Μάικ Ρόου: Υμνώντας τη εργασία -- κάθε είδους

Το πλήρωμα του «Βρώμικες Δουλειές» και εγώ επισκεφτήκαμε μία μικρή πόλη στο Κολοράντο που λέγεται Κρεγκ. Έχει έκταση μερικά τετραγωνικά μίλια. Στα Βραχώδη Όρη. Η δουλειά που μελετούσαμε ήταν εκτροφέας προβάτων.

Ο ρόλος μου στην εκπομπή, για όσους δεν την έχετε δει -- είναι πολύ απλός. Είμαι μαθητευόμενος, και εργάζομαι με τα άτομα που κάνουν τη συγκεκριμένη δουλειά. Καθήκον μου είναι απλά να προσπαθώ να τους ακολουθήσω και να δώσω μια αληθινή εικόνα του πώς είναι να ζεις σαν αυτούς τους ανθρώπους, μία ημέρα στη ζωή τους. Η συγκεκριμένη δουλειά.; προβατοβοσκός. Τέλεια.

Φτάνουμε στο Κρεγκ και βολευόμαστε σε ένα ξενοδοχείο και συνειδητοποιώ την επόμενη ημέρα ότι ο ευνουχισμός θα αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος αυτής της δουλειάς. Συνήθως, δεν κάνω κάποια έρευνα. Αλλά αυτό είναι κάπως ευαίσθητο θέμα και δουλεύω για το Discovery Channel, και θέλουμε να απεικονίζουμε με ακρίβεια αυτό που κάνουμε, και σίγουρα θέλουμε να το κάνουμε με μεγάλο σεβασμό για τα ζώα. Έτσι λοιπόν κάλεσα την Χιουμέιν Σοσάιετι και τους λέω «Κοιτάξτε, πρόκειται να ευνουχίσω μερικά πρόβατα, Πώς γίνεται η δουλειά;»

Και μου λένε «Α, τα πράγματα είναι πολύ ξεκαθάρα.» Χρησιμοποιούν ένα λάστιχο, σαν αυτό, μόνο κάπως πιο μικρό. Αυτό κρατούσε τα τραπουλόχαρτα που πήρα χτες, αλλά είχε κάποιες ομοιότητες με εκείνο.

Και λέω, «Λοιπόν, πώς έχει η διαδικασία ακριβώς;»

Και μου λενέ, «Το λάστιχο εφαρμόζεται σφιχτά στην ουρά. Και ένα άλλο λάστιχο εφαρμόζεται σφιχτά στo όσχεο. Η ροή του αίματος επιβραδύνεται σιγά σιγά, και μια εβδομάδα μετά τα εν λόγω μέρη απλά πέφτουν.»

«Τέλεια! Το'χω.» Καλώ λοιπόν την SPCA για να το επιβεβαιώσω - και πράγματι το επιβεβαιώνω. Καλώ επίσης και την PETA, έτσι για πλάκα, δεν είναι κάτι που τους αρέσει, αλλά το επιβεβαιώνουν. Εντάξει λοιπόν, μέσες άκρες αυτός είναι ο τρόπος.

Έτσι, την επόμενη ημέρα βγαίνω έξω. Μου δίνουν ένα άλογο και πάμε στα πρόβατα και τα πάμε σε ένα μαντρί που χτίσαμε και φροντίζουμε τα ζώα.

