Πάβαν Σούκντεφ: Δώστε αξία στη φύση!

Είμαι εδώ για να σας μιλήσω σχετικά με το γεγονός ότι τα οικονομικά της φύσης είναι αόρατα. Τα άσχημα νέα είναι ότι το γραφείο της μητέρας φύσης ακόμη δεν δουλεύει κι έτσι αυτά τα τιμολόγια δεν εκδίδονται. Αλλά πρέπει να κάνουμε κάτι γι' αυτό το πρόβλημα. Ξεκίνησα τη ζωή μου ως επαγγελματίας των αγορών και συνέχισα να ενδιαφέρομαι, αλλά η περισσότερη από την πρόσφατη προσπάθειά μου προσβλέπει στην αξία αυτού που καταλήγει στους ανθρώπους από τη φύση, και που δεν τιμολογείται από τις αγορές.

Ένα πρόγραμμα με το όνομα ΤΕΕΒ ξεκίνησε το 2007, και παρουσιάστηκε από μία ομάδα υπουργών περιβάλλοντος των G8+5. Και η κύρια έμπνευσή τους ήταν μία αυστηρή κριτική του Λόρδου Στερν. Αναρωτήθηκαν: Εάν τα οικονομικά μπορούν να αποτελούν πειστικά επιχειρήματα για άμεση δράση στην κλιματική αλλαγή, τότε γιατί δεν θα μπορούσε να γίνει το ίδιο και για τη διατήρηση; Γιατί δεν μπορεί να γίνει μία ανάλογη προσπάθεια και για τη φύση; Και η απάντηση είναι: μπορεί να γίνει. Αλλά δεν είναι τόσο απλό. Η βιοποικιλότητα, η ζωντανή ύλη αυτού του πλανήτη, δεν είναι καύσιμο. Υπάρχει σε πολλά στρώματα, οικοσυστήματα, είδη και γονίδια σε πολλές κλίμακες -- σε διεθνή, εθνική, τοπική, κοινότητα -- και κάνοντας για τη φύση ό,τι ο Λόρδος Στερν και η ομάδα του έκανε για τη φύση δεν είναι τόσο εύκολο.

Και παρόλα αυτά, εμείς ξεκινήσαμε. Ξεκινήσαμε το σχέδιο με μία ενδιάμεση έκθεση, η οποία πολύ γρήγορα έφερε στην επιφάνεια πολλές πληροφορίες που συλλέχθησαν πάνω στο θέμα από πολλούς, πάρα πολλούς ερευνητές. Και μεταξύ των συνδυασμένων αποτελεσμάτων μας υπήρξε και η τρομακτική αποκάλυψη ότι, στην πραγματικότητα, χάνουμε το φυσικό μας κεφάλαιο -- τα οφέλη που παρέχονται από τη φύση για μας. Τα χάνουμε με εξαιρετικά γρήγορους ρυθμούς -- για την ακρίβεια,αξίας της τάξης των δύο με τεσσάρων τρισεκατομμυρίων δολλαρίων του φυσικού κεφαλαίου. Αυτό προέκυψε το 2008, που ήταν, φυσικά, περίπου τη στιγμή που η τραπεζική κρίση έδειξε ότι είχαμε χάσει οικονομικά κεφάλαια της τάξης των δυόμισι τρισεκατομμυρίων δολλαρίων. Αυτό ήταν συγκρίσιμο σε μέγεθος με αυτού του είδους την απώλεια. Από τότε προχωρήσαμε για να παρουσιάσουμε για τη διεθνή κοινότητα, για τις κυβερνήσεις, για τις τοπικές κυβερνήσεις και για τις επιχειρήσεις και για τους ανθρώπους, για εσάς και για μένα, έναν μεγάλο αριθμό εκθέσεων, που παρουσιάστηκαν στα Ηνωμένα Έθνη πέρυσι, τα οποία παρουσιάζουν την οικονομική αφάνεια της φύσης και περιγράφουν τι μπορεί να γίνει για να λυθεί.

