Ο Milo παρουσιάζει τον Milo, το εικονικό αγόρι

Όταν πρωτοείδα το Kinect -- λεγόταν τότε Natal - με ενέπνευσε, και σκέφτηκα προς στιγμήν, ότι ίσως είναι εφικτό να αντιμετωπίσουμε ένα σημαντικό πρόβλημα στην αφήγηση ιστοριών, να δημιουργήσουμε ένα χαρακτήρα ο οποίος θα μοιάζει ζωντανός, που θα με παρακολουθούσε, θα με κοίταζε στα μάτια, και θα φαινόταν πραγματικός, και να πλάθαμε μια ιστορία για τη σχέση μας. Έτσι, πριν από ένα χρόνο, έκανα την παρουσίαση του Milo, στην Ε3, μια έκθεση για υπολογιστές. Και ήταν ένα τεχνολογικό κομμάτι με μια κοπέλα, την Claire, να αλληλεπιδρά με το αγόρι. Οι αντιδράσεις που ακολούθησαν online ήταν "Δε μπορεί να είναι αληθινό". Και έτσι περίμενα μέχρι τώρα για να έχω ένα αληθινό δείγμα της πραγματικής τεχνολογίας.

Τώρα, αυτή η τεχνολογία περιλαμβάνει τρια σημαντικά στοιχεία. Το πρώτο είναι η κάμερα Kinect, που θα κυκλοφορήσει το Νοέμβριο, ένα εκπληκτικό σύστημα τεχνητής νοημοσύνης που είχαμε κρυμμένο στο 'συρτάρι' μας, να μαζεύει "σκόνη" μέσα στα γραφεία της Microsoft, μαζί με τις αρκετά πρωτόλειες προσπάθειές μας στην τεχνητή νοημοσύνη στην εταιρία μου, τη Lionhead, όπου όλα αυτά τα βάλαμε μαζί απλώς και μόνο για να φτάσουμε σε αυτή την απλή ιδέα: να δημιουργήσουμε ένα πραγματικό, ζωντανό πλάσμα μέσα σε ένα υπολογιστή. Τώρα, για να είμαι ειλικρινής μαζί σας, θα πρέπει να σας πω ότι το μεγαλύτερο μέρος είναι απλώς ένα τρικ, αλλά είναι ένα τρικ το οποίο δουλεύει.

Ας πάμε λοιπόν να ρίξουμε μια ματιά στο demo. Από εδώ ο Dimitri. Dimitri, κούνα το χέρι σου. Τώρα, όπως θα δείτε, κάθεται. Δεν υπάρχουν χειριστήρια, πληκτρολόγια, ή ποντίκι, ή joystick ή joypads. Θα χρησιμοποιήσει το χέρι, το σώμα και τη φωνή του, όπως αλληλεπιδρούν οι άνθρωποι με τα χέρια, το σώμα και τη φωνή τους.

Ας προχωρήσουμε. Θα συναντήσεις το Milo για πρώτη φορά. Έπρεπε να δώσουμε ένα πρόβλημα, καθώς, όταν τον πρωτοδημιουργήσαμε, συνειδητοποιήσαμε ότι δημιουργήσαμε ένα κακομαθημένο για να είμαι ειλικρινής μαζί σας. Ήταν λίγο ξερόλας και ήθελε να σε κάνει να γελάς. Έτσι το πρόβλημα που του παρουσιάσαμε ήταν αυτό: είχε μόλις μετακομίσει. Μετακόμισε από το Λονδίνο στο New England, στην Αμερική. Οι γονείς του είναι πολύ απασχολημένοι για να ακούσουν τα προβλήματά του, και εκεί είναι που ξεκινά να σε αναζητάει. Έτσι, εδώ είναι στο γρασίδι και περπατάει. Μπορούμε να αλληλεπιδράσουμε και με τον κόσμο του. Το πολύ ενδιαφέρον με αυτό που κάνουμε είναι ότι αλλάζουμε το μυαλό του Milo συνεχώς. Αυτό σημαίνει ότι οι Milos δυο διαφορετικών ανθρώπων δε μπορεί να είναι ίδιοι. Για την ακρίβεια, διαμορφώνεις έναν άνθρωπο. Έτσι, σιγά σιγά εδώ ανακαλύπτει τον κήπο. Θα τον βοηθήσουμε να ανακαλύψει τον κήπο δείχνοντάς του αυτά τα σαλιγκάρια. Πολύ απλό για αρχή. Με την ευκαιρία, αν είστε αγόρι, θα δείτε σαλιγκάρια. αν είστε κορίτσι, θα είναι πεταλούδες. καθώς διαπιστώσαμε ότι τα κορίτσια απεχθάνονται τα σαλιγκάρια.

