά πρόσωπα, τα οποία έπρεπε να βάλουν σε μια σειρά από το πιο όμορφο στο λιγότερα όμορφο και μετά φανέρωναν ολόκληρο το πρόσωπο. Και κατέληξαν στο ότι ήταν εντελώς συμπτωματικό. Έτσι δεν ήταν περί συμμετρίας. Κατ ακρίβεια, αυτή η κυρία έχει ένα ιδιαίτερα ασυμμετρικό πρόσωπο, του οποίου και οι δύο πλευρές είναι όμορφες. Αλλά είναι και οι δύο διαφορετικές.

Και σαν σχεδιαστής, δε μπορούσα να μην πειραματιστώ, έτσι το χώρισα σε κομμάτια και έπαιξα μαζί τους κάπως έτσι, και προσπαθούσα να διακρίνω ποια ήταν τα επιμέρους στοιχεία, αλλά προχωρώντας βάση του συναισθήματος. Νιώθω ένα αίσθημα χαράς και ομορφιάς όταν κοιτάω αυτό το μάτι. Δεν το νιώθω τόσο από το φρύδι. Ούτε το αυτί˙ μου το προκαλεί αυτό. Δεν ξέρω κατά πόσο με βοηθάει αυτό, αλλά βοηθάει στη καθοδήγηση προς τα μέρη όπου προέρχονται αυτά τα σήματα. Και όπως είπα, δεν είμαι νευροεπιστήμονας, αλλά το να κατανοήσω πώς μπορώ να συναρμολογήσω πράγματα που θα προσπεράσουν πολύ γρήγορα αυτό το σκεπτόμενο μέρος θα με οδηγήσουν στα πιο ευχάριστα διορατικά στοιχεία.

Η Αναΐς Νιν και το Ταλμούδ έχουν δηλώσει επανειλημμένα ότι βλέπουμε τα πράγματα όχι για το πώς είναι, αλλά με βάση του πώς είμαστε εμείς. Χωρίς ντροπή θα σας δείξω κάτι το οποίο, για μένα είναι πανέμορφο. Και αυτό είναι η F1 MV Agusta. Αααχ. Είναι πραγματικά -- δηλαδή, δεν μπορώ να σας εκφράσω πόσο εξαίσιο είναι αυτό το αντικείμενο. Αλλά επίσης ξέρω και γιατί μου φαίνεται θαυμάσιο, επειδή είναι ένα σύμπλεγμα στρωμάτων. Είναι μάζες και μάζες διάφορων επιπέδων. Αυτό είναι απλά το μέρος πού εξέχει προς τη φυσική μας διάσταση. Είναι κάτι πολύ περισσότερο. Στρώμα μετά απο στρώμα θρύλου, αθλητισμού, λεπτομέρειας που αντηχούν. Απλά θα αναφέρω μερικά από αυτά τώρα -- Γνωρίζω για τη γραμμική ροή όσον αφορά τα αεροδυναμικά αντικείμενα, και το κάνει αυτό, εξαιρετικά καλά, μπορείτε να το δείτε κιολας. Αυτό με διεγείρει. Το νιώθω εδώ.

Αυτό το κομμάτι, το μεγάλο μυστικό του αυτοκινητιστικού σχεδιασμού -- Διαχείριση αντανάκλασης. Δε πρόκειται για τα σχήματα, αλλά για το πώς τα σχήματα αντανακλούν το φως. Αυτό το πράγμα, το φως τρεμοπαίζει πάνω του καθώς κινείσαι, και έτσι φαίνεται σαν να κινείται, παρόλο που είναι ακίνητο -- αυτό επιτυγχάνεται χάρη στην ευφυή χρήση της αντανάκλασης. Αυτό το προστατευτικό πάνω από το πετάλι, σε ένα αναβάτη υποδηλώνει πως κάτι συμβαίνει από κάτω -- συγκεκριμένα, μια αλυσίδα που «τρέχει» στα 480 χιλιόμετρα την ώρα, αντλώντας τη δύναμη από τον κινητήρα. Ενθουσιάζομαι πάρα πολύ καθώς το μυαλό μου και τα μάτια μου επεξεργάζονται την εικόνα.

Δαγκάνες από τιτάνιο. Δεν μπορώ να σας πω πόσο υπέροχο είναι αυτό. Χρησιμεύει στο να εμποδίζει τις βίδες από να φύγουν απ' το τροχό σε υψηλές ταχύτητες. Μπήκα στο κλίμα τώρα. Φυσικά, μια αγωνιστική μηχανή δεν έχει σταντ, αλλά αυτή, επειδή είναι μηχανή δρόμου, συμμαζεύονται όλα και διπλώνει μέσα σε αυτό το μικρό κενό. Και εξαφανίζεται. Δεν μπορώ να σας πώ πόσο δύσκολο είναι να κάνεις αυτό το ψυγείο να είναι κυρτό. Γιατί θα το έκανες αυτό; Επειδή ξέρω πως πρέπει να τροποποιήσουμε το σύστημα τροχών έτσι ώστε να είναι πιο αεροδυναμικό. Είναι μεν πιο ακριβό, αλλά είναι θαυμάσιο. Και το κερασάκι, Δικαιώματα μάρκας -- Αγκούστα, Κόμης Αγκούστα, απο μια ιστορική εποχή.

