Η Πάολα Αντονέλι αντιμετωπίζει το σχεδιασμό (ντιζάιν) ως τέχνη

Όσοι από εμάς πιστεύουν στον παράδεισο έχουν μια ιδέα για το πως θα ήταν ο παράδεισος. Και στη δική μου ιδέα, ο παράδεισος είναι η ικανοποιημένη περιέργεια. Σκέφτομαι τον παράδεισο σαν ένα πραγματικά αναπαυτικό σύννεφο, όπου μπορώ απλά να ξαπλώσω -- μπρούμυτα, όπως όταν έβλεπα τηλεόραση όταν ήμουν παιδί, με τους αγκώνες ψηλά. Και μπορώ βασικά να κοιτάξω όπου θέλω -- να δω όποια ταινία που ήθελα πάντα να δω. Και στο ίδιο είδος ονειρικής κατάστασης που νιώθετε μερικές φορές στο μετρό, στη Νέα Υόρκη, όταν διαβάζετε, υπάρχει κάτι πολύ κατευναστικό και άνετο.

Το αστείο, λοιπόν, είναι ότι ζω μια τέτοιου είδους ζωή, κατά έναν τρόπο. Επειδή ανακάλυψα -- μου πήρε λίγο καιρό να το καταλάβω, αλλά όταν ανακάλυψα, περίπου στα 24 μου, ότι ήμουν πολύ πιο άνετα με τα αντικείμενα παρά με τους ανθρώπους, τελικά αποφάσισα να ασπαστώ αυτό το πάθος. Και κατά βάση ζω τη ζωή μου σε μια τέτοια ονειρική κατάσταση. Και κοιτάζω τριγύρω, και ό,τι βλέπω είναι απλά η αρχή μιας μεγάλης ιστορίας.

Για να σας δώσω ένα παράδειγμα: αυτή είναι η έκθεση "Ταπεινά αριστουργήματα," όπως ήταν στο ΜοΜΑ το 2004. Ήμασταν στο Κουίνς. Χτίζαμε το μεγάλο, μεγάλο, μεγάλο, μεγάλο κτήριο στο Μιντ-Tάουν (Μανχάταν) κι έτσι ήμασταν στον μικρό, μικρό, μικρό ερημότοπο. Αυτή ήταν μία από τις πιο διασκεδαστικές στιγμές στην καριέρα μου.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η γραμματοσειρά -- η γραμματοσειρά είναι Helvetica. Είναι τα 50α της γενέθλια φέτος. Κι έτσι άρχισα να σκέφτομαι: τον Μαξ Μίεντινγκερ (δημιουργός της Helvetica), και όλους εκείνους τους Ελβετούς σχεδιαστές μαζί, να προσπαθούν να ξεπεράσουν τη γραμματοσειρά Akzidenz Grotesk, και να επινοήσουν μια καινούργια χωρίς πατούρες. Και η ταινία αρχίζει ήδη να παίζει μέσα στο κεφάλι μου. Και βέβαια, μπορείτε να φανταστείτε ότι με τα "Ταπεινά Αριστουργήματα" ήταν το ίδιο πράγμα επί εκατό. Και πραγματικά ελπίζω, παρεμπιπτόντως, ότι ο πραγματικός στόχος της έκθεσης θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα σε εσάς.

Η έκθεση είχε σκοπό να κάνει τα παιδιά να σκεφτούν να φτιάξουν -- ξέρετε, όταν κάνουν εργασίες στο σπίτι; Αντί να έχουν ένα δίσκο με δύο μπιζέλια, ήλπιζα ότι θα πήγαιναν στο ντουλάπι της κουζίνας, ή στην τσάντα της μαμάς τους, και ότι θα έκαναν τη δική τους συλλογή σχεδίων μουσειακής ποιότητας σε ένα δίσκο.