Περί τίνος πρόκειται; Μία εικόνα με την οποία είστε εξοικειωμένοι -- τα τροπικά δάση του Αμαζονίου. Είναι μία μαζική αποθήκη άνθρακα, είναι μία εκπληκτική αποθήκη βιοποικιλότητας, αλλά αυτό που οι άνθρωποι πραγματικά δεν γνωρίζουν είναι ότι είναι επίσης ένα εργοστάσιο βροχής. Καθώς οι βορειοανατολικοί αληγείς άνεμοι, περνούν πάνω από την περιοχή Αμαζόνας, συλλέγουν αποτελεσματικά τους υδρατμούς. Περίπου 20 δισεκατομμύρια τόνοι υδρατμών την ημέρα απορροφούνται από τους βορειοανατολικούς αληγείς ανέμους, και τελικά πέφτουν με τη μορφή της βροχής διαμέσου της λεκάνης της πόλης Λα Πλάτα. Αυτός ο κύκλος βροχόπτωσης, αυτό το εργοστάσιο βροχής, ταΐζει αποτελεσματικά μία αγροτική οικονομία με αξία της τάξεως των 240 δισεκατομμυρίων δολλαρίων στη Λατινική Αμερική. Αλλά προκύπτει το ερώτημα: Εντάξει, αλλά πόσο η Ουρουγουάη, η Παραγουάη, η Αργεντινή και η περιοχή του Μάτο Γκρόσσο της Βραζιλίας πληρώνουν γι' αυτή τη ζωτικής σημασίας συνεισφορά στην οικονομία στην πολιτεία των Αμαζόνας, το οποίο παράγει όλη αυτή τη βροχή; Και η απάντηση είναι τίποτα, ακριβώς μηδέν. Αυτή είναι η οικονομική αφάνεια της φύσης. Αυτό δεν μπορεί να συνεχίζεται, επειδή τα οικονομικά κίνητρα και αντικίνητρα είναι πολύ ισχυρά. Τα οικονομικά έχουν γίνει το συνάλλαγμα της πολιτικής. Και εάν δεν διευθύνουμε αυτή την αφάνεια, θα πάρουμε τα αποτελέσματα που βλέπουμε, τα οποία είναι σταδιακή υποβάθμιση και απώλεια αυτού του πολύτιμου φυσικού κεφαλαίου.

Δεν πρόκειται μόνο για την περιοχή Αμαζόνας, ή για τα τροπικά δάση. Ανεξάρτητα σε ποιο επίπεδο κοιτάτε, είτε είναι στο επίπεδο του οικοσυστήματος ή των ειδών ή στο γενετικό επίπεδο, αντιμετωπίζουμε το ίδιο πρόβλημα ξανά και ξανά. Έτσι ο κύκλος της βροχής και ο περιορισμός του νερού από τα τροπικά δάση σε επίπεδο οικοσυστήματος. Στο επίπεδο των ειδών, υπολογίζεται ότι η επικονίαση που βασίζεται στα έντομα, η επικονίαση φρούτων από τις μέλισσες και πάει λέγοντας, είναι κάτι που αξίζει περίπου 190 δισεκατομμύρια δολλάρια. Αυτό είναι περίπου το οκτώ τις εκατό της συνολικής παγκόσμιας αγροτικής απόδοσης. Περνά ολοκληρωτικά κάτω από την οθόνη του ραντάρ. Αλλά πραγματικά πότε μία μέλισσα σας έδωσε τιμολόγιο; Ή για το ίδιο θέμα, εάν παρατηρήσετε σε γενετικό επίπεδο, 60 τις εκατό των φαρμάκων που αναζητήθηκαν βρέθηκαν πρωτίστως ως μόρια σε ένα τροπικό δάσος ή σ' έναν ύφαλο. Για ακόμη μία φορά, τα περισσότερα από αυτά δεν πληρώνονται.