Το κομμάτι που δεν μπορείτε να δείτε είναι η διάνοια που την έφτιαξε. Ο Μάσιμο Ταμπουρίνι. Στην Ιταλία τον αποκαλούσαν «ο Υδραυλικός». όπως επίσης και «Μαέστρο,» επειδή ήταν όντως και μηχανικός και τεχνίτης και γλύπτης παράλληλα. Υπάρχει τόσο λίγος συμβιβασμός σε αυτό, που δε μπορείτε να το δείτε.

Αλλά δυστυχώς, άτομα σαν και μένα έχουν να αντιμετωπίσουν το συμβιβασμό κάθε στιγμή με την ομορφιά. Πρέπει να το αντιμετωπίσουμε. Έτσι αναγκάζομαι να δουλεύω με αλυσίδα εφοδιασμού, με τη τεχνολογία, και με οτιδήποτε άλλο συνεχώς, και έτσι οι συμβιβασμοί αρχίζουν να εισχωρούν. Κοιτάξτε την. Έπρεπε να κάνω λίγο συμβιβασμό εκεί. Έπρεπε να μετακινήσω αυτό το μέρος απέναντι, αλλά μόνο για ένα χιλιοστό. Κανείς δε το πρόσεξε, έτσι; Είδατε τι έκανα; Μετακίνησα 3 πράγματα κατά ένα χιλιοστό. Χαριτωμένο; Ναι. Όμορφο; Ίσως λιγότερο. Αλλά, φυσικά ο καταναλωτής λέει πως δεν έχει μεγάλη σημασία. Τότε δεν υπάρχει πρόβλημα, σωστά; Άλλο ένα χιλιοστό; Κανείς δε θα προσέξει αυτές τις μικρές αλλαγές. Είναι τόσο εύκολο να χάσεις την ομορφιά, επειδή είναι απίστευτα δύσκολο να την επιτύχεις. Ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν να την δημιουργήσουν. Μια ομάδα εστίασης δε μπορεί να το κάνει. και μια ομάδα σπάνια το καταφέρνει. Απαιτείται μια κεντρική συνείδηση, αν προτιμάτε, ικανή να ενορχηστρώνει τα διάφορα συστατικά ταυτόχρονα.

Αυτή είναι μια πανέμορφη μπουκάλα νερού -- Μερικοί από σάς την γνωρίζετε -- σχεδιασμένη απο τον Ρος Λάβγκροβ. Αυτό είναι πολύ κοντά στην εγγενή ομορφιά. Εφόσον γνωρίζετε πώς είναι το νερό, τότε μπορείτε να καταλάβετε. Είναι θαυμάσιο επειδή είναι η αναπαράσταση του αναζωογονητικού και του γευστικού. Ίσως μου αρέσει περισσότερο απ ότι σε 'σάς, επειδή ξέρω πόσο δύσκολο είναι να το φτιάξεις. Είναι τρομακτικά δύσκολο να φτιάξεις κάτι που διαθλά το φως με αυτό το τρόπο, που βγαίνει σωστά από το μηχάνημα, που προχωράει στη γραμμή παραγωγής χωρίς να πέφτει. Πίσω από αυτό, όπως στην ιστορία του κύκνου, κρύβονται πάρα πολλές δύσκολες διεργασίες. Αρμόζει ένα μεγάλο μπράβο. Είναι ένα φανταστικό παράδειγμα, ένα απλό αντικείμενο. Και αυτό που σας έδειξα προηγουμένως, ήταν φυσικά υπερβολικά πολύπλοκο. Είναι και τα δύο πανέμορφα με το δικό τους τρόπο εξαιτίας αυτής της διαφοράς.

Όλοι σας, υποθέτω, όπως και 'γώ, απολαμβάνετε την εικόνα μια μπαλαρίνας να χορεύει. Και μέρος αυτής της απόλαυσης, είναι η γνώση του πόσο δύσκολο είναι. Ίσως λαμβάνετε υπόψη και το γεγονός ότι είναι εξαιρετικά επώδυνο. Έχει δει κανείς τα δάκτυλα του ποδιού μιας μπαλαρίνας όταν βγάζει τα παπούτσια χορού της; Ενώ εκτελεί αυτές τις κομψές πιρουέτες και τα λυγίσματα και ότι άλλο κάνουνε, Συμβαίνει κάτι απαίσιο εκεί κάτω. Η κατανόηση αυτής της δυσκολίας μας οδηγεί σε μια μεγαλύτερη και ενισχυμένη αίσθηση της ομορφιάς του τι συμβαίνει.