Η Μέλανι είναι η γυναίκα του Άλμπερτ. Ο Άλμπερτ είναι ο εν λόγω βοσκός. Η Μέλανι πιάνει το πρόβατο με τα δυο της χέρια το ένα χέρι στα δυο πόδια δεξιά, το ίδιο και αριστερά. Το αρνί πάει στη θέση του, αυτή το ανοίγει. Όλα καλά, όλα ωραία. Ο Άλμπερτ μπαίνει μέσα, τον ακολουθώ, το συνεργείο βρίσκεται γύρω γύρω. Πάντοτε βλέπω πρώτα πώς γίνεται κάτι πριν το προσπαθήσω. Ως μαθητευόμενος αυτό είναι το σωστό. Ο Άλμπερτ βάζει το χέρι του στην τσέπη για να βγάλει, ξέρετε, αυτό το μαύρο λάστιχο αλλά στην πραγματικότητα βγάζει ένα μαχαίρι. Και ξέρετε, σκέφτομαι ότι αυτό δεν μοιάζει καθόλου με λάστιχο. Το άνοιξε μ'ένα τρόπο που αντανακλάστηκε πάνω του ο ήλιος που ανέτελλε πάνω από τα Βραχώδη Όρη, ήταν πολύ -- ήταν πολύ εντυπωσιακό.

Μέσα σε δύο δευτερόλεπτα, ο Άλμπερτ κρατούσε το μαχαίρι κάτω από την ουρά, ακριβώς δίπλα στον πισινό του αρνιού, και ταχύτατα η ουρά βρισκόταν κομμένη στον κουβά που κρατούσα. Αμέσως μετά, με ένα μεγάλο αντίχειρα και ένα δείκτη γεμάτο κάλους κρατούσε σφιχτά το όσχεο. Και το τράβηξε προς το μέρος του, έτσι, και ακούμπησε το μαχαίρι στην άκρη. Νομίζεις ότι ξέρεις τι ακολουθεί Μάικλ, αλλά δεν ξέρεις. Το κόβει, πετάει την άκρη πίσω του και σπρώχνει το όσχεο προς τα πάνω, και σκύβει το κεφάλι του, μπλοκάροντας τη θέα, αλλά ακούω ένα ρουφηχτό ήχο, και ένα θόρυβο σαν βέλκρο που τραβιέται από τοίχο που κολλάει και δεν αστειεύομαι.

Μπορούμε να δούμε το βίντεο; Δεν αστειεύομαι -- δεν -- (Γέλια) Προτίμησα να μιλήσω με εικόνες.

Οπότε κάνω κάτι που δεν έχει ξαναγίνει ποτέ στις «Βρώμικες Δουλειές». Λέω «Πάμε διάλειμμα. Στοπ.» Ξέρετε την εκπομπή, χρησιμοποιούμε την πρώτη λήψη, ποτέ τη δεύτερη. Δεν υπάρχει σενάριο, δεν υπάρχουν ανοησίες. Δεν αστειευόμαστε, δεν κάνουμε πρόβες -- τραβάμε ό,τι βρούμε.

Είπα, «Στοπ, αυτό είναι παλαβό.» Θέλω να πω...καταλαβαίνετε. (Γέλια) «Αυτό είναι παλαβό. Δεν μπορούμε να το κάνουμε.»

Και ο Άλμπερτ λέει, «Τι;»

Και απαντώ, «Δεν ξέρω τι έγινε μόλις τώρα, αλλά ο κουβάς περιέχει όρχεις και δεν το κάνουμε έτσι.»

Και είπε «Εμείς έτσι το κάνουμε.»

Και ρώτησα «Γιατί το κάνετε έτσι;» Και πριν τον αφήσω να μου εξηγήσει, είπα, «Θέλω να το κάνω σωστά, με τα λαστιχάκια.»

Και λέει «Όπως η Χιουμέιν Σοσάιετι;»

Και απάντησα «Ναι, όπως η Χιουμέιν Σοσάιετι. Μία μέθοδος που δεν θα κάνει το αρνί να φωνάζει και να αιμορραγεί, μας βλέπουν σε πέντε ηπείρους, φίλε. Μας προβάλλει δύο φορές τη μέρα το Discovery Channel -- δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό.»

