Ο Nicholas Negroponte για το έργο One Laptop per Child

Βρίσκομαι στο MIT για 44 χρόνια. Παραβρέθηκα στο TED I. Νομίζω πως μόνο άλλος ένας από τους παρευρισκόμενους το έχει κάνει αυτό. Πήγα και σε όλα τα επόμενα TED που έγιναν στη διάρκεια της "βασιλείας" του Ricky Μίλησα για το τι έκανε το Media Lab το οποίο σήμερα αριθμεί σχεδόν 500 άτομα. Κι αν διαβάσετε τον τύπο, θα δείτε αναφορές ότι την προηγούμενη εβδομάδα παραιτήθηκα. Δεν παραιτήθηκα, απλά σταμάτησα να είμαι πρόεδρος -- το οποίο αποτελεί ένα γελοίο τίτλο, αλλά κάποιος άλλος τον έχει τώρα και ένα από τα πράγματα που μπορείς να κάνεις ως καθηγητής, είναι να παραμείνεις ως καθηγητής. Και τώρα θα ασχοληθώ για το υπόλοιπο της ζωής μου με το One Laptop Per Child με το οποίο ασχολούμαι έτσι κι αλλιώς για τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Έτσι θα σας μιλήσω γι'αυτό και θα χρησιμοποιήσω τα 18 λεπτά μου για να σας πω γιατί το κάνω πώς το κάνουμε και μετά τι κάνουμε. Και κάποια στιγμή θα σας δείξω πώς μπορεί να μοιάζει ο φορητός υπολογιστής των 100 δολαρίων.

Τώρα, ο Chris μού ζήτησε να μιλήσω για κάποια από τα πιο σημαντικά ζητήματα κι έτσι θα ξεκινήσω με τα τρία που με ώθησαν να ασχοληθώ με αυτό. Το πρώτο είναι μάλλον προφανές. Είναι καταπληκτικό όταν συναντάς έναν αρχηγό κράτους και του λες "Ποια είναι η πιο πολύτιμη πλουτοπαραγωγική πηγή;" Η πρώτη τους απάντηση δε θα είναι "τα παιδιά", αλλά όταν τους το πεις, θα συμφωνήσουν γρήγορα μαζί σου. Κι έτσι αυτό δεν είναι και πολύ δύσκολο. Όλοι συμφωνούν ότι, όποιες κι αν είναι οι λύσεις στα μεγάλα προβλήματα, περιλαμβάνουν την εκπαίδευση, κάποιες φορές είναι μόνο η εκπαίδευση, και ποτέ δε μπορεί να υπάρχουν χωρίς κάποιο είδος εκπαίδευσης. Έτσι, σίγουρα είναι και αυτό κομμάτι του.

Και το τρίτο είναι λιγότερο προφανές. Κι έχει να κάνει με το ότι όλοι μέσα σε αυτό το δωμάτιο μάθαμε να περπατάμε ή να μιλάμε χωρίς κάποιος να μας διδάξει πώς να μιλάμε ή πώς να περπατάμε, αλλά αλληλεπιδρώντας με το περιβάλλον μας, ζητώντας πράγματα κι έχοντας κάποια αποτελέσματα, ή στέκοντας όρθιοι για να τα φτάσουμε. Κι όμως στην ηλικία των έξι ετών, μας είπαν να σταματήσουμε να μαθαίνουμε με αυτόν τον τρόπο και ότι κάθε διαδικασία μάθησης από εκεί και ύστερα θα συνέβαινε μέσω διδασκαλίας, είτε από ανθρώπους που στέκονται, όπως εγώ, είτε από ένα βιβλίο, είτε από οτιδήποτε. Αλλά ήταν κυρίως μέσω διδασκαλίας. Κι ένα από τα πράγματα που γενικά έχουν προσφέρει οι υπολογιστές στη διαδικασία της μάθησης είναι ότι τώρα περιλαμβάνει ένα είδος μάθησης που μοιάζει λίγο με το περπάτημα ή την ομιλία, με τη λογική ότι κατά βάση καθοδηγείται από τον ίδιο το μαθητή.

