Ο Παουάν Σινχά για το πώς ο εγκέφαλος μαθαίνει να βλέπει

Άν είσαι ενα τυφλό παιδί στην Ινδία, πολύ πιθανό θα πρέπει να συμβιβαστείς με τουλάχιστον 2 πολύ άσχημα νέα. Το πρώτο κακό είναι ότι είναι ότι οι πιθανότητες λήψης θεραπείας είναι εξαιρετικά ελάχιστες έως μηδαμινές, και αυτό επειδή τα περισσότερα προγράμματα ανακούφισης για τυφλούς στη χώρα επικεντρώνονται σε ενήλικες, και υπάρχουν ελάχιστα νοσοκομεία που είναι στη πραγματικότητα εξοπλισμένα για τη θεραπεία παιδιών. Στη πραγματικότητα, εάν επρόκειτο να σε περιθάλψουν, τότε ενδεχομένως να καταλήξεις να σε περιθάλπτει ένα άτομο που δεν έχει καθόλου ιατρικά πιστοποιητικά όπως η περίπτωση που συνέβη στο Ρατζαστάν Αυτό είναι ενα τρίχρονο ορφανό κορίτσι που είχε καταρράκτη. Έτσι, οι κηδεμόνες της, την πήραν στον τσαρλατάνο του χωριού, ο οποίος αντί να προτείνει στους κηδεμόνες να πάρουν το κορίτσι στο νοσοκομείο, αποφάσισε να κάψει την κοιλιακή χώρα της με πυρακτωμένες σιδερένιες ράβδους για να διώξει τους δαίμονες. Το δεύτερο κακό νέο θα το μάθεις απο νευροεπιστήμονες, που θα σου πούν ότι αν είσαι μεγαλύτερος απο 4 ή 5 χρονών, ακόμη κι αν διορθωθεί η όρασή σου, οι πιθανότητες να μάθει ο εγκέφαλος σου να βλέπει είναι ελάχιστες. Ελάχιστες έως μηδαμινές.

Έτσι όταν άκουσα αυτά τα δύο πράγματα με προβλημάτισε βαθιά, τόσο για προσωπικούς λόγους όσο και για επιστημονικούς. Άρχικα, ας ξεκινήσω με τους προσωπικούς λόγους. Θα ακουστεί μπανάλ, αλλά είναι ειλικρινές. Αυτός είναι ο γιος μου, ο Ντάριους. Σαν νέος πατέρας, Έχω μια ποιοτικά διαφορετική αντίληψη του πόσο εύθραυστα είναι τα βρέφη, ποιες είναι οι υποχρεώσεις μας απέναντί τους, και πόση αγάπη μπορούμε να νιώσουμε για ένα παιδί. Θα κινούσα γη και ουρανό για να βρω θεραπεία για τον Ντάριους. Και, για μένα, το να μου λένε ότι μπορεί να υπάρχουν κι άλλοι Ντάριοι που δεν λαμβάνουν θεραπεία, αυτό είναι τραγικά λάθος. Αυτός είναι ο προσωπικός λόγος.

Ο επιστημονικός λόγος είναι το δόγμα που προήλθε από τη νευροεπιστήμη των «κρίσιμων περιόδων» που λέει ότι, αν ο εγκέφαλος είναι μεγαλύτερος από τεσσάρων ή πέντε χρονών, χάνει την ικανότητα του να μαθαίνει, αυτό δεν αρκεί σε μένα, επειδή δεν πιστεύω ότι αυτή ι ιδέα έχει εξεταστεί επαρκώς. Η γέννηση της ιδέας προήλθε από τη δουλειά του Ντέιβιντ Χιούμπελ και του Τόρστεν Γουίζελ δύο ερευνητών που ήταν στο Χάρβαρντ, και βραβεύτηκαν με το Νόμπελ Ιατρικής το 1981 για τις μελέτες τους στην οπτική φυσιολογία, οι οποίες είναι εξαιρετικά όμορφες μελέτες, αλλά θεωρώ ότι μέρος της δουλειάς τους έχει ενσωματωθεί πρόωρα στον ανθρώπινο τομέα. Έτσι, δούλεψαν πάνω σε γάτες, με διαφορετικά είδη στερήσεων, και αυτές οι μελέτες, οι οποίες χρονολογούνται από τη δεκαετία του εξήντα, τώρα εφαρμόζονται σε παιδιά.