Κι έτσι όλοι πάντα προτείνουν καινούργια "Ταπεινά Αριστουργήματα." Και στο ΜοΜΑ βγάζουμε μερικά βιβλία -- μόνο για να προτείνουν οι άνθρωποι τα δικά τους "Ταπεινά Αριστουργήματα." Και όταν κάνεις κάτι τέτοιο, συνήθως παίρνεις 80% πορνό και 20% πραγματικές προτάσεις. Και αντ' αυτού, ήταν όλες -- σχεδόν -- όλες καλές προτάσεις.

Και εμφανίστηκε πολύς εθνικισμός. Για παράδειγμα, δεν ήξερα ότι οι Ισπανοί εφηύραν τη σφουγγαρίστρα -- αλλά ήταν πολύ περήφανοι. Έτσι κάθε Ισπανός έλεγε "la frego" (η σφουγγαρίστρα) και οι Ιταλοί την πίτσα. Και ήθελα να σας δείξω, επίσης, τις προτάσεις από το Κεντάκι που είναι αρκετά καλές: είχαν το ποτό moonshine, απορρυπαντικά πλυντηρίου και την κόλλα liquid nails.

Και το συνεχίζω, και πήρα -- (Γέλια) -- επίσης, αυτή την πρόταση από το Μιλάνο: είναι το οδόφραγμα μας, το οποίο ονομάζουμε panettone (είδος κέικ), και είναι ζωγραφισμένο -- ξέρετε, είναι αυτά τα όμορφα συμπαγή πράγματα που βλέπετε παντού στο Μιλάνο να ορίζουν όλες τις λωρίδες κυκλοφορίας. Σκεφτείτε λοιπόν το δικό σας. Στείλτε τα, αν θέλετε -- είναι πάντα ευπρόσδεκτα.

Αλλά μια τέτοια έκθεση με έκανε να καταλάβω ακόμα περισσότερο αυτό που σκεφτόμουν εδώ και 13 χρόνια, από τότε που πήγα στο ΜοΜΑ. Είμαι Ιταλίδα. Στην Ιταλία, το ντιζάιν είναι φυσιολογικό. Ξέρετε, διαφορετικά κομμάτια του κόσμου έχουν δεξιοτεχνία σε διαφορετικά πράγματα. Ήμουν πρόσφατα στην Αργεντινή και την Ουρουγουάη, και ο τρόπος που χτίζουν εξ ορισμού σπίτια στη χώρα είναι ένας υπέροχος μοντερνισμός που δε βλέπουμε αλλού, αλλά η σύγχρονη τέχνη ήταν απαίσια.

Στην Ιταλία -- στο Μιλάνο, ειδικά -- η σύγχρονη τέχνη δεν έχει τόσο πολύ θέση. Αλλά το ντιζάιν -- ω, Θεέ μου. Αυτά που βρίσκετε στο γωνιακό κατάστημα, χωρίς να πάτε σε κανένα φανταχτερό μαγαζί, είναι το είδος του εκλεπτυσμένου σχεδιασμού που κάνει του πάντες να πιστεύουν ότι είμαστε όλοι τόσο "σοφιστικέ" Είναι απλά αυτό που βρίσκεις στο κατάστημα.

Και η Νέα Υόρκη έχει ενός άλλου είδους δεξιοτεχνία στην σύγχρονη τέχνη. Πάντα εκπλήσσομαι -- τρίχρονα που ξέρουν ποίος είναι ο Ρίτσαρντ Σέρρα (γλύπτης) και σε πηγαίνουν στις γκαλερί. Αλλά το ντιζάιν, για κάποιο λόγο, ακόμα συγχέεται με τη διακόσμηση. Είναι πραγματικά ενδιαφέρον. Αυτό που πολλοί άνθρωποι σκέφτονται όταν λέω τη λέξη "ντιζάιν", είναι αυτό τον υπερβολικό σχεδιασμό -- σε αυτή την περίπτωση, είναι εσκεμμένα υπερβολικός -- αλλά διακόσμηση, εσωτερική διακόσμηση Σκέφτονται κάποιον να διαλέγει υφάσματα.