Λέει, «Εντάξει.» Βγάζει από το κουτί του ένα σακουλάκι με μικρά λαστιχάκια. Η Μέλανι πιάνει ακόμα ένα αρνί, το βάζει στη θέση του, το λαστιχάκι πιάνει την ουρά, το όσχεο. Το αρνί πέφτει στο έδαφος, κάνει δύο βήματα, πέφτει, σηκώνεται, τρέμει λιγάκι, κάνει ακόμα δύο βήματα, πέφτει. Σκεφτομαι ότι αυτό δεν είναι καθόλου καλό σημάδι για το αρνί. Σηκώνεται, πάει σε μια γωνία, τρέμει, ξαπλώνει και προφανώς υποφέρει.

Και κοιτάω το αρνί και λέω «Άλμπερτ, για πόση ώρα; Πότε θα σηκωθεί;»

Μου λέει, «Σε μία μέρα.»

«Μία μέρα! Πόσο καιρό παίρνει για να πέσουν;»

«Μία εβδομάδα.»

Στο μεταξύ, το αρνί στο οποίο έκανε τη μικρή εγχείρηση ξέρετε, χοροπηδά, η αιμορραγία έχει σταματήσει. Μασάει λίγο γρασίδι, διασκεδάζει. Έμεινα άναυδος με το πόσο έκανα λάθος, εκείνη τη στιγμή. Και μου θύμισε πόσα λάθη κάνω τόσες πολλές φορές. (Γέλια) Και θυμήθηκα πόσο άτυχος ήμουνα εκείνη τη μέρα γιατί τώρα έπρεπε να κάνω ό,τι είχε κάνει ο Άλμπερτ, και υπήρχαν ακόμα 100 τέτοια αρνιά στο μαντρί, και ξαφνικά άρχισα να νιώθω σαν ηθοποιός σε γερμανική τσόντα, και ήμουνα...(Γέλια)

Η Μέλανι σηκώνει το αρνί, το βάζει στη θέση του, ανοίγει τα πόδια του. Ο Άλμπερτ μου δίνει το μαχαίρι. Πλησιάζω, φεύγει η ουρά. Πλησιάζω, αρπάζω το όσχεο, κόβω την άκρη. Ο Άλμπερτ με συμβουλεύει, «Σπρώχτο προς τα πάνω.» Το κάνω. «Σπρώχτο κι' άλλο.» Το κάνω.

Βγαίνουν οι όρχεις -- μοιάζουν με αντίχειρες, που έρχονται καταπάνω σου -- και λέει, «Δάγκωσέ τους. Κόφτους με τα δόντια σου.» Και τον άκουσα, άκουσα όλες τις λέξεις. (Γέλια) Πώς, πώς βρέθηκα εδώ; Πώς -- ξέρετε -- θέλω να πω -- πώς βρέθηκα εδώ; (Γέλια)

Είναι μία από αυτές τις στιγμές που ο εγκέφαλος κάνει τα δικά του, και ξαφνικά, στέκομαι εκεί, στα Βραχώδη Όρη, και το μόνο που σκέφτομαι είναι ο ορισμός της τραγωδίας του Αριστοτέλη. Ξέρετε, ο Αριστοτέλης λέει ότι η τραγωδία είναι η στιγμή που ο ήρωας αντιμετωπίζει την αληθινή του ταυτότητα. (Γέλια)

Και σκέφτομαι, «Τι είναι αυτή η παρδαλή μεταφορά; Δεν μου αρέσει αυτό που σκέφτομαι τώρα.» Και δεν μπορώ να σταματήσω να το σκέφτομαι, και δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου αυτή την εικόνα, οπότε έκανα αυτό που έπρεπε. Πλησίασα και τα πήρα. Τα πήρα έτσι, και αποτράβηξα το πρόσωπό μου. Και στέκομαι εκεί με δύο όρχεις στο σαγόνι μου. (Γέλια) Και τώρα δεν μπορώ -- δεν μπορώ να ξεχάσω τη μεταφορά.