Έτσι, αντιλήφθηκα ότι χρειαζόταν να κάνω δύο πράγματα. Πρώτον: Να προσφέρω φροντίδα σε παιδιά που αυτή τη στιγμή στερούνται φροντίδας. Αυτή είναι η ανθρωπιστική αποστολή. Η επιστημονική αποστολή θα είναι να δοκιμάσουμε τα όρια της οπτικής πλαστικότητας. Και αυτές οι δύο αποστολές, όπως μπορείτε να δείτε, διακλαδώνονται μαζί τέλεια, η μία συμπληρώνει την άλλη. Στην πραγματικότητα, η μία θα ήταν αδύνατη χωρίς την άλλη. Έτσι, για να εφαρμόσω αυτές τις ταυτόσημες αποστολές, μερικά χρόνια πριν, ξεκίνησα το Πρόγραμμα Πρακάς. Πρακάς, όπως αρκετοί από εσάς γνωρίζετε, είναι η σανσκριτική λέξη για το φως, και η ιδέα είναι πώς° με το να φέρουμε φως στις ζωές των παιδιών, έχουμε επίσης και μια ευκαιρία να ρίξουμε φως σε μερικά από τα μεγαλύτερα μυστήρια των νευροεπιστημών. Το λογότυπο, παρόλο που φαίνεται υπερβολικά Ιρλανδικό, στην πραγματικότητα προέρχεται από το Ινδικό σύμβολο της Ντίγια, που είναι η πήλινη λάμπα. Το Πρακάς, η συνολική εκστρατεία απαρτίζεται από 3 μέλη, την προσέγγιση, την αναγνώριση παιδιών που χρειάζονται φροντίδα, την ιατρική περίθαλψη, με επακόλουθο την έρευνα. Θα ήθελα να σας δείξω ένα μικρό βίντεο που παρουσιάζει τα δύο πρώτα μέλη αυτής της δουλειάς.

Αυτός είναι ένας σταθμός προσέγγισης που λειτουργεί σε μια σχολή τυφλών.

(Κείμενο: Τα περισσότερα από τα παιδιά είναι μονίμως και σε μεγάλο βαθμό τυφλά...)

Παουάν Σινχά: Έτσι, επειδή αυτή είναι μια σχολή τυφλών, πολλά από τα παιδιά πάσχουν από μόνιμες παθήσεις Αυτή είναι μια περίπτωση μικροφθαλμίας που είναι μια δυσμορφία των ματιών, και είναι μια μόνιμη πάθηση. Δεν υπάρχει θεραπεία. Αυτή είναι μια σπάνια περίπτωση μικροφθαλμίας που ονομάζεται ενοφθαλμία. Αλλά, κάθε τόσο, βρίσκουμε παιδιά που παρουσιάζουν σημάδια μερικής όρασης, το οποίο είναι πολύ καλό σημάδι ότι η πάθηση μπορεί όντως να είναι θεραπεύσιμη. Έτσι, μετά τη προβολή, φέρνουμε τα παιδιά στο νοσοκομείο. Αυτό είναι το νοσοκομείο με το οποίο συνεργαζόμαστε στο Δελχί, Το νοσοκομείο Σχροφ φιλανθρωπικό μάτι. Έχει ένα πλήρως εξοπλισμένο παιδιατρικό οφθαλμολογικό κέντρο, το οποίο κατέστη δυνατό εν μέρη από ένα δώρο του φιλανθρωπικού ιδρύματος Ρόναλντ Μακντόναλντ. Γιαυτό, βοηθά το να τρως μπέργκερς.

(Κείμενο: Τέτοιες εξετάσεις μας βοήθησαν στο να βελτιώσουμε την όραση σε πολλά παιδιά, και ... ... μας βοήθησε να βρούμε παιδιά που μπορούν να συμμετάσχουν στο Πρόγραμμα Πρακάς.)

