Οι Μακμάστερ + Λίχι παίζουν βιολί

Νάταλι Μακμάστερ: Τώρα θα ξεκινήσω γρήγορα με λίγη μουσική. (Χειροκρότημα)

(Μουσική)

(Χειροκρότημα)

Σας ευχαριστώ! (Χειροκρότημα)

Έβγαλα τα παπούτσια μου για να χορέψω αλλά μάλλον θα το κάνω αργότερα. Τέλος πάντων, εγώ...από πού να ξεκινήσω; Λοιπόν, είμαι αρκετά ενθουσιασμένη που θα μιλήσω σχετικά με τη δική μου μουσική ανατροφή και την οικογένειά μου και όλα αυτά, αλλά είμαι ακόμα πιο ενθουσιασμένη για εσάς που θα μάθετε για την υπέροχη οικογένεια του Ντoνέλ και πιθανόν κάποια πράγματα για το πώς γνωριστήκαμε και άλλα τέτοια, αλλά για όσους από εσάς δεν γνωρίζουν την ανατροφή μου, κατάγομαι από το νησί Κέιπ Μπρετόν της Νόβα Σκότια, στον Ανατολικό Καναδά, το οποίο είναι ένα πολύ, πολύ μουσικό νησί, και οι ρίζες του προέρχονται από την Σκωτία μαζί με τη μουσική και όλες τις παραδόσεις, το χορό, τη γλώσσα που δυστυχώς σιγοσβήνει στο Κέιπ Μπρετόν. Η παραδοσιακή γλώσσα είναι η Σκωτική Γαελική, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι της μουσικής προήλθε από τη Γαελική γλώσσα, και ο χορός και το τραγούδι κι όλα, και η καταγωγή μου, είναι Σκωτσέζικη πέρα ως πέρα, αλλά η μητέρα μου και ο πατέρας μου είναι δύο πολύ φιλόμουσοι άνθρωποι.

Η μητέρα μου, με έμαθε να χορεύω όταν ήμουν πέντε χρονών και ο πατέρας μου με έμαθε να παίζω βιολί όταν ήμουν εννέα. Ο θείος μου είναι ένας πολύ γνωστός βιολιστής του Κέιπ Μπρετόν. Ονομάζεται Μπάντι Μακμάστερ, ένας υπέροχος τύπος, και έχουμε μία ξεχωριστή παράδοση στο σπίτι που ονομάζεται αντικριστός χορός, και κάναμε πάρτι, φανταστικά πάρτι στο σπίτι μας και στα σπίτια των γειτόνων, και μιλάγαμε για τα cèilidhs στην κουζίνα. Λοιπόν το cèilidh είναι η Γαελική λέξη για το πάρτι, αλλά το πάρτι στην κουζίνα είναι πολύ διαδεδομένο στο Κέιπ Μπρετόν και βασικά κάποιος έρχεται στο σπίτι, και ασχέτως σε ποιο σπίτι βρίσκεσαι στο Κέιπ Μπρετόν, υπάρχει πάντα ένα βιολί στα σίγουρα θα έλεγα. Λοιπόν αρχικά υπάρχουν περισσότεροι βιολιστές σε κάθε σπίτι στο Κέιπ Μπρετόν σε σχέση με άλλες περιοχές στον κόσμο, οπότε με πιθανότητα δέκα προς μια, ο τύπος που θα έμπαινε στο σπίτι θα μπορούσε να παίξει, έτσι θα έβαζες κάποιον να έρθει στο σπίτι, θα τον προσκαλούσες να παίξει ένα κομμάτι, και να που θα ξεκινούσε ένα μικρό πάρτι και κάποιος θα χόρευε, κι άλλος θα τραγουδούσε, κι άλλα τέτοια, έτσι ήταν ένας υπέροχος, υπέροχος τρόπος να μεγαλώσεις, και ήταν εκεί απ' όπου ήρθε το ξεκίνημά μου στη μουσική: από το περιβάλλον μου, την οικογένειά μου, από την ίδια την καταγωγή μου, και, ω... έχω κάνει πολλά πράγματα με τη μουσική μου.