Και αυτό με φέρνει σε μία άλλη άποψη αυτού, το οποίο είναι, σε ποιόν πρέπει να πληρωθούν; Εκείνο το γενετικό υλικό πιθανά ανήκε, εάν μπορούσε να ανήκει σε κανένα, σε μια τοπική κοινότητα φτωχών ανθρώπων που συμμετείχαν με τη γνώση που βοήθησε τους ερευνητές να βρουν τα μόρια, τα οποία στη συνέχεια έγιναν φάρμακα. Ήταν εκείνοι που δεν πληρώθηκαν. Και αν κοιτάξετε στο επίπεδο των ειδών, θα βλέπατε κάτι σχετικά με ένα ψάρι. Σήμερα, η εξάντληση των ωκεάνιων ιχθυαποθεμάτων είναι τόσο σημαντική επηρεάζει αποτελεσματικά την ικανότητα των φτωχών, των παραδοσιακά αλιευτικών λαών και εκείνων που ψαρεύουν για το βιοπορισμό τους, για να ταΐσουν τις οικογένειές τους. Περίπου ένα δισεκατομμύριο ατόμων στηρίζονται στην αλιεία, στην ποσότητα των ψαριών στους ωκεανούς. Ένα δισεκατομμύριο ανθρώπων στηρίζεται στα ψάρια ως την κύρια πηγή ζωικών πρωτεϊνών. Και σε αυτό το ρυθμό που χάνουμε τα ψάρια, είναι ένα ανθρώπινο πρόβλημα τεραστίων διαστάσεων, ένα πρόβλημα υγείας που παρόμοιο δεν έχουμε ξαναδεί. Και τελικά, σε επίπεδο οικοσυστήματος, είτε είναι η πρόληψη πλυμμηρών είτε ο έλεγχος ξηρασίας που παρέχεται από τα δάση, ή είτε είναι η ικανότητα των φτωχών αγροτών να βγουν και να συλλέξουν το φυλλόστρωμα για τα βοοειδή και τα αιγοπρόβατά τους, ή είναι η ικανότητα των συζύγων τους να βγουν και να συλλέξουν ξύλα από το δάσος, είναι στην πραγματικότητα οι φτωχοί που στηρίζονται περισσότερο σε αυτές τις υπηρεσίες των οικοσυστημάτων.

Πραγματοποιήσαμε εκτιμήσεις στη μελέτη μας οτι σε χώρες όπως η Βραζιλία, η Ινδία και Ινδονησία, αν και οι υπηρεσίες οικοσυστημάτων -- αυτά τα πλεονεκτήματα που ρέουν από τη φύση προς την ανθρωπότητα δωρεάν-- δεν είναι πολύ μεγάλα σε όρους ποσοστών του ΑΕΠ -- δύο, τέσσερα, οκτώ, 10, 15 τις εκατό -- αλλά σε αυτές τις χώρες, εάν μετρήσουμε πόσο πολύ αξίζουν για τους φτωχούς, οι απαντήσεις είναι περισσότερο 45 τις εκατό, 75 τις εκατό, 90 τις εκατό. Αυτή είναι η διαφορά. Επειδή αυτά είναι σημαντικά οφέλη για τους φτωχούς. Και δεν μπορείτε να έχετε ένα κατάλληλο μοντέλο για την ανάπτυξη εάν την ίδια στιγμή καταστρέφετε ή επιτρέπετε την υποβάθμιση εκείνου του περιουσιακού στοιχείο, του πιο σημαντικού περιουσιακού στοιχείου, που είναι το αναπτυξιακό σας περιουσιακό στοιχείο, δηλαδή η οικολογική υποδομή.