Πίσω στην «Ποιητική» του Αριστοτέλη, και σκέφτομαι -- από το πουθενά με χτυπάνε δύο ορισμοί, που δεν έχω ακούσει από την εποχή που μας τα έλεγε ο καθηγητής αρχαίων στο πανεπιστήμιο. Η αναγνώριση και η περιπέτεια. Η αναγνώριση και η περιπέτεια. Αναγνώριση σημαίνει ανακάλυψη. Κυριολεκτικά, η μετάβαση από την άγνοια στη γνώση είναι η αναγνώριση. Αυτό κάνει το κανάλι μας. Αυτό κάνουν οι «Βρώμικες Δουλειές». Και είμαι βουτηγμένος στις αναγνωρίσεις κάθε μέρα. Τέλεια. Η άλλη λέξη, περιπέτεια, είναι η στιγμή στις μεγάλες τραγωδίες, ξέρετε -- Ευριπίδης και Σοφοκλής -- η στιγμή που ο Οιδίποδας κάτι παθαίνει, συνειδητοποιεί ξαφνικά ότι αυτή η γκόμενα με την οποία κοιμάται και έχει παιδιά είναι η μάνα του. Εντάξει. Αυτή είναι η περιπέτεια. Και αυτή η μεταφορά στο μυαλό μου -- έχω αναγνώριση και περιπέτεια στο σαγόνι μου. (Γέλια)

Πρέπει να ομολογήσω πάντως ότι είναι μία σπουδαία έννοια. Όταν αρχίζεις να ψάχνεις για περιπέτεια, τη βρίσκεις παντού. Ας πούμε, ο Μπρους Γουίλις στην «Έκτη Αίσθηση.» Σε όλη την ταινία προσπαθεί να βοηθήσει το παιδί που βλέπει νεκρούς και τότε, τσουπ -- «Είμαι νεκρός» -- περιπέτεια. Καταλαβαίνετε; Είναι συγκλονιστικό όταν το κοινό το βλέπει σωστά. Ξέρετε, σαν το Νίο στο «Μάτριξ». «Ω, ζω σε ένα πρόγραμμα υπολογιστή» -- παράξενο.

Αυτές οι ανακαλύψεις που οδηγούν σε ξαφνικές συνειδητοποιήσεις: και τις έχω συνεχώς, με πάνω από 200 βρώμικες δουλειές, αλλά αυτή -- μου δίδαξε κάτι με έναν απρόσμενο τρόπο. Και καθώς στεκόμουν εκεί, κοιτώντας το χαριτωμένο αρνάκι που μόλις είχα βεβηλώσει -- έμοιαζε μια χαρά. Κοιτώντας το άλλο κακόμοιρο πλασματάκι όπου το είχα κάνει σωστά, με χτύπησε αν κάνω λάθος εδώ και αν κάνω λάθος τόσο συχνά, κυριολεκτικά, τι άλλου είδους περιπατητικές παρανοήσεις θα μπορούσα να σχολιάσω;

Γιατί, κοιτάξτε, δεν είμαι κοινωνικός ανθρωπολόγος αλλά έχω ένα φίλο που είναι. Και του μιλάω. (Γέλια) Και μου λέει, «Μάικ. Κοίταξε, δεν ξέρω αν το μυαλό σου ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο, αλλά συνειδητοποιείς ότι έχεις κάνει γύρισμα σε όλες τις πολιτείες; Έχεις δουλέψει σε ορυχείο, ως ψαράς, σε χαλυβουργείο, σε κάθε μεγάλη βιομηχανία. Στάθηκες δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους που οι πολιτικοί μας προσπαθούν απεγνωσμένα να πλησιάσουν κάθε τέσσερα χρόνια, σωστά;»

Βλέπω ακόμα τη Χίλαρι να πίνει σφηνάκια, το ουίσκι να τρέχει στο πηγούνι της, με τους χαλυβουργούς. Αυτοί είναι οι άνθρωποι με τους οποίους εργάζομαι καθημερινά. «Και αν έχεις κάτι να πεις για τις σκέψεις τους,συλλογικά, ίσως είναι καιρός να το σκεφτείς. Γιατί, φίλε μου, ξέρεις, τέσσερα χρόνια.» Ξέρετε, αυτό σκέφτομαι, έχω όρχεις στο πηγούνι μου, οι σκέψεις χοροπηδάνε. Και μετά από αυτό το γύρισμα, η σειρά δεν άλλαξε ως προς το τι είναι, αλλά για μένα προσωπικά άλλαξε.