Έχω ηχογραφήσει πολλά CD. Ήμουν υποψήφια για βραβείο Γκράμι και έχω κερδίσει κάποια βραβεία κι άλλα τέτοια, οπότε αυτό είναι υπέροχο, αλλά το καλύτερο ήταν που γνώρισα τον άντρα μου, και γνωρίζω τον Ντονέλ εδώ και περίπου 12 χρόνια, και θα σας πω λίγο για το πώς, θεωρώ, ότι η μουσική μας έφερε κοντά, αλλά θα σας συστήσω τώρα στον καινούργιο μου σύζυγο από την 5η Οκτωβρίου, Ντονέλ Λίχι. (Χειροκρότημα)

(Χειροκρότημα)

Ντονέλ Λίχι: Σας ευχαριστώ. Είμαι σχετικά νέος στην εμπειρία του TED και είμαι ευγνώμων που βρίσκομαι εδώ, αλλά προσπαθώ να τα συγκεντρώσω όλα, προσπαθώ να μάθω τους ανθρώπους, και παρόλο που βρίσκομαι εδώ για λίγο, έχω ήδη αρχίσει να καταλαβαίνω τα περισσότερα. Έτσι λοιπόν ρώτησα τη Νάταλι, τι πρέπει να κάνω; Και μου είπε, απλά μίλα για τον εαυτό σου.

Είναι λίγο βαρετό, αλλά θα σας πω λίγα πράγματα για την οικογένειά μου. Έχω 11 αδέλφια με καταγωγή από το Λέικφιλντ του Οντάριο, μιάμιση ώρα βορειοδυτικά του Τορόντο, και μεγαλώσαμε σε φάρμα. Οι γονείς μου εξέτρεφαν βοοειδή, και είμαι ο μεγαλύτερος από τους αδελφούς μου. Υπάρχουν τέσσερα κορίτσια που είναι μεγαλύτερα από εμένα. Μεγαλώσαμε χωρίς τηλεόραση. Συνήθως ο κόσμος το βρίσκει περίεργο, αλλά εγώ θεωρώ πως αυτό ήταν πολύ καλό για εμάς. Είχαμε τηλεόραση για λίγα χρόνια, αλλά φυσικά ξοδεύαμε πολύ χρόνο και η δουλειά δεν τελείωνε, κι έτσι πετάξαμε την τηλεόραση.

Μεγαλώσαμε παίζοντας- Η μητέρα μου είναι από το Κέιπ Μπρετόν, συμπτωματικά. Η μητέρα μου και η μητέρα της Νάταλι γνωρίζονταν. Μεγαλώσαμε παίζοντας, και συνηθίζαμε να χορεύουμε μαζί, σωστά, ναι. (Γέλια) Μεγαλώσαμε παίζοντας, βλέποντας και κάνοντας και νομίζω ότι αυτό είναι σημαντικό για εμάς διότι δεν ήμασταν εκτεθειμένοι σε πολλά διαφορετικά είδη μουσικής.

