Mick Ebeling: Η εφεύρεση που ελευθέρωσε έναν φυλακισμένο καλλιτέχνη.

Είχα την ξεχωριστή ευλογία στην ζωή μου να δουλέψω πάνω σε μια πληθώρα απίστευτων πρότζεκτ. Αλλά το πιο τέλειο πάνω στο οποίο έχω δουλέψει αφορά αυτόν τον τύπο. Τον τύπο αυτόν τον λένε TEMPT ο TEMPT ήταν ένας από τους πρώτους καλλιτέχντες γκραφίτι την δεκαετία του 80. Και γύρισε μια μέρα σπίτι από τρέξιμο και είπε, "Μπαμπά, τα πόδια μου νιώθουν περίεργα." Και αυτό ήταν το αρχικό στάδιο του ALS. Ο TEMPT λοιπόν ειναι πλέον εντελώς παράλυτος. Μπορεί να χρησιμοποιεί μόνο τα μάτια του.

Του παρουσιάστηκα. Έχω μια εταιρεία η οποία ασχολείται με σχεδιασμό και animation, επομένως το γκραφίτι είναι σίγουρα ένα ιδιαίτερο κομμάτι των πραγμάτων που θαυμάζουμε και σεβόμαστε στον χώρο της τέχνης. Αποφασίσαμε επομένως πως θα γίνουμε χορηγοί του Τόνι, TEMPT, και του σκοπού του. Συναντήθηκα λοιπόν με τον αδερφό του και τον πατέρα του και τους είπα, "Θα σας δώσουμε αυτά τα λεφτά. Τι θα κάνετε με αυτά;" Και ο αδερφός του είπε, "Θέλω απλά να μπορώ να συζητώ με τον Τόνι ξανά. Θέλω απλά να μπορώ να επικοινωνώ μαζί του και εκείνος να μπορεί να επικοινωνεί μαζί μου." Και εγώ είπα, "Μισό λεπτό, αυτό -- έχω δει τον Stephen Hawking -- δεν έχουν όλοι οι παράλυτοι την δυνατότητα να επικοινωνούν μέσω τέτοιων συσκευών;" Και εκείνος είπε, "Όχι, εκτός κι αν βρίσκεσαι στα ψηλά στρώματα, έχεις πολύ καλή ασφάλεια, δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Αυτές οι συσκευές δεν είναι διαθέσιμες στον κόσμο." Και εγω είπα, "Λοιπόν, πως επικοινωνείτε;" Έχετε δεί την ταινία "Το Σκάφανδρο και η Πεταλούδα;" Έτσι επικοινωνούν -- με το δάχτυλο. Είπα, "Αυτό είναι απαρχαιωμένο. Πως γίνεται;"

Εμφανίστηκα λοιπόν με την επιθυμία να γράψω απλά μια επιταγή, και αντ' αυτού, έγραψα μια επιταγή που δεν είχα καμμιά ιδέα πως θα εξαργυρώσω. Αφοσιώθηκα στον αδερφό του και τον πατέρα του εκείνη την στιγμή -- ήμουν σε φάση, "Ωραία, ορίστε η συμφωνία: Ο Τόνι θα μιλήσει, θα του φέρουμε μια συσκευή, και θα βρούμε έναν τρόπο για αυτόν ώστε να ξανακάνει την τέχνη του. Επειδή είναι παρωδία κάποιος που έχει ακόμα τόσα μέσα του δεν μπορεί να το μεταδώσει."

Μίλησα λοιπόν σε ένα δυνέδριο δυο μήνες αργότερα. Γνώρισα κάποιους τύπους με το όνομα GRL, Graffiti Research Lab, οι οποίοι έχουν μια τεχνολογία που τους επιτρέπει να προβάλουν ένα φώς πάνω σε οποιαδήποτε επιφάνεια και έπειτα, με ένα δείκτη λέιζερ, να ζωγραφίσουν πάνω της, και απλά καταγράφει τον αρνητικό χώρο. Τριγυρνάνε λοιπόν και κάνουν καλλιτεχνικές απεικονίσεις σαν αυτές. Όσα ανεβαίνουν εκεί, λένε ότι κάνουν έναν κύκλο-ζωής. Αρχίζει πρώτα με τα γεννητικά όργανα, έπειτα αρχίζει με βρισιές, έπειτα συκοφαντίες για τον Μπους και μετά ο κόσμος άρχισε να κάνει τέχνη. Αλλά υπήρχε πάντα ένας κύκλος-ζωής στις παρουσιάσεις τους. Γύρισα σπίτι λοιπόν και δειπνούσα με την γυναίκα και της έλεγα για αυτό, και ήμασταν σε φάση, "Για περίμενε λίγο εφόσον γνωρίζουμε ότι αυτή η τεχνολογία υπάρχει όπου μπορείς να χρησιμοποιείς τα μάτια σου για να ελέγχεις πράγματα, γιατί δεν βρίσκουμε έναν τρόπο ώστε ο TEMPT να χειρίζεται ένα λέιζερ και θα μπορούσε να κάνει γκραφίτι ξανά, αυτό θα ήταν απίθανο."

