Μαζ Τζομπράνι: Το ξέρεις το ανέκδοτο με τον Ιρανό-Αμερικανό;

Ήμουν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Κωμικής Περιοδείας ο Άξονας του Κακού. Τα άλλα ιδρυτικά μέλη ήταν ο Άχμεντ Άχμεντ, που είναι Αιγύπτιο-Αμερικάνος, ο οποίος μάλιστα είχε την ιδέα να πάει στη Μέση Ανατολή και να το δοκιμάσει. Πριν πάμε όλοι μαζί σαν περιοδεία, είχε πάει πρώτα μόνος του. Έπειτα ήταν ο Άρον Κάντερ, που είναι Παλαιστίνιο-Αμερικανός. Και τέλος ήμουν και εγώ, ο Ιρανό-Αμερικανός της παρέας. Τώρα, το να είσαι Ιρανό-Αμερικανός παρουσιάζει από μόνο του μια σειρά από προβλήματα, όπως καταλαβαίνετε. Αυτές οι δύο χώρες δεν τα πάνε καλά τελευταία. Έτσι αυτό προκαλεί πολλές εσωτερικές συγκρούσεις, όπως, ένα μέρος του εαυτού μου με συμπαθεί, το άλλο με μισεί. Ένα μέρος του εαυτού μου πιστεύει ότι πρέπει να έχω πυρηνικό πρόγραμμα, το άλλο μισό πιστεύει ότι δε μπορώ να με εμπιστευτώ με ένα τέτοιο. Αυτά είναι διλήμματα που έχω κάθε μέρα.

Αλλά είμαι γεννημένος στο Ιράν. Τώρα είμαι Αμερικανός πολίτης, που σημαίνει ότι έχω Αμερικανικό διαβατήριο, που σημαίνει ότι μπορώ να ταξιδέψω. Επειδή αν έχεις μόνο το Ιρανικό διαβατήριο, είσαι κάπως περιορισμένος στις χώρες που μπορεί να πας με ανοιχτές αγκάλες, ξέρετε... Συρία, Βενεζουέλα, Βόρεια Κορέα. (Γέλια) Έτσι αν ρωτήσεις κάποιον που έχει πάρει διαβατήριο στην Αμερική θα σου πει ότι, όταν παίρνεις το διαβατήριό σου, γράφει πάνω και σε ποια χώρα έχεις γεννηθεί. Έτσι θυμάμαι όταν πήρα το Αμερικανικό διαβατήριο. Σκεφτόμουν, "Επιτέλους! θα ταξιδέψω." Και μόλις το άνοιξα, έγραφε, "Γεννημένος στο Ιράν." Τότε είπα,"Όχι ρε φίλε" (Γέλια) "Προσπαθώ να δω μέρη."

Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι, ότι δεν είχα ποτέ πρόβλημα να ταξιδεύω σε οποιαδήποτε δυτική χώρα με το Αμερικανικό μου διαβατήριο, κι ας έγραφε, "Γεννημένος στο Ιράν." Κανένα πρόβλημα. Εκεί που είχα κάποια προβλήματα είναι σε κάποιες Αραβικές χώρες, υποθέτω επειδή κάποιες Αραβικές χώρες δεν τα πάνε, ούτε αυτές, καλά με το Ιράν. Και έτσι, ήμουν πρόσφατα στο Κουβέιτ, κάνοντας ένα κωμικό σόου μαζί με άλλους Αμερικανούς κωμικούς. Περάσαν όλοι, και τότε ο ελεγκτής είδε το Αμερικανικό μου διαβατήριο. "Αχά! Αμερικανός, μια χαρά." Ύστερα το ανοίγει. "Γεννημένος στο Ιράν; Περίμενε." (Γέλια) Και άρχισε να μου κάνει ερωτήσεις. Ρωτάει, "Ποιο είναι το όνομα του πατέρα σου;" Είπα, "Αν και έχει πεθάνει, το όνομά του ήταν Χόσρο." Συνεχίζει, "Ποιο είναι το όνομα του παππού σου;" Απάντησα, "Έχει πεθάνει εδώ και πολύ καιρό. Το όνομα του ήταν Τζαμπάρ." Και τότε λέει, "Εσύ περίμενε εδώ. Θα επιστρέψω," και φεύγει Και άρχισα να φρικάρω, επειδή δεν ξέρω σε τι είδους δουλειές ήταν μπλεγμένος ο παππούς μου. (Γέλια) Νόμιζα ότι ο τύπος θα γυρίσει πίσω και θα μου πει, "Σε ψάχνουμε εδώ και 200 χρόνια." (Γέλια) "Ο παππούς σου έχει μια κλήση της τροχαίας. Είναι κατά πολύ εκπρόθεσμη. Μας χρωστάς δύο δισεκατομμύρια δολάρια."