Το ντιζάιν μπορεί να είναι εκείνο, φυσικά, αλλά μπορεί να είναι και αυτό. Μπορεί να είναι μια σχολή σχεδιασμού στην Ιερουσαλήμ που προσπαθεί να βρει έναν καλύτερο τρόπο να σχεδιάζει μάσκες αερίων για τους ανθρώπους. επειδή, όπως ξέρετε, Το Ισραήλ παρέχει μια μάσκα αερίου ανά άτομο, συμπεριλαμβανομένων των μωρών. Αυτό λοιπόν που κάνουν αυτοί οι σχεδιαστές, είναι ότι βρίσκουν έναν τρόπο να χαμηλώσουν τη λαιμόκοψη -- έτσι ώστε αντί να πνίγεται τελείως, ένας έφηβος να μπορεί να πιει μια γουλιά κόκα κόλα.

Προσπάθησαν να κάνουν τη μάσκα αερίου ενός νηπίου με τέτοιο τρόπο ώστε το νήπιο να κρατιέται από το γονιό -- επειδή η εγγύτητα του σώματος είναι τόσο σημαντική -- και έπειτα κάνουν μια μικρή σκηνή για το μωρό. Όσο σκληρό, όσο αμείλικτο μπορεί να νομίζετε ότι είναι αυτό, είναι υπέροχος σχεδιασμός. Και είναι μίλια μακριά από τα εξεζητημένα έπιπλα, αλλά ακόμα, είναι είναι κομμάτι του ίδιου πεδίου του πάθους μου.

Και αυτό που κάνω στο ΜοΜΑ από την αρχή είναι να προσπαθώ να τιθασεύσω τη δύναμη του ΜοΜΑ. Επειδή είναι υπέροχο να δουλεύεις εκεί -- έχεις πραγματικά δύναμη, σ' αυτό ο κόσμος συνήθως γνωρίζει για τη έκθεσή σου ή βλέπει τις εκθέσεις. Και αυτό είναι δύναμη, γιατί σε ένα μουσείο ντιζάιν, δεν θα είχα τόσους επισκέπτες. Γνωρίζω πολύ καλά ότι το 80 τοις εκατό του κοινού μου έρχονται για να δουν Πικάσο και Ματίς. Και έπειτα πέφτουν πάνω στη δική μου έκθεση, και τους κρατάω εκεί.

Αλλά αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι κάτι που οι επιμελητές στο ΜοΜΑ στο τμήμα μου κάνουν από τότε που ιδρύθηκε το μουσείο το 1929, το οποίο είναι να προσπαθούμε να δούμε τι συμβαίνει στον κόσμο και να προσπαθούμε να χρησιμοποιούμε αυτή την αρχή για να κάνουμε τα πράγματα καλύτερα. Έχουν υπάρξει πολλά επεισόδια -- Και όντως, ο Ίμς Δημήτριος ίσως είναι εδώ στο κοινό. Αλλά σε δύο περιπτώσεις ο προ-προπάππους -- παππούς -- του πάντα μπερδεύομαι λίγο σχετικά με την ακριβή συγγένεια. Αλλά ο Τσαρλς Ίμς, στην πρώτη περίπτωση, και έπειτα ο Τσαρλς και η Ρέι Ίμς στη δεύτερη πήραν μέρος σε δύο διαγωνισμούς. Ο ένας το 1940 -- είχε να κάνει με τα οργανικά έπιπλα -- και ο δεύτερος, το 1948, ήταν έπιπλα χαμηλού κόστους για τους φαντάρους που επέστρεφαν από τον πόλεμο τα οποία έπειτα πυροδότησαν μια ολόκληρη σειρά επίπλων. Και μετά υπήρξε καλός σχεδιασμός σε πολύ χαμηλή τιμή. Υπήρξαν πολλά προγράμματα στην αρχιτεκτονική και το σχεδιασμό που κατεύθυναν τους ανθρώπους σε καλύτερο ντιζάιν για καλύτερη ζωή.