Μάθαμε να παίζουμε τα όργανα, αλλά έπρεπε να το βρούμε μέσα μας επειδή δεν παρακολουθούσαμε τηλεόραση, δεν ακούγαμε και πολύ ραδιόφωνο. Πηγαίναμε στην εκκλησία και στο σχολείο μερικές φορές, και ασχολούμασταν με τη φάρμα και παίζαμε μουσική, έτσι είμασταν ικανοί, νομίζω, σε μία κρίσιμη ηλικία να αναπτύξουμε το δικό μας στυλ, τον εαυτό μας, και οι γονείς μου παίζουν, και το είδος που ήρθε από την Πεδιάδα Οτάβα στο Οντάριο, το ονομάζουμε Γαλλικό-Καναδέζικο στυλ αλλά οι ρίζες του έρχονται από τους χώρους υλοτομίας. Πριν χρόνια, εκατοντάδες άνδρες πήγαιναν βόρεια για το χειμώνα σε καταυλισμούς στο Βόρειο Οντάριο και στο Κεμπέκ, και προέρχονταν από διαφορετικές κουλτούρες, και οι Ιρλανδοί, οι Γάλλοι, οι Σκωτσέζοι, οι Γερμανοί, όλοι συναντιούνταν και φυσικά το βράδυ, έπαιζαν χαρτιά, χόρευαν κι έπαιζαν βιολί, και με την πάροδο του χρόνου, η τέχνη του βιολιού στην Κοιλάδα της Οτάβα εξελίχθηκε αλλά και ο χορός της κοιλάδας εξελίχθηκε, τόσο ώστε, ξεκίνησα με αυτό το στύλ και σύντομα δημιούργησα το δικό μου, και ύστερα γνώρισα τη Νάταλι, και ήμουν εκτεθειμένος στην τέχνη του βιολιού από το Κέιπ Μπρετόν. Έτσι γνωριστήκαμε. (Γέλια) Πες τους. (Γέλια)

ΝΜ: Θες εσύ ή όχι; (Γέλια) Λοιπόν υποθέτω πως πρέπει να το πω εγώ. Λοιπόν, είναι πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι η ανατροφή του Ντονέλ είναι παρόμοια με τη δική μου, και είδα πραγματικά τον Ντονέλ να παίζει όταν ήμουν περίπου 12 χρονών, όταν αυτός και η οικογένειά του ήρθαν στο Ίνβερνες, το οποίο απέχει περίπου 45 λεπτά από το μέρος που έμενα, και ήμουν απλά εντυπωσιασμένη, δηλαδή, ήταν απλά υπέροχο, και θα μάθετε σύντομα το γιατί, αλλά δε μπορούσα να πιστέψω το πώς έπαιζε και η μητέρα μου ήταν μαζί μου, κι έλεγε- η μητέρα του Ντονέλ ανέβηκε στην σκηνή και χόρεψε με τα παιδιά της, και η μητέρα μου έλεγε, «Αυτή είναι η Τζούλι Μακντόνελ και χόρευα μαζί της όταν ήμασταν παιδιά. Δεν είχαμε ιδέα ότι τα παιδιά μας θα έπαιζαν όργανα, ξέρετε, θα έπαιζαν μουσική, ναι».

Δώδεκα χρόνια, ε... είκοσι χρόνια μετά ιδέα δεν είχε ότι τα παιδιά της θα παντρεύονταν, αλλά τέλος πάντων, οπότε ύστερα δέχθηκα ένα τηλεφώνημα μετά από, δε ξέρω, εφτά χρόνια μετά. Ήμουν δεκαεννιά, πρώτος ή δεύτερος χρόνος στο κολέγιο, και ήταν ο Ντονέλ, και είπε «Γεια, μάλλον δε με ξέρεις αλλά το όνομα μου είναι Ντονέλ Λίχι.» Και είπα, «Σε ξέρω. έχω μία κασέτα σου στο σπίτι.» Και μου είπε «Λοιπόν, είμαι στο Τρούρο», εκεί που έμενα δηλαδή, και μου ζήτησε να βγούμε για δείπνο. Αυτό ήταν. (Γέλια) (Χειροκρότημα) Μετά - Να συνεχίσω; (Γέλια) (Γέλια) Βγαίναμε ραντεβού για δύο χρόνια, χωρίσαμε γι' άλλα δέκα, τα ξαναβρήκαμε και παντρευτήκαμε. (Γέλια) (Χειροκρότημα)

