Η Πώλα Σερ σοβαρεύει

Η δουλειά μου είναι παιχνίδι. Και παίζω όταν σχεδιάζω. Κοίταξα και σε λεξικό για να βεβαιωθώ ότι πραγματικά αυτό κάνω, και ο ορισμός του παιχνιδιού, ήταν, πρώτον, η συμμετοχή σε μία παιδική δραστηριότητα ή δράση, και, δεύτερον, ο τζόγος. Και συνειδητοποίώ ότι κάνω και τα δυο όταν σχεδιάζω. Είμαι και παιδί και τζογαδόρος όλη την ώρα. Και πιστεύω ότι εάν δεν είσαι, τότε πιθανώς κάτι δεν πάει καλά με το πλαίσιο ή την κατάσταση στην όποια βρίσκεσαι, εάν είσαι σχεδιαστής. Αλλά είναι η σοβαρή διάσταση του που με δυσκόλεψε, και δεν μπορούσα να την καταλάβω έως ότου θυμήθηκα ένα δοκίμιο. Και είναι ένα δοκίμιο που διάβασα πριν από 30 χρόνια. Το έγραψε ο Ράσελ Μπέϊκερ, ο όποιος διατηρούσε τη στήλη "Παρατηρητής" στην εφημερίδα New York Times. Είναι ένας υπέροχος χιουμορίστας. Και θα σας διαβάσω αυτό το δοκίμιο, ή ένα απόσπασμα του, γιατί σε αυτό βρήκα μια καλή απάντηση. Ορίστε μερικές φιλικές συμβουλές.

Να είστε σοβαροί, λέει. Αυτό που εννοεί, φυσικά, είναι να φαίνεστε σοβαροί. Το να φαίνεσαι σοβαρός είναι εύκολο. Το να είσαι σοβαρός είναι δύσκολο. Τα παιδιά, σχεδόν πάντα, ξεκινούν πάντα να είναι σοβαρά, αυτό τα κάνει τόσο διασκεδαστικά, όταν τα συγκρίνουμε με ενήλικες ως ομάδα. Οι ενήλικες, γενικώς, είναι σοβαροφανείς. Στην πολιτική, ο σπάνιος σοβαρός υποψήφιος, όπως ο Άντλαϊ Στίβενσον, εύκολα χάνει από έναν σοβαροφανή, όπως τον Αίζενχάουερ. Αυτό γιατί είναι δύσκολο για τους περισσοτέρους να αναγνωρίσουν τη σοβαρότητα, που είναι σπάνια, αλλά νιώθουν πιο άνετα να δεχτούν τη σοβαροφάνεια, που είναι κοινότοπη. Το τρέξιμο που είναι κοινότοπο, και γενικά αποδεχτό ως καλό, είναι σοβαροφανές. Το πόκερ είναι σοβαρό. Η Washington, D.C. φαίνεται σοβαρή. Η Νέα Υόρκη είναι σοβαρή. Πηγαίνοντας σε εκπαιδευτικά συνέδρια, που σας μιλάνε σχετικά για το μέλλον, είναι σοβαροφανές. Το να πάτε ένα μακρύ περίπατο μόνος, στον όποιο σκαρώνετε ένα αλάνθαστο σχέδιο για να ληστέψετε το Τiffany's, είναι σοβαρό.

( Γέλιο )

Τώρα, εάν εφαρμόσω τον ορισμό του Ράσελ Μπέϊκερ για τη σοβαροφάνεια ή τη σοβαρότητα στο σχέδιο, δεν υποστηρίζει κάτι συγκεκριμένο σχετικά με την ποιότητα. Το σοβαροφανές σχέδιο είναι συχνά σημαντικό και πολύ αποτελεσματικό. Το σοβαροφανές σχέδιο είναι επίσης και κοινωνικά αποδεκτό, και γίνεται αποδεκτό από τα κατάλληλα κοινά. Είναι αυτό που ορθώς-σκεπτόμενοι σχεδιαστές και για το όποιο πασχίζουν όλοι οι πελάτες. Το σοβαρό σχέδιο, το σοβαρό παιχνίδι, είναι κάτι διαφορετικό. Πρώτον, συχνά συμβαίνει απρόοπτα, διαισθητικά, τυχαία ή συμπτωματικά. Μπορεί να επιτευχθεί μέσα από αθωότητα, ή υπεροψία, ή μέσα από εγωισμό, και κάποιες φορές μέσα από απερισκεψία. Αλλά τις περισσότερες φορές, επιτυγχάνεται με όλους εκείνους τους τρόπους τρελής ανθρώπινης συμπεριφοράς οι οποίες δεν βγάζουν κανένα νόημα.