Έτσι ξεκίνησα το '95 με μια έκθεση που λεγόταν, "Μεταλλαγμένα Υλικά στο Σύγχρονο Σχέδιο." Ήταν για μια καινούργια φάση, κατά τη γνώμη μου, στον κόσμο του ντιζάιν όπου τα υλικά θα μπορούσαν να προσαρμόζονται από τους ίδιους τους σχεδιαστές. Και αυτό με έφερε σε επαφή με τόσο διαφορετικά παραδείγματα ντιζάιν όπως το αεροπήκτωμα από το εργαστήριο Λόρενς Λίβερμορ στην Καλιφόρνια. Εκείνη την εποχή, άρχιζαν να κυκλοφορούν στην αγορά λιανικής. Και ταυτόχρονα, η υπέροχη δουλειά του Τακέσι Ισιγκούρο, ο οποίος έφτιαξε αυτά τα όμορφα δοχεία για αλάτι και πιπέρι από ζύμη ρυζάλευρου. Βλέπετε, λοιπό, ότι η γκάμα είναι πραγματικά ποικίλα.

Και μετά, για παράδειγμα, μια άλλη έκθεση με τίτλο "Εργασιόσφαιρες" το 2001, όπου ζήτησα από διάφορους σχεδιαστές να βρουν ιδέες για το νέο τύπο ειδών εργασίας που συνέβαιναν στον κόσμο εκείνη την περίοδο. Εκεί βλέπετε την εταιρία Ideo. Ήταν υπέροχο -- λεγόταν "Προσωπικοί Ουρανοί." Η ιδέα ήταν ότι αν είχαμε ένα δωματιάκι, θα μπορούσαμε να προβάλλουμε έναν ουρανό πάνω από το κεφάλι μας, και θα είχαμε τον δικό μας "Cielo in Una Stanza" -- ουρανό μέσα σε ένα δωμάτιο. Είναι ένα πολύ γνωστό Ιταλικό τραγούδι.

Και άλλα παραδείγματα. Αυτό ήταν του Μαρτί Γκισέ (Ισπανός Σχεδιαστής), σχετικά με την εργασία εν κινήσει. Και της Χέλα Γονχέριους (Ολλανδή σχεδιάστρια), το αγαπημένο μου, για το πως να εργαζόμαστε στο σπίτι. Και αυτό μου δίνει την ευκαιρία να παρουσιάσω μια πολύ σημαντική ιδέα για το ντιζάιν. Οι σχεδιαστές είναι οι μεγαλύτεροι συνθέτες στον κόσμο. Αυτό που κάνουν καλύτερα είναι να φτιάχνουν μια σύνθεση ανθρωπίνων αναγκών. Τρέχουσες συνθήκες στην οικονομία, στα υλικά, σε θέματα βιωσιμότητας. Και αυτό που τελικά κάνουν -- αν είναι καλοί -- είναι πολύ περισσότερα από το σύνολο των κομματιών της.

Και η Χέλα Γονχέριους είναι ένα άτομο ικανό να φτιάξει μια σύνθεση πραγματικά καταπληκτική, και ταυτόχρονα ξεκαρδιστική. Η ιδέα πίσω από τη δουλειά της είναι -- ξέρετε, εκείνο το διάστημα όλοι έλεγαν, πρέπει να διαιρείς τη ζωή σου. Και αντ' αυτού, εκείνη είπε, όχι, όχι -- η εργασία και η διασκέδαση μπορούν να συνυπάρχουν. Ναι, είναι υπέροχο -- είναι το δείπνο τηλεόρασης του 2001.