Πόσο άσχημα μπορούν να γίνουν τα πράγματα; Λοιπόν να μία εικόνα αυτού που ονομάζεται κακή αφθονία ειδών. Είναι βασικά ένα μέτρο του πόσες τίγρεις, φρύνοι, τσιμπούρια ή οτιδήποτε κατά μέσο όρο βιομάζας διαφόρων ειδών βρίσκονται γύρω. Το πράσινο αναπαριστά το ποσοστό. Εάν ξεκινήσετε με το πράσινο, είναι περίπου 80 με 100 τις εκατό. Εάν είναι κίτρινο, είναι 40 με 60 τις εκατό. Και αυτά είναι ποσοστά έναντι της αρχικής κατάστασης, της προ - βιομηχανικής εποχής, το 1750.

Τώρα θα σας δείξω πως οι επιχειρήσεις ως συνήθως θα το επηρεάσουν. Και απλά παρακολουθήστε την αλλαγή στα χρώματα στην Ινδία, την Κίνα, την Ευρώπη, την υπο - Σαχάρια Αφρική καθώς προχωράμε και καταναλώνουμε την παγκόσμια βιομάζα με ρυθμό που στην πραγματικότητα δεν είναι δυνατό να μας συντηρήσει. Δείτε αυτό ξανά. Τα μόνα μέρη που παραμένουν πράσινα -- και αυτό δεν είναι καλό νέο-- είναι στην πραγματικότητα μέρη όπως η Έρημος Γκόμπι, όπως η τούνδρα και η Σαχάρα. Αλλά αυτό δε βοηθά καθώς εκεί υπήρχαν ελάχιστα είδη και μικρός όγκος της βιομάζας εξ αρχής. Αυτή είναι η πρόκληση. Ο λόγος για τον οποίο συμβαίνει συνοψίζεται, στο μυαλό μου, σε ένα βασικό πρόβλημα, το οποίο είναι η ανικανότητά μας να αντιληφθούμε τη διαφορά μεταξύ του κοινών οφελών και των ιδιωτικών κερδών. Τείνουμε συνεχώς να αγνοούμε το δημόσιο πλούτο απλά επειδή είναι ο κοινός πλούτος, τα κοινά αγαθά.

Και εδώ είναι ένα παράδειγμα από την Ταϋλάνδη όπου βρήκαμε ότι, εξαιτίας του ότι η αξία ενός μαγγρόβιου δεν είναι μεγάλη -- είναι περίπου 600$ σε διάστημα μέτρησης εννέα ετών -- συγκρινόμενο με την αξία μίας φάρμας γαρίδων, η οποία είναι περίπου $9.600, υπάρχει μία σταδιακή τάση να καταστρέφονται τα μαγγρόβια και να τα μετατρέπονται σε φάρμες γαρίδας. Αλλά φυσικά, εάν κοιτάξετε τι ακριβώς είναι αυτά τα κέρδη, σχεδόν τα 8.000 αυτών των δολλαρίων είναι, στην πραγματικότητα, επιδοτήσεις. Έτσι συγκρίνετε τις δύο πλευρές του νομίσματος και θα βρείτε ότι είναι περίπου 1.200 με 600. Αυτό δεν είναι τόσο σκληρό.

Αλλά από την άλλη πλευρά, αν ξεκινήσετε να μετράτε, πόσο θα κόστιζε πραγματικά η αποκατάσταση της γης από τη φάρμα των γαρίδων πίσω στην παραγωγική χρήση; Καθώς η απόθεση αλάτων και η χημική απόθεση θα έχουν τα αποτελέσματά τους, η απάντηση είναι περίπου $12.000 κόστος. Και εάν δείτε τα πλεονεκτήματα των μαγγρόβιων σε όρους προστασίας από καταιγίδες και κυκλώνες και σε όρους αλιείας, οι χώροι αναπαραγωγής ψαριών, που παρέχουν ψάρια για τους φτωχούς, αυτή η απάντηση είναι περισσότερο από $11.000. Έτσι τώρα δείτε το με διαφορετική ματιά. Εάν δείτε με την οπτική του δημόσιου πλούτου σε αντίθεση με αυτήν του ιδιωτικού συμφέροντος, παίρνετε μία τελείως διαφορετική απάντηση, η οποία είναι ότι η διατήρηση έχει περισσότερο νόημα, και όχι η καταστροφή.