Το σοβαρό σχέδιο είναι ατελές. Είναι γεμάτο με πρακτικούς κανόνες που προέρχονται από όταν κάτι είναι πρωτοποριακό. Το σοβαρό σχέδιο επίσης είναι, συχνά, αρκετά αποτυχημένο σε σύγκριση με τη σοβαροφανή οπτική των πραγμάτων. Αυτό γιατί η τέχνη του σοβαρού παιχνιδιού σχετίζεται με τη δημιουργικότητα, την αλλαγή, την επανάσταση, όχι την τελειότητα. Η τελειότητα συμβαίνει κατά τη διάρκεια του σοβαροφανούς παιχνιδιού. Πάντα έβλεπα καριέρες στο σχέδιο σαν σουρεαλιστικές σκάλες. Εάν κοιτάξετε τη σκάλα, θα δείτε ότι στα 20 σας τα σκαλοπάτια μεταξύ τους είναι πολύ ψηλά και η επιφάνεια τους είναι πολύ μικρή, και κάνετε τεράστιες ανακαλύψεις. Κάνετε κατά κάποιο τρόπο πολύ γρήγορα άλματα στα νιάτα σας . Αυτό, επειδή δεν γνωρίζετε τίποτα και πρέπει να μάθετε πολλά. και έτσι όλα όσα κάνετε είναι μια μαθησιακή εμπειρία και απλά ανεβαίνετε με άλματα. Όσο μεγαλώνετε, τα σκαλοπάτια μεταξύ τους είναι πιο κοντά και τα ίδια είναι πιο πλατιά, και αρχίζετε να κινείστε με αργότερο ρυθμό διότι ανακαλύπτετε λιγότερα. Και όπως μεγαλώνετε και εξασθενίζετε, κάνετε κάπως πιο προσεκτικές κινήσεις σε μια κάπως καταθλιπτική, μακριά σκάλα που σας οδηγεί στο τίποτα.

( Γέλιο )

Βρίσκω ότι γίνεται πολύ δύσκολο το να είμαι σοβαρή. Με προσλαμβάνουν για να είμαι σοβαροφανής, αλλά βρίσκω ότι, όλο και περισσότερο, γίνομαι σοβαροφανής όταν δεν χρειάζεται. Και στα 35 χρόνια εργασιακής εμπειρίας μου, Πιστεύω ότι υπήρξα πραγματικά σοβαρή τέσσερεις φορές. Και τώρα θα σας τις δείξω, γιατί προέκυψαν μέσα από πολύ συγκεκριμένες καταστάσεις. Είναι θαυμάσιο να είσαι παιδί. Λοιπόν, όταν ήμουν 20 και κάτι, δούλευα στη βιομηχανία δίσκων, σχεδιάζοντας εξώφυλλα για δίσκους στη CBS, και δεν είχα ιδέα πόσο τέλεια δουλεία είχα. Νόμιζα ότι όλοι είχαν μια τέτοια δουλειά. Και ότι, ο τρόπος με τον όποιο έβλεπα το σχέδιο και ο τρόπος με τον όποιο έβλεπα τον κόσμο το τι γινόταν γύρω μου και τα πράγματα που συνέβαιναν όταν ξεκίνησα με το σχέδιο ήταν ο εχθρός. Πραγματικά, πραγματικά, πραγματικά μισούσα τη γραμματοσειρά Helvetica. Νόμιζα ότι η γραμματοσειρά Ηelvetica ήταν η πιο καθαρή, πιο βαρετή, πιο φασιστική, πραγματικά καταπιεστική γραμματοσειρά, και μισούσα τα πάντα που ήταν σχεδιασμένα με Helvetica. Και όταν ήμουν στα φοιτητικά μου χρόνια αυτός ήταν ο τύπος σχεδίου που ήταν στη μόδα και δημοφιλές. Βασικά αυτό είναι ένα αρκετά όμορφο εξώφυλλο βιβλίου από τον Ρούντι ντε Χάρα, αλλά το μισούσα απλά, γιατί σχεδιάστηκε με Helvetiva. και το παρωδούσα. Απλά πίστευα ότι ήταν, ξέρετε, εντελώς βαρετό.