Υπήρξαν πολλές άλλες εκθέσεις εν τω μεταξύ, αλλά δεν θέλω να επικεντρώσω στις εκθέσεις μου. Θα ήθελα αντ' αυτού να μιλήσω για το πόσο υπέροχοι είναι κάποιοι σχεδιαστές. Πάντα δυσκολευόμουν με τη λέξη "maverick" (=αποστάτης). Ξέρετε, ήρθα στις Ηνωμένες Πολιτείες πριν 13 χρόνια, και μέχρι σήμερα πρέπει να ρωτήσω, ξέρετε, τι σημαίνει αυτό; Λοιπόν, σήμερα το πρωί πήγα να κοιτάξω στο λεξικό, και έλεγε ότι υπήρχε ένας κύριος που δεν μάρκαρε τα βοοειδή του. Έτσι, δεν ακολουθούσε τον τρόπο των υπολοίπων -- και άρα, ήταν αποστάτης. Έτσι, ξέρετε, οι σχεδιαστές πρέπει όντως να είναι αποστάτες. Γιατί ο καλύτερος τρόπος να σχεδιάσεις ένα επιτυχημένο αντικείμενο -- και επίσης, ένα αντικείμενο που μας έλειπε -- είναι να προσποιηθείς είτε ότι δεν υπήρξε ποτέ είτε ότι ο κόσμος θα μπορέσει να συμπεριφερθεί διαφορετικά με αυτό.

Λοιπόν, "Ασφαλής" είναι η τελευταία έκθεση που έκανα στο ΜοΜΑ. Τελείωσε στις αρχές του προηγούμενου χρόνου, και είχε να κάνει με το σχεδιασμό που αφορά την ασφάλεια και την προστασία. Είναι μεγάλη ιστορία, επειδή ξεκίνησε πριν το 2001, και ονομαζόταν "Έκτακτη Ανάγκη." Και μετά, όταν συνέβη η 11η Σεπτεμβρίου, σοκαρίστηκα, και ακύρωσα την έκθεση. Μέχρι που, αργά αλλά σίγουρα, επέστρεψε -- σαν μισογεμάτο ποτήρι, αντί για μισοάδειο -- και είχε να κάνει με την προστασία και την ασφάλεια.

Αλλά είχε μια γκάμα ειδών όπως από ολοκληρωμένο μεταλλευτικό εξοπλισμό μέχρι ενός είδους καλαμάκια που αποστειρώνουν το νερό. Είχε λοιπόν πραγματικά μεγάλη ποικιλία. Είχε επίσης -- ξέρετε, ο Κάμερον και εγώ δουλέψαμε λίγο μαζί. Και μερικές από τις συμμετοχές που βλέπετε στον ιστότοπο του ήταν στην έκθεση. Αυτό όμως που παρουσιάζει ενδιαφέρον είναι ότι δεν χρειάζεται να μιλάμε για το ντιζάιν και την τέχνη πια. Αλλά το ντιζάιν χρησιμοποιεί ό,τι εργαλεία έχει στη διάθεσή του προκειμένου να θίξει ένα θέμα Είναι μια αίσθηση οικονομίας -- και, επίσης, μια αίσθηση χιούμορ.

Αυτό είναι ένα υπέροχο έργο από τον Ραλφ Μπόρλαντ, ο οποίος είναι Νοτιοαφρικανός. Είναι μια στολή για την δημόσια διαμαρτυρία. Η ιδέα είναι ότι όταν κάνεις μια εξέγερση ή μια διαμαρτυρία και σε πλησιάζει η αστυνομία, τη φοράς. Είναι σαν μια μεγάλη καρδιά -- και έχει ένα μεγάφωνο πάνω από την καρδιά σου και έτσι οι παλμοί σου ενισχύονται. Και υπενθυμίζει στην αστυνομία -- Είναι σαν να έχεις ένα λουλούδι μπροστά από το τουφέκι. Και επίσης, όπως φαντάζεστε, μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων με την ίδια στολή θα έχει έναν αυξανόμενο συλλογικό παλμό που θα τρομάξει την αστυνομία.