(Γέλια)

Να θυμάστε, είναι η πρώτη φορά που τον συναντάτε, και θέλουμε να σας βάλουμε στον κόσμο του και να τον γνωρίσετε. Το πρόσωπό του, είναι πλήρως καθοδηγούμενο από αλγορίθμους τεχνητής νοημοσύνης. Έχουμε πλήρη έλεγχο πάνω στο αν κοκκινίζει, τη διάμετρο της μύτης του για να δείξουμε το άγχος. Για την ακρίβεια κάνουμε κάτι που λέγεται 'ταύτιση σώματος'. Αν γύρεις μπροστά, θα προσπαθήσει και αυτός να αλλάξει λίγο τη 'γλώσσα' του προσώπου του, καθώς πραγματικά επιχειρήσαμε να υλοποιήσουμε μια ιδέα: Πώς θα κάνουμε κάποιον να πιστέψει ότι όλο αυτό είναι αληθινό; Τώρα, χρησιμοποιήσαμε το χέρι. Το άλλο μέσο που μπορείς να χρησιμοποιήσεις είναι το σώμα. Γιατί λοιπόν αντί να σπρώχνεις αριστερά και δεξιά με ένα ποντίκι ή ένα joypad, να μην χρησιμοποιήσεις το σώμα σου και απλώς να γείρεις στην καρέκλα -- και πάλι, πιο ήρεμα; Μπορείς να γύρεις και πάλι πίσω, και η κάμερα θα αλλάξει τη γωνία της ανάλογα με το τί βλέπεις.

Έτσι ο Dimitri τώρα θα χρησιμοποιήσει -- έχει χρησιμοποιήσει το χέρι, το σώμα του. Τώρα θα χρησιμοποιήσει κάτι άλλο που επίσης είναι πολύ σημαντικό. Και αυτό είναι η φωνή του. Τώρα, το πρόβλημα με τη φωνή είναι ότι η εμπειρία μας με την αναγνώριση φωνής είναι απαίσια, σωστά; Ποτέ δε λειτουργεί. Παραγγέλνεις ένα αεροπορικό εισητήριο, και μπορεί να καταλήξεις στο Τιμπουκτού. Αντιμετωπίσαμε αυτό το πρόβλημα, και βρήκαμε μια λύση που θα δείτε σε ένα δευτερόλεπτο.

Milo: Θα μπορούσα απλώς να το λιώσω.

Peter Molyneux: Τι θα κάνεις, Dimitri;

Γυναικεία Φωνή: Το να λιώσεις ένα σαλιγκάρι μπορεί να δείχνει ασήμαντο, αλλά να θυμάσαι ακόμα και αυτή η επιλογή θα επηρεάσει το πώς ο Milo θα εξελιχθεί. Θες ο Milo να το λιώσει; Όταν βλέπεις το μικρόφωνο, μπορείς να πείς (PM: Λιώστο)... 'ναι' για να αποφασίσεις.

Dimitri: Ναι, Milo. Λιώστο.