( Γέλιο )

Έτσι, ο στόχος μου στη ζωή ήταν να δημιουργήσω πράγματα που δεν ήταν φτιαγμένα από Helvetica. Και το να κάνω πράγματα που δεν ήταν φτιαγμένα από Helvetica ήταν κάπως δύσκολο γιατί έπρεπε πρώτα να τα βρεις. Και δεν υπήρχαν και πολλά βιβλία για την ιστορία του σχεδίου στις αρχές του 70. Δεν υπήρχαν, δεν υπήρχε μια πληθώρα εκδόσεων για το σχέδιο. Βασικά, έπρεπε να πάτε σε παλαιοπωλεία. Έπρεπε να πάτε στην Ευρώπη. Έπρεπε να πάτε σε μέρη για να βρείτε πράγματα. Και αυτά στα οποία ενδιαφέρθηκα ήταν η Αrt Nouveau ή το deco ή Βικτωριανή τυπογραφία, ή πράγματα που δεν είχαν καμία σχέση με τη Helvetica. Και δίδαξα στον εαυτό μου να σχεδιάζει με αυτό τον τρόπο, και αυτό ήταν στα πρώτα μου χρόνια, όταν χρησιμοποιούσα αυτά τα πράγματα με πραγματικά ανέμελους τρόπους σε εξώφυλλα δίσκων και στο σχέδιο μου. Δεν ήμουν εκπαιδευμένη. Απλά κάπως τα συνδύασα όλα αυτά μεταξύ τους. Συνδύασα Βικτωριανό σχέδιο με την ποπ, συνδύασα Αrt Nouveau με κάτι άλλο. Και τα έκανα αυτά πολυτελή πολύ εξεζητημένα εξώφυλλα δίσκων, όχι γιατί ήμουν μετά-μοντέρνα ή αναχρονιστική, γιατί δεν ήξερα τι ήταν αυτά. Απλά μισούσα την Helvetica.

( Γέλιο )

Και αυτό το είδος πάθους με οδήγησε σε πολύ σοβαρό παιχνίδι, ένα είδος παιχνιδιού που ποτέ δεν θα μπορούσα να κάνω τώρα γιατί είμαι υπερβολικά πολύ εκπαιδευμένη. Και υπάρχει κάτι όμορφο σε αυτή την μορφή νεότητας, όπου μπορείς να αφήσεις τον εαυτό σου να αναπτυχθεί και να παίζει, και να είναι πραγματικά ένα παλιόπαιδο, και μετά να κατορθώνει πράγματα. Στα τέλη της δεκαετίας του '70, όμως, αυτά τα πράγματα έγιναν γνωστά. Εννοώ, αυτά τα εξώφυλλα βρίσκονταν παντού, και ξεκίνησαν να κερδίζουν βραβεία, και ο κόσμος τα ήξερε. Και έγινα ξαφνικά μετά-μοντέρνα, και άρχισα μια καριέρα ως ... στη δικιά μου επιχείρηση. Και αρχικά επαινέθηκα γι' αυτό, μετά επικρίθηκα γι' αυτό, αλλά ήταν πλέον γεγονός, είχα γίνει σοβαροφανής. Δεν ξαναέκανα κάτι που θεωρώ σοβαρό για περίπου 14 χρόνια. Σχεδόν όλη η δεκαετία του '80 έκανα με σοβαροφάνεια τέτοια σχέδια που αναμενόταν να κάνω γιατί αυτό ήμουν, και ζούσα αυτό τον κύκλο όπου πήγαινα από το σοβαρό, στο σοβαροφανές, στο τετριμμένο, στο νεκρό, και ξεκινώντας πάλι από την αρχή.

