Ο Πωλ Μπένετ βρίσκει ότι το ντιζάιν κρύβεται στις λεπτομέρειες

Γεια! Αυτό είναι το "γεια" στη γραμματοσειρά Bauer Bodoni για τους μανιακούς με την τυπογραφία, ανάμεσά μας. Μία από τις ενότητες που επικοινωνήθηκε δυνατά και καθαρά τις τελευταίες δυο μέρες είναι η ανάγκη εναρμόνισης με εκείνο που θέλει ο Μεγάλος -- θέτοντας τον "Μεγάλο" ως τον οργανισμό, το σύστημα, τη χώρα -- κι εκείνο που θέλει ο "Μικρός" -- το άτομο, ο άνθρωπος. Και πως τα φέρνεις αυτά τα δύο κοντά; Ο Τσάρλι Λέντμπετερ, χτες, μίλησε νομίζω πολύ εύγλωττα γι' αυτή την ανάγκη να φέρεις τους καταναλωτές, να φέρεις τους ανθρώπους στην διαδικασία του να δημιουργήσουν πράγματα. Κι είναι αυτό για το οποίο θέλω να σας μιλήσω σήμερα. Προσκαλώντας λοιπόν τον Μικρό να διευκολύνει και να δημιουργήσει τον Μεγάλο, σε αυτό νομίζω πιστεύουμε -- σε αυτό πιστεύω εγώ, και σε αυτό κατά κάποιο τρόπο δίνουμε ζωή μέσω του ότι κάνουμε στην ΙΝΤΕΟ.

Ονομάζω το πρώτο κεφάλαιο -- χάριν των Βρετανών στην αίθουσα -- "Αποκαλύπτοντας το Προφανές". Συχνά, οι καλές ιδέες είναι τόσο μπροστά στα μάτια σου που σου διαφεύγουν. Και νομίζω, πολλές φορές, ότι απλά κρατάμε τον καθρέφτη μπροστά στους πελάτες μας, και λέμε "Να, κοίτα τι συμβαίνει". Κι αντί να μιλάω γι' αυτό θεωρητικά, νομίζω καλύτερα να σας δείξω ένα παράδειγμα. Μας ζητήθηκε από ένα μεγάλο σύστημα υγείας στη Μινεσότα να τους περιγράψουμε πώς ήταν η εμπειρία των ασθενών. Και νομίζω ότι περίμεναν -- είχαν συνεργαστεί με πολλούς συμβούλους στο παρελθόν -- νομίζω ότι περίμεναν κάποιο απαίσιο οργανόγραμμα με χιλιάδες φούσκες και συστημικά, αυτό, εκείνο και το άλλο, κι όλα αυτά τα ηλεκτρονικά. Ή ακόμα χειρότερα, κάποιο φρικτό Πάουερ πόιντ με ΟυάοΔιαγράμματα κάθε είδους, ο θεός ξέρει τίνος πράγματα.

Το πρώτο πράγμα ουσιαστικά, που μοιραστήκαμε μαζί τους, ήταν αυτό. Θα το παίζω αυτό μέχρι να διαλυθούν τα μάτια σας. 59 δευτερόλεπτα του φιλμ. 1 λεπτό και 59''. 3:19 Νομίζω ότι κάτι συμβαίνει εδώ. Ίσως εμφανιστεί ένα κεφάλι σε κανά δευτερόλεπτο. 5:10 5:58 6:20 Τους δείξαμε όλο το απόσπασμα, κι ήταν όλοι "τι είναι αυτό;" Και η ουσία είναι ότι, όταν μένεις ξαπλωμένος σε ένα κρεββάτι νοσοκομείου όλη μέρα, το μόνο που κάνεις είναι να κοιτάζεις το ταβάνι, πραγματικά χάλια εμπειρία. Και απλώς βάζοντας τον εαυτό σου στη θέση του ασθενή --