PM: Όχι. Δεν είναι σωστό. Τώρα κοιτάξτε την αντίδρασή του. Είπε "Ναι, Milo, λιώστο". Εδώ χρησιμοποιούμε μια τεχνολογία που λέγεται Tellme. Είναι προϊόν μιας εταιρίας που η Microsoft απέκτησε πριν αρκετά χρόνια. Έχουμε μια βάση δεδομένων από λέξεις που αναγνωρίζουμε, Επιλέγουμε αυτές τις λέξεις Επίσης συσχετίζουμε και τον τονισμό και έτσι 'χτίζουμε' τη φωνή του Dimitri ή τη φωνή του κάθε χρήστη στη βάση μας. Πρέπει τώρα να προκαλέσουμε λίγο περισσότερο ενδιαφέρον. Και πάλι, αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να δούμε το σώμα. Και αυτό θα κάνουμε σε ένα λεπτό.

Milo: Αναρωτιέμαι πόσο βαθιά είναι. Βαθιά.

PM: Εντάξει. Τώρα αυτό που θα κάνουμε είναι να διδάξουμε στο Milo να πετάει πέτρες. Του το διδάσκουμε στα αλήθεια. Είναι πολύ, πολύ ενδιαφέρον ότι οι άντρες, περισσότερο από τις γυναίκες, τείνουν να είναι περισσότερο ανταγωνιστικοί σε αυτό το κομμάτι. Όλα δείχνουν εντάξει τις πρώτες ώρες που διδάσκουν τον Milo, αλλά στη συνέχεια θέλουν να τον ξεπεράσουν, ενώ οι γυναίκες, δείχνουν περισσότερη στοργή σε αυτό τον τομέα. ΟΚ, εδώ κάνουμε 'βατραχάκια' με πέτρες. Πώς πετάμε πέτρες; Σηκώνεσαι, και πετάς την πέτρα. Τόσο απλά. Απλώς αναγνωρίζοντας το σώμα σου, τις κινήσεις του σώματός σου, η τεχνολογία, καταλαβαίνει την αλλαγή από καθιστή σε όρθια στάση. Και πάλι, όλα αυτά γίνονται με τον ίδιο τρόπο που τα κάνουμε και εμείς οι άνθρωποι κάτι που είναι καθοριστικό αν θέλουμε ο Milo να φαίνεται πραγματικός.

Γυναικεία Φωνή: Προσπάθησε να τον εμπνεύσεις να τα καταφέρει καλύτερα. Προσπάθησε να χτυπήσεις τη βάρκα.

Milo: Αα.... Παρά λίγο.

PM: Εδώ ο Dimitri είναι ανταγωνιστικός. Και μόλις κέρδισες έναν εντεκάχρονο... Πολύ καλά.

Milo: ΟΚ.

PM: Λοιπόν, ο Milo πρέπει τώρα να επιστρέψει στους γονείς του δίνοντάς μας το χρόνο να είμαστε μόνοι μας και να τον βοηθήσουμε. Βασικά, το κομμάτι που χάσαμε στην αρχή - οι γονείς του, του ζήτησαν να καθαρίσει το δωμάτιό του. Και θα τον βοηθήσουμε να το κάνει. Αλλά και αυτό θα αποτελέσει μια εισαγωγή, στη βαθιά ψυχολογία που προσπαθούμε να χρησιμοποιήσουμε. Προσπαθούμε να σας εισάγουμε σε αυτό που πιστεύω ότι είναι και το καλύτερο κομμάτι, η δυνατότητα δηλαδή να μιλάς με την κανονική σου φωνή στο Milo. Για να το κάνουμε αυτό, πρέπει να κάνουμε ένα στήσιμο, κάτι σαν ένα μαγικό κόλπο. Και αυτό που κάναμε ήταν να δώσουμε στον Milo ένα μεγάλο πρόβλημα.

Έτσι, καθώς ο Dimitri ξεκινάει να τακτοποιεί, θα μπορέσει να ακούσει μια συζήτηση που έχει ο Milo με τους γονείς του.

Μητέρα του Milo: Έριξες σάλτσα στο πάτωμα (Milo: Δεν το ήθελα!)