Οπότε, εδώ ήταν η δεύτερη κατάσταση που νομίζω ότι κατάφερα να παίξω σοβαρά. Υπάρχει μια ταινία του Πωλ Νιούμαν "Ο ένορκος", που λατρεύω Δεν ξέρω πόσοι από εσάς την έχετε δει, αλλά είναι μια ομορφιά. Και στην ταινία υποδύεται έναν ξοφλημένο δικηγόρο που κατάντησε να διεκδικεί ιατρικές αποζημιώσεις. Και αναλαμβάνει, του δίνεται, για την ακρίβεια, να χειριστεί μια αγωγή επαγγελματικής κατάχρησης που φαίνεται εύκολη και καθώς προσπαθεί να ετοιμαστεί για την υπόθεση, αρχίζει να συμπονά και να ταυτίζεται με τον πελάτη του, και ξανακερδίζει το ήθος και το στόχο του, και τελικά κερδίζει την υπόθεση. Και στο βάθος της απελπισίας, στα μέσα της ταινίας, όταν φαίνεται ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει και έχει ανάγκη από αυτή την υπόθεση, χρειαζόταν πραγματικά να την κερδίσει. Υπάρχει μια σκηνή με τον Πωλ Νιούμαν μόνο, στο γραφείο του, να λέει, "Αυτή είναι η υπόθεση. Δεν υπάρχουν άλλες υποθέσεις. Αυτή είναι η υπόθεση. Δεν υπάρχουν άλλες υποθέσεις." Και σε αυτή την στιγμή της επιθυμίας και συγκέντρωσης, μπορεί να κερδίσει. Και αυτό είναι μια υπέροχη κατάσταση για να δημιουργήσεις ένα σοβαρό παιχνίδι. Και είχα μια τέτοια στιγμή το 1994 όταν συνάντησα ένα διευθυντή θεάτρου που λεγόταν Τζωρτζ Γούλφ, που με ήθελε να σχεδιάσω την ταυτότητα για το Φεστιβάλ Σαίξπηρ της Νέας Υόρκης, τότε γνωστό, και αργότερα ονομάστηκε ως Public Theater. Ξεκίνησα να δίνομαι σ' αυτή τη δουλεία με έναν τρόπο που δεν είχα ξανακάνει.

Έτσι έμοιαζαν τότε τα διαφημιστικά θεάτρου. Αυτό ήταν στις εφημερίδες και στη New York Times. Έτσι, είναι κάπως ένα σχόλιο για εκείνη την εποχή. Και το Public Theater είχε πραγματικά καλύτερη διαφήμιση από αυτό. Δεν είχε κανένα λογότυπο και καμία ταυτότητα, αλλά είχε αυτές τις πολύ εικονικές αφίσες ζωγραφισμένες από τον Πωλ Ντέϊβις. Και ο Τζωρτζ Γουλφ είχε αναλάβει έπειτα από άλλον διευθυντή και ήθελε να αλλάξει το θέατρο, και ήθελε να το κάνει μέρος της πόλης και φωνακλάδικο και ένα μέρος δεκτικό. Έτσι, ακολουθώντας την αγάπη μου για την τυπογραφία, δόθηκα σε αυτό το έργο. Και αυτό που το έκανε να διαφέρει ήταν η πληρότητά του, ότι θα γινόμουν πραγματικά η φωνή, η οπτική φωνή, ενός μέρους με έναν τρόπο που δεν είχα ξαναγίνει ποτέ πριν, όταν κάθε διάσταση του, το μικρότερο διαφημιστικό, το εισιτήριο, οτιδήποτε, ήταν σχεδιασμένο από μένα. Δεν υπήρχε κανένα πλαίσιο. Δεν υπήρχε κανένα εσωτερικό τμήμα που αναλάμβανε αυτά τα πράγματα. Για τρία χρόνια έκανα κυριολεκτικά τα πάντα, κάθε κομματάκι χαρτί, οτιδήποτε στο διαδίκτυο, που έκανε αυτό το θέατρο. Αυτή ήταν η μοναδική δουλειά, αν και έκανα και άλλες δουλειές. Το ζούσα και το ανέπνεα με ένα τρόπο με τον όποιο δεν το είχα ξανακάνει με πελάτη έως τότε. Μου έδωσε την δυνατότητα να εκφραστώ και να αναπτυχθώ. Και πιστεύω ότι, ξέρετε, όταν σας δίνεται αυτή η ευκαιρία, και είναι σπάνια, αλλά όταν σας δίνεται και έχετε αυτή δυνατότητα, είναι η στιγμή που παίζεις σοβαρά.

