Ρέιτσελ Άρμστρονγκ: Αρχιτεκτονική που αυτο-επιδιορθώνεται;

Στις μέρες μας όλα τα κτίρια έχουν κάτι κοινό. Είναι φτιαγμένα βάσει της Βικτωριανής τεχνολογικής αρχιτεκτονικής. Αυτή περιλαμβάνει σχεδιαγράμματα, βιομηχανική παραγωγή και κατασκευή με τη χρήση ομάδων εργατών. Όλη αυτή η προσπάθεια έχει ως αποτέλεσμα ένα αδρανές αντικείμενο. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μονόπλευρη μεταφορά ενέργειας από το περιβάλλον μας στα σπίτια και τις πόλεις μας. Κάτι τέτοιο δεν είναι βιώσιμο. Πιστεύω ότι ο μοναδικός δυνατός τρόπος που έχουμε για να κατασκευάσουμε πραγματικά βιώσιμα σπίτια και πόλεις είναι να τα συνδέσουμε με τη φύση, όχι να τα απομονώσουμε από αυτήν.

Τώρα, για να γίνει αυτό, χρειαζόμαστε μια σωστή γλώσσα επικοινωνίας. Τα οργανικά συστήματα είναι σε συνεχή συνομιλία με τον φυσικό κόσμο, μέσω συνόλων από χημικές διεργασίες που ονομάζονται μεταβολισμός. Και αυτές είναι η μετατροπή μιας ομάδας ουσιών σε μια άλλη, είτε μέσω της παραγωγής, είτε μέσω της αποθήκευσης της ενέργειας. Και αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο τα οργανικά υλικά αξιοποιούν στο έπακρο τους τοπικούς τους πόρους με βιώσιμο τρόπο. Εγώ, λοιπόν, ενδιαφέρομαι για τη χρήση των μεταβολικών υλικών στην αρχιτεκτονική. Αλλά αυτά δεν υπάρχουν. Θα πρέπει λοιπόν να τα δημιουργήσω.

Συνεργάζομαι μαζί με τον αρχιτέκτονα Νιλ Σπίλερ της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Μπάρτλετ και συνεργαζόμαστε με διεθνείς επιστήμονες για να δημιουργήσουμε αυτά τα νέα υλικά με μια προσέγγιση από τη βάση προς την κορυφή. Αυτό σημαίνει ότι τα δημιουργούμε από την αρχή. Ένας εκ των συνεργατών μας είναι ο χημικός Μάρτιν Χάνζικ, ο οποίος πραγματικά ενδιαφέρεται για την μετάβαση από την αδρανή στην οργανική ύλη. Λοιπόν, αυτή ακριβώς είναι η διαδικασία για την οποία ενδιαφέρομαι, όταν σκεφτόμαστε για βιώσιμα υλικά.

Ο Μάρτιν λοιπόν, δουλεύει με ένα σύστημα που ονομάζεται πρωτοκυτταρικό. Τώρα όλο αυτό είναι -- και είναι μαγευτικό -- είναι ένας μικρός χοντρός σάκος. Και μέσα του έχει μια χημική μπαταρία. Και δεν έχει DNA. Αυτός ο μικρός σάκος συμπεριφέρεται με τέτοιο τρόπο που μόνο ως οργανικός μπορεί να περιγραφεί. Είναι σε θέση να κινηθεί γύρω από το περιβάλλον του. Μπορεί να ακολουθήσει χημικές βαθμίδες. Μπορεί να υποβληθεί σε πολύπλοκες αντιδράσεις, μερικές από τις οποίες είναι ευχάριστα αρχιτεκτονικές. Εδώ είμαστε λοιπόν. Αυτά είναι πρωτοκύτταρα, που ταξιθετούν το περιβάλλον τους. Δεν γνωρίζουμε ακόμα πώς το καταφέρνουν αυτό. Εδώ, αυτό είναι ένα πρωτοκύτταρο, και αλλάζει δέρμα. Τώρα, αυτό μοιάζει με χημική γέννεση. Είναι μια βίαιη διαδικασία.