Μητέρα του Milo: Το χαλί είναι καινούριο.

PM: Ο μικρός έριξε ένα πιάτο με λουκάνικα στο πάτωμα, στο ολοκαίνουριο χαλί. Το έχουμε κάνει όλοι σαν γονείς, το έχουμε κάνει όλοι σαν παιδιά. Τώρα είναι η ευκαιρία για το Dimitri να δώσει το αίσθημα της ασφάλειας και να ηρεμήσει τον Milo. Όλα αυτά ήταν υπερβολικά πολλά για αυτόν. Μόλις μετακόμισε. Δεν έχει φίλους. Τώρα είναι η στιγμή που παρέχουμε τη δυνατότητα να μπορείς να μιλήσεις στο Milo.

Γυναικεία Φωνή: Γιατί δεν προσπαθείς να πεις κάτι ενθαρρυντικό για να φτιάξεις λίγο τη διάθεση του Milo.

Dimitri: Έλα, Milo. Ξέρεις τώρα πως είναι οι γονείς. Πάντα πιεσμένοι.

Milo: Τι θέλουν και ήρθαμε ως εδώ όμως; Δεν ξέρουμε κανέναν.

Dimitri: Λοιπόν, θα πας στο νέο σου σχολείο. Θα γνωρίσεις νέους, ενδιαφέροντες φίλους. Milo: Απλά, μου λείπει το παλιό μου σπίτι...

Dimitri: Και αυτό είναι πολύ όμορφο σπίτι, Milo. Έχεις ένα πολύ ωραίο κήπο που μπορείς να παίξεις και μια λιμνούλα.

Milo: Είχε πλάκα που πετούσαμε πέτρες. Δείχνει καλύτερα... Καθάρισες το δωμάτιό μου. Ευχαριστώ.

PM: Έτσι, μετά από τρία τέταρτα της ώρας, σε αναγνωρίζει. Και σας υπόσχομαι, ότι αν κάθεστε μπροστά στην οθόνη αυτή είναι πραγματικά μια καταπληκτική στιγμή. Και έτσι είμαστε έτοιμοι τώρα να πούμε την ιστορία της παιδικής του ηλικίας και της ζωής του. η οποία συνεχίζεται και έχει, ξέρετε, πολλές περιπέτειες. Κάποιες από αυτές είναι λίγο πιο σκοτεινές ή προς τη σκοτεινότερη πλευρά. Κάποιες από αυτές είναι πραγματικά ιστορίες που σε ενθαρρύνουν -- πρέπει να πάει σχολείο.

Το διασκεδαστικό είναι ότι παράλληλα κάνουμε και εμείς πράγματα: καθώς αλληλεπιδρούμε με τον Milo, μπορούμε να βάλουμε πράγματα στον κόσμο του, και αυτός να τα αναγνωρίζει. Το μυαλό του βασίζεται στο 'cloud' (σύννεφο) Αυτό σημαίνει ότι το μυαλό του Milo, καθώς εκατομμύρια ανθρώπων θα το χρησιμοποιούν, θα γίνεται όλο και πιο έξυπνο. Θα αναγνωρίζει περισσότερα αντικείμενα, και θα καταλαβαίνει περισσότερες λέξεις.

Αλλά για εμένα αυτή είναι μια μοναδική ευκαιρία όπου η τεχνολογία μας επιτρέπει επιτέλους, να συνδεθούμε όπου πλέον δεν περιορίζομαι από αυτό το πράγμα που κρατάω στα χέρια μου -- σε σχέση πάντα με τα παιχνίδια υπολογιστών -- ή από τη διακριτικότητα του να μην σε προσέχουν αν παρακολουθείς μια ταινία ή διαβάζεις ένα βιβλίο. Και λατρεύω αυτές τις επαναστάσεις, και λατρεύω το μέλλον που φέρνει ο Milo.

Σας ευχαριστώ πραγματικά πάρα πολύ.

(Χειροκρότημα)