Ξέρετε, οι σχεδιαστές μερικές φορές δεν κάνουν πράγματα που είναι άμεσα λειτουργικά, αλλά είναι λειτουργικοί στο να κατανοούμε τα ζητήματα Ο Νταν και η Ρέιμπι -- ο Τόνι Νταν και η Φιόνα Ρέιμπι -- έκαναν μια σειρά αντικειμένων που αφορούν την αγωνία και την παράνοιά μας. Σαν αυτό το έπιπλο- κρησφύγετο που είναι φτιαγμένο από το ίδιο ξύλο με το πάτωμά σας, κι έτσι εξαφανίζεται πλήρως και μπορείτε να κρυφτείτε. Ή, ακόμα καλύτερα, το ατομικό μανιτάρι αγκαλιάς -- το οποίο μου έδωσε ένα άρθρο στο Δελτίο Ατομικών Επιστημόνων των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν πιστεύω ότι συνέβη κάτι τέτοιο ποτέ πριν στο ΜοΜΑ. Ή αυτή η καρέκλα Φαραντέι, που υποτίθεται ότι σε προστατεύει από τις ακτινοβολίες.

Αλλά αυτό που έχει ενδιαφέρον στη έκθεση είναι η ανακάλυψη ότι το απόλυτο καταφύγιο είναι η αίσθηση του εαυτού μας -- και υπάρχουν αρκετοί σχεδιαστές που δουλεύουν σε αυτό το συγκεκριμένο θέμα. Αυτή είναι η Σίντι βαν ντερ Μπρέμεν, η οποία είναι Ολλανδή σχεδιάστρια που έκανε μια σειρά από capsters (είδος μαντηλιού για το κεφάλι). Είναι αθλητικός εξοπλισμός για τις Μουσουλμάνες γυναίκες που τους επιτρέπει να κάνουν σκι, να παίζουν τένις -- να κάνουν ότι θέλουν -- χωρίς να πρέπει να ξεσκεπαστούν.

Και μερικές φορές, κάνοντας αυτού του είδους την έρευνα συναντάς τέτοιες ωραίες ιδέες ντιζάιν. Ο Τουάν Βέρντονκ είναι πολύ νέος -- νομίζω πως είναι 27 -- και, δουλεύοντας μαζί με κάποιον ψυχολόγο, έφτιαξε μια σειρά παιχνιδιών που είναι για αισθητήρια διέγερση των παιδιών με ψυχολογικές δυσκολίες. Είναι πολύ όμορφα. Ποικίλουν από ένα χνουδωτό παιχνίδι, που σε αγκαλιάζει -- επειδή στα αυτιστικά παιδιά αρέσει να τα αγκαλιάζουν σφιχτά, κι έτσι έχει μια ελαστικότητα -- μέχρι μια κούκλα με έναν καθρέφτη, έτσι ώστε το παιδί να βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη, και να ανακτά την αίσθηση του εαυτού.

Το ντιζάιν πραγματικά αφορά όλον τον κόσμο, και υπολογίζει τον κόσμο σε όλες του τις διαφορετικές ποικιλίες. Ήμουν πρόσφατα σε ένα συνέδριο για την πολυτέλεια, που οργανώθηκε από την Χέραλντ Τρίμπιουν, στην Ιστανμπούλ. Και ήταν πολύ ενδιαφέρον, επειδή ήμουν ο τελευταίος ομιλητής, και πριν από μένα, υπήρχαν άνθρωποι που στ' αλήθεια μιλούσαν για την πολυτέλεια. Και δεν ήθελα να τους χαλάσω τη διάθεση, αλλά ταυτόχρονα αισθάνθηκα ότι έπρεπε να επαναφέρω τη διάλεξη στην πραγματικότητα.