Έτσι, με βάση αυτές τις αρχές, κάποιοι μπορεί να γνωρίζετε το Seymour Papert Γυρίζω πίσω στο 1982, όταν δουλεύαμε στη Σενεγάλη. Επειδή κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο φορητός υπολογιστής των 100 δολαρίων ξεκίνησε μόλις πέρυσι, ή πριν δύο χρόνια, ή ότι ξαφνικά χτυπηθήκαμε από κεραυνό. Ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν, και μάλιστα στη δεκαετία του 60. Και τώρα βρισκόμαστε στη δεκαετία του 80. Ο Steve Jobs μάς είχε δώσει κάποιους φορητούς υπολογιστές και βρισκόμασταν στη Σενεγάλη. Αυτό δε συνεχίστηκε σε μεγάλη κλίμακα, αλλά τουλάχιστον έφερε υπολογιστές στις αναπτυσσόμενες χώρες και σύντομα μάθαμε ότι εκείνα τα παιδιά, αν και τα Αγγλικά δεν ήταν η γλώσσα που μιλούσαν, και ελάχιστα χρησιμοποιούσαν το Λατινικό αλφάβητο, μπορούσαν να κολυμπήσουν σαν ψάρια και να παίξουν με τους υπολογιστές σαν να ήταν πιάνο.

Σχετικά πιο πρόσφατα, άρχισα να ασχολούμαι προσωπικά. Και υπάρχουν δύο σχετικά ανέκδοτα, το ένα ήταν στην Καμπότζη, σε ένα χωριό χωρίς ηλεκτρισμό, χωρίς νερό, χωρίς τηλεόραση ή τηλέφωνο αλλά που τώρα διαθέτει ευρυζωνικό Internet. Και για αυτά τα παιδιά, η πρώτη τους Αγγλική λέξη είναι "Google", και γνωρίζουν μόνο το Skype. Δεν έχουν ιδέα τι θα πει τηλεφωνία. Εντάξει, απλά χρησιμοποιούν το Skype. Και πάνε σπίτι το βράδι κι έχουν ευρυζωνική σύνδεση σε μια καλύβα που δεν έχει ηλεκτρικό ρεύμα. Οι γονείς ενθουσιάζονται, γιατί όταν ανοίγουν τους φορητούς υπολογιστές αυτοί είναι η πιο έντονη φωτεινή πηγή στο σπίτι. Και μιλώντας για το σημείο όπου μπλέκεται η πραγματικότητα με τις μεταφορές, αυτό είναι το πραγματικό σχολείο.

Παράλληλα με αυτό, ο Seymour Papert έπεισε τον κυβερνήτη του Maine να ψηφίσει νόμο για τη διανομή ενός φορητού υπολογιστή σε κάθε παιδί το 2002. Εκείνη την περίοδο, μπορώ να πω ότι 80% των δασκάλων ήταν ας πούμε, δύσπιστοι. Πραγματικά, ήταν εναντίον. Και προτιμούσαν να χρησιμοποιηθούν τα χρήματα για υψηλότερους μισθούς, περισσότερα σχολεία, οτιδήποτε άλλο. Και τώρα, τριάμιση χρόνια αργότερα, τι λέτε πώς γίνεται; Αναφέρουν πέντε πράγματα. Οι κοπάνες σχεδόν μηδενίστηκαν, υπάρχει συμμετοχή στις συναντήσεις γονιών και δασκάλων, στις οποίες δεν πήγαινε κανείς και τώρα πηγαίνουν σχεδόν όλοι, μείωση στα ζητήματα πειθαρχίας, βελτίωση της συμμετοχής των μαθητών. Οι δάσκαλοι λένε ότι τώρα η διδασκαλία είναι ευχάριστη και τα παιδιά είναι απασχολημένα. Έχουν φορητούς υπολογιστές. Και το πέμπτο, που μου προκαλεί το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, είναι ότι οι εξυπηρετητές πρέπει να μένουν εκτός λειτουργίας κάποιες νυχτερινές ώρες γιατί οι δάσκαλοι λαμβάνουν πάρα πολλά ηλεκτρονικά μηνύματα από τα παιδιά που ζητούν βοήθεια για τα μαθήματα.

