Ο Πίτερ Γκάμπριελ πολεμά την αδικία με βίντεο

Αγαπώ τα δέντρα και είμαι πολύ τυχερός, επειδή μένουμε κοντά σ' ένα θαυμάσιο βοτανικό κήπο και τις Κυριακές, συνήθως, πηγαίνω εκεί με τη γυναίκα μου και, τώρα, με τον τετράχρονο γιο μου, και σκαρφαλώνουμε στα δέντρα, παίζουμε κρυφτό. Το δεύτερο σχολείο όπου πήγα είχε μεγάλα δέντρα επίσης, είχε ένα υπέροχο λειριόδεντρο, νομίζω ότι ήταν το μεγαλύτερο στη χώρα και, επίσης, είχε πολλούς θαυμάσιους θάμνους και βλάστηση γύρω του, γύρω από τους χώρους παιχνιδιού.

Και μια μέρα, με άρπαξαν κάποιοι από τους συμμαθητές μου, με πήγαν πίσω από τους θάμνους, με έγδυσαν, μου επιτέθηκαν, με κακοποίησαν, κι όλα αυτά, στα καλά καθούμενα. Τώρα, ο λόγος που το λέω αυτό είναι γιατί, μετά, σκεπτόμουν -- λοιπόν, πήγα ξανά μέσα στο σχολείο, ένιωθα βρώμικος, ένιωθα προδομένος, ένιωθα ντροπιασμένος, αλλά κυρίως -- κυρίως, ένιωθα αδύναμος, και τριάντα χρόνια αργότερα βρισκόμουν σ' ένα αεροπλάνο, δίπλα σε μια κυρία, την Βερόνικα, που είναι από την Χιλή -ήμασταν σε μια περιοδεία υπέρ των ανθρώπινων δικαιωμάτων- και άρχισε να μου λέει πως είναι να σε βασανίζουν, και, από την πολύ προνομιούχα θέση μου, αυτό ήταν το μοναδικό σημείο αναφοράς που είχα. Και ήταν μια εκπληκτική εκπαιδευτική εμπειρία επειδή, για εμένα, τα ανθρώπινα δικαιώματα ήταν κάτι για το οποίο είχα, ξέρετε, ένα μερικό ενδιαφέρον, αλλά, κυρίως, ήταν κάτι που συνέβαινε σε άλλους ανθρώπους εκεί έξω.

Αλλά, το 1985, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από τον Μπόνο και, όπως γνωρίζετε, είναι ένας μεγάλος τραγουδιστής, αλλά είναι μεγαλειώδης στο ψηστήρι, και --

(Γέλια)

τύπος που πολύ δύσκολα του λες όχι, και μου έλεγε, ξέρετε, ήταν αμέσως μόλις είχα κάνει το τραγούδι για τον Μπίκο, "θα κάνουμε μια περιοδεία για τη Διεθνή Αμνηστία, πρέπει να είσαι μέσα" και, πραγματικά, εκείνη ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα στον έξω κόσμο και άρχισα να συναντώ ανθρώπους που είχαν δει την οικογένειά τους να εκτελείται μπροστά στα μάτια τους, κι ένας σύντροφός τους είχε πεταχτεί στον ωκεανό από ένα αεροπλάνο, και, ξαφνικά, αυτός ο κόσμος των ανθρώπινων δικαιωμάτων μπήκε στη ζωή μου και, πραγματικά, δεν μπορούσα να τον αποφύγω όπως παλιότερα.

Κι έτσι, συμμετείχα σ' αυτή την περιοδεία, η οποία ήταν υπέρ της Διεθνούς Αμνηστίας και, ύστερα, το '88, διαδέχτηκα τον Μπόνο και προσπαθούσα να μάθω πώς κάνεις ψηστήρι. Δεν υπήρξα τόσο καλός, αλλά καταφέραμε να έχουμε τον Γιουσού Ν' Ντουρ, τον Στινγκ, την Τρέισι Τσάπμαν και τον Μπρους Σπρίνγκστιν σε μια παγκόσμια περιοδεία για τη Διεθνή Αμνηστία, και αυτή ήταν μια καταπληκτική εμπειρία. Και, γι' άλλη μια φορά, πήρα ένα σπάνιο μάθημα και ήταν η πρώτη φορά, που συνάντησα πολλούς απ' αυτούς τους ανθρώπους σε διάφορες χώρες, και αυτές οι ιστορίες με τα ανθρώπινα δικαιώματα έγιναν πολύ πιο πραγματικές, και, γι' άλλη μια φορά, δεν μπορούσα να τα αποφύγω έτσι άνετα όλα αυτά.

