Μητέρα και κόρη - ιατροί-ήρωες: Hawa Abdi + Deqo Mohamed

Hawa Abdi: Πολλοί άνθρωποι - 20 χρόνια στη Σομαλία -- πολεμούσαν. Έτσι δεν υπήρχε ούτε δουλειά, ούτε τροφή. Τα παιδιά, τα περισσότερα, ήταν υποσιτισμένα, όπως αυτό εδώ. Deqo Mohamed: Έτσι, όπως ξέρετε, πάντα σ'έναν εμφύλιο πόλεμο, αυτοί που επηρεάζονται περισσότερο είναι οι γυναίκες και τα παιδιά. Έτσι οι ασθενείς μας είναι γυναίκες και παιδιά. Και βρίσκονται στην πίσω αυλή μας. Είναι το σπίτι μας. Τους καλοδεχόμαστε. Αυτός είναι ο καταυλισμός που έχουμε τώρα 90.000 άτομα, εκ των οποίων 75 τοις εκατό είναι γυναίκες και παιδιά. Pat Mitchell: Και αυτό είναι το νοσοκομείο. Αυτό είναι το εσωτερικό. HA: Κάνουμε καισαρικές τομές και διάφορες εγχειρήσεις επειδή ο κόσμος χρειάζεται βοήθεια. Δεν υπάρχει κυβέρνηση να τους προστατεύσει. DM: Κάθε πρωί έχουμε περίπου 400 ασθενείς, ίσως περισσότερους ή λιγότερους. Αλλά κάποιες φορές είμαστε μόνο πέντε ιατροί και 16 νοσοκόμες, και εξαντλούμαστε σωματικά για να τους δούμε όλους. Αλλά παίρνουμε τα σοβαρά περιστατικά, κι επαναπρογραμματίζουμε τα άλλα για την επόμενη μέρα. Είναι πολύ δύσκολο. Κι όπως μπορείτε να δείτε, οι γυναίκες είναι αυτές που κουβαλούν τα παιδιά, οι γυναίκες είναι αυτές που έρχονται στα νοσοκομεία, οι γυναίκες είναι αυτές που κτίζουν τα σπίτια. Αυτό είναι το σπίτι τους. Κι έχουμε ένα σχολείο. Αυτό είναι το λαμπρό μας -- ανοίξαμε τα τελευταία δύο χρόνια ένα δημοτικό σχολείο όπου έχουμε τώρα 850 παιδιά, και η πλειοψηφία είναι γυναίκες και κορίτσια. (Χειροκρότημα) PM: Και οι ιατροί έχουν κάποιους σοβαρούς κανόνες σχετικά με το ποιός μπορεί να λάβει περίθαλψη στη κλινική. Μπορείτε να εξήγησετε τους κανόνες εισδοχής; HA: Τα άτομα που έρχονται σ'εμάς, είναι ευπρόσδεκτα. Μοιραζόμαστε μαζί τους ό,τι έχουμε. Αλλά έχουνε μόνο δύο κανόνες. Πρώτος κανόνας: δεν υπάρχει καμιά ρατσιστική και πολιτική παράταξη στην κοινωνία της Σομαλίας. Όποιος κάνει κάτι τέτοιο τον πετάμε έξω. Δεύτερος κανόνας: κανένας άνδρας δεν μπορεί να κτυπήσει τη γυναίκα του. Εάν την κτυπήσει, τον βάζουμε φυλακή, και καλούμε τους πρεσβυτέρους. Μέχρις ώτου να διαλευκάνουν την υπόθεση, δεν τον αφήνουμε ελεύθερο. Αυτοί είναι οι δύο κανόνες μας. (Χειροκρότημα) Το άλλο που συνειδητοποίησα, είναι ότι η γυναίκα είναι το δυνατό φύλο παντού στο κόσμο. Επειδή τα τελευταία 20 χρόνια, η γυναίκα της Σομαλίας σήκωσε το ανάστημά της. Αυτές ήταν οι ηγέτιδες, κι εμείς είμαστε οι ηγέτες της κοινότητάς μας και η ελπίδα των