Αυτό λοιπόν άρχισε το ταξίδι. Και μετά από περίπου δύο χρόνια, περίπου έναν χρόνο, μετά από πολύ οργάνωση και κινώντας πολλά πράγματα, καταφέραμε κανά δυο πράγματα. Ένα, χτυπήσαμε δυνατά τις πόρτες των ασφαλιστικών εταιρειών, και πήραμε στον TEMPT μια συσκευή που του επιτρέπει να επικοινωνεί -- μια μηχανή Stephen Hawking. (Χείροκρότημα) Που ήταν απίθανο. Και είναι πραγματικά ένας απ' τους πιο αστείους -- τον αποκαλώ Γιόντα, επειδή μιλάς μαζί του, σου έρχεται ένα email απ' αυτόν, και είσαι σε φάση, "Δεν είμαι άξιος. Αυτός ο τύπος είναι απίστευτος."

Το άλλο πράγμα που κάναμε ήταν να φέρουμε επτά προγραμματιστές από όλον τον κόσμο -- κυριολεκτικά από κάθε γωνιά του πλανήτη -- μέσα στο σπίτι μας. Η γυναίκα μου τα παιδιά μου και γώ μετακομίσαμε στο γκαράζ μας, και αυτοί οι χάκερ και προγραμματιστές και συνωμοσιολόγοι και αναρχικοί κατέλαβαν το σπίτι μας. Πολλοί φίλοι μας πίστευαν πως ήμασταν πολύ χαζοί που το κάναμε αυτό και πως θα επιστρέφαμε και όλες οι φωτογραφίες στον τοίχο θα είχαν αφαιρεθεί και γκραφίτι στον τοίχο. Αλλά για πάνω από δύο βδομάδες, προγραμματίζαμε, πήγαμε στην Venice boardwalk, (σ.τ.μ. παραλία στην Καλιφόρνια) τα παιδιά μου ασχολήθηκαν, ο σκύλος μου ασχολήθηκε, και δημιουργήσαμε αυτό.

Αυτό ονομάζεται EyeWriter, και μπορείτε να δείτε την περιγραφή. Αυτό είναι ένα φτηνό ζευγάρι γυαλία που αγοράσαμε στην Venice Beach boardwalk, λίγο χάλκινο σύρμα και μερικά πράγματαα από το Home Depot και το Radio Shack. Πήραμε μια PS3 κάμερα, την ανοίξαμε, την τοποθετήσαμε σε ένα φως LED, και υπάρχει τώρα μια συσκευή που είναι δωρεάν -- την φτιάχνεις μόνος σου, εκδίδουμε τον κώδικα δωρεάν, κατεβάζεις το λογισμικό δωρεάν. Και τώρα δημιουργήσαμε μια συσκευή που δεν έχει περιορισμούς. Δεν υπάρχει ασφαλιστική εταιρεία που μπορεί να πεί "όχι." Δεν υπάρχει νοσοκομείο που μπορεί να πεί "όχι." Οποιοσδήποτε είναι παράλυτος έχει πλέον πρόσβαση να σχεδιάσει στην κυριολεξία ή να επικοινωνήσει χρησιμοποιώντας μόνο τα μάτια.

(Χειροκρότημα)

Ευχαριστώ. Σας ευχριστώ παιδιά πάρα πολύ. Ήταν απίθανο.

Στο τέλος λοιπόν δύο εβδομάδων, επιστρέψαμε στο δωμάτιο του TEMPT. Λατρεύω αυτήν την εικόνα, επειδή αυτό είναι το δωμάτιο κάποιου άλλου και αυτό το δικό του. Υπάρχει λοιπόν όλη αυτή η φασαρία και αναστάτωση για τα μεγάλα αποκαλυπτήρια Και έπειτα από πάνω από έναν χρόνο σχεδιασμού, δύο βδομάδων προγραμματισμού, πολλούς υδατάνθρακες και ξενύχτια, ο Τόνι σχεδίασε ξανά για πρώτη φορά μετά από επτά χρόνια. Και αυτή είναι μια απίστευτη εικόνα, επειδή αυτό είναι το σύστημα υποστήριξης ζωής του, και κοιτά πάνω από το σύστημα υποστήριξης ζωής. Κλωτσήσαμε το κρεβάτ του ώστε να μπορεί να βλέπει έξω. Και στήσαμε έναν προζέκτορα σε έναν τοίχο στο πάρκινγκ έξω από το νοσοκομείο. Και σχεδίασε ξανά για πρώτη φορά, μπροστά στην οικογένεια και τους φίλους του -- και μπορείτε μονάχα να φανταστείτε ποιό ήταν το συναίσθημα στο πάρκινγκ. Το αστείο ήταν, πως έπρεπε να διαρρήξουμε το πάρκινγκ, οπότε νιώθαμε εντελώς πως ήμασταν σωστοί στο γκραφίτι σκηνικό.