αυτός είναι ο Κριστιάν, που δουλεύει μαζί μας στη Ideo. Ξάπλωσε απλώς στο νοσοκομειακό κρεββάτι, και κοίταζε τα πλακάκια πολυστερίνης στο ταβάνι για πάρα πολύ ώρα. Έτσι είναι να είσαι ασθενής σε νοσοκομείο. Και τους συνέβη ξέρετε, η αποκάλυψη του προφανούς. Ω, θέε μου. Κοιτάζοντας λοιπόν την κατάσταση από την σκοπιά του ατόμου σε αυτή -- αντίθετα από τη παραδοσιακή τοποθέτηση του οργανισμού σε αυτή -- ήταν για εκείνους τους τύπους, μεγάλη αποκάλυψη. Κι αυτό υπήρξε καταλυτικό για εκείνους. Ανέλαβαν λοιπόν, αμέσως δράση. Είπαν, ναι, δεν πρόκειται για αλλαγές στο σύστημα. Δεν χρειάζεται να κάνουμε τεράστια, γελοία πράγματα. Πρόκειται για μικρά πράγματα που μπορούν να κάνουν πολύ μεγάλη διαφορά.

Ξεκινήσαμε λοιπόν πρωτοτυπώντας σε πολύ μικρά πράγματα που μπορούσαμε να κάνουμε για να έχουμε τεράστιο αντίκτυπο. Το πρώτο που κάναμε, ήταν να πάρουμε ένα καθρέφτη ποδηλάτου και το κολλήσαμε με ταινία, σε ένα νοσοκομειακό φορείο, ώστε όταν σε πηγαινο-έφερνε η νοσοκόμα ή ο γιατρός, μπορούσες να κάνεις μια κουβέντα μαζί τους. Μπορούσες κάπως να τους βλέπεις από τον πλαϊνό σου καθρέφτη, κι αυτό δημιουργούσε μια μικρή ανθρώπινη αλληλεπίδραση. Πολύ μικρό παράδειγμα του τί μπορούσαν να κάνουν. Το ενδιαφέρον ήταν, ότι οι ίδιες οι νοσοκόμες μπήκαν στη δράση -- είπαν εντάξει, θα το υποστηρίξουμε. Τι μπορούμε να κάνουμε; Το πρώτο που έκαναν, ήταν να διακοσμήσουν το ταβάνι. Που ήταν πραγματικά -- Το έδειξα στη μητέρα μου αυτό, πρόσφατα. Και νομίζω ότι τώρα η μητέρα μου πιστεύει ότι είμαι κάτι σαν διακοσμητής εσωτερικών χώρων. Ότι από αυτό ζω, κάτι σαν τον Λόρενς Λιούελιν - Μπόουεν. Όχι κι η καλύτερη σχεδιαστική λύση στον κόσμο. για εμάς τους σκληροπυρηνικούς σχεδιαστές, αλλά ωστόσο, μια υπέροχη φιλεύσπλαχνη λύση για ανθρώπους. Πράγματα που ξεκίνησαν να κάνουν οι ίδιοι -- όπως το να αλλάξουν το δάπεδο στο δωμάτιο του ασθενούς που δήλωνε, "Αυτό είναι το δωμάτιό μου. Αυτός είναι ο προσωπικός μου χώρος" -- ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα σχεδιαστική λύση στο πρόβλημα.

Έμπαινες λοιπόν από τον δημόσιο χώρο σε ιδιωτικό χώρο. Κι άλλη μια ιδέα, που ήρθε από μια από τις νοσκοκόμες -- την οποία λατρεύω -- ήταν ότι πήραν τους κλασσικούς, εταιρικούς λευκούς πίνακες, τους τοποθέτησαν σε έναν από τους τοίχους του δωματίου του ασθενή, κι έβαλαν αυτό το αυτοκόλλητο εδώ. Μπορούσες λοιπόν να μπεις στο δωμάτιο και να γράψεις μηνύματα για τον ασθενή που βρισκόταν εκεί, πράγμα πολύ ευχάριστο. Έτσι, μικρές, μικρές, μικρές λύσεις που είχαν τεράστιο αντίκτυπο. Ήταν νομίζω ένα πολύ, πολύ ωραίο παράδειγμα.

