Raghava KK: Οι πέντε ζωές ενός καλλιτέχνη

Νομίζω ότι ήμουν στη δευτέρα όταν με έπιασαν να σχεδιάζω το μπούστο από ένα γυμνό του Μιχαήλ Άγγελου. Με έστειλαν κατευθείαν στη διευθύντρια του σχολείου μου, και εκείνη, μια γλυκιά καλόγρια, κοίταξε το βιβλίο μου με αποστροφή, γύρισε τις σελίδες, είδε όλα τα γυμνά -- ξέρετε, έβλεπα τη μητέρα μου να σχεδιάζει γυμνά και την αντέγραφα -- και η καλόγρια με χαστούκισε και είπε, "Χριστέ μου, αυτό το παιδί άρχισε ήδη."

Δεν είχα ιδέα για τι πράγμα μιλούσε, αλλά ήταν αρκετά πειστικό για μένα ώστε να μην ξαναζωγραφίσω μέχρι την ένατη τάξη, χάρις σε μία πολύ βαρετή παράδοση. Άρχισα να κάνω καρικατούρες των δασκάλων μου στο σχολείο. Και, ξέρετε, έγινα πολύ δημοφιλής. Δεν παίζω αθλήματα. Είμαι πολύ κακός στα αθλήματα. Δεν έχω τις πιο μοντέρνες συσκευές στο σπίτι. Δεν είμαι ο καλύτερος της τάξης. Οπότε για μένα, οι γελοιογραφίες μου έδωσαν ένα αίσθημα ταυτότητας. Έγινα δημοφιλής, αλλά φοβόμουν μην με ξαναπιάσουν. Οπότε έφτιαξα γρήγορα ένα κολάζ με όλους τους δασκάλους που είχα ζωγραφίσει, δοξάζοντας το διευθυντή του σχολείου, βάζοντας τον στην κορυφή, και το χάρισα σε αυτόν. Γέλασε με την ψυχή του με τους άλλους δασκάλους και το έβαλε στον πίνακα ανακοινώσεων. (Γέλια) Αυτό είναι ένα κομμάτι του. Και έγινα ήρωας του σχολείου. Όλοι οι μεγαλύτεροι μου με ήξεραν. Ένιωθα πραγματικά ξεχωριστός.

Πρέπει να σας πω λίγα για την οικογένειά μου. Αυτή είναι η μητέρα μου. Την αγαπώ πολύ. Είναι αυτή που μου έμαθε πώς να ζωγραφίζω και, κυρίως, πώς ν' αγαπώ. Είναι λίγο "χίπισσα". Μου είπε "Μην το λες αυτό," αλλά εγώ το λέω έτσι κι αλλιώς. Η υπόλοιπη οικογένειά μου είναι βαρετοί ακαδημαϊκοί, απασχολημένοι με συλλογή από χαλκομανίες για το αυτοκίνητό μας. Ο πατέρας μου είναι λίγο διαφορετικός. Ο πατέρας μου πίστευε σε μια ολιστική προσέγγιση της ζωής, και, ξέρετε, κάθε φορά που μας διάβαζε, έλεγε, "Μισώ αυτά τα βιβλία, γιατί τα έχει καταλάβει η Βιομηχανική Επανάσταση."

Ενώ ακόμα κρατούσε την ίδια κοσμοθεωρία, εγώ ήμουν 16, πήρα τον καλύτερο δικηγόρο στην πόλη, τον μεγαλύτερο αδελφό μου Karthik, και τον έκατσα κάτω, και είπα, "Μπαμπά, από σήμερα και στο εξής αποφάσισα ότι θα είμαι πειθαρχημένος, θα είμαι περίεργος, θα μαθαίνω κάτι καινούργιο κάθε μέρα, θα δουλεύω πολύ σκληρά, και δεν θα εξαρτώμαι από σένα συναισθηματικά ή οικονομικά." Και αυτός εντυπωσιάστηκε πολύ. Άρχισε να δακρύζει. Έτοιμος να μ' αγκαλιάσει. Και γω είπα, "Κράτα αυτή τη σκέψη." Είπα, "Μπορώ να παρατήσω το σχολείο λοιπόν;"