Χρησιμοποιώ λανθασμένα τα μικρο δευτερόλεπτα εδώ, απλά αγνοήστε το. Αλλά αυτό που πρέπει να κάνω τώρα, με βάση το συναίσθημα, είναι να παρέχω αρκετά από αυτά τα ένζυμα, αυτά τα ερεθίσματα, στα αρχικά στάδια της διαδικασίας, που θα το αντιληφθείτε, όχι μέσω της σκέψης, αλλά μέσω των συναισθημάτων σας. Θα κάνουμε ένα μικρό πείραμα. Είστε έτοιμοι; Θα σας δείξω στιγμιαία κάτι. Έτοιμοι; Οκ. Νομίζετε πως ήταν ποδήλατο αυτό που είδατε στιγμιαία; Δεν είναι. Για πείτε μου κάτι, σας έδωσε την εντύπωση ότι ήταν γρήγορο όταν το πρωτοείδατε; Ναι. Πιστεύετε πως ήταν μοντέρνο; Ναι. Αυτή ι μικρή πληροφορία, εισχώρησε μέσα σας από πριν. Και επειδή το μυαλό σας άρχισε να παίρνει στροφές, τώρα πρέπει να το ερμηνεύσει. Το σημαντικό είναι, ότι αυτή η μοτοσυκλέτα σχεδιάστηκε κατ αυτό το τρόπο ειδικά για να προκαλεί αυτή την αίσθηση ότι πρόκειται για πράσινη τεχνολογία και είναι καλό, ελαφρύ και φουτουριστικό.

Είναι λάθος; Σε αυτή τη περίπτωση, όχι, επειδή είναι ένα πολύ οικολογικό τεχνολογικό αντικείμενο. Αλλά είστε θύμα της πρώτης εντύπωσης. Είμαστε όλοι θύματα των πρώτων κλασμάτων του δευτερολέπτου -- και εκεί είναι που για μεγάλο μέρος της δουλειάς μου κρίνεται η επιτυχία της, σε ένα ράφι στο κατάστημα. Εκείνη τη στιγμή κρίνονται όλα. ίσως δείτε 50, 100, 200 πράγματα σε ένα ράφι καθώς προχωράτε, αλλά πρέπει να δουλεύω γύρω από την ιδέα αυτή, για να εξασφαλίσω την προσοχή σας.

Και τέλος, η αγαπημένη μου στρώση, της γνώσης. Είμαι σίγουρος πως μερικοί από σάς είστε εξοικειωμένοι με αυτό. Αυτό που με εκπλήσσει, και ο λόγος που επανέρχομαι σε αυτό, είναι ότι αλλάζει κάτι το οποίο μισείτε και το βαριέστε, το δίπλωμα ρούχων, αν όντως μπορείτε να το κάνετε -- ποίος μπορεί να το κάνει; Το δοκίμασε κανείς; Ναι; Είναι φανταστικό σωστά; Κοιτάξτε το. Θέλετε να το ξαναδείτε; Δεν έχουμε χρόνο. Λέει εδώ ότι μου απομένουν 2 λεπτά. Απλά πηγαίνετε στο ΥouTube, και γράψτε, "Πως διπλώνουμε ένα μπλουζάκι." Έτσι διπλώνουν τα μπλουζάκια τους οι κακοπληρωμένοι νεαροί. Ίσως δεν το γνωρίζατε. Αλλά πως νιώθετε; Έχει τέλια αίσθηση όταν το κάνετε, ανυπομονείτε να το ξανακάνετε, και όταν το περιγράφετε σε κάποιον άλλο -- που πιθανώς το κάνατε -- φαίνεστε πολύ έξυπνοι. Αυτή η «φούσκα» γνώσης που σας περιτριγυρίζει, τα πράγματα που δεν κοστίζουν τίποτα, επειδή αυτή η γνώση είναι δωρεάν -- συνδέστε τα μαζί και τι συμπέρασμα βγάζουμε;

Η μορφή προκύπτει από τη λειτουργικότητα; Μερικές φορές. Μερικές φορές. Η μορφή είναι λειτουργικότητα. Ενημερώνει, μας λέει, μας χαρίζει απαντήσεις πριν καν το σκεφτούμε. Και έτσι, σαν σχεδιαστής, σταμάτησα να χρησιμοποιώ λέξεις όπως «μορφή,» και «λειτουργικότητα». Αυτό που προσπαθώ να επιδιώξω τώρα είναι η αισθηματική λειτουργικότητα των αντικειμένων. Επειδή αν το πετύχω αυτό, μπορώ επανειλημμένα να κάνω θαυμάσια αντικείμενα. Και ξέρετε ποια είναι αυτά τα προϊόντα και οι υπηρεσίες, επειδή έχετε μερικά από αυτά. Είναι τα πράγματα που θα παίρνατε αν καιγόταν το σπίτι σας. Η δημιουργία αυτής της συναισθηματικής σχέσης μεταξύ του αντικειμένου και εσάς είναι μια ηλεκτροχημική διεργασία που συμβαίνει πριν καν το σκεφτείτε.

Ευχαριστώ πάρα πολύ.

(Χειροκρότημα)