Και αυτά τα πράγματα, και τα κάνω ακόμα. Δουλεύω ακόμα για το Public Theater. Είμαι στο Διοικητικό του Συμβούλιο, και ακόμα ασχολούμαι μαζί του. Η κορυφαία στιγμή του Public Theater ήταν, νομίζω, το 1996, δυο χρόνια αφού το σχεδίασα, που ήταν η καμπάνια "Φέρτ' το Θόρυβο, Φέρτ' το Funk" που ήταν παντού στη Νέα Υόρκη. Αλλά κάτι συνέβει σε αυτό, και αυτό που συνέβει ήταν ότι έγινε πολύ δημοφιλές. Και αυτό ήταν η στιγμή του τέλους για οτιδήποτε σοβαρό γιατί η δημοσιότητα το κάνει σοβαροφανές. Και αυτό που συνέβει ήταν η δημιουργία ταυτότητας, και αυτή η πόλη της Νέας Υόρκης, σε ένα βαθμό, εξαφάνισε την δική μου ταυτότητα γιατί οι άνθρωποι άρχισαν να το αντιγράφουν. Εδώ βλέπετε μια διαφήμιση στη Νew York Times που δημιούργησε κάποιος για το έργο "Mind Games." Μετά βγήκε το Chicago, που χρησιμοποίησε περισσότερα γραφικά, και η ταυτότητα του Public Theater εξαφανίστηκε και κλάπηκε εντελώς, που σήμαινε ότι έπρεπε να την αλλάξω. Έτσι, την άλλαξα ώστε κάθε σεζόν να είναι διαφορετική, και συνέχιζα να κάνω αυτές τις αφίσες, αλλά ποτέ δεν είχαν αυτή την σοβαρότητα της πρώτης ταυτότητας γιατί ήταν πολύ εξατομικευμένες, δεν είχαν εκείνη τη βαρύτητα του να είναι όλα από το ίδιο "ύφασμα". Πιστεύω ότι από τότε στο Public Theater, πρέπει να έχω κάνει αρκετές ταυτότητες μεγάλων πολιτιστικών οργανισμών, και δεν πιστεύω ότι πότε, ποτέ ξανά δεν πέτυχα εκείνη τη σοβαρότητα, Τα δημιουργώ για πολύ μεγάλους, σημαντικούς φορείς στη Νέα Υόρκη.

Οι φορείς είναι επίσημοι και σοβαροφανείς, και έτσι είναι και το σχέδιο. Είναι αρτιότερα απ' ό, τι ήταν για το Public Theater, και δαπανούν περισσότερα χρήματα γι΄ αυτά, αλλά νομίζω ότι εκείνη η στιγμή έρχεται και φεύγει. Ο καλύτερος τρόπος να πετύχετε ένα σοβαρό σχέδιο, που νομίζω ότι όλοι έχουμε την δυνατότητα να το κάνουμε, είναι το να είμαστε εντελώς και απόλυτα ανειδίκευτοι για την δουλειά. Αυτό δεν συμβαίνει πολύ συχνά, αλλά συνέβει σε μένα το 2000, όταν για κάποιο λόγο, ένας μεγάλος αριθμός αρχιτεκτόνων άρχισε να με καλεί να σχεδιάσω τους εσωτερικούς χώρους θεάτρων μαζί τους, όπου θα έπαιρνα γραφικά από το περιβάλλον για να τα δουλέψω στα κτίρια. Δεν ξανακάνει μια τέτοια δουλειά. Δεν ήξερα πως να "διαβάσω" πλάνα αρχιτεκτονικής, δεν ήξερα για ποιο πράγμα μιλούσαν, και πραγματικά δεν μπορούσα να αντεπεξέρθω σε αυτή την δουλειά, μια μοναδική δουλειά, μπορούσε να διαρκέσει τέσσερα χρόνια αλλά επειδή ήμουν συνηθισμένη στην αμεσότητα του γραφικού σχεδίου, αυτός ο τρόπος προσοχής στη λεπτομέρεια ήταν πραγματικά κακό για κάποιον σαν εμένα, με σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής.