Αλλά όπως μπορείτε να δειτε, όταν μιλάω, μιλώ με Αμερικανική προφορά, έτσι θα πίστευες σαν Ιρανό-Αμερικανός ηθοποιός, θα μπορούσα να παίξω όλους τους ρόλους, καλός, κακός, ο,τιδήποτε. Αλλά πολλές φορές στο Χόλιγουντ, όταν ο σκηνοθέτης μαθαίνει ότι είσαι με καταγωγή από τη Μέση Ανατολή, ξεκινάει, "Ώστε είσαι Ιρανός. Τέλεια." Μπορείς να πεις 'θα σε σκοτώσω εις το όνομα του Αλλάχ;'" "Θα μπορούσα να το πω αυτό, αλλά τι αν έλεγα," 'Γεια, είμαι ο γιατρός σου';" Τότε λέει, "Υπέροχα. Και μετά καταλαμβάνεις το νοσοκομείο" (Γέλια) Νομίζω ότι χάνεις το νόημα εδώ. Μη με παρεξηγήσετε, δε με πειράζει να παίζω κακούς. Θέλω να παίξω ένα κακό, που ληστεύει μια τράπεζα. Θέλω να ληστεύω μια τράπεζα στη ταινία. Θέλω να ληστεύω μια τράπεζα στη ταινία, αλλά να το κάνω με όπλο, με ένα όπλο, όχι τυλιγμένος με εκρηκτικά, έτσι. (Γέλια) Επειδή φαντάζομαι το σκηνοθέτη: "Μαζ, φαντάζομαι το χαρακτήρα σου να ληστεύει την τράπεζα τυλιγμένος με εκρηκτικά." "Γιατί να το κάνω αυτό; Αν θέλω τα λεφτά, γιατί να σκοτώσω τον εαυτό μου;" (Γέλια) Σωστά; (Χειροκρότημα) "Δώσε μου όλα τα λεφτά, αλλιώς θα ανατινάξω τον εαυτό μου" (Γέλια) "Αν είναι έτσι, ανατινάξου. Μόνο καν'το έξω, σε παρακαλώ." (Γέλια)

Η ουσία είναι, ότι παντού υπάρχουν καλοί άνθρωποι. Αυτό προσπαθώ να δείξω στις παραστάσεις μου. Υπάρχουν καλοί άνθρωποι παντού. Το μόνο που χρειάζεται, είναι ένας για να τα χαλάσει όλα. Όπως μερικούς μήνες πριν στην πλατεία Τάιμς στη Νέα Υόρκη, ήταν ένας τύπος Πακιστανό-μουσουλμάνος ο οποίος προσπάθησε να ανατινάξει ένα αυτοκίνητο. Έτυχε να βρίσκομαι στη πλατεία Τάιμς εκείνο το βράδυ κάνοντας ένα κωμικό πρόγραμμα. Και μερικούς μήνες πριν από αυτό, ήταν ένας λευκός Αμερικανός στο Όστιν, Τέξας ο οποίος έριξε το αεροπλάνο του στο κτήριο της εφορείας, και έτυχε να είμαι στο Όστιν εκείνη τη μέρα κάνοντας ένα κωμικό πρόγραμμα. Πρέπει να σας πω, όταν είσαι άνδρας από τη Μέση Ανατολή, και βρίσκεσαι συχνά κοντά σε τέτοιες δραστηριότητες, αρχίζεις κάποια στιγμή να νιώθεις ένοχος. Παρακολουθούσα τις ειδήσεις και λέω, "Μήπως είμαι μπλεγμένος σε αυτό;" (Γέλια) "Κάτι έχω χάσει. Τι έγινε ρε παιδιά;"

