Νάνσι Λούμπλιν: Πώς η αποστολή γραπτών μηνυμάτων μπορεί να σώσει ζωές

Για τους περισσότερους από εσάς, αυτή είναι απλώς μία συσκευή για να αγοράζετε, να πουλάτε, να παίζετε παιχνίδια, ή να βλέπετε βίντεο. Εγώ νομίζω ότι μπορεί να γίνει μια γραμμή που σώζει ζωές. Βασικά πιστεύω ότι μπορεί να σώσει περισσότερες ζωές και από την πενικιλίνη.

Η δημιουργία μηνυμάτων μέσω κινητών. Καταλαβαίνω πως αρκετοί σκέφτεστε κάτι άλλο, αρκετοί σκέφτεστε τις άσεμνες φωτογραφίες που βλέπετε-- που ελπίζω να μην στέλνουν τα παιδιά σας σε κάποιον άλλο-- ή την προσπάθεια να μεταφράσετε διάφορες συντομογραφίες LOL, LMAO, HMU. Μπορώ να σας βοηθήσω με αυτά αργότερα. Αλλά οι γονείς που βρίσκονται στην αίθουσα γνωρίζουν ότι η δημιουργία μηνυμάτων μέσω κινητών, είναι ο καλύτερος τρόπος να επικοινωνήσουν με τα παιδιά τους. Πιθανόν να είναι κι ο μόνος τρόπος επικοινωνίας με τα παιδιά σας. (Γέλια) Ο μέσος έφηβος στέλνει 3.339 γραπτά μηνύματα το μήνα εκτός εάν μιλάμε για κορίτσια, οπότε ο αριθμός φτάνει τις 4.000. Και το μυστικό είναι ότι τα διαβάζουν όλα. Τα γραπτά μηνύματα διαβάζονται σε ποσοστό 100%. Τώρα οι γονείς έχουν θορυβηθεί. 100% ποσοστό διαβάσματος, ακόμη κι αν δεν σας απαντήσει όταν ρωτάτε εάν θα επιστρέψει σπίτι για φαγητό. Σίγουρα έχει διαβάσει το μήνυμα. Κι αυτό δεν περιορίζεται στους εφήβους που χρησιμοποιούν i-Phone και ζουν στα προάστια. Το μηνύματα κατατάσσονται ψηλά για την μειονότητα και την αστική νεολαία. Το γνωρίζω επειδή η ιστοσελίδα DoSomething.org, που είναι η μεγαλύτερη οργάνωση για εφήβους και κοινωνική αλλαγή στην Αμερική. Πριν από 6 μήνες, είχαμε διάφορες ιδέες και επικεντρωθήκαμε στα μηνύματα. Αυτή τη στιγμή επικοινωνούμε μέσω μηνυμάτων με 200.000 παιδιά την εβδομάδα, σχετικά με την καμπάνια μας για να κάνουμε τα σχολεία πιο πράσινα ή να ασχοληθούμε με τα προβλήματα των αστέγων και άλλα. Το βρίσκουμε 11 φορές πιο ισχυρό από τα ηλεκτρονικά μηνύματα. Ανακαλύψαμε επίσης μια απροσδόκητη συνέπεια. Λαμβάνουμε μηνύματα όπως αυτά: «Δε θέλω να πάω σήμερα στο σχολείο. Τα αγόρια με αποκαλούν 'αδερφή'» «Αυτοτραυματιζόμουν και το ανακάλυψαν οι γονείς μου, οπότε και το σταμάτησα. Αλλά ξεκίνησα πάλι πριν από μια ώρα.» Ή «Με βιάζει διαρκώς. Μου είπε να μην το πω σε κανέναν. Μιλάω για τον μπαμπά μου. Είναι κανείς εκεί;» Το τελευταίο είναι ένα μήνυμα που πράγματι λάβαμε. Και ναι, ήμασταν εκεί. Ποτέ δεν θα ξεχάσω την ημέρα που λάβαμε εκείνο το μήνυμα. Εκείνη την ημέρα αποφασίσαμε ότι χρειαζόταν να δημιουργήσουμε μια τηλεφωνική γραμμή άμεσης σύνδεσης για περιπτώσεις ανάγκης. Επειδή δεν ασχολούμασταν με αυτό. Ασχολούμαστε με την κοινωνική αλλαγή. Τα παιδιά μας αποστέλλουν αυτά τα γραπτά μηνύματα επειδή τα μηνύματα τους είναι πολύ οικεία και μιας και δεν έχουν πού αλλού