ΥΓ: Καθώς ζουμάρω στα μάτια αυτού του παιδιού, θα δείτε την αιτία της τύφλωσης του. Τα άσπρα που βλέπετε στο κέντρο της κόρης του είναι συγγενής καταρράκτης, θολερότητες του φακού. Στα δικά μας μάτια οι φακοί είναι καθαροί, αλλά σε αυτό το παιδί, οι φακοί έχουν θολώσει, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να δει τον κόσμο. Έτσι, το παιδί λαμβάνει 8εραπεία. Θα δείτε εικόνες του ματιού. Αυτό είναι το μάτι με θολωμένους φακούς, οι θολωμένοι φακοί έχουν εξαχθεί και τοποθετείται ένας ακρυλικός φακός. Και αυτό είναι το ίδιο παιδί 3 βδομάδες μετά την εγχείρηση, με το δεξί μάτι ανοιχτό.

(Χειροκρότημα)

Ευχαριστώ.

Λοιπόν, ακόμη και από αυτό το μικρό κλιπ μπορείτε να καταλάβετε ότι η ανάρρωση είναι πιθανή, και μέχρι τώρα έχουμε θεραπεύσει περισσότερα από 200 παιδιά, και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Μετά τη θεραπεία, το παιδί αποκτά σημαντική λειτουργικότητα. Κατ ακρίβεια, το γεγονός ισχύει ακόμη κι αν το άτομο απέκτησε όραση μετά από αρκετά χρόνια στέρησης. Κάναμε μια μελέτη πριν μερικά χρόνια για αυτή τη γυναίκα που βλέπετε στα δεξιά, Εσαρντί, η οποία απόκτησε την όραση της σε μεγάλη ηλικία, και η οποία όραση ήταν αξιόλογη. Πρέπει να προσθέσω μια τραγική σημείωση. Απεβίωσε πριν 2 χρόνια σε ένα δυστύχημα με λεωφορείο. Έτσι, η ιστορία της είναι πραγματικά συγκλονιστική, άγνωστη, αλλά συγκλονιστική ιστορία. Έτσι όταν αρχίσαμε να παίρνουμε αυτά τα αποτελέσματα, όπως μπορείτε να φανταστείτε, δημιούργησε αρκετή αναταραχή στον επιστημονικό και κοινωνικό τύπο. Εδώ είναι ένα άρθρο στο περιοδικό Nature που περιγράφει την μελέτη, και ακόμη ένα στο Time. Είμασταν αρκετά σίγουροι, είμαστε σίγουροι, ότι η ανάρρωση είναι εφικτή ακόμη και στην περίπτωση εκτεταμένης τύφλωσης.

Η επόμενη προφανής ερώτηση να κάνουμε είναι: ποια είναι η διαδικασία της ανάρρωσης; Και ο τρόπος προσέγγισης για αυτό είναι, ας πούμε ότι βρίσκουμε ένα παιδί με ευαισθησία στο φως. Στο παιδί παρέχεται θεραπεία, και θέλω να τονίσω πως η περίθαλψη είναι εντελώς άνευ όρων. Δεν υπάρχει πάρε δώσε. Φροντίζουμε πολύ περισσότερα παιδιά σε σχέση με εκείνα που δουλεύουμε μαζί τους. Όποιο παιδί χρειάζεται φροντίδα την λαμβάνει. Μετά τη θεραπεία, περίπου κάθε βδομάδα, υποβάλλουμε το παιδί σε ένα καταιγισμό από απλά οπτικά τεστ για να προσδιορίσουμε το πώς οι οπτικές τους ικανότητες εξελλίσονται. Και προσπαθούμε να το κάνουμε αυτό για όσο το δυνατό περισσότερο χρόνο. Αυτή η κιβωτός της ανάπτυξης, μας δίνει πρωτοφανείς και εξαιρετικά πολύτιμες πληροφορίες για το πώς χτίζονται οι βάσεις της όρασης. Ποιες μπορεί να είναι οι αιτιώδεις συνδέσεις μεταξύ των αρχικών ικανοτήτων ανάπτυξης και των μετέπειτα;

Υιοθετήσαμε αυτή τη γενική προσέγγιση για τη μελέτη πολλών διαφορετικών οπτικών ιδιοτήτων, αλλά θέλω να επισημάνω μια συγκεκριμένη, την ανάλυση εικόνας σε αντικείμενα. Έτσι, όποια εικόνα του είδους που βλέπετε στα αριστερά, είτε είναι πραγματική εικόνα είτε παρασκευασμένη, φτιάχνεται από μικρές περιοχές που βλέπετε στη μεσαία στήλη, περιοχές διαφορετικών χρωμάτων, διαφορετικών φωτεινοτήτων. Ο εγκέφαλος έχει αυτή τη πολύπλοκη διεργασία του να ενώνει, να ενσωματώνει, υποσύνολα αυτών των περιοχών σε κάτι πιο ουσιώδες, σε κάτι που μπορούμε να εκλάβουμε ως αντικείμενα, όπως βλέπετε στα δεξιά. Και κανείς δεν γνωρίζει πώς γίνεται αυτή η ενσωμάτωση. Αυτό προσπαθούμε να μάθουμε με το Πρόγραμμα Πρακάς.