Αλλά, για να μην πολυλογώ, παράτησα το σχολείο για να ακολουθήσω μια καριέρα ως σκιτσογράφος. Πρέπει να έχω κάνει περίπου 30.000 καρικατούρες. Έκανα πάρτυ γενεθλίων, γάμους, διαζύγια, οτιδήποτε για οποιονδήποτε ήθελε να χρησιμοποιήσει τις υπηρεσίες μου. Αλλά, κυρίως, ενώ ταξίδευα, δίδασκα σε παιδιά σκιτσογραφία, και ως αντάλλαγμα, μάθαινα πώς να είμαι αυθόρμητος. και τρελός και παλαβός και διασκεδαστικός. Όταν άρχισα να τα διδάσκω, είπα επιτρέψτε μου να αρχίσω να το κάνω επαγγελματικά. Όταν ήμουν 18 ξεκίνησα το δικό μου σχολείο. Παρ' όλα αυτά, ένας 18χρονος που προσπαθεί να ξεκινήσει ένα σχολείο δεν είναι εύκολο εκτός αν έχεις ένα μεγάλο αφεντικό ή έναν μεγάλο υποστηρικτή.

Έριχνα λοιπόν μια ματιά στους Times της Ινδίας όταν είδα ότι ο Ινδός Πρωθυπουργός επισκεπτόταν την γενέτειρά μου, Bangalore. Και, ξέρετε, ακριβώς όπως κάθε σκιτσογράφος γνωρίζει τον Μπούς εδώ, και αν συναντούσε τον Μπούς, θα ήταν ότι πιο αστείο γιατί το πρόσωπό του ήταν η χαρά του σκιτσογράφου. Έπρεπε να συναντήσω τον Πρωθυπουργό. Πήγα στο μέρος όπου θα προσγειωνόταν το ελικόπτερό του. Είδα "στρώματα" ασφάλειας. Πέρασα τρία "στρώματα" με καρικατούρες απλά εντυπωσιάζοντας τους φρουρούς, αλλά κόλλησα. Κόλλησα στο τρίτο. Και αυτό που συνέβη ήταν, προς μεγάλη μου τύχη, ότι είδα έναν πυρηνικό επιστήμονα στου οποίου το πάρτυ είχα φτιάξει σκίτσα. Έτρεξα κοντά του, και είπα, "Γειά σας, κύριε. Τί κάνετε;" Αυτός είπε, "Τι κάνεις εδώ, Raghava;" "Είμαι εδώ για να συναντήσω τον Πρωθυπουργό," απάντησα. "Και γω το ίδιο," είπε. Πήδηξα μέσα στο αυτοκίνητό του, και φύγαμε μέσα από τα υπόλοιπα "στρώματα" ασφάλειας. (Χειροκρότημα) Ευχαριστώ. Τον έκατσα κάτω, του έκανα το σκίτσο, και από τότε έχω κάνει τα σκίτσα σε εκατοντάδες διασημότητες.

Αυτό είναι ένα που θυμάμαι τρυφερά. Νομίζω ότι ο Salman Rushdie ήταν τσαντισμένος επειδή άλλαξα τον χάρτη της Νέας Υόρκης, αν παρατηρήσατε. (Γέλια) Τελοσπάντων, το επόμενο σλάιντ που θα σας δείξω -- (Γέλια) Μήπως πρέπει να το σβήσω; Το επόμενο σλάιντ που θα σας δείξω, είναι λίγο πιο σοβαρό. Δίσταζα να το συμπεριλάβω στην παρουσίασή μου γιατί αυτό το σκίτσο δημοσιεύτηκε λίγο μετά τις 9/11. Αυτό που, για μένα, ήταν μια πολύ αφελής παρατήρηση, κατέληξε σε καταστροφή. Εκείνο το βράδυ, επιστρέφοντας σπίτι βρήκα εκατοντάδες email μίσους, Εκατοντάδες άνθρωποι που μου έλεγαν πως θα μπορουσαν να έχουν ζήσει άλλη μια μέρα χωρίς να δούν αυτό Μου ζητήθηκε επίσης να φύγω από την οργάνωση, μία οργάνωση σκιτσογράφων στην Αμερική, η οποία ήταν για μένα γραμμή ζωής. Τότε συνειδητοποίησα, ξέρετε, ότι τα σκίτσα έχουν μεγάλη δύναμη Η Τέχνη συνεπάγεται ευθύνη.