Δεν είναι και πολύ καινούργια ιδέα, το να βλέπεις ευκαιρίες στα πράγματα που βρίσκονται γύρω σου και ξαφνικά να τις μετατρέπεις σε λύση. Η ιστορία της ανακάλυψης βασίζεται σε αυτό. Αυτό θα το διαβάσω γιατί θέλω να πω τα ονόματα σωστά. Η Τζόαν Γκανζ Κούνι είδε την κόρη της -- κατέβηκε μια Κυριακή πρωί, είδε την κόρη της να παρακολουθεί το δοκιμαστικό σήμα, περιμένοντας να ξεκινήσουν τα πρωινά προγράμματα κι από αυτό προέκυψε το "Σουσάμι άνοιξε". Ο Μάλκομ ΜακΛιν ταξίδευε από την μια χώρα στην άλλη και αναρωτιόταν γιατί έπαιρνε τόσο χρόνο να βάλουν τα κιβώτια πάνω στο πλοίο. Και εφηύρε το εμπορευματοκιβώτιο. Ο Τζορτζ ντε Μεστράλ -- αυτά δεν είναι μαμούνια πάνω σε σανδάλια Birkenstock -- πήγε τον σκύλο του βόλτα σε ένα λιβάδι και γέμισε κολλιτσίδες, αυτά τα μικρά, αγκαθωτά πράματα, κι έτσι προέκυψε το Βέλκρο.

Και τέλος, για τους Βρετανούς, ο Πέρσι Σο -- μεγάλη Βρετανική εφεύρεση -- είδε τα μάτια της γάτας στην άκρη του δρόμου, στο δρόμο για το σπίτι ένα βράδυ κι από αυτό προέκυψαν τα ανακλαστικά. Υπάρχει ολόκληρη διαδοχή πραγμάτων που γίνονται χρησιμοποιώντας τα μάτια, βλέποντας πράγματα για πρώτη φορά, με φρέσκια ματιά και χρησιμοποιώντας τα ως ευκαιρία για να δημιουργείς νέες πιθανότητες. Δεύτερον, χωρίς να θέλω να ακουστώ πολύ ζεν, έχω μια παράθεση απ' τον Βούδα: "Το να βρίσκεις τον εαυτό σου στα περιθώρια, κοιτάζοντας στις άκρες των πραγμάτων, είναι πολλές φορές ένα ενδιαφέρον σημείο να ξεκινήσεις". Η θολή ματιά τείνει να παράγει, πιστεύω, θολές λύσεις. Έχοντας λοιπόν τα μάτια ορθάνοιχτα, χρησιμοποιώντας την περιφερειακή σας όραση, είναι ένας ενδιαφέρων τρόπος να ψάχνεις για ευκαιρίες.

Ξανά, ένα ιατρικό παράδειγμα εδώ. Μας ζητήθηκε από έναν παραγωγό συσκευών -- έχουμε κατασκευάσει το Παλμ Πάιλοτ και το Τρέο. έχουμε δημιουργήσει πολύ σέξι τεχνολογία στην Ιντέο -- το είδαν αυτό και ήθελαν μια σέξι τεχνολογική συσκευή για ιατρικά διαγνωστικά. Αυτή είναι μια συσκευή που χρησιμοποιεί η νοσοκόμα όταν κάνουν μια διαδικασία για την σπονδυλική στήλη στο νοσοκομείο. Ζητάνε από τις νοσοκόμες να εισάγουν δεδομένα. Και είχαν αυτό το όραμα με τη νοσοκόμα, να χειρίζεται αυτή την αλουμινένια συσκευή και φαινόταν πολύ γκατζετο - λάγνο όλο αυτό. Όταν πήγαμε και παρακολουθήσαμε την διαδικασία -- και θα την εξηγήσω αμέσως -- έγινε πολύ προφανές ότι υπήρχε μια ανθρώπινη διάσταση σε αυτό που δεν αναγνώριζαν. Όταν εισάγουν μια βελόνα δέκα εκατοστών στη σπονδυλική σου στήλη -- η οποία ήταν η διαδικασία που αφορούν τα δεδομένα αυτής της συσκευής, πρόκειται για διαχείριση του πόνου -- είσαι κατατρομαγμένος, φρικάρεις. Και το πρώτο πράγμα που λίγο - πολύ έκανε κάθε νοσοκόμα, ήταν να κρατάει το χέρι του ασθενή για παρηγοριά. Μια ανθρώπινη χειρονομία -- η οποία καθιστούσε την καταχώρηση δεδομένων και με τα δύο χέρια εντελώς αδύνατη.