Και τώρα, όταν μιλάω για τη σειρά, δεν λέω απλά την ιστορία που μόλις ακούσατε και άλλες 190 παρόμοιες. Το κάνω, αλλά μιλώ και για κάποια από τα πράγματα όπου έκανα λάθος, κάποιες έννοιες εργασίας που θεωρούσα ιερές, και δεν είναι. Οι άνθρωποι με βρώμικες δουλειές είναι πιο ευτυχισμένοι απ' ό,τι νομίζετε. Ως ομάδα, είναι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι που ξέρω. Και δεν θα αρχίσω να σφυρίζω εργατικά τραγούδια, και άλλες τέτοιες ανοησίες για ευτυχισμένους εργάτες. Απλά σας λέω ότι πρόκειται για ισορροπημένους ανθρώπους που κάνουν απίστευτη δουλειά. Όσοι μαζεύουν πτώματα ζώων από τους δρόμους σφυρίζουν όσο δουλεύουν, το ορκίζομαι -- το έκανα μαζί τους. Έχουν αυτή την απίστευτη συμμετρία στη ζωή τους. Και το βλέπω συνέχεια.

Άρχισα να αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν καταρρίπταμε κάποιους από αυτούς τους μύθους. Ακολουθήστε το πάθος σας -- μιλάμε γι' αυτό εδώ και 36 ώρες. Ακολουθήστε το πάθος σας -- υπάρχει κάτι λάθος σε αυτό; Μάλλον η χειρότερη συμβουλή που άκουσα ποτέ. (Γέλια) Ξέρετε, ακολούθησε τα όνειρά σου και χρεωκόπησε,σωστά; Μόνο αυτό άκουγα μεγαλώνοντας. Δεν ήξερα τι να κάνω στη ζωή μου, αλλά μου είπαν ότι αν ακολουθήσω το πάθος μου, όλα θα λυθούν.

Μπορώ να σας δώσω 30 παραδείγματα, τώρα αμέσως -- ο Μπομπ Κομπς, χοιροτρόφος στο Λας Βέγκας που συγκεντρώνει τα υπολλείματα φαγητού από τα καζίνο και τα δίνει στα γουρούνια του. Γιατί; Γιατί υπάρχει τόση ποσότητα πρωτεΐνης σε ό,τι δεν τρώμε που τα γουρούνια του μεγαλώνουν με τη διπλάσια ταχύτητα, και είναι ένας πλούσιος χοιροτρόφος, και ωφελεί και το περιβάλλον, και περνά τις μέρες του προσφέροντας αυτή την απίστευτη υπηρεσία και βρωμοκοπάει, αλλά ας τον έχει καλά ο Θεός. Και βγάζει πολύ καλό μεροκάματο. Τον ρωτάς, «Ακολούθησες το πάθος σου;» και γελάει μαζί σου. Ο τύπος αξίζει -- του πρόσφεραν 60 εκατομμύρια δολάρια για τη φάρμα του και τα απέρριψε, έξω από το Βέγκας. Δεν ακολούθησε το πάθος του. Κοίταξε από μια απόσταση πού πήγαιναν όλοι και πήγε απ'την άλλη. Και ακούω αυτή την ιστορία ξανά και ξανά.