Αλλά αυτό που πραγματικά με εξέπληξε -και για το οποίο δεν είχα ιδέα- ήταν ότι μπορεί να υποφέρεις κατ' αυτόν τον τρόπο και, μετά, όλη αυτή η εμπειρία σου, η ιστορία σου, να θεωρηθεί ψεύτικη, να θαφτεί και να ξεχαστεί. Και φάνηκε ότι όποτε υπήρχε μια φωτογραφική μηχανή εκεί κοντά, ή μια βιντεοκάμερα ή μια κινηματογραφική κάμερα, ήταν πολύ δυσκολότερο, γι' αυτούς που έχουν την εξουσία, να θάψουν την υπόθεση. Και η Ρίμποκ έφτιαξε ένα ίδρυμα υποστήριξης των περιοδειών "Ανθρώπινα Δικαιώματα Τώρα" και υπήρξε μια απόφαση τότε -- κάναμε μια πρόταση, για μερικά χρόνια να προσπαθήσουμε να στήσουμε ένα τμήμα που θα έδινε βιντεοκάμερες σε ακτιβιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Αυτό, στην πραγματικότητα, δεν οδήγησε πουθενά, και μετά συνέβη το περιστατικό με τον Ρόντνεϊ Κινγκ, οπότε ο κόσμος σκέφτηκε ότι, εντάξει, αν έχεις μια κάμερα στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή, ή -ίσως- τη λάθος στιγμή, ανάλογα με το ποιος είσαι, τότε πραγματικά μπορείς, να αρχίσεις να κάνεις κάτι, να κάνεις καμπάνιες, να ακούγεσαι, να λες στους ανθρώπους τι συμβαίνει.

Έτσι, η Witness ξεκίνησε το '92 και, από τότε, έχει δώσει βιντεοκάμερες σε πάνω από 60 χώρες. Και κάνουμε καμπάνιες μαζί με ομάδες ακτιβιστών και τους βοηθάμε να προωθήσουν τα θέματά τους και, μάλιστα, θα σας δείξω, σε λίγο, μία από τις πιο πρόσφατες καμπάνιες. Δυστυχώς, είναι μια ιστορία από την Ουγκάντα και, αν και είχαμε μια θαυμάσια ιστορία από την Ουγκάντα χθες, αυτή εδώ δεν είναι και τόσο ευχάριστη. Λοιπόν, στο βόρειο τμήμα της Ουγκάντα, υπάρχουν περίπου 1,5 εκατομμύριο εκτοπισθέντες στο εσωτερικό της χώρας, άνθρωποι που δεν είναι πρόσφυγες σε μια ξένη χώρα, αλλά εξαιτίας του εμφύλιου πόλεμου, που συνεχίζεται ασταμάτητα για περίπου 20 χρόνια, δεν έχουν μέρος για να μείνουν. Και 20.000 πιτσιρίκια έχουν απαχθεί για να γίνουν παιδιά-στρατιώτες και το Διεθνές Δικαστήριο κυνηγά πέντε από τους ηγέτες του... να δεις, πως τον λένε... ξεχνάω το όνομα αυτού του στρατού, είναι ο Αντιστασιακός Στρατός του Κυρίου νομίζω, αλλά η κυβέρνηση, επίσης, δεν έχει λευκό μητρώο, λοιπόν, ας προχωρήσουμε στο πρώτο βίντεο.

(Μουσική) Γυναίκα: Η ζωή στον καταυλισμό δεν είναι ποτέ απλή. Ακόμα και σήμερα η ζωή είναι δύσκολη. Μένουμε γιατί φοβόμαστε ότι αυτό που μας έσπρωξε στον καταυλισμό... υπάρχει ακόμα στην πατρίδα μας. Κείμενο: "Μεταξύ Δύο Πυρών: Βασανιστήρια και Εκτοπισμοί στη Bόρεια Ουγκάντα" Άντρας: Όταν ήμασταν στα σπίτια μας, ήταν οι αντάρτες του στρατού του Κόνι που μας ενοχλούσαν. Στην αρχή, ήμασταν ασφαλείς στον καταυλισμό. Αλλά, ύστερα, οι κυβερνητικοί στρατιώτες άρχισαν να μας κακομεταχειρίζονται πολύ.