(Γέλια)

Αλλά το ενδιαφέρον ήταν, ο Πακιστανός Μουσουλμάνος... βλέπετε ότι δίνει κακό όνομα σε Μουσουλμάνους και Πακιστανούς και ανθρώπους από τη Μέση Ανατολή σε όλο το κόσμο. Και αυτό που συνέβη ήταν ότι οι Πακιστανοί Ταλιμπάν ήθελαν να βάλουν το όνομα τους στην αποτυχημένη βομβιστική επίθεση Η ερώτηση μου είναι: γιατί να θέλεις το όνομα σου σε μια αποτυχημένη βομβιστική επίθεση; "Θέλουμε μόνο να πούμε ότι προσπαθήσαμε." (Γέλια) "Και επιπλέον, είναι η σκέψη που μετράει." (Γέλια) (Χειροκρότημα) "Και στο κάτω-κάτω, κάτι κερδίζεις και κάτι χάνεις" (Γέλια) Αλλά αυτό που έγινε ήταν, όταν ο λευκός τύπος έριξε το αεροπλάνο του πάνω στο κτήριο, ξέρω ότι όλοι οι μουσουλμάνοι φίλοι μου από τη Μέση Ανατολή στις ΗΠΑ που έβλεπαν τηλεόραση, έλεγαν,"Κάνε να μην είναι από τη Μέση Ανατολή. Μην είναι ένας Χασάν. Μην είναι ένας Χουσεΐν." Και όταν ακούστηκε το όνομα Τζακ, φώναξα, "Γουοοο! Αυτός δεν είναι ένας από εμάς." Όμως συνέχισα να βλέπω τις ειδήσεις και τότε, είπαν, "Πριν το κάνει, ασπάστηκε το Ισλάμ." "Να πάρει! Γιατί Τζακ; Γιατί;"

Αλλά είναι δεδομένο ότι, έχω υπάρξει τυχερός και είχα την ευκαιρία να παίξω σε όλο το κόσμο, και έκανα πολλά σόου στη Μέση Ανατολή. Μόλις έκανα μια περιοδεία σε επτά χώρες. Ήμουν στο Ομάν, και ήμουν στη Σαουδική Αραβία. Ήμουν στο Ντουμπάι. Και είναι υπέροχα, υπάρχουν καλοί άνθρωποι παντού. Και μαθαίνεις υπέροχα πράγματα για αυτά τα μέρη. Ενθαρρύνω πάντα τον κόσμο να επισκέπτεται αυτά τα μέρη. Για παράδειγμα, το Ντουμπάι -- ωραίο μέρος. Είναι μανιώδεις με το να έχουν το μεγαλύτερο, ψηλότερο, μακρύτερο, όπως όλοι ξέρουμε. Έχουν ένα εμπορικό κέντρο εκεί, το Ντουμπάι Mall. Είναι τόσο μεγάλο, που έχουν ταξί μέσα στο εμπορικό κέντρο. Περπατούσα και άκουσα "Μπιπ, μπιπ." Και ρωτώ, "Τι κάνεις εδώ πέρα;" Μου λέει, "Πηγαίνω στο κατάστημα Ζάρα. Είναι τρία μίλια μακριά. Κάνε πέρα. Κάνε πέρα. Κάνε πέρα." Και αυτό που είναι τρελό -- υπάρχει ύφεση σε εξέλιξη, ακόμα και στο Ντουμπάι, αλλά δε θα το καταλάβεις από τις τιμές. Στο Ντουμπάι Mall, πουλάνε παγωμένο γιαούρτι με το γραμμάριο. Είναι σαν τα ναρκωτικά. Καθώς περπατούσα, ένας μου κάνει, "Ψιτ, Χαμπίμπι, φίλε μου." (Γέλια) "Θέλεις παγωμένο γιαούρτι; Έλα εδώ. Έλα εδώ. Έλα εδώ. Έχω ένα γραμμάριο, πέντε γραμμάρια, δέκα. Πόσα γραμμάρια θέλεις;" (Γέλια) Αγόρασα πέντε γραμμάρια. 10 δολάρια. 10 δολάρια! Του είπα, "Τι είναι αυτό;" Μου λέει, "Καλό πράμα, φίλε. Κολομβιανό. Το καλύτερο. Το καλύτερο."