Έτσι όταν βλέπεις αυτό το φαινόμενο, δεν είναι κάτι που πρέπει να βάλεις σε δοκιμή. 'Έχουν παρέλθει οι μέρες των πιλοτικών έργων, όταν οι άνθρωποι λένε, "Θα ήθελα να το εφαρμόσω αυτό σε τρεις ή τέσσερις χιλιάδες στη χώρα μου και να δω πώς θα πάει." Παρατήστε με. Πήγαινε στο τέλος της ουράς και θα το κάνει κάποιος άλλος, κι όταν καταλάνεις πώς αυτό δουλεύει, μπορείς να το κάνεις κι εσύ. Κι αυτό είναι αυτό που κάνουμε. (Γέλια) (Χειροκροτήματα)

Έτσι, το One Laptop Per Child δημιουργήθηκε πριν ενάμιση χρόνο. Είναι μια μη κερδοσκοπική ένωση, που συνέλεξε περίπου 20 εκατομμύρια δολάρια για να το δημιουργήσει και να το παράγει μαζικά. Η κλίμακα είναι ιδιαίτερα σημαντική. Και όχι απλά επειδή μπορείς να αγοράσεις τα τμήματά του σε χαμηλότερη τιμή, ΟΚ; Είναι επειδή μπορείς να πας σε έναν κατασκευαστή και δε θα αναφέρω το όνομα αλλά θέλαμε μια μικρή οθόνη, χωρίς τέλεια ομοιομορφία χρώματος, μπορεί να της λείπουν ένα ή δυό pixel και δε χρειάζεται να είναι ιδιαίτερα φωτεινή. Και αυτός ο κατασκευαστής είπε "Ξέρεις, δε μας ενδιαφέρει αυτό. Μας ενδιαφέρει το καθιστικό. Μας ενδιαφέρει η ομοιομορφία του χρώματος. Μας ενδιαφέρουν οι μεγάλες, φωτεινές οθόνες. Δεν είστε τμήμα του στρατηγικού μας σχεδιασμού." Και είπα "Λοιπόν, κρίμα, γιατί χρειαζόμαστε 100 εκατομμύρια κομμάτια το χρόνο". Και αυτοί είπαν "Εντάξει, ίσως μπορούμε να γίνουμε κομμάτι του στρατηγικού σας πλάνου". Γι'αυτό η κλίμακα είναι σημαντική. Και γι'αυτό δε θα το ξεκινήσουμε χωρίς 5 ως 10 εκατομμύρια κομμάτια στην πρώτη διανομή. Και η ιδέα είναι να ξεκινήσουμε σε τέτοια κλίματα που η κλίμακα η ίδια θα χαμηλώσει τις τιμές, και γι'αυτό τους είπα 7 ως 10 εκατομμύρια εκεί. Και το κάνουμε χωρίς ομάδα πωλήσεων ή προώθησης. Εννοώ ότι βλέπετε μπροστά σας ποια είναι η ομάδα πωλήσεων και προώθησης. Θα το κάνουμε πηγαίνοντας σε επτά μεγάλες χώρες και κλείνοντας συμφωνίες για την έναρξη και οι άλλες μπορούν να ακολουθήσουν. Έχουμε συνεταίρους - δεν είναι δύσκολο να μαντέψετε ότι η Google είναι ένας και οι υπόλοιποι είναι υπό συζήτηση. Αυτό έχει προβληθεί ιδιαίτερα στον τύπο. Είναι η αποκαλούμενη "Πράσινη Μηχανή" που εισαγάγαμε με τον Kofi Annan το Νοέμβριο στην Παγκόσμια Σύνοδο Κορυφής στην Τυνισία.

Μόλις κάποιος αρχίζει να το μελετάει, θα πει ότι είναι απλά ένα έργο για φορητούς υπολογιστές. Λοιπόν δεν είναι ένα έργο για φορητούς υπολογιστές. Είναι ένα έργο εκπαίδευσης. Και το διασκεδαστικό κομμάτι, αυτό στο οποίο συγκεντρώνομαι -- Λέω στους ανθρώπους ότι παλιότερα ήμουν ένας γλόμπος, αλλά τώρα είμαι ένα laser. Απλά, θα καταφέρω να το φτιάξω, και στην πράξη δεν είναι και τόσο δύσκολο. Γιατί τα οικονομικά στοιχεία των φορητών υπολογιστών είναι τα εξής: Λέω πως είναι 50%, αλλά είναι μάλλον 60 60% του κόστους είναι για πωλήσεις, προώθηση, διανομή και κέρδος. Εμείς δεν έχουμε τίποτα από αυτά, ΟΚ; Δεν υπάρχουν αυτά τα νούμερα στο κόστος μας. Γιατί, πάνω απ'όλα, το πουλάμε σε τιμή κόστους και οι κυβερνήσεις το διανέμουν. Διανέμεται στα σχολεία σαν ένα σχολικό βιβλίο. Έτσι αυτό το κομμάτι εξαφανίζεται κι έχεις την οθόνη και όλα τα υπόλοιπα. Χοντρικά, η οθόνη σε ένα φορητό υπολογιστή κοστίζει 10 δολάρια ανά ίντσα διαγωνίου. Αυτό μπορεί να πέσει στα 8 ή στα 7, αλλά δεν πρόκειται να πέσει στα 2 ή στο ενάμισι, εκτός αν κάνουμε κάτι πολύ έξυπνο. Είναι το υπόλοιπο, αυτό το καφέ κουτί, που είναι εκπληκτικό, γιατί το υπόλοιπο του φορητού υπολογιστή ασχολείται με το ίδιο. Είναι σαν ένα παχύσαρκο άτομο που πρέπει να χρησιμοποιήσει την περισσότερη από την ενέργειά του για να κινηθεί, ΟΚ;