(Στρατιωτικό Εμβατήριο) Τζένιφερ: Ένας στρατιώτης προχώρησε στο δρόμο και ρωτούσε που είχαμε πάει. Η Έβελιν κι εγώ κρυφτήκαμε πίσω απ' τη μητέρα μου. Έβελιν: Μας διέταξε να κάτσουμε κάτω, και έτσι καθίσαμε. Ήρθε επίσης και ο άλλος στρατιώτης. Τζένιφερ: Ο άντρας ήρθε και άρχισε να με γδύνει. Ο άλλος μετέφερε την Έβελιν παράμερα. Αυτός που με ατίμαζε, μετά έφυγε και πήγε να βιάσει την Έβελιν. Και αυτός που βίαζε την Έβελιν, ήρθε και ατίμασε κι εμένα. Άντρας: Οι στρατιώτες, με κλομπ τόσο μακριά, μας χτυπούσαν για να αποσπάσουν μια ομολογία. Ενώ μας χτυπούσαν, μας έλεγαν συνέχεια: "Πείτε την αλήθεια!" Γυναίκα: Επέμεναν ότι έλεγα ψέματα. Κι εκείνη τη στιγμή, πυροβόλησαν και χτύπησαν τα δάχτυλα του χεριού μου. Έπεσα κάτω. Αυτοί έφυγαν για να συναντήσουν τους άλλους... με θεώρησαν νεκρή.

(Μουσική) Κείμενο: Η Ουγκάντα επικύρωσε τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών κατά των βασανιστηρίων το 1986. Ως βασανιστήριο ορίζεται κάθε πράξη δια της οποίας δριμύς πόνος ή ταλαιπωρία, είτε σε σωματικό είτε σε πνευματικό επίπεδο, σκόπιμα προκαλείται από ένα πρόσωπο που δρα με την υπηρεσιακή του ιδιότητα με σκοπό τη λήψη πληροφοριών ή ομολογίας, όπως επίσης και την τιμωρία, τον καταναγκασμό ή τον εκφοβισμό.

Πίτερ Γκάμπριελ: Ώστε τα βασανιστήρια δεν είναι κάτι που πάντοτε συμβαίνει σε ξένο έδαφος. Στην πατρίδα μου... βλέπαμε φωτογραφίες Βρετανών στρατιωτών που χτυπούσαν νεαρούς Ιρακινούς, έχουμε το Αμπού Γκράιμπ, έχουμε το Γκουαντάναμο Μπέι, και ο οδηγός που με πήγε στο αεροδρόμιο του Νιούαρκ μου είπε μια ιστορία, ότι στη μέση της νύχτας, στις 4 π.μ., τον πήραν από το σπίτι του στο Κουίνς -- τον πήγαν σε κάποιο μέρος στις μεσοδυτικές ΗΠΑ, ότι τον ανέκριναν και τον βασάνισαν και αφέθηκε ελεύθερος τέσσερις εβδομάδες μετά, επειδή είχε το ίδιο -ήταν από τη Μέση Ανατολή- και είχε το ίδιο όνομα με έναν από τους πιλότους της επίθεσης της 11ης Σεπτεμβρίου, και αυτό μπορεί να είναι ή να μην είναι αλήθεια, δεν μου φάνηκε ψεύτης πάντως.

Και νομίζω ότι αν κοιτάξουμε παντού στον κόσμο, όπως λιώνουν οι πάγοι στους πόλους, τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τα οποία έχουν δοθεί μάχες, για πολλές εκατοντάδες χρόνια σε ορισμένες περιπτώσεις, επίσης αποδυναμώνονται με μεγάλη ταχύτητα και αυτό είναι κάτι που χρειάζεται να το κοιτάξουμε και, πιθανώς, πρέπει ν' αρχίσουμε καμπάνιες γι' αυτό. Εδώ, επίσης, να πω ότι ένας από τους συντρόφους μας ήταν μέλος του προγράμματος "Books Not Bars" (Βιβλία όχι Κάγκελα) του Βαν Τζόουνς, κι έχουν καταφέρει -στην Καλιφόρνια- με το κινηματογραφικό υλικό τους να αλλάξουν τα σωφρονιστικά συστήματα ανηλίκων, και είναι πιστεύω, πολύ πιο ανθρώπινες οι μέθοδοι που εξετάζονται, όπως το πώς θα πρέπει να φυλακίζεις νεαρά παιδιά, και για αρχή, να πούμε ότι αυτό είναι αμφισβητήσιμο, και θέματα όπως η -πολύ κοντινή- ιστορία του κ. Μοράλες: συγνώμη κ. Γκάμπριελ, θα σας πείραζε να αναβάλουμε την εκτέλεση σας για λίγο καιρό; Όχι, καθόλου, κανένα πρόβλημα, με την άνεσή σας. Όμως, σίγουρα, όποιος κι αν είναι αυτός ο άνθρωπος, ότι κι αν έχει κάνει, αυτή είναι μια απάνθρωπη και ασυνήθιστη τιμωρία.