Λοιπόν, ορίστε τι συμβαίνει πολύ σύντομα μετά την αποκατάσταση της όρασης. Αυτό είναι ένα άτομο που απόκτησε την όραση του μόλις πριν μερικές βδομάδες, και βλέπετε τον Ίθαν Μάγιερς, ένα μεταπτυχιακό μαθητή του ΜΙΤ να διεξάγει το πείραμα μαζί του. Ο οπτικό-κινητικός συντονισμός του είναι ιδιαίτερα φτωχός, αλλά έχετε μια γενική αίσθηση του ποιες περιοχές προσπαθεί να ξεχωρίσει. Εάν του δείξετε πραγματικές εικόνες, αν δείξετε σε άλλους σαν κι αυτόν πραγματικές εικόνες, αδυνατούν να αναγνωρίσουν τα περισσότερα από τα αντικείμενα επειδή ο κόσμος για αυτούς είναι κατακερματισμένος, φτιαγμένος από ένα κολάζ, ένα συνονθύλευμα από κομμάτια με διαφορετικά χρώματα και φωτεινότητες. Και αυτό είναι που υποδεικνύεται στα πράσινα περιγράμματα. Όταν τους ζητήσεις, ακόμη κι αν δεν μπορούν να ονομάσουν το αντικείμενο, απλά να δείξουν πού βρίσκεται. Αυτές είναι οι περιοχές που δείχνουν. Έτσι, ο κόσμος είναι αυτό το πολύπλοκο συνονθύλευμα περιοχών. Ακόμη και οι σκιές στη μπάλα γίνονται ένα ξεχωριστό αντικείμενο. Το ενδιαφέρον είναι πώς, αν τους δώσεις μερικούς μήνες, συμβαίνει αυτό.

Γιατρός: Πόσα είναι αυτά;

Ασθενής: Αυτά είναι δύο πράγματα.

Γιατρός: Τι σχήματα έχουν;

Ασθενής: Τα σχήματά τους ... Αυτό είναι κύκλος, και αυτό είναι τετράγωνο.

ΥΓ: Έχει συμβεί μια πολύ δραματική αλλαγή. Και η ερώτηση είναι: τι κρύβεται πίσω από αυτή την αλλαγή; Είναι μια βαθιά ερώτηση, και αυτό που είναι ακόμη πιο απίστευτο είναι το πόσο απλή είναι η απάντηση. Η απάντηση βρίσκεται στη κίνηση και αυτό είναι που θέλω να σας δείξω στο επόμενο κλιπ.

Γιατρός: Τι σχήμα βλέπεις εδώ;

Ασθενής: Δεν μπορώ να διακρίνω.

Γιατρός: Τώρα;

Ασθενής: Τρίγωνο.

Γιατρός: Πόσα πράγματα είναι αυτά; Τώρα, πόσα πράγματα είναι αυτα;

Ασθενής: Δύο.

Γιατρός: Τι είναι αυτά τα πράγματα;

Ασθενής: Ένα τετράγωνο και ένας κύκλος.

ΥΓ: Και παρατηρούμε αυτό το μοτίβο ξανά και ξανά. Το ένα πράγμα που χρειάζεται το οπτικό σύστημα για να ξεκινήσει να επεξεργάζεται τον κόσμο είναι δυναμική πληροφορία. Έτσι το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουμε από αυτό και αρκετά άλλα τέτοια πειράματα είναι ότι η επεξεργασία δυναμικής πληροφορίας, ή η επεξεργασία κίνησης, εξυπηρετεί ως τις βάσεις για το χτίσιμο του υπόλοιπου οπτικού επεξεργαστικού συστήματος. Οδηγεί στην οπτική ενσωμάτωση και εν τέλει στην αναγνώριση.