Τελοσπάντων, αυτό που έκανα ήταν ότι αποφάσισα ότι χρειάζομαι ένα διάλειμμα. Παραιτήθηκα από τη δουλειά μου στις εφημερίδες, έκλεισα το σχολείο μου, και μάζεψα τα μολύβια και τα πινέλα και τα μελάνια μου, Και αποφάσισα να ταξιδέψω. Όταν έφυγα για να ταξιδέψω, θυμάμαι, Γνώρισα έναν υπέροχο ηλικιωμένο άντρα, τον οποίο γνώρισα ενώ έκανα σκίτσα, ο οποίος αποδείχθηκε ότι ήταν καλλιτέχνης στην Ιταλία. Με προσκάλεσε στο στούντιό του." Έλα να με επισκεφτείς," είπε. Όταν πήγα, είδα ό,τι πιο φρικτό. Είδα ένα νεκρό, γυμνό ομοίωμά του να κρέμεται από το ταβάνι. "Θεέ μου. Τι είναι αυτό;" είπα. Και τον ρώτησα, και μου είπε, "Α, εκείνο το πράγμα; Απόψε πεθαίνω. Το πρωί, ξαναγεννιέμαι." Τον βρήκα τελείως τρελό, αλλά κάτι σ' αυτό μου κόλλαγε πολύ. Το λάτρεψα. Έβρισκα κάτι πραγματικά όμορφο σ' αυτό. Είπα λοιπόν, "Εγώ είμαι νεκρός, άρα χρειάζομαι να ξαναγεννηθώ."

Ήθελα, λοιπόν, να γίνω ζωγράφος σαν αυτόν, μόνο που, δεν ήξερα να ζωγραφίζω. Έτσι, δοκίμασα να πάω στο κατάστημα με τα είδη τέχνης. Ξέρετε, υπάρχουν εκατοντάδες τύποι πινέλων. Ξεχάστε το, θα σας μπερδέψουν ακόμα και αν ξέρετε να ζωγραφίζετε. Αποφάσισα, λοιπόν, ότι θα μάθω να ζωγραφίζω μόνος μου θα σας δείξω ένα πολύ σύντομο βίντεο για να σας δείξω πώς ζωγράφιζα και λίγα πράγματα για τη πόλη μου, την Bangalore. (Μουσική) Έπρεπε να είναι μεγαλύτερα από το πραγματικό. Όλα έπρεπε να είναι μεγαλύτερα. Ο επόμενος πίνακας ήταν ακόμα μεγαλύτερος. Και ακόμα μεγαλύτερος. Και για μένα ήταν, έπρεπε να χορεύω ενώ ζωγράφιζα. Ήταν τόσο συναρπαστικό. Άρχισα να ζωγραφίζω ακόμα και χορεύτριες. Εδώ είναι ένα παράδειγμα μιας χορεύτριας Flamenco, μόνο που υπήρχε ένα πρόβλημα. Δεν ήξερα την μορφή του χορού, και έτσι άρχισα να τις ακολουθώ, και έβγαλα μερικά χρήματα, πούλησα τους πίνακές μου και έφυγα βιαστικά για τη Γαλλία ή την Ισπανία και δούλεψα μαζί τους. Αυτός είναι ο Πέπε Λινάρες, διάσημος τραγουδιστής Flamenco.