(Γέλιο)

Στο τέλος λοιπόν, μας έστειλε ένα email, και αυτό είναι που έλεγε το email: "Αυτή ήταν η πρώτη φορά που σχεδίασα οτιδήποτε για επτά χρόνια. Νιώθω σαν να με κρατούσαν κάτω από το νερό, και κάποιος επιτέλους έσκυψε και σήκωσε το κεφάλι μου ψηλά για να μπορώ να αναπνεύσω." Απίστευτο, ετσι.

(Χειροκρότημα)

Αυτή είναι λοιπόν η πολεμική μας ιαχή. Αυτό είναι που μας κάνει να συνεχίζουμε και να αναπτυσόμαστε. Και έχουμε πολύ δρόμο να συνεχίσουμε μ'αυτό. Αυτή είναι μια απίστευτη συσκευή, αλλά είναι το ισοδύνμαμο του Etch A Sketch. (σ.τ.μ. Παιχνίδι για πολύ απλά σχέδια) Και κάποιος που έχει αυτές τις καλλιτεχνικές δυνατότητες αξίζει πολλά περισσότερα. Είμαστε λοιπόν στην διαδικασία να βρούμε έναν τρόπο πως να το κάνουμε καλύτερο, γρηγορότερο, δυνατότερο.

Από τότε, έχουμε πολλές αναγνωρίσεις. Έχουμε κερδίσει πολλά βραβεία. Θυμηθείτε, είναι δωρεάν, κανείς από μας δεν βγάζει λεφτά από αυτό. Τα πάντα βγαίνουν από τις δικές μας τσέπες. Τα βραβεία λοιπόν ήταν σε φάση, "Ω, αυτό είναι φανταστικό." Ο Άρμστρονγκ έγραψε στο Twitter για μας, και μετά τον Δεκέμβριο, το Περιοδικό Time μας τίμησε ως μία από τις 50 καλύτερες εφευρέσεις του 2010, που ήταν τέλειο.

(Χειροκρότημα)

Το πιο ωραίο -- και είναι αυτό που κλείνει τον κύκλο -- είναι ότι τον Απρίλη φέτος, στο Geffen MOCA (σ.τ.μ. μουσείο) στο Λος Άντζελες, θα γίνει μια έκθεση με τίτλο "Τέχνη του δρόμου." Και η "Τέχνη του δρόμου" θα έχει λίγο πολύ τα κακά παιδιά της τέχνης δρόμου σκηνής -- Bansky, Shepard Fairey, CAWs -- όλοι αυτοί οι τύποι θα είναι εκεί. Ο TEMPT θα είναι στην έκθεση, που είναι τέλειο.

(Χειροκρότημα)

Βασικά λοιπόν αυτό θέλω να πώ: αν δείτε κάτι το οποίο είναι αδύνατο, κάντε το δυνατό. Τα πάντα σε αυτό το δωμάτιο ήταν αδύνατα -- αυτή η σκηνή, αυτος ο υπολογιστής, αυτό το μικρόφωνο, το EyeWriter -- ήταν αδύνατα κάποια στιγμή. Κάντε το δυνατό -- οι πάντες στο δωμάτιο. Δεν είμαι προγραμματιστής, ποτέ δεν έκανα κάτι που να αφορά τεχνολογία αναγνώρισης οφθαλμού, απλά αναγνώρισα κάτι και συσχετίστηκα με απίστευτα άτομα ώστε να κάνουμε κάτι να συμβεί. Και αυτό είναι το ερώτημα που θέλω ο καθένας να ρωτήσει τον εαυτό του κάθε μέρα όταν έρχεστε αντιμέτωποι με κάτι που νιώθετε πως πρέπει να γίνει. Αν όχι τώρα, τότε πότε; Και αν όχι εγώ, τότε ποιός;

Σας ευχαριστώ παιδία.

(Χειροκρότημα)