Έτσι, ήταν δύσκολο, ήταν δύσκολος δρόμος, αλλά ερωτεύτηκα την διαδικασία του να ενσωματώνω γραφικά σε αρχιτεκτονική επειδή δεν ήξερα τι έκανα. Έλεγα, "Γιατί δεν μπορούμε να σημαδέψουμε το πάτωμα;" Οι Νεοϋορκέζοι κοιτάνε τα πόδια τους. Και μετά ανακάλυψα ότι οι ηθοποιοί στην πραγματικότητα έπαιρναν της ατάκες τους από το πάτωμα, έτσι αυτά τα συστήματα σημαδιών άρχισαν να αποκτούν νόημα. Ενσωματωμένα στο κτίριο με πολύ ιδιόμορφους τρόπους. Υπήρχαν γύρω από γωνίες, ανέβαιναν στις πλευρές των κτιρίων, και ενώθηκαν με την αρχιτεκτονική. Αυτό είναι το Symphony Space στη 90η Λεωφόρο και Μπρόντγουεϊ, και η τυπογραφία είναι "κεντημένη" στο ανοξείδωτο ατσάλι και υποφωτισμένο με οπτικές ίνες. Και ο αρχιτέκτονας, Tζιμ Πόλσεκ, βασικά μου έδωσε ένα καμβά για να παίξω πάνω του με τυπογραφία. Και ήταν σοβαρό παιχνίδι. Αυτό είναι το παιδικό μουσείο στο Πίτσμπεργκ της Πενσυλβάνιας, φτιαγμένο από εντελώς ανέξοδα υλικά. Τρισδιάστατα γράμματα υποφωτισμένα με νέον Πράγματα που δεν είχα ξανακάνει, δεν είχα ξαναφτιάξει. Νόμιζα απλά ότι θα ήταν διασκεδαστικά να τα κάνω. Τοίχος Δωρητών φτιαγμένος με Lucite. Και μετά, φτηνές πινακίδες.

( Γέλιο )

Νομίζω ότι το αγαπημένο μου από αυτά ήταν αυτή η μικρή δουλειά στο Νιούαρκ του Νιού Τζέρσεϊ. Είναι μια σχολή παραστατικών τεχνών. Αυτό είναι το κτίριο, δεν είχαν χρήματα, και έπρεπε να το αναδιαμορφώσουν, και είπαν, εάν σου δώσουμε 100,000 δολάρια, τι μπορείς να κάνει με αυτό; Και έκανα λίγο δουλειά με Photoshop, και είπα, Νομίζω, ότι μπορούμε να το ζωγραφίσουμε. Και αυτό κάναμε. Και ήταν παιχνίδι. Και εδώ είναι το κτίριο. Όλα ζωγραφίστηκαν, τυπογραφία παντού, ακόμα και τις μονάδες των κλιματιστικών. Προσέλαβα άτομα που βάφουν διαμερίσματα στηριγμένοι στις πλευρές των γκαράζ για να ζωγραφίσουν πάνω στο κτίριο, και το λάτρεψαν. Μπήκαν στο πετσί του ρόλου τους, και επικεντρώθηκαν στη δουλειά πολύ σοβαρά. Συνήθιζαν να σκαρφαλώνουν πάνω στο κτίριο και μου τηλεφωνούσαν και μου έλεγαν ότι έπρεπε να διορθώσουν την τυπογραφία μου, και ότι τα κενά μου ήταν λάθος, και τα μετακινούσαν, και δημιούργησαν υπέροχα πράγματα με αυτά. Ήταν, επίσης, πραγματικά σοβαροί. Και ήταν θαυμάσιο.

Εκείνη την εποχή έκανα τα κεντρικά γραφεία του Μπλουμπέργκ η δουλειά μου είχε αρχίσει να γίνεται αποδεκτή. Ο κόσμος την αναζητούσε σε μεγάλα και ακριβά μέρη. Και αυτό άρχισε να το κάνει σοβαροφανές. Το Μπλούμπεργκ σχετιζόταν με αριθμούς, και δημιουργήσαμε μεγάλους αριθμούς στον χώρο και οι αριθμοί προβάλονταν σε μια τεράστια LED που η συνεργάτης μου, Λίζα Στράουσφελντ, είχε προγραμματίσει. Αλλά αυτό ήταν το τέλος της σοβαρότητας του παιχνιδιού, και ξεκίνησε πάλι να γίνεται σοβαροφανές. Αυτό είναι ένα πρόσφατο έργο στο Πίτσμπέργκ της Πενσυλβάνια, όπου μπόρεσα να είμαι λίγο ανέμελη. με κάλεσαν να σχεδιάσω ένα λογότυπο για αυτή τη γειτονιά, που ονομάζεται The North Side. και πίστευα ότι ήταν ανόητο για μια γειτονία να έχει λογότυπο. Βασικά νομίζω ότι είναι λίγο περίεργο. Γιατί μια γειτονιά να έχει ένα λογότυπο; Μια γειτονιά έχει κάτιτις, έχει μια ορόσημο, ένα μέρος, ένα εστιατόρια. Δεν έχει λογότυπο. Εννοώ, τι θα μπορούσε να είναι αυτό;