Αυτή λοιπόν είναι απλά μία ιστορία από τη Νότια Ταϋλάνδη; Συγγνώμη, αυτή είναι μία παγκόσμια ιστορία. Και εδώ φαίνεται πως μοιάζει η ίδια μέτρηση, η οποία έγινε πρόσφατα -- λέγοντας πρόσφατα εννοώ μέσα στα 10 τελευταία χρόνια -- από μία ομάδα που λέγεται TRUCOST. Και υπολόγισαν για τις 3.000 κορυφαίες εταιρείες, ποιες είναι οι εξωτερικές επιδράσεις; Με άλλα λόγια, ποιό είναι συνήθως το κόστος των επιχειρήσεων; Αυτό δεν είναι κάτι το παράνομο, αυτό είναι βασικά οι συνήθεις επιχειρήσεις, οι οποίες προκαλούν εκπομπές που αλλάζουν το κλίμα, και οι οποίες έχουν ένα οικονομικό κόστος. Προκαλούν ρύπους, που έχουν ένα οικονομικό κόστος, κόστος στην υγεία και πάει λέγοντας. Η χρήση του γλυκού νερού. Εάν αντλήσετε νερό για να φτιάξετε αναψυκτικά δίπλα σε μία φάρμα, αυτό δεν είναι παράνομο, αλλά ναι, θα στοιχίσει στην κοινότητα.

Μπορούμε να το σταματήσεουμε αυτό και πώς; Πιστεύω πως το πρώτο βήμα είναι η ανάγκη να αναγνωρίσουμε το φυσικό κεφάλαιο. Βασικά τα υλικά της ζωής είναι το φυσικό κεφάλαιο, και είναι ανάγκη να το αναγνωρίζουμε και να το κτίσουμε μέσα στο σύστημά μας. Όταν μετράμε το ΑΕΠ ως μέτρο οικονομικής δραστηριότητας σε εθνικό επίπεδο, δεν συμπεριλαμβάνουμε το μεγαλύτερο περιουσιακό μας στοιχείο σε επίπεδο χώρας. Όταν μετράμε εταιρικές επιδόσεις, δεν συμπεριλαμβάνουμε τον αντίκτυπό μας στη φύση και το τι κοστίζει η επιχείρησή μας στην κοινωνία. Αυτό πρέπει να σταματήσει. Για την ακρίβεια, σε αυτή τη φάση αυτό είναι που πραγματικά ενέπνευσε το ενδιαφέρον μου. Ξεκίνησα ένα πρόγραμμα παλιότερα που λεγόταν Πρόγραμμα Πράσινης Λογιστικής. Αυτό ήταν στις αρχές του 2000 όταν η Ινδία ''τρελαινόταν'' για την άνοδο του ΑΕΠ ως μέσο για να πάει μπροστά -- κοιτάζοντας την Κίνα με την αστρονομική ανάπτυξη του οκτώ, εννέα, 10 τις εκατό και σκεφτόμουν, γιατί μπορούμε να κάνουμε το ίδιο; Και λίγοι φίλοι μου κι εγώ αποφασίσαμε οτι αυτό δεν είχε νόημα. Αυτό πρόκειται να δημιουργήσει περισσότερο κόστος στην κοινωνία και περισσότερες απώλειες. Έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε μία τεράστια σειρά υπολογισμών και ξεκινήσαμε να δημιουργούμε πράσινους λογαριασμούς για την Ινδία και τις περιοχές της. Με αυτό τον τρόπο ξεκίνησε το ενδιαφέρον μου και προχώρησα στο σχέδιο ΤΕΕΒ. Υπολογίζοντάς το σε εθνικό επίπεδο είναι ένα πράγμα, και έχει ξεκινήσει. Και η Παγκόσμια Τράπεζα το έχει αναγνωρίσει και ξεκινήσανε ένα σχέδιο που ονομάζεται WAVES -- Αποτίμηση και Λογιστική Πλούτου των Υπηρεσιών Οικοσυστήματος.