Αλλά είχα ένα πρόβλημα, οι πίνακές μου δεν χόρευαν ποτέ. Όση ενέργεια κι αν έβαζα σ' αυτούς ενώ τους έφτιαχνα, δεν χόρευαν ποτέ. Αποφάσισα λοιπόν -- είχα μια τρελή "φώτιση" στις δύο τα ξημερώματα. Φώναξα τους φίλους μου, ζωγράφισα στα σώματά τους, και τους έβαλα να χορέψουν μπροστά από έναν πίνακα. Και, ξαφνικά, οι πίνακές μου ζωντάνεψαν. Και έπειτα ήμουν αρκετά ευτυχής που έκανα αυτή την παράσταση στην Καλιφόρνια με το τσίρκο Velocity. Και έκατσα σαν εσάς εκεί στο κοινό. Και είδα τη δουλειά μου να ζωντανεύει. Ξέρετε, συνήθως δουλεύεις στην απομόνωση, και εκθέτεις σε μια γκαλλερί, αλλά εδώ, η δουλειά ζωντάνευε, και είχε μερικούς άλλους καλλιτέχνες που δούλευαν μαζί μου.

Η συλλογική προσπάθεια ήταν υπέροχη. Είπα οτι θα συνεργάζομαι με οποιονδήποτε συναντώ. Άρχισα να κάνω μόδα. Αυτή είναι μια επείδειξη μόδας που διοργανώθηκε στο Λονδίνο. Η καλύτερη συνεργασία, βέβαια, είναι με παιδιά. Είναι ανελέητα, είναι τίμια, αλλά είναι γεμάτα ενέργεια και ευθυμία. Αυτή είναι μια δουλειά, μια βιβλιοθήκη που σχεδίασα για το Ίδρυμα Ρομπέν των Δασών. Και πρέπει να πω ότι πέρασα χρόνο στο Bronx δουλεύοντας μ' αυτά τα παιδιά. Και, ως αντάλλαγμα για την δουλειά μου μαζί τους, με δίδαξαν πως να είμαι "κουλ". Δεν νομίζω ότι τα έχω καταφέρει, αλλά μου το δίδαξαν. Μου είπαν,"Σταμάτα να λες συγγνώμη. Να λες, βλακεία μου." (Γέλια)

Μετά είπα, καλά όλα αυτά, αλλά θέλω να ζωγραφίζω σαν πραγματικός ζωγράφος. Η Αμερικάνικη εκπαίδευση είναι τόσο ακριβή. Ήμουν στην Ινδία, και έκανα βόλτα στους δρόμους, και είδα έναν ζωγράφο διαφημιστικών πινακίδων. Και αυτοί οι τύποι ζωγραφίζουν τεράστιους πίνακες, και δείχνουν πολύ καλοί. Και αναρωτήθηκα πώς το κάνουν από τόσο κοντά. Έτσι, μια μέρα είχα την ευκαιρία να γνωρίσω έναν απ' αυτούς τους τύπους, και είπα, "Πώς ζωγραφίζεις έτσι; Ποιός σου το έμαθε;' Και αυτός είπε, "Α, είναι πολύ εύκολο. Μπορώ να στο διδάξω, αλλά θα φύγουμε από την πόλη, επειδή οι ζωγράφοι διαφημιστικών πινακίδων είναι ενα μάτσο καλλιτέχνες που πεθαίνουν, που εξαφανίζονται, επειδή η ψηφιακή εκτύπωση τους έχει πλήρως αντικαταστήσει και καταλάβει." Του είπα, σε αντάλλαγμα για τη γνώση του πώς να ζωγραφίζω, θα τους στηρίξω, και ξεκίνησα μια εταιρία. Και από τότε, ζωγραφίζω παντού. Αυτός είναι ένας πίνακας της συζύγου μου που έκανα στο διαμέρισμά μας. Αυτός είναι ένας άλλος πίνακας. Και, στην πραγματικότητα, άρχισα να ζωγραφίζω σε οτιδήποτε, και άρχισα να τους στέλνω σε διάφορα σημεία της πόλης.

