Ο Ρέι Ζαχάμπ κάνει τρέκινγκ στο Νότιο Πόλο.

Σαν σήμερα πριν από ένα μήνα στεκόμουν εκεί: 90 μοίρες νότια, στη κορυφή του πάτου του κόσμου, το γεωγραφικό Νότιο Πόλο. Στεκόμουν εκεί μαζί με 2 πολύ καλούς μου φίλους, τον Ρίτσαρντ Γουέμπερ και τον Κέβιν Βάλελι. Μαζί είχαμε σπάσει το ρεκόρ ταχύτητας για τρέκινγκ στο Νότιο Πόλο. Μας πήρε 33 μέρες, 23 ώρες και 55 λεπτά για να φτάσουμε. 5 μέρες λιγότερες από τον προηγούμενο καλύτερο χρόνο. Έτσι, έγινα το πρώτο άτομο στην ιστορία που έκανε ολόκληρο το ταξίδι των 1000 χιλιομέτρων, απο τον Όρμο του Ηρακλή στο Νότιο Πόλο, με τα πόδια, χωρίς σκι.

Πολλοί από σας ίσως διερωτάστε, «Μισό λεπτό, δεν είναι πολύ δύσκολο αυτό;» (Γέλιο) Απλά φανταστείτε, να σέρνετε ένα έλκηθρο, όπως αυτό στο βιντεοκλίπ, με 80 κιλά εξοπλισμό, με τα πράγματα που χρειάζεσαι για να επιζήσεις στο Ανταρκτικό τρέκινγκ σου. Θα είναι μείον 40, καθημερινώς. Θα φυσάνε τρομακτικοί αντίθετοι άνεμοι. Και κάποια στιγμή θα πρέπει να διασχίσεις αυτές τις ρωγμές στον πάγο, που από κάτω τους είναι γκρεμός. Μερικές έχουν ένα πολύ επίφοβο λεπτό στρώμα απο χιόνι που υποχωρεί χωρίς προειδοποίηση, παίρνοντας εσένα και το έλκηθρο κάτω στην άβυσσο καταδικασμένο να μην ξαναβρεθείς. Και το καλύτερο; Κοιτάξτε τον ορίζοντα. Ναι, είναι ανηφορικό ταξίδι, επειδή ο Νότιος Πόλος βρίσκεται στα 3 χιλιόμετρα ύψος, και εσύ στέκεσαι στο επίπεδο της θάλασσας.

Το ταξίδι μας, δεν ξεκίνησε στον Όρμο του Ηρακλή, όπου ο παγωμένος ωκεανός συναντά τις ακτές τις Ανταρκτικής. Ξεκίνησε περίπου 2 χρόνια νωρίτερα. Μερικά φιλαράκια και εγώ, ήρθαμε πίσω απο ένα τρέξιμο 111 ημερών στην έρημο της Σαχάρας. Και όσο ήμασταν εκεί ενημερωθήκαμε για το πόσο σοβαρή είναι η κρίση του νερού στη Βόρεια Αφρική. Επίσης μάθαμε ότι πολλά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι στη Β. Αφρική επηρεάζουν κυρίως τους νέους. Επέστρεψα πίσω στη γυναίκα μου μετά από 111 μέρες τροχάδην στην άμμο, και της είπα, «Ξέρεις, εάν ένας χαζός σαν εμένα μπορεί να διασχίσει την έρημο, είμαστε ικανοί να πετύχουμε ό,τι μπορείς να φανταστείς.» Αλλά εάν θα συνεχίσω να κάνω αυτές τις περιπέτειες, πρέπει να υπάρχει και κάποιος λόγος πέρα του απλά να φτάνω στο τέρμα.

Εκείνη την περίοδο γνώρισα ένα εξαιρετικό άτομο, τον Πίτερ Θουμ, ο οποίος με ενέπνευσε με τις πράξεις του. Προσπαθεί να εντοπίσει και να λύσει κρίσεις έλλειψης νερού ανά τον κόσμο. Η αφοσίωση του ήταν η έμπνευση για να σκεφτώ αυτή την αποστολή: ένα τρέξιμο στο Νότιο Πόλο όπου, με μια διαδραστική ιστοσελίδα, θα μπορούν να συμμετέχουν στην αποστολή μαζί μου νεαρά άτομα, μαθητές και δάσκαλοι απ' όλο το κόσμο, σαν ενεργά μέλη. Θα έχουμε λοιπόν μια ιστοσελίδα, όπου καθημερινά και για 33 μέρες, θα γράφουμε μπλογκ, με ιστορίες όπως η υποχώρηση του στρώματος του όζοντος που μας αναγκάζει να καλύπτουμε τα πρόσωπά μας, αλλιώς θα καούμε. Διασχίζουμε μίλια και μίλια απο διαβρωμένο χιόνι -- παγωμένα στρώματα χιονιού που έφταναν μέχρι το γόνατο. Σας λέω, διασχίζοντας αυτά τα πράγματα με 80 κιλά έλκηθρο, θα μπορούσε να ήταν και 800 κιλά το έλκηθρο, γιατί έτσι νιώθαμε.