Αλλά υπολογίζοντας το στο επόμενο επίπεδο, σημαίνει ότι στο επίπεδο του επιχειρηματικού τομέα, είναι σημαντικό. Και πραγματικά το καταφέραμε αυτό με το σχέδιο ΤΕΕΒ. Το κάναμε για μία πολύ δύσκολη περίπτωση, η οποία ήταν για την αποψίλωση δασών της Κίνας. Αυτό είναι σημαντικό, επειδή στην Κίνα το 1997, ο Κίτρινος ποταμός στέρεψε κυριολεκτικά για εννέα μήνες προκαλώντας σοβαρή απώλεια της παραγωγής της γεωργίας και πόνο και απώλεια στην κοινωνία. Ένα χρόνο αργότερα ο Γιανκ Τσε πλυμμήρισε προκαλώντας περίπου 5.500 θανάτους. Έτσι υπήρχε εμφανώς ένα πρόβλημα με την αποψίλωση των δασών. Συνδέονταν σε μεγάλο βαθμό με την κατασκευαστική βιομηχανία.

Και η Κινεζική κυβέρνηση ανταποκρίθηκε λογικά και απαγόρευσε την υλοτομία. Μία αναδρομή 40 χρόνων δείχνει ότι εάν είχαμε υπολογίσει αυτά τα κόστη -- το κόστος της απώλειας της φυτικής γης, το κόστος απώλειας των υδάτινων καναλιών, τη χαμένη παραγωγικότητα, την απώλεια των τοπικών κοινοτήτων ως αποτέλεσμα όλων αυτών των παραγόντων, της ερημοποίησης και πάει λέγοντας -- αυτά τα κόστη είναι τουλάχιστον διπλάσια από την αγοραία τιμής της ξυλείας. Έτσι, η τιμή της ξυλείας στην αγορά του Πεκίνου θε έπρεπε να είναι τρεις φορές αυτής που ήταν έαν αντανακλούσε τον αληθινό πόνο και τα κόστη στην κοινωνία της Κίνας. Φυσικά, μετά το γεγονός κανείς μπορεί να είναι σοφός.

Ο τρόπος για να το κάνει κανείς αυτό είναι να το κάνει σε εταιρικό επίπεδο, να πάει την ηγεσία ένα βήμα μπροστά, και να το κάνει για όλο και περισσότερους σημαντικούς τομείς που έχουν αντίκτυπο, και να συμπεριλάβει αυτές τις απαντήσεις. Κάποτε κάποιος με ρώτησε, "Ποιός είναι καλύτερος ή χειρότερος, είναι η Unilever ή η P&G όσον αφορά τον αντίκτυπό τους στα τροπικά δάση της Ινδονησίας; Και δεν μπόρεσα να απαντήσω επειδή καμία από αυτές τις εταιρίες, όσο καλές και αν είναι και όσο επαγγελματίες και αν είναι, δεν υπολογίζουν και δεν περιλαμβάνουν τον εξωτερικό αντίκτυπο.