Αυτή η απλή ιδέα έχει σημαντικές συνέπειες. Θα αναφέρω στα γρήγορα δύο. Η πρώτη, αφορά τον τομέα της μηχανικής, και η άλλη τον ιατρικό τομέα. Έτσι, από την προοπτική της μηχανικής, μπορούμε να ρωτήσουμε, δεδομένου ότι γνωρίζουμε ότι η κίνηση είναι τόσο σημαντική για το ανθρώπινο οπτικό σύστημα, μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε αυτό σαν μια συνταγή για τη κατασκευή τεχνητών οπτικών συστημάτων που μπορούν να μάθουν από μόνα τους, που δεν χρειάζονται προγραμματισμό από ένα ανθρώπινο προγραμματιστή. Και αυτό είναι που προσπαθούμε να επιτύχουμε.

Είμαι στο ΜΙΤ, στο ΜΙΤ πρέπει να εφαρμόσεις οποιαδήποτε βασική γνώση αποκτήσεις. Έτσι δημιουργήσαμε τον Ντύλαν, το οποίο είναι ένα υπολογιστικό σύστημα με ένα φιλόδοξο στόχο του να λαμβάνει οπτικές πληροφορίες του ίδιου είδους που λαμβάνει ένα μικρό παιδι, και να ανακαλύπτει αυτόνομα τι είναι τα αντικείμενα σε αυτά τα οπτικά ερεθίσματα. Μην ανησυχείτε λοιπόν για τα εσωτερικά θέματα του Ντύλαν. Εδώ θα αναφερθώ μόνο για το πώς δοκιμάζουμε τον Ντύλαν. Ο τρόπος με τον οποίο δοκιμάζουμε τον Ντύλαν είναι με το να του εισάγουμε δεδομένα, όπως είπα, του ιδίου είδους που θα λάμβανε ένα μωρό, ή παιδί στο Πρόγραμμα Πρακάς. Αλλά για αρκετό καιρό δεν μπορούσαμε να βρούμε ένα τρόπο που να μπορούμε να παίρνουμε αυτά τα δεδομένα. Έτσι, αναρωτήθηκα, αν θα μπορούσαμε να βάλουμε μια κάμερα στον Ντάριους και με αυτό το τρόπο να παίρνουμε τα δεδομένα που θα εισάγαμε στον Ντύλαν. Και αυτό κάναμε. (Γέλιο) Έπρεπε να κάνω μια μεγάλη συζήτηση με τη γυναίκα μου. (Γέλιο) Κατ ακρίβεια, Πάμ, αν το βλέπεις αυτό, παρακαλώ συγχώρεσε με.

Έτσι, προσαρμόσαμε τα οπτικά της κάμερας για να μπορεί να μιμείται την οπτική οξύτητα του μωρού. Όπως μερικοί από εσάς γνωρίζετε, τα παιδιά γεννιόνται σχεδόν τυφλά. Η οξύτητα -- η δικιά μας είναι 20/20 -- των μωρών είναι περίπου 20/800, έτσι κοιτάνε τον κόσμο πάρα πολύ θολά. Ορίστε πώς φαίνεται ένα βίντεο από τη κάμερα του μωρού.

(Γέλιο) (Χειροκρότημα)

Ευτυχώς, δεν υπάρχει ήχος για το βίντεο. Αυτό που είναι απίστευτο, είναι πως δουλεύοντας με τόσο υποβαθμισμένη ποιότητα όρασης, το μωρό, πολύ γρήγορα, είναι ικανό να ανακαλύπτει νόημα σε αυτή τη πληροφορία. Αλλά 2 3 μέρες αργότερα, τα μωρά αρχίζουν να δίνουν προσοχή στα πρόσωπα των γονιών τους. Πώς συμβαίνει αυτό; Χρειαζόμαστε τον Ντύλαν για να το μάθουμε. Και χρησιμοποιώντας αυτή τη μάντρα της κίνησης, ο Ντύλαν μπορεί όντως να το κάνει αυτο, έστω και με αυτού του είδους βίντεο, που είναι διάρκειας μόνο 6 7 λεπτών, ο Ντύλαν μπορεί να ξεκινήσει να εξάγει μοτίβα που περιλαμβάνουν πρόσωπα. Είναι λοιπόν μια σημαντική παρουσίαση της σημασίας της κίνησης.