μελλοντικών μας γενιών. Δεν είμαστε αβοήθητες ούτε θύματα του εμφυλίου. Μπορούμε να συμφιλιώσουμε. Μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. (Χειροκρότημα) DM: Όπως είπε η μητέρα μου, είμαστε η ελπίδα του μέλλοντος, και οι άνδρες μόνο σκοτώνονται στη Σομαλία. Έτσι δημιουργήσαμε αυτούς τους δύο κανόνες. Σ'έναν καταυλισμό 90.000 ατόμων, πρέπει να υπάρχουν κάποιοι κανόνες διαφορετικά θα υπάρχουν καυγάδες. Έτσι δεν υπάρχει κανένας ρατσιστικός διαχωρισμός, και κανένας άνδρας δεν μπορεί να δείρει τη γυναίκα του. Κι έχουμε και ένα μικρό αποθηκευτικό χώρο τον οποίο μετατρέψαμε σε φυλακή. Έτσι αν κτυπήσεις τη γυναίκα σου, εκεί θα βρίσκεσαι. (Χειροκρότημα) Έτσι δυναμώντας τη γυναίκα και δίνοντας την ευκαιρία -- είμαστε εδώ γι'αυτές. Δεν είναι μονες τους σ'αυτό. PM: Λειτουργείτε μία ιατρική κλινική. Προσέφερε αρκετά μεγάλη ιατρική βοήθεια σε κόσμο που δεν θα την είχε. Λειτουργείτε επίσης μια πολιτική κοινωνία. Δημιουργήσατε τους δικούς σας κανόνες, κατά τους οποίους γυναίκες και παιδιά έχουν μία διαφορετική αίσθηση ασφάλειας. Μιλήστε μου σχετικά με την απόφαση σας, Dr. Abdi, και τη δική σας απόφαση, Dr. Mohamed, να εργαστείτε μαζί -- για εσάς να γίνετε ιατρός και να εργαστείτε με τη μητέρα σας κάτω απ'αυτές τις συνθήκες. HA: Η ηλικία μου -- διότι γεννήθηκα το 1947 -- είχαμε εκείνο το καιρό, κυβέρνηση, νόμους και τάξη. Αλλά μία μέρα, πήγα στο νοσοκομείο -- η μητέρα μου ήταν άρρωστη -- και είδα το νοσοκομείο, πως συμπεριφέρονταν οι ιατροί, πόσο αφοσιωμένοι ήταν στο να βοηθήσουν τους αρρώστους. Τους θαύμασα, και αποφάσισα να γίνω ιατρός. Η μητέρα μου δυστυχώς πέθανε, όταν ήμουν 12 χρονών. Τότε ο πατέρας μου, μου επέτρεψε να κυνηγήσω τ'όνειρο μου. Η μητέρα μου πέθανε σε μία γυναικολογική επιπλοκή, κι έτσι απεφάσισα να γίνω εξειδικευμένος γυναικολόγος. Γι'αυτό έγινα ιατρός. Έτσι η Dr. Deqo πρέπει να εξηγήσει. DM: Για 'μένα, η μητέρα μου με προετοίμαζε όταν ήμουν παιδί να γίνω ιατρός, αλλά εγώ δεν ήθελα πραγματικά. Ίσως να έπρεπε να γίνω ιστορικός, ή ίσως ανταποκριτής. Μου άρεσε πολύ, αλλά τελικά δεν έγινε. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος -- εμφύλιος πόλεμος -- είδα πως βοηθούσε η μητέρα μου και πως είχε πραγματικά ανάγκη τη βοήθεια, και πως η φροντίδα είναι απαραίτητη για τη γυναίκα το να είσαι γυναίκα ιατρός στη Σομαλία και να βοηθάς τις γυναίκες και τα παιδιά. Και σκέφτηκα, ίσως να μπορώ να γίνω ανταποκριτής και γυναικολόγος. (Γέλιο) ΄Ετσι πήγα