Εδώ, έχουμε ένα πρωτοκύτταρο που παίρνει το διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα και το μετατρέπει σε ανθρακικό άλας. Και αυτό είναι το κέλυφος γύρω από το σφαιρικό λίπος. Είναι αρκετά εύθραυστα. Έτσι βλέπουμε μόνο ένα τμήμα τους εκεί. Αυτό, λοιπόν, που προσπαθούμε να κάνουμε είναι, να προωθήσουμε αυτές τις τεχνολογίες για να δημιουργήσουμε προσεγγίσεις από τη βάση προς την κορυφή για την αρχιτεκτονική, σε αντίθεση με τις παρούσες Βικτωριανές μεθόδους της κορυφής προς τη βάση που επιβάλλουν δομή πάνω στα υλικά. Αυτό δεν μπορεί να είναι ενεργειακά λογικό.

Λοιπόν, τα βασικά υλικά για να πάμε στην κορυφή στην πραγματικότητα υπάρχουν σήμερα. Είναι σε χρήση, στην αρχιτεκτονική, από την αρχαιότητα. Εάν περιπλανηθείτε στην πόλη της Οξφόρδης, όπου είμαστε σήμερα, και ρίξετε μια ματιά στην πλινθοδομή, κάτι που απόλαυσα να κάνω τις τελευταίες ημέρες, θα δείτε στην πραγματικότητα ότι πολλές από αυτές είναι φτιαγμένες από ασβεστόλιθο. Και εάν κοιτάξετε ακόμα κοντύτερα, θα δείτε, στον ασβεστόλιθο, ότι υπάρχουν μικρά κελιά και μικροί σκελετοί που είναι στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλον. Και είναι απολιθωμένοι εδώ και εκατομμύρια χρόνια.

Τώρα, ένα συγκρότημα ασβεστόλιθου, από μόνο του, δεν είναι ιδιαίτερα τόσο ενδιαφέρον. Φαίνεται όμορφο. Αλλά φανταστείτε ποιες θα μπορούσαν να ήταν οι ιδιότητες ενός συγκροτήματος από ασβεστόλιθο εάν οι επιφάνειές του ήταν σε πραγματική αλληλεπίδραση με την ατμόσφαιρα. Θα μπορούσαν ίσως να απορροφήσουν το διοξείδιο του άνθρακα. Δεν θα έδινε σε αυτό το συγκρότημα από ασβεστόλιθο νέες ιδιότητες; Λοιπόν, το πιο πιθανό είναι να έδινε. Ίσως να ήταν ικανό να αναπτυχθεί. Θα μπορούσε να είναι σε θέση να αυτο-επιδιορθωθεί, ακόμα και να ανταποκριθεί στις δραματικές αλλαγές του άμεσου περιβάλλοντος.

Οι αρχιτέκτονες δεν είναι ποτέ ευχαριστημένοι απλά με ένα συγκρότημα ενός ενδιαφέροντος υλικού. Σκέφτονται παραπέρα. Σωστά; Όταν λοιπόν σκεφτόμαστε την κλιμάκωση των μεταβολικών υλικών, μπορούμε να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τις οικολογικές παρεμβάσεις όπως η επισκευή ατολλών ή η ανάκτηση τμημάτων της πόλης που είναι κατεστραμμένα από το νερό. Έτσι, ένα από αυτά τα παραδείγματα είναι φυσικά η ιστορική πόλη της Βενετίας. Η Βενετία, λοιπόν, όπως γνωρίζετε έχει μια θυελλώδη σχέση με τη θάλασσα και είναι χτισμένη πάνω σε ξύλινους πασσάλους. Έτσι, έχουμε επινοήσει έναν τρόπο με τον οποίο μπορεί να είναι δυνατό για την πρωτοκυτταρική τεχνολογία πάνω στην οποία εργαζόμαστε να ανακτηθεί βιώσιμα η Βενετία. Και ο αρχιτέκτονας Κρίστιαν Κέριγκαν έχει καταλήξει σε μια σειρά σχεδίων που μας παρουσιάζουν πως ίσως να μπορεί να γίνει πραγματικά δυνατή η ανάπτυξη ενός υφάλου από ασβεστόλιθο κάτω από την πόλη.