Και σήμερα έχουμε μια απίστευτη κατάσταση. ΟΚ, χρησιμοποιώ φορητούς υπολογιστές από τότε που πρωτοδημιουργήθηκαν. Και ο φορητός μου τρέχει πιο αργά, λιγότερο αξιόπιστα και λιγότερο ευχάριστα από το παρελθόν. Και φέτος είναι ακόμα χειρότερα. Οι άνθρωποι χειροκροτούν, κάποιες φορές όρθιοι και λέω, "Τι στο καλό συμβαίνει με σας; Γιατί όλοι καθόμαστε;" Και κάποιος, που θα μείνει ανώνυμος, αποκάλεσε το φορητό μας υπολογιστή gadget. Και είπα, Θεέ μου, ο φορητός μας θα ξεπουλήσει. Όταν τον ανοίγεις, θα ακούγεται ένα "μπινγκ" και θα είναι έτοιμο, θα μπορείς να το χρησιμοποιήσεις. Θα είναι όπως το 1985, όταν αγόρασες έναν Apple Macintosh 512. Δούλευε πραγματικά καλά. Και από τότε τα πράγματα χειροτερεύουν.

Όλοι ρωτούν συνέχεια τι είναι. Να τι είναι. Τα δύο πιο αξιοσημείωτα κομμάτια είναι ότι θα αποτελεί ένα δίκτυο, κι έτσι όταν τα παιδιά ανοίγουν το φορητό τους, όλα θα γίνονται τμήμα του δικτύου, και μετά απλά χρειάζονται ένα - δύο σημεία τοπικής δικτύωσης. Μπορείς να εξυπηρετήσεις δύο χιλιάδες παιδιά με δύο megabytes. Έτσι μπορείς πραγματικά να τα φέρεις σε ένα χωριό, και να χωριά να δικτυωθούν και να το κάνεις πραγματικά καλά.

Η οθόνη διπλής χρήσης - η ιδέα του να έχεις μιας οθόνη που δουλεύει και σε εξωτερικό χώρο - δεν είναι διασκεδαστικό να χρησιμοποιείς το κινητό σου στη λιακάδα; Λοιπόν, δε μπορείς να το δεις καν. Κι ένας από τους λίγους για τους οποίους δε μπορείς να το δεις είναι επειδή χρησιμοποιεί οπίσθιο φωτισμό την περισσότερη ώρα, τα περισσότερα κινητά τηλέφωνα. Αυτό που κάνουμε είναι να δημιουργούμε μια οθόνη οπίσθιας και εμπρόσθιας προβολής. Και θα δούμε αν θα ρυθμίζεται χειροκίνητα ή μέσω λογισμικού. Αλλά στην οπίσθια προβολή θα είναι έγχρωμη και στην οπίσθια ασπρόμαυρη με τριπλάσια ανάλυση.

Αν τα έχουμε ξεκαθαρίσει όλα; Όχι. Αυτός είναι ο λόγος που πολλοί από τους ανθρώπους μας έχουν μετακομίσει στην Ταιβάν. Και σε περίπου 30 μέρες θα γνωρίζουμε αν αυτό λειτουργεί. Το πιο σημαντικό μάλλον θέμα είναι ότι τα παιδιά θα μπορούν να κάνουν τη συντήρηση. Κι αυτό είναι πάλι κάτι που ο κόσμος δεν πιστεύει, αλλά πραγματικά πιστεύω ότι ισχύει. Αυτός είναι ο υπολογιστής που δείξαμε στην Τύνιδα και είναι στην κατεύθυνση προς την οποία θα πάμε. Και είναι κάτι που δεν πίστευα ότι είναι εφικτό. Θα το περάσω αυτό γύρω. Αυτό είναι ένα σχέδιο, ΟΚ; Είναι απλά ένα σχεδιαστικό ομοίωμα για να παίξετε με αυτό. Είναι καθαρά ένα μοντέλο. Αυτό που δουλεύει είναι στο MIT. Θα το δώσω σε αυτόν τον ωραίο κύριο. Και μπορεί να αποφασίσει αν θα πάει προς τα αριστερά ή --- Συγνώμη, ξέχασα ότι έχουμε ταυτόχρονη μετάδοση! ΟΚ, τότε θα πάμε όπου πάει η κάμερα -- Σωστά! Ευχαριστώ, Chris.