Μιας και ανέφερα τη σύζυγό μου, η πιο σημαντική συνεργασία ήταν μαζί της, με την Netra. Η Netra και εγώ γνωριστήκαμε όταν ήταν 18. Πρέπει να ήμουν 19 μισό τότε, και ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Εγώ ζούσα στην Ινδία. Αυτή ζούσε στην Αμερική. Ερχόταν κάθε δύο μήνες να με επισκεφθεί, και μετά είπα εγώ είμαι ο άντρας, εγώ είμαι ο άντρας, και πρέπει να ανταποκριθώ. Πρέπει να ταξιδέψω εφτά ωκεανούς, και πρέπει να έρθω να σε δω. Το έκανα δυο φορές, και χρεωκόπησα. Έτσι μετά είπα, "Nets, τι να κάνω;" Εκείνη είπε, "Γιατί δε μου στέλνεις τους πίνακές σου; Ο μπαμπάς μου ξέρει ένα σωρό πλούσιους τύπους. Θα προσπαθήσουμε να τους πείσουμε να τους αγοράσουν, και μετά..." Αλλά αποδείχτηκε, αφού της είχα στείλει τα έργα, ότι οι φίλοι του μπαμπά της, όπως οι περισσότεροι από σας, είναι σπασίκλες. Αστειεύομαι. (Γέλια) Όχι, ήταν στ' αλήθεια μεγάλοι σπασίκλες, και δεν ήξεραν πολλά από τέχνη. Έτσι η Netra απλά κόλλησε με 30 πίνακές μου.

Νοικιάσαμε λοιπόν ένα μικρό φορτηγάκι και οδηγήσαμε σε όλη την ανατολική ακτή προσπαθώντας να τους πουλήσουμε. Ήρθε σε επαφή με όλους όσοι ήταν πρόθυμοι να αγοράσουν τα έργα μου. Έβγαλε αρκετά λεφτά, πούλησε ολόκληρη τη συλλογή και έβγαλε αρκετά χρήματα για να με κινεί για τέσσερα χρόνια με δικηγόρους, μια εταιρία, τα πάντα, και έγινε μάνατζέρ μου. Εδώ είμαστε εμείς στη Νέα Υόρκη. Προσέξτε ένα πράγμα, είμαστε ίσοι εδώ. Κάτι συνέβη στην πορεία. (Γέλια)

Αλλά αυτό μου έφερε -- με την Netra να διαχειρίζεται την καριέρα μου -- μου έφερε μεγάλη επιτυχία. ΄Ήμουν πραγματικά χαρούμενος. Με έβλεπα κάτι σαν ροκ σταρ. Μου άρεσε πολύ η προσοχή. Αυτό ήταν όλη η δημοσιότητα που πήραμε, και είπαμε, είναι ώρα να το γιορτάσουμε. Και είπα ότι ο καλύτερος τρόπος να το γιορτάσουμε είναι να παντρευτώ την Netra. Είπα, "Ας παντρευτούμε." Και είπα, όχι απλά να παντρευτούμε. Να καλέσουμε όλους όσους μας βοήθησαν, Όλους τους ανθρώπους που αγόρασαν τη δουλειά μας. Και δε θα το πιστέψετε, φτιάξαμε μια λίστα 7.000 ανθρώπων, οι οποίοι είχαν κάνει τη διαφορά -- μια γελοία λίστα, αλλά ήμουν αποφασισμένος να τους φέρω στην Ινδία, έτσι -- πολλοί από αυτούς ήταν στην Ινδία. 150 καλλιτέχνες προσφέρθηκαν να με βοηθήσουν με το γάμο μου. Είχαμε σχεδιαστές μόδας, καλλιτέχνες εγκαταστάσεων, μοντέλα, είχαμε μακιγιέρ, σχεδιαστές κοσμημάτων, όλων των ειδών τους ανθρώπους να δουλεύουν μαζί μου για να κάνουμε το γάμο μου μια εικαστική εγκατάσταση. Και είχα μια ειδική εγκατάσταση προς τιμήν των πεθερικών μου. Έβαλα τους χαράκτες λαχανικών να δουλέψουν σ' αυτό για μένα.