Εδώ, λοιπόν, είναι η τεχνολογία που έχουμε σήμερα. Αυτή είναι η πρωτοκυτταρική τεχνολογία, που ουσιαστικά δημιουργεί ένα περίβλημα, όπως οι πρόγονοι του ασβεστόλιθου, καταθέτοντας το σε ένα πολύ σύνθετο περιβάλλον, ενάντια των φυσικών υλικών. Κοιτάμε τα κρυσταλλικά πλέγματα για να δούμε τη διαδικασία συνδεσμολογίας σε αυτά. Τώρα, αυτό είναι ένα πολύ ενδιαφέρον κομμάτι. Δεν θέλουμε απλά πεταμένους ασβεστόλιθους παντού στα όμορφα κανάλια. Αυτό που θέλουμε να κάνει είναι να κατασκευαστεί δημιουργικά γύρω από τις ξύλινες πασσάλους.

Μπορείτε, λοιπόν, να δείτε από αυτά τα διαγράμματα ότι το πρωτοκύτταρο στην πραγματικότητα απομακρύνεται από το φως, προς τα σκοτεινά θεμέλια. Αυτό το έχουμε παρατηρήσει στο εργαστήριο. Τα πρωτοκκύταρα μπορούν πράγματι να κινηθούν μακρυά από το φως. Μπορούν επίσης να κινηθούν προς το φως. Απλά πρέπει να διαλέξετε ποιο είδος θέλετε. Αυτά, λοιπόν, δεν υπάρχουν ως μια οντότητα, τα δημιουργούμε τεχνητά με χημικό τρόπο. Έτσι, εδώ τα πρωτοκύτταρα εναποθέτουν τον ασβεστόλιθό τους πολύ συγκεκριμένα, γύρω από τα θεμέλια της Βενετίας, πετρώνοντάς τα αποτελεσματικά.

Τώρα, αυτό δεν θα συμβεί άμεσα. Θα πάρει χρόνο. Θα χρειαστούν χρόνια βελτίωσης και παρακολούθησης αυτή της τεχνολογίας ώστε να είμαστε έτοιμοι να το δοκιμάσουμε κατά περίπτωση στα περισσότερο κατεστραμμένα και ταλαιπωρημένα κτίρια εντός της πόλης της Βενετίας. Αλλά σταδιακά, όσο τα κτίρια επισκευάζονται, θα δούμε την αύξηση ενός υφάλου από ασβεστόλιθο κάτω από την πόλη. Η ίδια η προσαύξηση αποτελεί μια τεράστια δεξαμενή διοξειδίου του άνθρακα. Επίσης, θα προσελκύσει την τοπική θαλάσσια οικολογία, που θα βρει τη δική της οικοθέση σε αυτή την αρχιτεκτονική.

Αυτό, λοιπόν, είναι πολύ ενδιαφέρον. Τώρα έχουμε μια αρχιτεκτονική που συνδέει μια πόλη με τον φυσικό κόσμο με ένα πολύ άμεσο και ευθύ τρόπο. Αλλά, ίσως το περισσότερο συναρπαστικό για αυτό είναι πως ο οδηγός για αυτή την τεχνολογία είναι διαθέσιμος παντού. Είναι η επίγεια χημεία. Υπάρχει παντού, που σημαίνει ότι αυτή η τεχνολογία είναι κατάλληλη τόσο για τις αναπτυσσόμενες χώρες όσο και για τις αναπτυγμένες χώρες. Έτσι, συνοψίζοντας, παράγουμε μεταβολικά υλικά ως αντιστάθμιση στις Βικτωριανές τεχνολογίες και δημιουργούμε αρχιτεκτονικές με προσέγγιση από τη βάση προς την κορυφή.

Δεύτερον, αυτά τα μεταβολικά υλικά έχουν μερικές ιδιότητες των οργανικών συστημάτων, που σημαίνει ότι μπορούν να λειτουργήσουν με παρόμοιους τρόπους. Αναμένεται να έχουν πολλές μορφές και λειτουργίες στην ενάσκηση της αρχιτεκτονικής. Και τέλος, ο παρατηρητής του μέλλοντος ατενίζοντας μια όμορφη κατασκευή στο περιβάλλον μπορεί να αδυνατεί να απαντήσει εάν αυτή η κατασκευή έχει κατασκευαστεί με φυσική διαδικασία ή από τεχνητή. Σας ευχαριστώ. (Χειροκρότημα)