Όπως κι αν έχει, η Witness προσπαθεί να οπλίσει με βιντεοκάμερες τους γενναίους ανθρώπους οι οποίοι, συχνά, θέτουν τη ζωή τους σε κίνδυνο, παντού στον κόσμο, και θα ήθελα να σας δείξω λίγα ακόμα σχετικά μ' αυτό. Σας ευχαριστώ.

(Κεραυνός) Κείμενο: Μπορείς να πεις ότι μια ιστορία είναι κατασκευασμένη.

(Μουσική) Κείμενο: Μπορείς να πεις ότι κάποιοι ένορκοι δωροδοκήθηκαν. Μπορείς να πεις ότι ένας άνθρωπος ψεύδεται. Μπορείς να πεις ότι δεν εμπιστεύεσαι τις εφημερίδες. Αλλά δεν μπορείς να πεις ότι αυτά που μόλις είδες δεν συνέβησαν ποτέ. Βοήθησε τη WITNESS να δώσει βιντεοκάμερες στον κόσμο. Κινηματογράφησε ένα βίντεο ξεσκέπασε την αδικία αποκάλυψε την αλήθεια, δείξε μας τα λάθη του κόσμου και ίσως μπορούμε να βοηθήσουμε ώστε να διορθωθούν. WITNESS Όλα τα βίντεο που μόλις είδατε έχουν γυριστεί από ομάδες υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων που συνεργάζονται με τη WITNESS.

(Χειροκρότημα)

Πίτερ Γκάμπριελ: Η WITNESS γεννήθηκε από την τεχνολογική καινοτομία, υπό την έννοια ότι η μικρή, φορητή, ψηφιακή βιντεοκάμερα ήταν, αληθινά, αυτό που της έδωσε τη δυνατότητα ύπαρξης. Και, επίσης, προσπαθούμε να δίνουμε υπολογιστές στον κόσμο, έτσι ώστε οι ομάδες να μπορούν να επικοινωνούν πολύ πιο αποτελεσματικά, να οργανώνουν τους αγώνες τους πολύ πιο αποτελεσματικά, αλλά, τώρα, έχουμε τη θαυμάσια δυνατότητα που μας δίνει το κινητό τηλέφωνο με την ενσωματωμένη κάμερα, επειδή είναι φτηνό, βρίσκεται παντού και διαδίδεται γρήγορα σ' όλο τον κόσμο, και αυτό είναι πολύ συναρπαστικό για εμάς.

Κι έτσι, το όνειρο είναι ότι θα μπορούσαμε να έχουμε έναν κόσμο στον οποίο όλοι αυτοί που τους έχει συμβεί κάτι άσχημο, όπως αυτά που είδαμε, να έχουν την ευκαιρία να ανεβάσουν την ιστορία τους στο Διαδίκτυο, να την βλέπει ο κόσμος, να την παρακολουθεί, ώστε, πραγματικά, να ξέρουν ότι μπορούν ν' ακουστούν, ότι θα μπορούσε να υπάρχει ένας τεράστιος ιστότοπος, ίσως, κάτι παρόμοιο με το Google Earth, όπου θα μπορούσες να περιηγηθείς και να ανακαλύψεις τι πραγματικά συμβαίνει στους κατοίκους της Γης, μ' έναν τρόπο -- αυτό που η συγκεκριμένη τεχνολογία επιτρέπει είναι, όντως, ότι πολλά από τα παγκόσμια προβλήματα μπορούν να έχουν ένα ανθρώπινο πρόσωπο, ότι μπορούμε, πράγματι, για πρώτη φορά, να δούμε ποιος πεθαίνει από AIDS ή ποιος πέφτει θύμα ξυλοδαρμού, και μπορούμε να ακούσουμε τις ιστορίες τους μ' έναν τρόπο που η κουλτούρα των μπλόγκερ... αν μπορούμε να περάσουμε κάτι τέτοιο στα πεδία αυτού του είδους, πραγματικά, νομίζω ότι μπορούμε να μεταμορφώσουμε τον κόσμο με κάθε δυνατό τρόπο. Θα μπορούσε να αναπτυχθεί ένα καινούριο κίνημα, που ξεκινά από χαμηλά, υψώνεται προς το φως και δυναμώνει καθώς μεγαλώνει, ακριβώς όπως ένα δέντρο. Σας ευχαριστώ.