Και η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη πολυτέλειας. Και υπάρχει η πολυτέλεια που είναι σχετική, για τους ανθρώπους που δεν έχουν τόσο πολλά. Και θέλω να κάνω αυτή την επισήμανση δείχνοντάς σας δύο παραδείγματα σχεδιασμού προερχόμενα από μια αίσθηση οικονομίας -- πολύ, πολύ ξεκάθαρα όρια. Εδώ είναι η Κούβα, και αυτό είναι η ανακύκλωση ενός τριζάτου παιχνιδιού σε κουδουνάκι ποδηλάτου. Και αντ' αυτού, αυτό είναι ένα αδιάβροχο φτιαγμένο από σακιά ρυζιού. Είναι λοιπόν πολύ όμορφα, αλλά είναι όμορφα επειδή είναι τόσο έξυπνα και οικονομικά.

Και αυτή είναι η δουλειά δύο αδελφών από το Σάο Πάολο, των Φερνάντο και Χουμπέρτο Καμπάνα, οι οποίοι εμπνεύστηκαν από τη φτώχεια και την εξυπνάδα που είδαν τριγύρω τους και έφτιαξαν έπιπλα που τώρα πωλούνται για τεράστια ποσά χρημάτων. Αλλά αυτό οφείλεται στην ιδιορρυθμία της ίδιας της αγοράς.

Έτσι λοιπόν, το ντιζάιν λαμβάνει πραγματικά τα πάντα υπ' όψιν. Και αυτό που παρουσιάζει ενδιαφέρον είναι ότι, ενώ η τεχνολογία εξελίσσεται, ενώ γινόμαστε όλο και πιο ασύρματοι και δυσνόητοι, οι σχεδιαστές, αντίθετα, θέλουν να είμαστε πρακτικοί. Μερικές φορές δραστικοί. Βλέπετε, αυτή είναι μια ολόκληρη σειρά επίπλων που θέλουν να σας εμπλέξουν σωματικά. Ακόμα και αυτή η καρέκλα, την οποία πρέπει να ανοίξεις και μετά να καθίσεις, έτσι ώστε να έχει το αποτύπωμά σας, μέχρι αυτήν την όμορφη σειρά αντικειμένων τα οποία θεωρούνται ντιζάιν από την Άννα Μιρ στη Βαρκελώνη. Από αυτού του είδους το κόσμημα φτιαγμένο από ανθρώπινα μαλλιά, μέχρι αυτές τις σοκολατένιες θηλές και μέχρι αυτές τις καραμέλες που ο εραστής σας θα πρέπει να ρουφήξει από ανάμεσα από τα δάχτυλα του ποδιού σας. (Γέλια)

Είναι πολύ όμορφα, επειδή, κατά κάποιον τρόπο, αυτή είναι μια υπέροχη στιγμή για το ντιζάιν. Πριν πολλά χρόνια, άκουσα έναν μαθηματικό από τη Βιέννη, ο οποίος λεγόταν Μαρκέτι, να εξηγεί πως η καινοτομία στη στρατιωτική βιομηχανία -- άρα, μια μυστική καινοτομία --και η καινοτομία στη δημόσια κοινωνία είναι δύο αντίθετα ημιτόνια. Και αυτό έχει νόημα. Σε στιγμές πολέμου, υπάρχει μεγάλη τεχνολογική καινοτομία. Και αντίθετα, στον κόσμο πρέπει να τα καταφέρεις χωρίς -- δηλαδή, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, έπρεπε να τα καταφέρει χωρίς ατσάλι, να τα καταφέρει χωρίς αλουμίνιο. Και μετά, όταν έρχεται η ειρήνη, όλες αυτές οι τεχνολογίες γίνονται ξαφνικά διαθέσιμες στη δημόσια αγορά. Πολλοί από εσάς μπορεί να γνωρίζετε ότι η Καρέκλα Τηγανιτή Πατάτα από τον Τσαρλς και την Ρέι Ίμς προέρχεται ακριβώς από μια τέτοια περίπτωση. Τα υαλονήματα ήταν διαθέσιμα για δημόσια χρήση ξαφνικά.