στη Ρωσία, και η μητέρα μου επίσης, κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής Ένωσης. Έτσι μέρος του χαρακτήρα μας, ίσως να έρχεται με έντονο υπόβαθρο Σοβιετικής εκπαίδευσης. Έτσιι λοιπόν αποφάσισα να κάνω το ίδιο. Η αδελφή μου ήταν διαφορετική. Είναι εδώ. Είναι επίσης ιατρός. Αποφοίτησε επίσης από τη Ρωσία. (Χειροκρότημα) Κι επέστρεψε για να εργαστεί με τη μητέρα μας είναι απλώς αυτά που είδαμε στον εμφύλιο πόλεμο -- όταν ήμουν 16 και η αδελφή μου ήταν 11, όταν ξέσπασε ο εμφύλιος. Ήταν λοιπόν η ανάγκη και ο κόσμος που είδαμε στις αρχές της δεκαετίας του '90-- αυτό μας έκανε να επιστρέψουμε και να εργαστούμε γι'αυτούς. PM: Ποιά είναι λοιπόν η μεγαλύτερη πρόκληση όταν εργάζονται μαζί μητέρα και κόρη, σε τόσο επικίνδυνες και κάποιες φορές τρομακτικές καταστάσεις; HA: Ναί, εργαζόμουν σε σκληρές συνθήκες πολύ επικίνδυνες. Και όταν είδα τον κόσμο που με χρειαζόταν, έμενα μαζί τους για να βοηθήσω, διότι μπορούσα να κάνω κάτι γι'αυτόυς. Ο περισσότερος κόσμος έφυγε στο εξωτερικό. Αλλά εγώ έμεινα μ'αυτούς τους ανθρώπους, και προσπαθούσα να κάνω κάτι -- ό,τι μικρό πράγμα μπορούσα να κάνω. Πέτυχα στο χώρο μου. Τώρα ο χώρος μου είναι 90.000 άνθρωποι που σέβονται ο ένας τον άλλο, που δεν πολεμούν. Αλλά προσπαθούμε να σταθούμε στα πόδια μας, για να κάνουμε κάτι, μικρά πράγματα, που μπορούμε για τους ανθρώπους μας. Και είμαι ευγνώμων για τις κόρες μου. Όταν έρχονται σ'εμένα, με βοηθούν να περιθάλψω τον κόσμο, να βοηθήσω. Κάνουν τα πάντα μόνες τους. Έχουν κάνει αυτό που επιθυμούσα να κάνουν. PM: Ποιό είναι το καλύτερο μέρος στο να εργάζεσαι με τη μητέρα σου, και ποιά η μεγαλύτερη πρόκληση για σένα; DM: Είναι πολύ σκληρή, αυτή είναι η μεγαλύτερη πρόκληση. Πάντα περιμένει από μας να κάνουμε περισσότερα. Και όταν πραγματικά πιστεύεις πως δεν μπορείς να το κάνεις, θα σε πιέσει και θα τα καταφέρεις. Αυτό είναι το καλύτερο μέρος. Μας δείχνει, μας εκπαιδεύει πως να κάνουμε και πως να είμαστε καλύτεροι άνθρωποι και πως να περνούμε πολλές ώρες στο χειρουργείο -- 300 ασθενείις τη μέρα, 10, 20 εγχειρήσεις, και πρέπει ακόμα να διαχειρίζεσαι τον καταυλισμό -- έτσι μας εκπαιδεύει. Δεν είναι όπως τα όμορφα γραφεία εδώ, 20 ασθενείς, κουράστηκες. Βλέπεις 300 ασθενείς, 20 εγχειρήσεις και 90.000 άτομα να διαχειριστείς. PM: Αλλά το κάνετε για καλό σκοπό. (Χειροκρότημα) Περιμένετε. Περιμένετε. HA: Σας ευχαριστούμε. DM: Ευχαριστούμε. (Χειροκρότημα) HA: Ευχαριστούμε πολύ. DM: Ευχαριστούμε πολύ.