Αυτό λοιπόν που σχεδιάσαμε, πολύ λιγότερο σέξι αλλά πολύ περισσότερο ανθρώπινο και πρακτικό, ήταν αυτό. Έτσι λοιπόν, δεν είναι Παλμ Πάιλοτ με καμία φαντασία, αλλά έχει μια ροδέλα στο πλάι ώστε να τα κάνεις όλα με το ένα χέρι. Έτσι, επιστρέφοντας πάλι σε αυτό -- η ιδέα μιας μικρής ανθρώπινης χειρονομίας υπαγόρευσε το σχεδιασμό αυτού του προϊόντος. Και πιστεύω είναι πολύ, πολύ σημαντικό. Νάτη πάλι η ιδέα του εναλλακτικού τρόπου αντιμετώπισης. Χρησιμοποιούμε τη φράση "εναλλακτικός τρόπος αντιμετώπισης" πολύ, ας πούμε, το να κοιτάμε γύρω μας. Κοιτούσα τι γίνεται γύρω από το TED και παρακολουθούσα να συμβαίνουν όλα αυτά ενώ βρισκόμουν εκεί. Η ιδέα του τρόπου με τον οποίο οι άνθρωποι σκαρώνουμε λύσεις στη ζωή μας-- και αυτά που κάνουμε στον περιβάλλοντα χώρο μας που είναι κάπως υποσυνείδητα αλλά έχουν τεράστια προοπτική -- είναι κάτι που ψάχνουμε πολύ.

Γράψαμε πρόσφατα ένα βιβλίο, νομίζω θα το έχετε λάβει, που λέγεται "Πράξεις Χωρίς Σκέψη;" Πρόκειται για όλα αυτά που ο κόσμος κάνει χωρίς να σκέφτεται, τα οποία έχουν τεράστιο σκοπό και ευκαιρία. Γιατί όλοι ακολουθούμε τη λωρίδα στο δρόμο; Αυτή είναι μια φωτογραφία του μετρό της Ιαπωνίας. Οι άνθρωποι υποσυνείδητα ακολουθούμε πράγματα, παρόλο που δεν ξέρουμε γιατί. Γιατί στοιχίζουμε το τετράγωνο κουτάκι από 'το γάλα στο τετράγωνο κάγκελο; Διότι κατά κάποιον τρόπο πρέπει -- επιβάλλεται να το κάνουμε. Δεν ξέρουμε γιατί, όμως το κάνουμε. Γιατί τυλίγουμε το κορδόνι από το φακελάκι τσαγιού γύρω από τη λαβή της κούπας; Ξανά, χρησιμοποιούμε τον κόσμο γύρω μας για να δημιουργήσουμε τις δικές μας σχεδιαστικές λύσεις. Και πάντα λέμε στους πελάτες μας: "Πρέπει να το δεις αυτό. Είναι πολύ σηματικό υλικό. Είναι πραγματικά ουσιώδες υλικό". Είναι ο κόσμος που σχεδιάζει τις ίδιες του τις εμπειρίες. Μπορείς να αντλήσεις κάτι μέσα από αυτό. Υποθέτουμε ότι επειδή υπάρχει ένας στύλος στον δρόμο, μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε, έτσι παρκάρουμε το καρότσι για τα ψώνια εκεί. Βρίσκεται εκεί για δική μας χρήση, μέχρι κάποιον βαθμό.