Έτσι έπρεπε να κάνω μια παρουσίαση στο δημοτικό συμβούλιο και στους κατοίκους της γειτονίας, και πήγα στο Πίτσμπεργκ και είπα, "Ξέρετε, αυτό που πραγματικά έχετε εδώ είναι αυτά τα περάσματα τα όποια διαχωρίζουν τη γειτονιά από το κέντρο της πόλης. Γιατί δεν τα αναδεικνύετε, και να κάνετε τις διαβάσεις ορόσημα;" Έτσι ξεκίνησα αυτή την τρελή παρουσίαση για εκείνες τις εγκαταστάσεις, πιθανές εγκαταστάσεις, πάνω σε εκείνες τις διαβάσεις κάτω από τις γέφυρες, και στεκόμουν μπροστά στο δημοτικό συμβούλιο, και ήμουν λίγο φοβισμένη, πρέπει να το ομολογήσω. Άλλα ήμουν παντελώς μη ειδική για αυτό το έργο, και τόσο πολύ γελοία, και αγνόησα τελείως το κείμενο της πρόσκλησης και νομίζω ότι το αποδέχτηκαν ολόψυχα, γιατί από την αρχή ήταν ανέμελο. Και αυτή είναι η γέφυρα που τελικά ζωγραφίζεται και ετοιμάζεται ενώ μιλάμε. Θα αλλάζει κάθε έξι μήνες, και θα αποτελεί μια καλλιτεχνική εγκατάσταση στο North Side του Πίτσμπεργκ, και κατά μεγάλη πιθανότητα θα γίνει ορόσημο για την περιοχή.

Ο Τζων Χοκενμπέρι σας μίλησε λίγο για την επώδυνη προσπάθεια μου με τη Citibank, που είναι τώρα μια σχέση 10 ετών, και ακόμα συνεργάζομαι μαζί τους. Και βασικά διασκεδάζω μαζί τους και μου αρέσουν, και νομίζω ότι είναι μια πολύ, πολύ, πολύ, πολύ, πολύ μεγάλη εταιρεία πού πραγματικά κρατάει τα γραφικά της πολύ όμορφα. Ζωγράφισα το λογότυπο για την Citibank πάνω σε χαρτοπετσέτα στην πρώτη συνάντηση. Αυτό ήταν το παιχνιδιάρικο κομμάτι του έργου. Και μετά ξόδεψα ένα χρόνο πηγαίνοντας σε μεγάλες, κουραστικές, βαρετές συναντήσεις προσπαθώντας να πουλήσω αυτό το λογότυπο σε μια μεγάλη επιχείρηση μέχρι σημείου δακρύων. Πίστευα ότι θα τρελαθώ στο τέλος του χρόνου. Κάναμε χαζές παρουσιάσεις δείχνοντας πως το λογότυπο της Citi έβγαζε νόημα, και πως προέρχονταν πραγματικά από μια ομπρέλα, και δημιουργήσαμε animations με αυτά, και πηγαίναμε μπρος-πίσω, μπρος-πίσω, μπρος-πίσω, Αλλά άξιζε τον κόπο, γιατί το αγόρασαν, και δούλεψε σε μια τόσο μεγάλη διάσταση, και είναι τόσο αναγνωρίσιμο διεθνώς, αλλά για μένα ήταν μία, πραγματικά, πολύ, πολύ καταθλιπτική χρονιά. Και για την ακρίβεια, ποτέ δεν πίστεψαν στο λογότυπο μέχρι που το χρησιμοποίησε ο Φάλον στη πολύ καλή καμπάνια του "Live Richly", και τότε όλοι το αποδέχτηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο.