Αλλά όλος αυτός ο ενθουσιασμός οδήγησε στο να γράφει ο Τύπος για μας Είμασταν στις εφημερίδες, είμασταν ακόμα στις ειδήσεις μετά από τρία χρόνια, αλλά, δυστυχώς, κάτι τραγικό συνέβη αμέσως μετά. Η μητέρα μου αρρώστησε βαριά. Αγαπώ τη μητέρα μου και μου είπαν ξαφνικά οτι θα πέθαινε, και είπαν πρέπει να της πεις αντίο, πρέπει να κάνεις αυτό που πρέπει. Και καταρρακώθηκα. Είχα κλεισμένες εμφανίσεις για έναν ακόμα χρόνο. Ήμουν στο αποκορύφωμα. Και δεν μπορούσα. Απλά δεν μπορούσα.

Η ζωή μου δεν ήταν χαρούμενη. Δεν μπορούσα να ζήσω μια ζωή πέρα από το πραγματικό. Άρχισα να εξερευνώ τα πιο σκοτεινά αποστήματα του ανθρώπινου μυαλού. Βέβαια, η δουλειά μου έγινε άσχημη, αλλά κάτι ακόμα συνέβη. Έχασα όλο μου το κοινό. Οι αστέρες του Bollywood με τους οποίους διασκέδαζα και οι οποίοι αγόραζαν τη δουλειά μου εξαφανίστηκαν. Οι συλλέκτες, οι φίλοι, ο Τύπος, όλοι έλεγαν, ωραία, άλλα ευχαριστώ. Όχι ευχαριστώ για την ακρίβεια. Αλλά ήθελα οι άνθρωποι στ' αλήθεια να νιώσουν τη δουλειά μου από τα σπλάχνα τους, γιατί την ζωγράφιζα από τα σπλάχνα μου. Αν ήθελαν ομορφιά, είπα, αυτή είναι η ομορφιά που προτίθεμαι να σας δώσω. Είναι πολιτικοποιημένη. Βέβαια, δεν άρεσε σε κανέναν από αυτούς.

Τα έργα μου επίσης μετατράπηκαν σε αυτοβιογραφικά. Σ' αυτό το σημείο, κάτι άλλο συνέβη, ένας πολύ, πολύ καλός μου φίλος εκδηλώθηκε, και τότε στην Ινδία, ήταν παράνομο να είσαι ομοφυλόφιλος, και είναι αποκρουστικό να βλέπεις πώς συμπεριφέρονται σε έναν ομοφυλόφιλο. Ήμουν πραγματικά αναστατωμένος. Θυμάμαι τότε που η μητέρα μου με έντυνε σαν κοριτσάκι -- αυτός εκεί είμαι εγώ -- επειδή ήθελε κορίτσι, και έχει μόνο αγόρια. (Γέλια) Τέλος πάντων, δεν ξέρω τί θα πούν οι φίλοι μου μέτα από αυτή την ομιλία. Είναι μυστικό.

Λοιπόν, μετά από αυτό τα έργα μου έγιναν λίγο βίαια. Μίλησα γι' αυτόν τον ανδρισμό που κάποιος δεν είναι ανάγκη να επιδείξει. Και μίλησα γιά την αδυναμία της ανδρικής σεξουαλικότητας. Αυτή τη φορά, δεν εξαφανίστηκαν μόνο οι συλλέκτες μου, αλλά και οι πολιτικοί ακτιβιστές αποφάσισαν να με απαγορεύσουν και να με απειλήσουν και να απαγορεύσουν την εμφάνισή μου. Έγινα απαίσιος, και είμαι λίγο δειλός. Δεν μπορώ να αντιμετωπίσω την όποια απειλή. Αυτή ήταν μεγάλη απειλή.

Έτσι, αποφάσισα ότι ήταν ώρα να σταματήσω και να επιστρέψω στην πατρίδα μου. Αυτή τη φορά είπα ας δοκιμάσω κάτι διαφορετικό. Χρειάζομαι να αναγεννηθώ πάλι. Και σκέφτηκα ότι ο καλύτερος τρόπος, όπως οι περισσότεροι από εσάς που έχουν παιδιά ξέρουν, ο καλύτερος τρόπος να έχεις μια καινούργια πνοή στη ζωή, είναι να κάνεις ένα παιδί. Αποφάσισα να κάνω ένα παιδί, Και πριν το κάνω, μελέτησα γρήγορα τι μπορεί να πάει στραβά. Πώς μπορεί μια οικογένεια να γίνει δυσλειτουργική; Και γεννήθηκε ο Rudra. Είναι ο μικρός μου γιός.