Ο Ματ Φρόιντ, αγελαδοτρόφος από το Νιου Κανάαν στο Κονέκτικατ ξύπνησε ένα πρωί και συνειδητοποίησε ότι η κοπριά των αγελάδων του άξιζε περισσότερο από το γάλα τους, αν μπορούσε να τη χρησιμοποιήσει για να φτιάξει αυτές τις βιοδιασπώμενες γλάστρες. Τις πουλάει στο Ουόλμαρτ. Ακολούθησε το πάθος του; Ελάτε τώρα.

Άρχισα να κοιτώ το πάθος, την αποδοτικότητα σε σχέση με την αποτελεσματικότητα -- όπως είπε ο Τιμ νωρίτερα, υπάρχει μεγάλη διαφορά. Άρχισα να μελετώ την ομαδική δουλειά και την αποφασιστικότητα, και όλες αυτές τις κοινοτοπίες που αποκαλούν «εξαρτήματα επιτυχίας» που κρέμονται με κακόγουστα έργα τέχνης στις αίθουσες συνεδριάσεων σε όλο τον κόσμο αυτή τη στιγμή. Όλα αυτά -- όλα έχουν ξαφνικά αναποδογυρίσει.

Πρώτα η ασφάλεια; Επιστρέφοντας σε όλους αυτούς τους οργανισμούς που προανέφερα: και αν έκαναν λάθος; Αυτό που θα πω είναι αιρετικό αλλά αν η ασφάλεια έρχεται τρίτη; Έτσι; (Γέλια) Όχι, το εννοώ. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι εκτιμώ την ασφάλειά μου σε αυτές τις παλαβές δουλειές όσο και οι άνθρωποι με τους οποίους εργάζομαι, αλλά αυτοί που είναι αποτελεσματικοί, δεν βάζουν πρώτα την ασφάλεια. Ξέρουν ότι άλλα πράγματα προηγούνται -- προηγείται το να γίνεται η δουλειά, η ολοκλήρωση της δουλειάς.

Και δεν θα ξεχάσω ποτέ, στη θάλασσα Μπέρινγκ, σε ένα αλιευτικό με τα παιδιά από τη «Θανάσιμη Ψαριά» -- όπου επίσης δουλεύω -- την πρώτη σεζόν. Απέχουμε περίπου 150 χιλιόμετρα από τις ρωσικές ακτές. κύματα 15 μέτρα ύψος, πράσινο νερό να καλύπτει τη γέφυρα. Το πιο επικίνδυνο περιβάλλον που έχω δει ποτέ, και ήμουνα με ένα τύπο και σιγουρεύαμε τις καβουροπαγίδες. Σε ύψος 14 μέτρων από το κατάστρωμα, σαν να κοιτάτε το παπούτσι σας, ξέρετε, και κουνιόμαστε έτσι, μες στον ωκεανό. Απίστευτα επικίνδυνο.

Κατεβαίνω, μπαίνω στη γέφυρα και λέω με κάποιο βαθμό δυσπιστίας, «Καπετάνιε, ασφάλεια εργασίας.»

Και λέει, «Ασφάλεια εργασίας; Ωκεανός.» Και δείχνει εκεί έξω. (Γέλια) Εκείνη τη στιγμή όμως, αυτό που είπε μετά δεν μπορεί να επαναληφθεί στις υπόλοιπες 48 πολιτείες. Σε κανένα εργοστάσιο ή οικοδομή. Αλλά με κοίταξε και είπε,«Γιε μου» -- έχουμε την ίδια ηλικία, με αποκαλεί γιο, μου αρέσει αυτό -- λέει, «Γιε μου, είμαι ο καπετάνιος ενός αλιευτικού. Η ευθύνη μου δεν είναι να σε γυρίσω σπίτι ζωντανό. Η ευθύνη μου είναι να σε γυρίσω σπίτι πλούσιο.» (Γέλια) Θες να γυρίσεις ζωντανός, δική σου δουλειά. Και για την υπόλοιπη μέρα, πρώτα η ασφάλεια.