Η κλινική επιπλοκή, πηγάζει από το πεδίο του αυτισμού. Η οπτική λειτουργία έχει συσχετιστεί με τον αυτισμό απο αρκετούς ερευνητές. Όταν το είδαμε αυτό, ρωτήσαμε: Μήπως οι ανεπάρκεια στην οπτική λειτουργεία να προκαλείται απο την εκδήλωση κάποιου υποβόσκων προβλήματος ανεπάρκειας της επεξεργασίας δυναμικής πληροφορίας στον αυτισμό. Επειδή, εάν ισχύει αυτή η υπόθεση, θα έχει τεράστιες επιπτώσεις στην αντίληψη του τι προκαλεί τις πολλές διαφορετικές πτυχές του φαινοτύπου του αυτισμού.

Αυτό που θα δείτε είναι βίντεο 2 παιδιών, ένα νευροτυπικό, και ένα με αυτισμό, να παίζουν Πονγκ. Έτσι, ενώ τα παιδιά παίζουν, παρακολουθούμε που κοιτάνε. Με κόκκινο, είναι τα ίχνη των κινήσεων του ματιού, αυτό είναι το νευροτυπικό παιδί, και αυτό που βλέπετε είναι ότι το παιδί μπορεί να ερμηνεύσει τη δυναμική πληροφορία και να προβλέψει που θα πάει η μπάλα. Προτού ακόμα πάει η μπάλα σε ένα μέρος, το παιδί ήδη κοιτάει εκεί. Συγκρίνετε το με ένα αυτιστικό παιδί που παίζει το ίδιο παιχνίδι. Αντί να προβλέπει, το παιδί πάντα ακολουθεί το πού έχει πάει η μπάλα. Η αποτελεσματικότητα της χρήσης των δυναμικών πληροφοριών δείχνει να είναι σημαντικά μειωμένη στον αυτισμό. Έτσι ακολουθάμε αυτού του είδους δουλειάς και ευελπιστούμε να έχουμε περισσότερα αποτελέσματα σύντομα.

Κοιτώντας μπροστά, αν σκεφτείτε αυτό το δίσκο ως αντιπροσωπευτικό για όλα τα παιδιά που έχουμε περιθάλψει μέχρι τώρα, αυτό είναι το μέγεθος του προβλήματος. Οι κόκκινες τελείες είναι τα παιδιά που δεν έχουμε θεραπεύσει. Οπότε, υπάρχουν πολλά, πάρα πολλά παιδιά που χρειάζονται θεραπεία, και με σκοπό να αυξήσουμε το εύρος του προγράμματος, σχεδιάσουμε να εγκαινιάσουμε το Κέντρο Πρακάς για Παιδιά. που θα έχει εξειδικευμένο παιδιατρικό νοσοκομείο, ένα σχολείο για τα παιδιά που φροντίζουμε, και επίσης ένα υπέρ-σύγχρονο ερευνητικό κέντρο Το κέντρο Πρακάς θα συνδυάζει υγειονομική περίθαλψη, εκπαίδευση και ερευνά με τέτοιο τρόπο ώστε το σύνολο που δημιουργείται να είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα των μερών που το απαρτίζουν

Έτσι, συνοψίζοντας, το Πρακάς, στα 5 χρόνια της λειτουργίας του, είχε αντίκτυπο σε διάφορους τομείς, από τη βασική νευροεπιστήμη πλαστικότητα και εκμάθηση του εγκεφάλου, μέχρι κλινικά σημαντικές υποθέσεις όπως στον αυτισμό, την ανάπτυξη αυτόνομων μηχανικών οπτικών συστημάτων, εκπαίδευση προπτυχιακών και μεταπτυχιακών φοιτητών, και κυρίως στην αντιμετώπιση της παιδικής τύφλωσης Και για τους μαθητές μου όπως και για μένα, υπήρξε μια θαυμάσια εμπειρία επειδή είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε ενδιαφέρουσα έρευνα, και ταυτόχρονα να βοηθήσουμε πολλά παιδιά που δουλέψαμε μαζί τους.

Ευχαριστώ πάρα πολύ.

(Χειροκρότημα)