Η ιδέα ήταν ότι δε θα είναι απλά ένας φορητός υπολογιστής, αλλά ότι θα μπορούσε να μετασχηματιστεί σε ένα ηλεκτρονικό βιβλίο. Έτσι είναι ένα είδος ηλεκτρονικού βιβλίου. Όπως είναι εδώ, μπορείς να πας σε εξωτερικό χώρο, είναι ασπρόμαυρο. Λείπουν τα πλήκτρα για παιχνίδια, αλλά θα είναι ακόμα μια παιχνιδομηχανή, ένα ηλεκτρονικό βιβλίο. Στήσε το έτσι και είναι τηλεόραση. Και λοιπά, και λοιπά -- είμαστε εντάξει για την ταυτόχρονη μετάδοση; ΟΚ, συγνώμη. Θα αφήσω το Jim να αποφασίσει που θα το στείλει μετά. ΟΚ.

Επτά χώρες. (Γέλια) Λέω ίσως για τη Μασσαχουσέτη, γιατί θα πρέπει να υποβάλλουν προσφορά. Είναι υποχρεωμένοι από το νόμο να υποβάλλουν προσφορά, κλπ. Κι έτσι δε μπορώ να τους κατονομάσω. Στις άλλες περιπτώσεις, δε χρειάζεται να υποβάλλουν προσφορές. Απλά αποφασίζουν. Είναι σε κάθε περίπτωση, η κεντρική κυβέρνηση. Είνα αγχωτικό, γιατί πολλοί λένε, "Ας το κάνουμε σε επίπεδο πολιτείας". Γιατί, βέβαια, οι πολιτείες είναι πιο ευέλικτες από ότι οι κεντρικές κυβερνήσεις, λόγω μεγέθους. Και παρ'όλα αυτά, μετράμε. Συνεργαζόμαστε με τις κεντρικές κυβερνήσεις, συνεργαζόμαστε με τα υπουργεία Παιδείας. Κι αν κοιτάξεις στις κυβερνήσεις ανά τον κόσμο, τα υπουργεία Παιδείας τείνουν να είναι τα πιο συντηρητικά, και αυτά με τους υψηλότερους μισθούς. Όλοι νομίζουν ότι ξέρουν από εκπαίδευση, και ένα τμήμα του πολιτισμού περιλαμβάνεται σε αυτό. Είναι πραγματικά δύσκολο. Κι έτσι είναι σίγουρα ο δύσκολος δρόμος. Αν κοιτάξεις τις χώρες, έχουν μεγάλη γεωγραφική και πολιτισμική διασπορά.

Έχουν συμφωνήσει όλες; Όχι ολοκληρωτικά. Μάλλον η Ταϊλάνδη, η Βραζιλία και η Νιγηρία είναι οι τρεις πιο ενεργές και πιο κοντά στη συμφωνία. Επίτηδες δεν υπογράφουμε τίποτα με κανέναν μέχρι να έχουμε αυτούς που δουλεύουν. Κι επειδή επισκέπτομαι καθεμιά από αυτές τις χώρες τουλάχιστον κάθε τρεις μήνες, κάνω το γύρο του κόσμου κάθε τρεις εβδομάδες. Αυτό είναι το πρόγραμμα, και γράφω στο τέλος ότι μπορεί να δώσουμε μερικά δωρεάν σε δύο χρόνια σε αυτήν τη συνάντηση. Όλοι λένε ότι είναι ένας φορητός 100 δολαρίων, δε μπορείτε να το κάνετε. Λοιπόν, δε μπορούμε. Μάλλον φτάνουμε στα 135, για αρχή, και μετά μειώνουμε την τιμή. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί τόσα προϊόντα φτάνουν στην αγορά σε κάποια τιμή και μετά αυτή αυξάνεται. Είναι κάτι σαν προσφορά γνωριμίας και μόλις αρχίσει να φαίνεται ενδιαφέρον, δεν υπάρχουν τα χρήματα ή δε μπορεί να κλιμακωθεί. Ο στόχος μας είναι για 50 δολάρια το 2010.