ΝΛ: Τέλος πάντων, μας τελειώνει ο χρόνος, οπότε θα ξεκινήσω. Θα σας παίξω ένα κομμάτι. Είναι βασικά ένα Σκωτσέζικο κομμάτι που διάλεξα. Ξεκινάω με μια αργή άρια. Οι άριες παίζονταν στην Ευρώπη στις κηδείες, καθώς το σώμα μεταφερόταν από το σημείο που πέθανε στο σημείο ταφής, της πομπής ηγείτο ένας αυλητής ή βιολιστής. Θα παίξω γρήγορα ένα κομμάτι άριας, και μετά θα περάσω σ' έναν τρελό ήχο που είναι πολύ δύσκολος να παιχτεί χωρίς προθέρμανση, έτσι, εάν δεν τα πάω καλά, προσποιηθείτε πως σας άρεσε ούτως ή άλλως. Λέγεται Οι Όχθες.

(Κούρδισμα)

(Γέλια)

(Μουσική)

(Χειροκρότημα)

ΝΜ: Λοιπόν, τώρα θα παίξουμε ένα μαζί. (Χειροκρότημα) Γελάμε, επειδή ο καθένας έχει διαφορετικό στυλ, όπως ακούτε. Και έτσι, λοιπόν, ο Ντονέλ και εγώ είμαστε στην διαδικασία να γράψουμε νέα κομμάτια που να μπορούμε να παίξουμε μαζί, αλλά κανένα δεν είναι έτοιμο ακόμα. Ξεκινήσαμε μόλις εχθές. (Γέλια) Όπως και να 'χει, θα παίξουμε κάτι μαζί.

ΝΛ: Μέσα σ' ένα λεπτό.

ΝΜ: Μέσα σ' ένα λεπτό.

(Αντίδραση του κοινού)

ΝΛ: Εσύ ξεκινάς. ΝΜ: Όχι, εσύ πρέπει να ξεκινήσεις, γιατί πρέπει να κάνεις το κομμάτι σου.

(Μουσική)

ΝΜ: Δεν είμαι συντονισμένη. Περίμενε.

(Κούρδισμα)

ΝΜ: Νιώθω να είμαι στη στάση της πάπιας ή του πουλιού αυτή την στιγμή. (Γέλια)

(Μουσική)

(Το κοινό χειροκροτεί με τον ρυθμό)

(Χειροκρότημα)

Εκφωνητής: Υπέροχα νέα, οι υπόλοιποι αργούν κάτω. Έχουμε άλλα δέκα λεπτά. (Χειροκρότημα)

ΝΜ : Εντάξει. Σίγουρα. Μια χαρά, εντάξει. Ας το συνεχίσουμε. (Χειροκρότημα)

(Κούρδισμα)

ΝΛ: Τι θέλεις να παίξεις;

ΝΜ: Λοιπόν, ε...

(Μουσική) (Γέλια)

ΝΜ: Α ναι, φυσικά.

ΝΛ: Πόσο γρήγορα;

ΝΜ: Όχι πολύ.

(Μουσική)

(Το κοινό χειροκροτεί με το ρυθμό)

(Επευφημίες)

(Το κοινό χειροκροτεί με το ρυθμό)

(Μουσική)

(Χειροκρότημα)