Και συνέβησαν δύο μαγικά πράγματα αφού γεννήθηκε. Η μητέρα μου ανάρρωσε ως εκ θαύματος μετά από μια σοβαρή εγχείρηση, και αυτός ο άνδρας εξελέγη Πρόεδρος αυτής της χώρας. Ξέρετε, έκατσα στο σπίτι και παρακολουθούσα. Δάκρυσα και είπα ότι εκεί θέλω να είμαι. Έτσι η Netra και εγώ γιατρέψαμε τις πληγές της ζωής μας, μαζέψαμε ότι είχαμε, και αποφασίσαμε να μετακομίσουμε στη Νέα Υόρκη. Και αυτό ήταν μόλις πριν οκτώ μήνες.

Μετακόμισα πίσω στη Νέα Υόρκη, η δουλειά μου έχει αλλάξει. Τα πάντα γύρω από τη δουλειά μου έχουν γίνει πιο παιχνιδιάρικα. Αυτό λέγεται "Τί στο Διάολο Σκεφτόμουν;" Μιλάει για την πνευματική αιμομιξία. Ξέρετε, μπορεί να φαίνομαι πολύ καλό, ξεκάθαρο, γλυκό αγόρι. Αλλά δεν είμαι. Είμαι ικανός να σκεφτώ τα πάντα. Αλλά είμαι πολύ πολιτισμένος στις πράξεις μου, σας διαβεβαιώ. (Γέλια) Αυτά είναι απλά διαφορετικά σκίτσα.

Και, πριν φύγω, θέλω να σας πω μια μικρή ιστορία. Μιλούσα στην μητέρα μου και τον πατέρα μου σήμερα το πρωί, και ο μπαμπάς μου είπε, "Ξέρω ότι έχεις τόσα πολλά που θες να πείς, αλλά πρέπει να μιλήσεις για τη δουλειά σου με παιδιά." Έτσι συμφώνησα.

Δουλεύω με παιδιά σε όλο τον κόσμο, και αυτό είναι μια εντελώς διαφορετική ομιλία, αλλά θέλω να σας αφήσω με μια ιστορία η οποία πραγματικά με ενέπνευσε. Γνώρισα τη Belinda όταν ήταν 16. Εγώ ήμουν 17. Ήμουν στην Αυστραλία, και η Belinda είχε καρκίνο, και μου είπαν ότι δε θα ζούσε για πολύ καιρό. Στην πραγματικότητα, μου είπαν τρείς βδομάδες. Μπήκα στο δωμάτιό της, και είδα ένα ντροπαλό κορίτσι, και ήταν φαλακρή, και προσπαθούσε να κρύψει το γυμνό της κεφάλι. Έβγαλα γρήγορα το στυλό μου, και άρχισα να ζωγραφίζω στο κεφάλι της και της ζωγράφισα ένα στέμμα. Και μετά, αρχίσαμε να μιλάμε, και περάσαμε υπέροχα -- της είπα πως βρέθηκα στην Αυστραλία, πως μάζεψα τα πράγματά μου και ποιόν ξεγέλασα, και πώς βρήκα εισιτήριο, και όλες τις ιστορίες. Και της το έβγαλα μέσω του σχεδίου. Και έπειτα έφυγα. Η Belinda πέθανε και μέσα σε λίγες μέρες από το θάνατό της, δημοσίευσαν ένα βιβλίο για αυτήν, και χρησιμοποίησε το σκίτσο μου στο εξώφυλλο. Και έγραψε ένα σύντομο σημείωμα, έλεγε, "Ε Rags, ευχαριστώ για το γύρο του κόσμου με το μαγικό χαλί."

Για μένα, η τέχνη μου είναι μια βόλτα με μαγικό χαλί. Ελπίζω να έρθετε μαζί μου σ' αυτή τη βόλτα με το μαγικό χαλί, και να αγγίζετε τα παιδιά και να είστε ειλικρινείς. Ευχαριστώ πολύ. (Χειροκρότημα)