Έτσι εκείνη την εποχή χρειαζόμουν κάτι σαν αντίβαρο για εκείνη την τρελή, τρελή κατάσταση όπου πήγαινα σε εκείνες τις μακρόχρονες, χαζές συναντήσεις. Και ήμουν στο εξοχικό μου, και για κάποιο λόγο ξεκίνησα να ζωγραφίζω εκείνους τους πολύ μεγάλους, δύσκολους, περίπλοκους χάρτες ολόκληρου του κόσμου, και απαριθμώντας κάθε μέρος στον πλανήτη, και βάζοντάς τα μέσα συλλαβίζοντας λάθος, και βάζοντας τα σε λάθος σημεία, και ελέγχοντας απόλυτα την πληροφορία και ξετρελαινόμουν απόλυτα και ολοκληρωτικά με αυτό. Αρχικά χρειαζόμουν γύρω στους έξι μήνες, αλλά μετά άρχισα να τα κάνω πιο γρήγορα. Εδώ είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες. Κάθε ξεχωριστή πόλη των Ηνωμένων Πολιτειών είναι εδώ. Και βρισκόταν σε έκθεση για περίπου οχτώ μήνες στο Κούπερ-Χιούϊτ, και κόσμος πήγαινε να το δει και θα έδειχναν ένα σημείο του χάρτη και θα έλεγαν, "Α, έχω πάει εδώ." Και, βέβαια, δεν μπορούσαν να είχαν πάει εκεί, γιατί ήταν σε λάθος σημείο. ( Γέλιο ) Αλλά αυτό που μου άρεσε ήταν, ότι έλεγχα τη δική μου περίεργη πληροφορία, και δημιουργούσα την δική μου παλέτα πληροφοριών, και ήμουν απόλυτα και ολοκληρωτικά μέσα σε ένα παιχνίδι. Μία από τις αγαπημένες μου ήταν αυτή η ζωγραφιά που έκανα για την Φλόριντα μετά τις εκλογές του 2000 που έχει τα αποτελέσματα των εκλογών γύρω από το νερό. Το διατηρώ ως αποδεικτικό στοιχείο.

( Γέλιο )

Κάποιος ήρθε στο σπίτι μου και είδε τις ζωγραφιές και τις πρότεινε σε μια γκαλερί, και είχα την πρώτη μου έκθεση πριν δυόμιση χρόνια, και έδειχνα αυτές τις ζωγραφιές που σας δείχνω τώρα. Και μετά κάτι αστείο συνέβει ... πουλήθηκαν. Πουλήθηκαν γρήγορα, και έγιναν αρκετά δημοφιλή. Ξεκινήσαμε να κάνουμε εκτυπώσεις από αυτά. Αυτό είναι το Μανχάταν, μια από τις σειρές. Αυτό είναι μια εκτύπωση από τις Ηνωμένες Πολιτείες που κάναμε σε κόκκινο, λευκό και μπλε. Ξεκινήσαμε να κάνουμε αυτές τις μεγάλες μεταξοτυπίες, και άρχισαν να πουλιούνται επίσης. Έτσι, η γκαλερί με ήθελε για ακόμα μία έκθεση σε δυο χρόνια, που σήμαινε ότι θα έπρεπε πραγματικά να ζωγραφίσω όλους αυτούς του πίνακες πολύ πιο γρήγορα από ποτέ. Και, άρχισαν να γίνονται πιο πολιτικοί, και επέλεγα περιοχές οι όποιες εμφανίζονταν στις ειδήσεις ή για τις όποιες είχα κάποιο προαίσθημα, και άρχισα να κάνω αυτά τα πράγματα.

Και μετά συνέβει αυτό το αστείο πράγμα. Ανακάλυψα ότι πλέον δεν το διασκέδαζα. Βρισκόμουν σε ένα σοβαροφανές τοπίο όπου εκπλήρωνα μια προσδοκία. για μια έκθεση, που δεν ήταν το σημείο εκκίνησής μου. Έτσι, αν και έγιναν πολύ επιτυχημένα, ξέρω πως να τα φτιάχνω, δεν είμαι αρχάρια, και πλέον δεν είχαν σοβαρότητα, έγιναν σοβαροφανή. Και αυτή είναι μια τρομακτική συνειδητοποίηση, όταν ξεκινάς κάτι και αυτό αλλάζει με αυτό τον τρόπο, γιατί αυτό σημαίνει ότι το μόνο που σας απομένει είναι να πάτε πίσω και να βρείτε το επόμενο πράγμα που μπορείτε να κάνετε, που μπορείτε να δημιουργήσετε, για το όποιο δεν ξέρετε τίποτα, για το όποιο μπορείτε να είστε αλαζονικοί, για το όποιο μπορείτε να αποτύχετε, και για το όποιο μπορείτε να φέρεστε ανέμελα. Γιατί σε τελική ανάλυση, έτσι αναπτύσσεστε, και αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία.

Έτσι, βρισκομαι σε αυτό το σημείο, ( Γέλιο ) και απλά θα ανατινάξω την σκάλα . Σας ευχαριστώ πολύ.