Το άλλο που μαθαίνεις μερικές φορές όταν ταξιδεύεις σε αυτές τις χώρες στη Μέση Ανατολή, μερικές φορές και στις Λατινοαμερικάνικες χώρες, στη Νότια Αμερική -- πολλές φορές όταν χτίζουν, δεν υπάρχουν κανόνες και περιορισμοί. Για παράδειγμα, πήγα τον δύο ετών γιο μου στον παιδότοπο του Ντουμπάι Mall. Και πηγαίνω τον δύο ετών γιο μου στους παιδότοπους παντού στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και όταν βάλεις το δύο ετών παιδί σου σε μια τσουλήθρα στις Ηνωμένες Πολιτείες, βάζουν κάτι στην τσουλήθρα για να ανακόψουν την ταχύτητα του παιδιού όπως κατεβαίνει. Όχι στη Μέση Ανατολή. (Γέλια) Βάζω τον δύο ετών γιο μου στη τσουλήθρα, και έφυγε σφαίρα! Εξαφανίστηκε. Πήγα κάτω. Ρωτάω, "Που είναι ο γιος μου;" "Στον τρίτο όροφο, κύριε. Στον τρίτο όροφο." (Γέλια) "Παίρνεις ένα ταξί. Πας στο Zara. Κάνε αριστερά." (Γέλια) "Δοκίμασε το γιαούρτι. Είναι πολύ καλό. Λίγο ακριβό."

Αλλά ένα από τα πράγματα που προσπαθώ να κάνω με το σόου μου είναι να σπάσω στερεότυπα. Και έχω υπάρξει ένοχος στερεοτύπων. Ήμουν στο Ντουμπάι. Και υπάρχουν πολύ Ινδοί που δουλεύουν στο Ντουμπάι. Και δεν τους πληρώνουν και τόσο καλά. Και μου έκατσε στο μυαλό ότι όλοι οι Ινδοί πρέπει να είναι εργάτες. Και ξέχασα ότι υπάρχουν φυσικά επιτυχημένοι Ινδοί και στο Ντουμπάι. Έκανα ένα σόου, και μου λένε, "Θα σου στείλουμε έναν οδηγό να σε πάρει." Έτσι πήγα κάτω στη ρεσεψιόν, και είδα έναν Ινδό. Σκέφτηκα, "Αυτός πρέπει να είναι ο οδηγός μου" Επειδή στεκόταν εκεί με ένα φτηνό κουστούμι, λεπτό μουστάκι, κοιτάζοντάς προς το μέρος μου. Πήγα εκεί, "Με συγχωρείτε, κύριε, ήσαστε ο οδηγός μου;" Και μου λέει, "Όχι, κύριε, είμαι ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου." (Γέλια) Του λέω, "Συγνώμη. Τότε γιατί με κοιτάζατε;" Μου λέει, "Νόμιζα ότι ήσασταν ο οδηγός μου."

(Χειροκρότημα)

(Γέλια)

Σας αφήνω με αυτό: προσπαθώ, με το σόου μου, να γκρεμίσω στερεότυπα, παρουσιάζοντας Μουσουλμάνους και όσους είναι από τη Μέση Ανατολή με μια θετική ματιά. και ελπίζω ότι στα επόμενα χρόνια, περισσότερες ταινίες και τηλεοπτικά προγράμματα να βγουν από το Χόλιγουντ παρουσιάζοντας μας με μια θετική ματιά. Ποιος ξέρει, ίσως μια μέρα θα έχουμε ακόμα και το δικό μας Τζέιμς Μποντ. "Το όνομα μου είναι Μποντ, Τζαμάλ Μποντ."

(Γέλια)

Μέχρι τότε, θα συνεχίσω να λέω αστεία. Εύχομαι εσείς να συνεχίσετε να γελάτε. Να έχετε μια ωραία μέρα. Ευχαριστώ.

(Χειροκρότημα)