ΝΛ: Θα παίξουμε ένα κομμάτι και η Νάταλι θα με συνοδεύσει στο πιάνο. Η τέχνη του πιάνου από το Κέιπ Μπρετόν είναι απλά απίστευτη. Είναι πολύ ρυθμική και, θα το δείτε. Η μητέρα μου παίζει πιάνο, κι έμαθε να παίζει πριν ακόμα πάρουν πιάνο στο σπίτι στο Κέιπ Μπρετόν. Πριν ακόμα η οικογένεια της μητέρας μου πάρει πιάνο στο Κέιπ Μπρετόν, έμαθε να παίζει τις μελωδίες σε ένα κομμάτι σανίδας, και όλοι οι βιολιστές συναθροίζονταν για να παίξουν τα κρύα χειμωνιάτικα απογεύματα και η μητέρα χτυπούσε τη σανίδα, και έτσι όταν αγόρασαν πιάνο, το αγόρασαν στο Τορόντο και το μετέφεραν με τρένο και με άλογο, με άλογο και έλκηθρο στο σπίτι. Ήταν το μοναδικό πιάνο στην περιοχή, και η μητέρα έλεγε πως θα μπορούσε ουσιαστικά να παίξει μόλις θα έφτανε το πιάνο, θα μπορούσε να παίξει επειδή είχε μάθει όλες τις μελωδίες. Τέλος πάντων, βρήκαμε το πιάνο πέρυσι και μπορέσαμε να το πάμε πίσω στο σπίτι. Το αγοράσαμε. Είχε περάσει από περίπου, πέντε ή έξι οικογένειες, και ήταν πολύ σημαντικό για εμάς, και μάλιστα βρήκαμε μία παλιά φωτογραφία ενός τύπου με την οικογένειά του πριν χρόνια. Τέλος πάντων, φλυαρώ.

ΝΜ: Όχι, θέλω να τους πεις για τους Λίχι.

ΝΛ: Τι να πω για τους Λίχι; (Γέλια)

ΝΜ : Απλά πες τους για-

ΝΛ : Θέλει να μιλήσω για- Έχουμε μία μπάντα ονόματι Λίχι. Είναι έντεκα αδέλφια. Ε, τι- Τι θα τους πούμε; (Γέλια) Ανοίξαμε-

ΝΜ: Όχι επεμβάσεις.

ΝΛ: Όχι επεμβάσεις, σωστά. Είχαμε μία μοναδική ευκαιρία. Ανοίξαμε τη σκηνή για την Σόνια Τουέιν για δύο χρόνια στη διεθνή της περιοδεία. Ήταν πολύ σημαντικό για εμάς, και τώρα όλες οι αδελφές μου λείπουν γιατί αποκτούν παιδιά και οι αδερφοί μου παντρεύονται, έτσι λοιπόν θα μείνουμε κοντά στο σπίτι, για περίπου, δύο ακόμα εβδομάδες. Τι μπορώ να πω; Δε ξέρω τι να πω, Νάταλι. Εμείς, ε...(Γέλια)

(Γέλια)

ΝΜ: Αυτά έχει ο γάμος; (Χειροκρότημα) Μ'αρέσει. (Χειροκρότημα)

(Γέλια)

ΝΛ : Ω! ναι, σωστά, στην οικογένεια μου είχαμε επτά κορίτσια, τέσσερα αγόρια, είχαμε δύο βιολιά κι ένα πιάνο, και φυσικά τσακωνόμασταν για να παίξουμε τα όργανα, έτσι οι γονείς μας έθεσαν έναν κανόνα, να μη διώχνουμε κάποιον από το όργανο. Έπρεπε να περιμένουμε μέχρι να τελειώσουν, και φυσικά, αυτό που κάναμε ήταν να ανεβαίνουμε στο πιάνο και να μη φεύγουμε ούτε για φαγητό, επειδή δε θέλαμε να δώσουμε τη θέση μας σε κάποιο από τα αδέλφια μας, και περίμεναν και περίμεναν και περίμεναν, κι έφτανε μεσάνυχτα και ακόμα καθόμασταν στο πιάνο, αλλά με αυτόν τον τρόπο μας έκαναν να εξασκούμαστε. Θα παίξουμε κάτι;

ΝΜ: Δούλεψε. ΝΛ: Δούλεψε. Συγγνώμη, δε θέλω να συνεχίσω... Αυτό είναι το τελευταίο μας νούμερο, και θα παίξει η Νατ στο πιάνο. Εντάξει, παίξε, τι λες για Α;

(Μουσική)

(Χειροκρότημα)