Γράφαμε στην ιστοσελίδα καθημερινά στους μαθητές που παρακολουθούσαν την πορεία μας, για μέρες με δεκάωρο τρέκινγκ, δεκαπεντάωρο τρέκινγκ, μερικές φορές και 20 ώρες τη μέρα τρέκινγκ για να καλύψουμε τους στόχους μας. Λαγοκοιμόμασταν επάνω στα έλκηθρα στους μείον 40. Οι μαθητές με τη σειρά τους, άτομα απ' όλο το κόσμο, μας έκαναν ερωτήσεις. Οι νεαροί κάνουν τις πιο απίστευτες ερωτήσεις.

Μία απ' τις αγαπημένες μου: Είναι μείον 40 και πρέπει να πας τουαλέτα, πού θα πας και πώς θα το κάνεις; Δεν θα το απαντήσω αυτό. Αλλά θα απαντήσω σε μερικές από τις πιο δημοφιλείς.

Πού κοιμάστε; Κοιμόμασταν σε μια σκηνή πολύ κοντά στο έδαφος, επειδή οι άνεμοι στην Ανταρκτική ήταν τόσο ακραίοι, που θα παράσερναν τα πάντα.

Τι τρώτε; Ένα από τα αγαπημένα μου πιάτα στις αποστολές: βούτυρο και μπέικον. Είναι περίπου 1 εκατομμύριο θερμίδες. Καίγαμε περίπου 8,500 τη μέρα, και το χρειαζόμασταν.

Πόσες μπαταρίες κουβαλάτε για όλο τον εξοπλισμό που έχετε; Καμία απολύτως. Όλος ο εξοπλισμός, και αυτός που κινηματογραφούμε, φορτίζεται με ηλιακή ενέργεια.

Και τα πάτε καλά μεταξύ σας; Το ελπίζω, επειδή σε κάποια φάση της αποστολής, ένας από τους συντρόφους σου θα πρέπει να πάρει μια μεγάλη βελόνα, και να σου στραγγίξει το μολυσμένο κάλο σού.

Αλλά αλήθεια, τα πηγαίναμε πολύ καλά, επειδή είχαμε το κοινό στόχο να εμπνεύσουμε αυτά τα νεαρά άτομα. Αυτοί ήταν οι σύντροφοί μας! Ενέπνεαν εμάς. Οι ιστορίες που μας έλεγαν μας πήγαν στο Νότιο Πόλο. Η ιστοσελίδα δούλεψε περίφημα σαν ένας τρόπος επικοινωνίας. Νεαρά άτομα στο βόρειο Καναδά, παιδιά στο δημοτικό, να σέρνουν έλκηθρα στη σχολική τους αυλή, να προσποιούνται ότι είναι ο Ρίτσαρντ, ο Ρέι και ο Κέβιν. Καταπληκτικό.

Φτάσαμε στο Νότιο Πόλο. Κουλουριαστήκαμε σ' εκείνη τη σκηνή, μείον 45 εκείνη τη μέρα, δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Αλληλοκοιταχτήκαμε με εκείνα τα βλέμματα δυσπιστίας για το τι μόλις είχαμε καταφέρει. Και θυμάμαι τους κοιτούσα και σκεφτόμουν, «Τι μάθημα μου δίδαξε αυτό το ταξίδι;» Αλήθεια. Ότι είμαι αυτός ο τύπος με σούπερ αντοχές;

Όπως στέκομαι εδώ σήμερα και σας μιλάω, σας λέω, τρέχω συνολικά πέντε χρόνια. Ένα χρόνο πριν από αυτό κάπνιζα ένα πακέτο τη μέρα, και είχα ένα πολύ καθιστικό τρόπο ζωής. Αυτό που έμαθα από το ταξίδι, απ' όλα μου τα ταξίδια, είναι ότι, με κάθε ίνα του κορμιού μου, πιστεύω ακράδαντα, ότι μπορούμε να κάνουμε το αδύνατο δυνατό. Το μαθαίνω αυτό στα 40 μου. Μπορείτε να φανταστείτε; Αλήθεια, μπορείτε να φανταστείτε; Το μαθαίνω αυτά στα 40 μου χρόνια. Φανταστείτε να είστε 13 χρονών, να ακούτε αυτά τα λόγια, και να τα πιστεύετε. Ευχαριστώ πάρα πολύ. Ευχαριστώ. (Χειροκρότημα)