Πιστεύω πως αυτή είναι μια παράξενη στιγμή. Ο ρυθμός των ημιτονίων έχει αλλάξει τρομερά, ακριβώς όπως ο ρυθμός της ζωής μας τα τελευταία 25 χρόνια. Δεν είμαι σίγουρη πια ποιο είναι το μήκος κύματος. Αλλά είναι σίγουρα μια πολύ σημαντική στιγμή για το ντιζάιν. Γιατί όχι μόνο η τεχνολογία προοδεύει -- όχι μόνο η τεχνολογία των υπολογιστών κάνει τον ανοιχτό κώδικα πιθανό και στον κόσμο του ντιζάιν -- αλλά επίσης, η ιδέα της βιωσιμότητας -- η οποία δεν είναι μόνο η βιωσιμότητα από την άποψη των εκπομπών άνθρακα και της πατημασιάς, αλλά επίσης η βιωσιμότητα των ανθρώπινων σχέσεων -- είναι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της δουλειάς τόσων πολλών σχεδιαστών. Και γι' αυτό οι σχεδιαστές, όλο και περισσότερο, δουλεύουν τις συμπεριφορές περισσότερο παρά τα αντικείμενα. Ειδικά οι καλοί -- όχι όλοι τους.

Ήθελα να σας δείξω, για παράδειγμα, τη δουλειά του Ματιέ Λιανέρ, η οποία είναι φανταστική. Είναι άλλος ένας νέος σχεδιαστής από τη Γαλλία ο οποίος δουλεύει -- και αυτή την περίοδο συνεργάζεται με φαρμακευτικές εταιρίες -- τρόπους να κάνει τους ασθενείς, ειδικά τα παιδιά, να παίρνουν τα φάρμακά τους, με συνέχεια και σιγουριά.

Ξέρετε, για παράδειγμα, αυτό είναι ένα υπέροχο δοχείο για το φάρμακο του άσθματος που φουσκώνει όταν είναι ώρα να πάρεις το φάρμακο. Έτσι το παιδί πρέπει να κάνει -- (ήχος) -- για να απελευθερώσει και να ανακουφίσει το ίδιο το δοχείο. Το άλλο φάρμακο είναι κάτι που μπορείς να σχεδιάσεις πάνω στο δέρμα σου. Έτσι η παράδοση μέσα στο δέρμα σου επιτρέπει να εμπλακείς ευχάριστα σε αυτού του είδους την παράδοση. Ομοίως, υπάρχει η δουλειά ανθρώπων όπως ο Μαρτί Γκισέ, που προσπαθεί να σας εμπλέξει με έναν τρόπο που κάνει τα πάντα πραγματικά να περνούν από το στόμα σας. Έτσι ώστε να μαθαίνετε από τα λάθη σας ή από τη γεύση σας, από το στόμα.

Η επόμενη έκθεση την οποία θα δουλέψω -- και ενοχλώ πολλούς από εσάς μ' αυτό -- έχει να κάνει με τη σχέση ανάμεσα στο ντιζάιν και την επιστήμη. Προσπαθώ να βρω όχι τις μεταφορές, αλλά, μάλλον, τα κοινά σημεία: τα κοινά παράπονα, τα κοινά ζητήματα, τις κοινές ανησυχίες. Και πιστεύω ότι θα μας επιτρέψει να πάμε λίγο πιο πέρα την ιδέα του ντιζάιν ως διδασκαλία: ως κατεύθυνση, περισσότερο παρά ως συνταγή μορφής.

Και ευελπιστώ πολλοί από εσάς να ανταποκριθείτε σε αυτό. Έχω ήδη στείλει ένα e-mail σε αρκετούς από εσάς. Αλλά το ντιζάιν και η επιστήμη, και η δυνατότητα του να οραματίζεσαι σε διαφορετικές κλίμακες, και άρα, πραγματικά να δουλεύεις την κλίμακα του πολύ μικρού για να το κάνεις πολύ μεγάλο και σημαντικό. (Ευχαριστώ)