Αλλά αν μελετήσουμε εταιρείες όπως η PUMA -- ο Ζόχεν Ζάιτζ, ο Διευθύνων Σύμβουλος και πρόεδρός της, κάποτε με προκάλεσε, λέγοντας ότι πρόκειται να εφαρμόσει το πρόγραμμά μου πριν το τελειώσω. Πιστεύω ότι περίπου το τελειώσαμε την ίδια στιγμή, αλλά τα κατάφερε. Για την ακρίβεια πέρασε το κόστος στην PUMA. Η PUMA έχει 2,7 δισεκατομμύρια δολλάρια τζίρο, 300 εκατομμύρια δολλάρια κέρδη, 200 εκατομμύρια δολλάρια συμπεριλαμβανομένων των φόρων, 94 εκατομμύρια δολλάρια εξωτερικών αντίκτυπων,κόστος για την επιχείρηση. Τώρα αυτό δεν είναι μία ευχάριστη κατάσταση γι' αυτούς, αλλά έχουν την πεποίθηση και το κουράγιο να βγουν μπροστά και να πουν, "Να μετράμε εμείς. Το μετράμε επειδή γνωρίζουμε ότι δεν μπορείς να ελέγξεις κάτι που δεν το μετράς."

Αυτό είναι ένα παράδειγμα, πιστεύω, για μας για να μελετήσουμε και για να νιώσουμε άνετα. Εάν πρεισσότερες εταιρείες το έκαναν αυτό, και εάν περισσότεροι τομείς το αναλάμβαναν ως τομείς, θα μπορούσατε να έχετε αναλυτές, επιχειρηματικούς αναλυτές, και θα μπορούσατε να έχετε ανθρώπους σαν εμάς και καταναλωτές και ΜΚΟ που πραγματικά θα παρακολουθούσαν και θα σύγκριναν την κοινωνική συμπεριφορά των εταιρειών. Σήμερα δεν μπορούμε ακόμη να το κάνουμε αυτό, αλλά πιστεύω ότι το μονοπάτι άνοιξε. Αυτό μπορεί να γίνει. Και χαίρομαι που το Ινστιτούτο των Ορκωτών Ελεγκτών Λογιστών στο Ηνωμένο Βασίλειο έχει ήδη ξεκινήσει μία συμμαχία για να το κάνει, μία διεθνή συμμαχία.

Η άλλη αγαπημένη, εάν προτιμάτε, λύση για μένα είναι η δημιουργία αγορών πράσινου άνθρακα. Παρεπιπτόντως, αυτές είναι οι αγαπημένες μου -- οι αγορές υπολογισμού εξωτερικού αντίκτυπου και πράσινου άνθρακα. Το ΤΕΕΒ έχει περισσότερο από μία ντουζίνα λύσεων συμπεριλαμβανομένης εκτιμήσεων προστατευόμενων περιοχών και πληρωμών για υπηρεσίες οικοσυστημάτων και οικο-πιστοποίησης και όπως θέλετε να το λέτε, αλλά αυτά είναι τα δημοφιλή. Τί είναι ο πράσινος άνθρακας; Σήμερα αυτό που έχουμε είναι βασικά μία αγορά καφέ άνθρακα. Έχει να κάνει με τις ενεργειακές εκπομπές. Το ETS της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η κύρια αγορά. Αλλά δεν πάει τόσο καλά. Έχουμε παρά - εκδώσει. Είναι όπως τον πληθωρισμό: εκδίδονται υπερβολικά μεγέθη νομίσματος, παίρνεις αυτό που βλέπεις, μειώνοντας τις τιμές. Αλλά αυτό αφορά την ενέργεια και τη βιομηχανία.

Αλλά αυτό που χάνουμε είναι κάποιες άλλες επίσης εκπομπές όπως ο μαύρος άνθρακας, που είναι η αιθάλη. Αυτό που επίσης χάνουμε είναι ο μπλε άνθρακας, ο οποίος, παρεπιμπτόντως, είναι η μεγαλύτερη αποθήκη άνθρακα -- πάνω από το 55 τις εκατό. Ευτυχώς, η ροή, με άλλα λόγια, η ροή των εκπομπών από τους ωκεανούς στην ατμόσφαιρα και ανάποδα, είναι λίγο πολύ ισορροπημένη. Για την ακρίβεια, αυτό που απορροφάται είναι περίπου το 25 τις εκατό των εκπομπών μας, οι οποίοι οδηγούν στην οξύνιση ή στη χαμηλότερη αλκαλότητα των ωκεανών. Περισσότερο για αυτά σε ένα λεπτό.