Έτσι, ξανά, εκμεταλλευόμαστε το περιβάλλον μας για να κάνουμε όλα αυτά τα διαφορετικά πράγματα. Εκμεταλλευόμαστε άλλες εμπειρίες -- πέρνουμε ένα αντικείμενο και το αλλάζουμε σε κάτι άλλο. Κι αυτό είναι το αγαπημένο μου. Η μητέρα μου συνήθιζε να μου λέει, "Απλώς επειδή η αδελφή σου βουτάει στη λίμνη, δε σημαίνει ότι πρέπει να το κάνεις κι εσύ". Αλλά φυσικά, όλοι το κάνουμε. Όλοι ακολουθούμε ο ένας τον άλλο κάθε μέρα. Έτσι, υποθέτει κανείς ότι επειδή κάποιος άλλος έκανε κάτι, δίνεται η άδεια και σε αυτόν να κάνει το ίδιο. Και υπάρχει σχεδόν συνέχεια γύρω μας αυτού του είδους το οπτικό σήμα. Εννοώ, οι πλαστικές σακκούλες σημαίνουν "Το παρκόμετρο είναι εκτός λειτουργίας". Και όλοι, λίγο πολύ, ξέρουμε να διαβάζουμε αυτά τα σήματα. Όλοι συνομιλούμε μεταξύ μας μέσω αυτού του ανεπτυγμένου οπτικά τρόπου χωρίς να συνειδητοποιούμε τί κάνουμε. Το τρίτο μέρος είναι η ιδέα της άγνοιας, που συνειδητά πηγαίνεις πίσω στην αρχή. Μιλάω για διαρκείς αυθόρμητες καταστάσεις. Σα να έχεις μυαλό αρχάριου, καθαρίζοντας την σκέψη σου και βλέποντας τα πράγματα με φρέσκια ματιά.

Ένας φίλος μου ήταν σχεδιαστής στην ΙΚΕΑ, και το αφεντικό του ζήτησε να τον βοηθήσει να σχεδιάσει ένα σύστημα αποθήκευσης για παιδιά. Αυτή είναι η βιβλιοθήκη Billy -- το μεγαλύτερο σε πωλήσεις προϊόν της ΙΚΕΑ. Συναρμολογήστε την με ένα σφυρί, ή και με ένα παπούτσι, αν ήμουν στη θέση σας, επειδή είναι αδύνατο να συναρμολογηθεί. Όμως πουλάει πολύ. Πως να το επαναλάβουμε αυτό, αλλά για παιδιά; Στην πραγματικότητα εάν παρακολουθήσεις τα παιδιά, δεν σκέφτονται πράγματα όπως η αποθήκευση σε διάταξη. Τα παιδιά αισθάνονται ελεύθερα να κάνουν πράγματα με πολύ διαφορετικό τρόπο. Τα παιδιά ζουν επάνω σε πράγματα. Ζουν κάτω από πράγματα. Ζουν γύρω από πράγματα, Η σχέση τους λοιπόν με την αντίληψη του χώρου, και η σκέψη τους σχετικά με την αποθήκευση είναι τελείως διαφορετική. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις -- εδώ είναι ο Γκράχαμ, ο σχεδιαστής -- είναι να μπείς στη θέση τους. Και νάτος λοιπόν, κάθεται κάτω απ' το τραπέζι. Τι προκύπτει λοιπόν από αυτό; Αυτό είναι το σύστημα αποθήκευσης που σχεδίασε. Τι είναι αυτό λοιπόν; Σας ακούω να ρωτάτε. Όχι δεν ρωτάτε.

(Γέλια)

Νάτο, και νομίζω ότι είναι μια ιδιαίτερα χαριτωμένη λύση. Είναι βλέπετε, ένας τελείως διαφορετικός τρόπος να κοιτάζεις την κατάσταση. Είναι μια εντελώς ενσυναισθηματική λύση -- εκτός από το γεγονός ότι στο αρκουδάκι δεν αρέσει και πολύ.