Ο παράλληλος ανταγωνισμός είναι μια σημαντική παράμετρος. Και ένας από τους τρόπους - απλά ένας - αλλά ένας από τους τρόπους να βοηθήσουμε στον πρόβλημα του παράλληλου ανταγωνισμού είναι να κάνουμε κάτι ιδιαίτερα μοναδικό. Είναι λίγο σαν το ότι αυτοκίνητα -- χιλιάδες αυτοκίνητα κλέβονται κάθε μέρα στις Η.Π.Α., αλλά κανένα φορτηγό ταχυδρομείου. ΟΚ. Και γιατί; Γιατί δεν υπάρχει αγορά για τέτοια φορτηγά. Μοιάζει με φορτηγό ταχυδρομείου. Μπορείς να το βάψεις με σπρέι, μπορείς να κάνεις ό,τι θες. Έμαθα πρόσφατα ότι στη Νότια Αφρική δεν κλέβουν κανένα λευκό Volvo. Κανένα. Τελεία και παύλα. Κι έτσι θέλουμε να το κάνουμε σαν ένα λευκό Volvo.

Κάθε κυβέρνηση έχει μια ομάδα δράσης. Αυτό είναι μάλλον λιγότερο ενδιαφέρον, αλλά προσπαθούμε να πείσουμε τις κυβερνήσεις να συνεργασούν κι αυτό δεν είναι εύκολο. Στα οικονομικά στοιχεία, ξεκινάμε με τις κεντρικές κυβερνήσεις, και μετά πάμε σε άλλα -- που μπορεί να είναι η χρηματοδότηση παιδιού προς παιδί, όπου ένα παιδί σε αυτήν τη χώρα αγοράζει έναν υπολογιστή για ένα παιδί στον αναπτυσσόμενο κόσμο, ίσως του ίδιου φύλου, ίσως της ίδιας ηλικίας. Ένας θείος δίνει στο ανίψι του έναν σαν δώρο γενεθλίων. Υπάρχουν τόσα πράγματα που μπορούν να γίνουν και θα είναι πολύ πολύ συναρπαστικά.

Και όλοι λένε, κι εγώ λέω, είναι ένα έργο εκπαίδευσης - δίνουμε και το λογισμικό; Η απάντηση είναι ότι το σύστημα σίγουρα διαθέτει λογισμικό, αλλά όχι, δε διανέμουμε και το εκπαιδευτικό περιεχόμενο. Αυτό γίνεται στις χώρες. Αλλά πιστεύουμε στη δημιουργικότητα. Και σίγουρα πιστεύουμε ότι μαθαίνεις στην πράξη, και όλα, από τη Logo που ξεκίνησε το 1968, ως τα πιο σύγχρονα σαν το Scratch, αν το έχετε ακούσει, είναι σίγουρα τμήμα του. Αυτή είναι η πρώτη δημόσια παρουσίαση.

Ονειρευόμαστε; Είναι πραγματικό; Είναι σίγουρα πραγματικό. Η μόνη κριτική, και οι άνθρωποι δε θέλουν πραγματικά να το κριτικάρουν, επειδή είναι μια ανθρωπιστική προσπάθεια, είναι μια μη κερδοσκοπική προσπάθεια, και είναι λίγο χαζό να το κριτικάρεις. Αλλά το ένα πράγμα που θα μπορούσε κάποιος να κριτικάρει ήταν, ότι είναι καλή ιδέα, αλλά αυτοί οι τύποι δε μπορούν να το κάνουν. Και θα εννοούσαν ότι αυτοί εδώ, οι καθηγητές κλπ δε θα μπορούσαν να το κάνουν ή ότι δεν είναι δυνατόν. Λοιπόν, στις 12 Δεκεμβρίου, μια εταιρία με το όνομα Quanta συμφώνησε να το φτιάξει, και επειδή φτιάχνουν περίπου το ένα τρίτο όλων των φορητών υπολογιστών στον πλανήτη, η ερώτηση εξαφανίστηκε. Έτσι, το θέμα δεν είναι αν θα γίνει. Θα γίνει. Κι αν ξεκινήσει στα 138 δολάρια, τι έγινε; Αν αργήσει έξι μήνες, τι έγινε; Είναι μια πολύ ομαλή προσγείωση. Σας ευχαριστώ. (Χειροκροτήματα)