Και τελικά,υπάρχει και η αποψίλωση των δασών, και υπάρχει η εκπομπή μεθανίου από τη γεωργία. Ο πράσινος άνθρακας, που είναι η αποψίλωση και οι γεωργικές εκπομπές, και ο μπλε άνθρακας μαζί αποτελούν το 25 τις εκατό των εκπομπών μας. Έχουμε τα μέσα ήδη στα χέρια μας, μέσω μίας δομής, μέσω ενός μηχανισμού, που ονομάζεται REDD Plus -- ένα σχέδιο για μειωμένες εκπομπές από την αποψίλωση και την υποβάθμιση των δασών. Και ήδη η Νορβηγία έχει συνεισφέρει με ένα δισεκατομμύριο δολλάρια για την καθεμία προς την Ινδονησία και τη Βραζιλία για να παρέχει τα μέσα για το σχέδιο Red Plus. Κάνουμε ουσιαστικά ένα βήμα μπροστά. Αλλά το θέμα είναι να γίνουν πολλά περισσότερα.

Θα λύσει αυτό το πρόβλημα; Τα οικονομικά θα τα λύσουν όλα; Λοιπόν φοβάμαι πως όχι. Υπάρχει μία περιοχή που είναι οι ωκεανοί, οι κοραλλιογενείς ύφαλοι. Καθώς μπορείτε να δείτε, διατρέχουν ολόκληρο τον πλανήτη από την Μικρονησία στην Ινδονησία, Μαλαισία, Ινδία, Μαδαγασκάρη και δυτικά της Καραϊβικής. Αυτές οι κόκκινες κουκίδες, αυτές οι κόκκινες περιοχές, βασικά παρέχουν την τροφή και τα προς το ζην για περισσότερο από μισό δισεκατομμύριο ανθρώπων. Δηλαδή περίπου το ένα όγδοο της κοινωνίας. Και το άσχημο πράγμα είναι ότι, καθώς οι κοραλλιογενείς ύφαλοι έχουν χαθεί -- και οι επιστήμονες μας λένε ότι κάθε επίπεδο του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα πάνω από τα 350 μέρη ανά εκατομμύριο είναι υπερβολικά επιικίνδυνο για την επιβίωση αυτών των υφάλων -- δεν ρισκάρουμε μόνο την εξαφάνιση όλων των κοραλλιογενών ειδών, τα κοράλλια του θερμού νερού, δεν ρισκάρουμε μόνο το ένα τέταρτο των ειδών των ψαριών που βρίσκονται στους ωκεανούς, αλλά ρισκάρουμε τις ζωές περισσοτέρων από 500 εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν στον αναπτυσσόμενο κόσμο σε φτωχές χώρες.

Έτσι επιλέγοντας στόχους των 450 μερών ανά εκατομμύριο και επιλέγοντας δύο βαθμούς στις κλιματικές διαπραγματεύσεις, αυτό που κάναμε ήταν ότι έχουμε κάνει μια ηθική επιλογή. Στην πραγματικότητα κάναμε μία ηθική επιλογή στην κοινωνία για να μην έχουμε κοραλλιογενείς υφάλους. Λοιπόν αυτό που θα σας πω είναι ότι ίσως τα καταφέραμε. Ας το αναλογιστούμε καθώς και τι σημαίνει, αλλά σας παρακαλώ, ας μην κάνουμε παραπάνω από αυτό. Επειδή η μητέρα φύση έχει μόνο τόσες οικολογικές υποδομές και τόσο φυσικό κεφάλαιο. Δεν πιστεύω ότι μπορούμε να ανταπεξέλθουμε σε τόσες ηθικές επιλογές.

Σας ευχαριστώ.

(Χειροκροτήματα)