Ήμουνα -- Η ιδέα ότι δημιουργούμε αυτή την εσφαλμένη -- αυτή την αίσθηση αυταρέσκειας όταν μιλάμε μόνο για την ευθύνη κάποιου άλλου σαν να είναι δική μας, και το αντίθετο. Τέλος πάντων, ένα σωρό πράγματα. Θα μπορούσα να μιλήσω εκτενώς για τις πολλές μικρές διακρίσεις που κάναμε και τους αμέτρητους τρόπους με τους οποίους έκανα λάθος. Αλλά η ουσία είναι η εξής. Σχημάτισα μία θεωρία που θα σας πω αμέσως στα δύο λεπτά και 30 δευτερόλεπτα που μου μένουν.

Έχει ως εξής -- έχουμε κηρύξει πόλεμο στην εργασία, ως κοινωνία, όλοι μας. Είναι ένας εμφύλιος. Ψυχρός πόλεμος. Δεν είχαμε τέτοιο σκοπό και δεν στρίβαμε το μουστάκι μας σαν το Μακιαβέλι, αλλά το κάναμε. Και διεξάγουμε αυτό τον πόλεμο σε τέσσερα μέτωπα, σίγουρα στο Χόλιγουντ. Ο τρόπος που απεικονίζουμε εργαζόμενους ανθρώπους στην τηλεόραση -- είναι γελοίος. Αν είναι υδραυλικός, ζυγίζει 140 κιλά και του πέφτει το παντελόνι. Παραδεχτείτε το. Τον βλέπετε συνέχεια. Έτσι είναι οι υδραυλικοί, έτσι; Τους κάνουμε ήρωες ή τους διακωμωδούμε. Αυτό κάνει η τηλεόραση. Προσπαθούμε σκληρά στις «Βρώμικες Δουλειές» να μην το κάνουμε γι' αυτό κάνω τη δουλειά χωρίς σκονάκια.

Αλλά κάνουμε αυτό τον πόλεμο και στην οδό Μάντισον. Τόσες πολλές διαφημίσεις που βγαίνουν εκεί -- σαν μηνύματα, τι λένε πραγματικά; Η ζωή σου θα ήταν καλύτερη αν δούλευες λιγότερο, αν δεν δούλευες τόσο σκληρά, αν επέστρεφες σπίτι λίγο νωρίτερα, αν μπορούσες να συνταξιοδοτηθείς λίγο πιο γρήγορα, να ξεφύγεις λίγο πιο σύντομα -- εκεί είναι όλα, ξανά και ξανά.

Η Ουάσινγκτον; Δεν μπορώ ούτε να αρχίσω να απαριθμώ τις συμφωνίες και τις πολιτικές που επηρεάζουν την πραγματικότητα των διαθέσιμων δουλειών γιατί δεν το ξέρω. Ξέρω μόνο ότι πρόκειται για ένα μέτωπο σε αυτό τον πόλεμο.

Και ακριβώς εδώ παιδιά, στη Σίλικον Βάλεϋ, εννοώ -- πόσοι άνθρωποι έχουν ένα iPhone μαζί τους; Πόσοι έχουν Blackberry; Είμαστε συνδεδεμένοι. Δεν θα υποννοούσα ποτέ ότι κάτι κακό έχει προκύψει από την τεχνολογική επανάσταση. Αν είναι δυνατόν, σε αυτό το κοινό. (Γέλια) Αλλά θα έλεγα ότι καινοτομία χωρίς μίμηση είναι απόλυτη σπατάλη χρόνου. Και κανείς δεν εξυμνεί τη μίμηση όπως ξέρουν ότι πρέπει να γίνει οι συνεργάτες του «Βρώμικες Δουλειές». Το iPhone σας χωρίς τους ανθρώπους που δημιουργούν τις διεπαφές, τα κυκλώματα, τον ίδιο πίνακα, ξανά και ξανά; Όλα αυτά; Αυτά το κάνουν εξίσου δυνατό με την ιδιοφυία που βρίσκεται από πίσω του.