(Γέλια)

Όμως ένας πολύ ωραίος τρόπος να επαναπροσδιορίζεις το συνηθισμένο, και νομίζω αυτός είναι ένας τέτοιος. Και να μπαίνεις στη θέση του άλλου, και νομίζω είναι μια από τις ενότητες που άκουσα ξανά από αυτό το συνέδριο είναι πώς βάζουμε τον εαυτό μας στη θέση των άλλων ανθρώπων και αισθανόμαστε πραγματικά ότι αισθάνονται; Και να χρησιμοποιούμε αυτή τη πληροφορία για να τροφοδοτούμε λύσεις; Και νομίζω ότι περί αυτού πρόκειται. Τελευταία ενότητα: το πράσινο περιβραχιόνιο. Όλοι έχουμε τέτοιο. Γι' αυτό πρόκειται. Εννοώ ότι αφορά το να διαλέγεις μάχες αρκετά μεγάλες ώστε να έχουν σημασία αλλά αρκετά μικρές ώστε να κερδίζεις. Και πάλι, ένα από τα θέματα που προέκυψαν δυνατά και καθαρά σε αυτό το συνέδριο είναι: Από πού ξεκινάμε; Πώς ξεκινάμε; Τί κάνουμε για να ξεκινήσουμε; Μας ζητήθηκε λοιπόν να σχεδιάσουμε μια αντλία νερού για μια εταιρεία που ονομάζεται ΑπροΤεκ, στην Κένυα. Τώρα ονομάζονται ΚικΣταρτ.

Και πάλι, σαν σχεδιαστές, θέλαμε να φτιάξουμε κάτι απίστευτα όμορφο και περάσαμε πολύ ώρα να σκεφτόμαστε το σχήμα. Και αυτό ήταν τελείως άσχετο. Όταν βάλεις τον εαυτό σου στη θέση αυτών των ανθρώπων, πράγματα όπως το ότι πρέπει να μπορεί να διπλώνει και να χωράει σε ένα ποδήλατο, γίνονται πολύ πιο σχετικά από το ίδιο το σχήμα. Ο τρόπος κατασκευής του, πρέπει να γίνεται με ντόπιες κατασκευαστικές μεθόδους και εγχώρια υλικά. Έπρεπε λοιπόν να το δούμε αποκλειστικά από τη σκοπιά του χρήστη. Έπρεπε να μεταφερθούμε εντελώς στον κόσμο τους. Αυτό λοιπόν που δείχνει σαν ένα ατσούμπαλο προϊόν είναι στην πραγματικότητα, απίστευτα χρήσιμο. Αντλείς καθώς ανεβοκατεβαίνεις, όπως στο μηχάνημα γυμναστικής - στέπερ. Τα παιδιά μπορούν να το χειριστούν. Οι ενήλικες επίσης. Όλοι το χειρίζονται. Μετατρέπει αυτούς τους τύπους -- πάλι, ένα από τα θέματα -- τους μετατρέπει σε επιχειρηματίες.

Αυτοί οι τύποι το χρησιμοποιούν με μεγάλη επιτυχία. Και για εμάς, ήταν υπέροχο επειδή κέρδισε ένα σωρό βραβεία ντιζάιν. Έτσι κατορθώσαμε να συμβιβάσουμε τις ανάγκες της εταιρείας ντιζάιν, τις ανάγκες των ατόμων στην εταιρεία, να νιώσουμε καλά για ένα προϊόν που εμείς σχεδιάσαμε, και τις ανάγκες των ατόμων για των οποίων σχεδιάστηκε. Νάτο, αντλώντας νερό από τα 9 μέτρα. Λοιπόν σαν τελική χειρονομία μοιράσαμε δωρεάν αυτά τα βραχιόλια σε όλους σας σήμερα το πρωί. Κάναμε μια δωρεά εκ μέρους όλων των εδώ παρευρισκομένων για να πάρει μπρος, χωρίς πρόθεση για λογοπαίγνιο (Kick Start = παίρνω μπρος) το επόμενο έργο τους. Επειδή, και πάλι, πιστεύουμε, στο να περνάμε από τα λόγια στις πράξεις. Αισθανόμαστε ότι αυτό είναι μια σημαντική χειρονομία. Μοιράσαμε λοιπόν δωρεάν βραχιόλια. Το μικρό είναι το νέο μεγάλο. Ελπίζω ότι όλοι θα τα φορέσετε. Αυτό ήταν λοιπόν. Σας ευχαριστώ.

(Χειροκρότημα)