να απευθυνθούν τα στέλνουν σ' εμάς. Αλλά σκεφτείτε το, η γραμμή γραπτών μηνυμάτων άμεσης ανάγκης είναι κάτι πολύ δυναμικό, είναι γρήγορο και απολύτως ιδιωτικό. Κανείς δεν σε ακούει, απλά γράφεις αθόρυβα το μήνυμά σου. Και γίνεται σε πραγματικό χρόνο. Μπορούμε να προσφέρουμε βοήθεια σε εκατομμύρια νέους με συμβουλές ή παραπομπές. Κι αυτό είναι υπέροχο. Αλλά, αυτό που το κάνει ιδιαιτέρως εκπληκτικό είναι τα δεδομένα. Γιατί δεν νιώθω ικανοποίηση προσφέροντας βοήθεια σε αυτό το κορίτσι μόνο με συμβουλές και παραπομπές. Θέλω να εμποδίσω το κακό πριν συμβεί. Οπότε σκεφτείτε έναν υπολογιστή. Συμβαίνει κάτι στη Νέα Υόρκη. Η αστυνομία αναλάμβανε αρχικά, κάνοντας υποθέσεις. Και μετά ξεκίνησε τη χαρτογράφηση των εγκλημάτων. Έτσι ξεκίνησαν να ακολουθούν και να παρακολουθούν μικροαπατεώνες, κλητεύσεις, όλων των ειδών -- φτιάχνοντας στην ουσία ένα μελλοντικό διάγραμμα. Και ανακάλυψαν πράγματα όπως, όταν βρίσκεις μεταμφεταμίνη στο δρόμο, εάν συμπεριλάβεις την αστυνομική παρουσία, μπορείς να περιορίσεις την ούτως ή άλλως αναπόφευκτη συρροή από επιθέσεις και ληστείες που θα μπορούσαν να συμβούν. Στην πραγματικότητα, έναν χρόνο αφότου το αστυνομικό τμήμα της Νέας Υόρκης εφάρμοσε το πρόγραμμα CompStat, το ποσοστό των δολοφονιών μειώθηκε κατά 60%. Οπότε σκεφτείτε τη συλλογή δεδομένων από μια γραμμή έκτακτης ανάγκης. Δεν υπάρχει καμία καταγραφή της σχολικής βίας, των κακοποιήσεων, των διατροφικών διαταραχών, των αυτοτραυματισμών και των βιασμών -- καμία καταγραφή. Πιθανόν να έχουν γίνει μελέτες, μακροχρόνιες μελέτες που κοστίζουν ακριβά και χρειάστηκαν πολύ χρόνο. Πιθανόν να υπάρχουν και στοιχεία που δεν έχουν ακόμη εκδοθεί. Φανταστείτε να είχαμε δεδομένα σε πραγματικό χρόνο για καθένα από αυτά τα θέματα. Θα μπορούσατε ν' αναβαθμίσετε τους νόμους. Θα μπορούσατε ν' αναβαθμίσετε την πολιτική του σχολείου. Θα μπορούσατε να πείτε σε έναν διευθυντή, «Κάθε Πέμπτη στις 3 το μεσημέρι, υπάρχει πρόβλημα. Τι συμβαίνει στο σχολείο σας;» Θα μπορούσατε να δείτε την άμεση αντίδραση του Νόμου ή μια φραστική προσβολή σε ένα σχολείο, και να δείτε τι θα συμβεί. Αυτό είναι για μένα, η δύναμη των μηνυμάτων και η δύναμη της συλλογής δεδομένων. Γιατί καθώς οι άνθρωποι μιλούν για δεδομένα, που επιτρέπουν στο facebook να αλιεύει το φίλο μου από την τρίτη δημοτικού, ή στο Target να γνωρίζει πότε θα αγοράσω παιδικές πάνες, ή πότε κάποιος είναι έτοιμος να δημιουργήσει μια καλύτερη ομάδα μπέιζμπολ. Είμαι τόσο ενθουσιασμένη με τη δύναμη των δεδομένων και τη δύναμη των μηνυμάτων για να βοηθήσω εκείνο παιδί να πάει σχολείο, για να βοηθήσω εκείνο το κορίτσι να σταματήσει να αυτοτραυματίζεται στο μπάνιο και φυσικά να βοηθήσω εκείνο το κορίτσι που βιάζεται από τον πατέρα του. Σας ευχαριστώ. (Χειροκρότημα)