Έχουμε αυτή τη νέα εργαλειοθήκη. Τα σημερινά εργαλεία δεν μοιάζουν με φτυάρια και αξίνες. Μοιάζουν με τα αντικείμενα που κουβαλάμε μαζί μας. Και το συλλογικό αποτέλεσμα είναι η περιθωριοποίηση πάρα πολλών δουλειών. Και συνειδητοποίησα, ίσως πολύ αργά -- ελπίζω πως όχι, γιατί δεν ξέρω αν μπορώ να κάνω άλλα 200 τέτοια πράγματα -- αλλά θα κάνουμε όσο το δυνατόν περισσότερα. Και το πιο σημαντικό πράγμα να ξέρω και να αντιμετωπίσω είναι ότι έκανα πολλά λάθη, όχι απλά τους όρχεις στο σαγόνι μου. Έκανα πολλά λάθη.

Σκεφτόμαστε λοιπόν -- εγώ δηλαδή -- ότι πρέπει να μιλήσω για μία εκστρατεία δημοσίων σχέσεων για την εργασία, τη χειρωνακτική εργασία, την ειδικευμένη εργασία. Κάποιος πρέπει να βρίσκεται εκεί έξω μιλώντας για τα ξεχασμένα πλεονεκτήματα. Για πράγματα των παππούδων μας, με τα οποία μεγαλώσαμε πολλοί από εμάς αλλά με κάποιο τρόπο χάσαμε λιγάκι.

Ο Μπαράκ θέλει να δημιουργήσει 2,5 εκατομμύρια δουλειές. Η υποδομή είναι τεράστιας σημασίας. Αυτός ο πόλεμος στην εργασία, που υποθέτω ότι υπάρχει, έχει απώλειες όπως κάθε πόλεμος. Η υποδομή είναι η πρώτη. δεύτερη είναι η μείωση στις εγγραφές σε τεχνικά σχολεία. Κάθε χρόνο: λιγότεροι ηλεκτρολόγοι, λιγότεροι ξυλουργοί, λιγότεροι υδραυλικοί, λιγότεροι συγκολλητές, λιγότεροι εργάτες σωληνώσεων, λιγότεροι εργάτες στον ατμό. Οι θέσεις υποδομής για τις οποίες μιλάνε όλοι είναι αυτοί οι τύποι -- που βρίσκονται σε παρακμή ξανά και ξανά. Στο μεταξύ έχουμε δύο τρισεκατομμύρια δολάρια -- το λιγότερο σύμφωνα με την Αμερικανική Κοινότητα Πολιτικών Μηχανικών -- που πρέπει να ξοδέψουμε για να αλλάξει κάπως η υποδομή που σήμερα παίρνει πολύ χαμηλό βαθμό.

Αν λοιπόν προσπαθούσα να εκλεγώ, και δεν προσπαθώ, θα έλεγα απλά ότι οι δουλειές που ελπίζουμε να φτιάξουμε και να δημιουργήσουμε δεν θα επιβιώσουν αν δεν είναι δουλειές που θέλουν οι άνθρωποι. Και ξέρω το νόημα αυτού του συνεδρίου είναι να εξυμνήσουμε πράγματα που εκτιμούμε, αλλά ξέρω επίσης ότι το καθαρό και το βρώμικο δεν είναι αντίθετα. Είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, όπως η καινοτομία και η μίμηση, όπως το ρίσκο και η ευθύνη, όπως η περιπέτεια και η αναγνώριση, όπως αυτό το κακόμοιρο αρνάκι, που ελπίζω να μην τρέμει πια, και όπως ο χρόνος μου που τελείωσε.

Ήταν υπέροχο να σας μιλάω και ας επιστρέψουμε στη δουλειά, έτσι; (Χειροκρότημα)