Τα 9 μαθήματα ζωής από την αναρρίχηση του Μάθιου Τσάιλντς.

Είναι αρκετά απλό. Υπάρχουν εννιά, θα έλεγα, κανόνες τους οποίους ανακάλυψα μετά από 35 χρόνια αναρρίχησης σε βράχο. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι αρκετά βασικοί.

Νούμερο ένα: Μην παραιτείσαι -- πολύ σίγουρη μέθοδος επιτυχίας. Όμως αλήθεια, πραγματικά -- συχνά σκέφτεστε να τα παρατήσετε πολύ πριν το κάνει αυτό το σώμα σας. Γι' αυτό λοιπόν κρατηθείτε εκεί, και θα βρείτε μερικές πολύ ιδιαίτερες λύσεις.

Νούμερο δύο: Ο δισταγμός είναι κακός. Αυτή είναι αναρρίχηση τριβής, στο Τουόλουμνι Μέντοους στα υψίπεδα του Γιοσέμιτι. Η αναρρίχηση τριβής δεν έχει κανενός είδους σκληρές θετικές προεξοχές. Σκαρφαλώνεις πάνω σε μικρά βαθουλώματα και προεξοχές στο βράχο. Η μέγιστη τριβή που συναντάς είναι όταν πρωτοβάζεις το χέρι σου ή το πόδι σου στο βράχο. Κι έπειτα από αυτό το σημείο και μετά, βασικά πέφτεις. Έτσι λοιπόν η ορμή είναι καλή. Μη σταματάς.

Κανόνας νούμερο τρία: Να έχεις ένα σχέδιο. Αυτό είναι ένα αναρριχητικό πεδίο που ονομάζεται Γυμνή Ακμή στο φαράγγι Ελ Ντοράντο, έξω από το Μπόλντερ. Αυτός ο αναρριχητής είναι στο τελευταίο σημείο του πεδίου. Είναι στην πραγματικότητα περίπου στο σημείο από το οποίο έπεσα εγώ. Υπάρχουν περίπου 1.000 πόδια αέρα από κάτω του. Και όλα τα δύσκολα σημεία είναι στην πραγματικότητα από κάτω του. Συχνά αυτό που συμβαίνει είναι ότι σχεδιάζεις με λεπτομέρεια για το "Πώς θα ξεπεράσω το πιο δύσκολο κομμάτι; Πώς θα ξεπεράσω το πιο δύσκολο κομμάτι;" Και μετά τι συμβαίνει; Φτάνεις στο τελικό σημείο. Είναι εύκολο. Και έχεις ξεμείνει παντελώς. Μην το κάνεις. Πρέπει να σχεδιάσεις προκαταβολικά για το πώς θα φτάσεις στην κορυφή.

Όμως δεν πρέπει να ξεχνάς και την κάθε μεμονωμένη κίνηση που θα πρέπει να φέρεις εις πέρας. Αυτό το αναρριχητικό πεδίο ονομάζεται Ντάικ Ρουτ, στο θόλο Πιούακ, ψηλά στα υψίπεδα του Γιοσέμιτι. Το ενδιαφέρον σχετικά με αυτό το αναρριχητικό πεδίο είναι ότι δεν είναι και τόσο δύσκολο. Αλλά αν είσαι αυτός που ηγείται σ' αυτό, κατά την πιο δύσκολη κίνηση, έχεις να αντιμετωπίσεις μία πτώση 100 ποδιών, πάνω σε μερικές πλάκες με μικρή γωνία. Έτσι λοιπόν πρέπει να συγκεντρωθείς. Δεν θέλεις να σταματήσεις στη μέση σαν το ποίημα Κούμπλα Καν του Κόλεριτζ. Πρέπει να συνεχίσεις.

Κανόνας νούμερο πέντε: Μάθε πώς να ξεκουράζεσαι. Είναι εκπληκτικό. Οι καλύτεροι αναρριχητές είναι εκείνοι οι οποίοι στις πιο ακραίες καταστάσεις μπορούν να τοποθετήσουν το σώμα τους σε τέτοια θέση ώστε να μπορούν να ξεκουραστούν, να ανασυγκροτηθούν, να ηρεμήσουν τον εαυτό τους, να συγκεντρωθούν, και να συνεχίσουν. Αυτό είναι ένα αναρριχητικό πεδίο στις Βελόνες, και πάλι στην Καλιφόρνια.

Ο φόβος είναι πραγματικά χάλια γιατί αυτό που προκαλεί είναι να μην επικεντρώνεσαι σε αυτά που κάνεις. Επικεντρώνεσαι στις συνέπειες του να αποτύχεις σε αυτό που κάνεις γιατί οποιαδήποτε κίνηση θα απαιτούσε όλη τη συγκέντρωση και τη σκέψη σου για να την εκτελέσεις αποτελεσματικά.

Ένα από τα πράγματα στην αναρρίχηση είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι ξεκινάνε σχεδόν απευθείας. Και ακολουθούν την πιο προφανή λύση. Αυτός είναι ο Πύργος του Διαβόλου στο Γουαϊόμινγκ, o οποίος είναι ένας κολωνοειδής σχηματισμός από βασάλτη τον οποίο είναι πολύ πιθανόν να γνωρίζετε από το "Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου". Με αυτό, οι τυπικοί αναρριχητές σχισμών θα έβαζαν τα χέρια και τα δάχτυλα των ποδιών μέσα και απλά θα ξεκινούσαν να σκαρφαλώνουν. Οι σχισμές είναι υπερβολικά μικρές για να μπουν μέσα τα δάχτυλα των ποδιών σου έτσι ώστε ο μόνος τρόπος για να σκαρφαλώσεις είναι τοποθετώντας τα ακροδάχτυλά σου μέσα στις σχισμές, και χρησιμοποιώντας αντίπαλη πίεση να σπρώξεις τον εαυτό σου προς τα πάνω.

Κανόνας νούμερο οχτώ: Η δύναμη δεν ισοδυναμεί πάντα με επιτυχία. Στα 35 χρόνια που υπήρξα αναρριχητικός οδηγός και δίδαξα σε εσωτερικούς τοίχους, και άλλα σχετικά, το πιο σημαντικό πράγμα που έμαθα ήταν ότι οι άντρες πάντα θα προσπαθούν να κάνουν έλξεις. Οι άντρες που ξεκινάνε, κάνουν πάντα βίαιες κινήσεις, πάνε 15 πόδια πάνω -- και μπορούν να κάνουν περί τις 15 έλξεις σωστά -- και μετά απλά εξουθενώνονται. Οι γυναίκες είναι πιο ισορροπημένες γιατί δεν έχουν την ιδέα ότι θα καταφέρουν να κάνουν 100 έλξεις. Σκέφτονται το πώς θα κουβαλήσουν το βάρος με τα πόδια τους γιατί είναι κάτι το φυσιολογικό -- σε μεταφέρουν όλη τη μέρα. Έτσι η ισορροπία είναι πραγματικά κρίσιμη, και το να κρατάς το βάρος σου με τα πόδια σου που είναι ο πιο ισχυρός σου μυς.

Και φυσικά υπάρχει και ο κανόνας νούμερο εννιά. Οδηγήθηκα στον κανόνα νούμερο εννιά αφού δεν ετοιμαζόμουνα για μια πτώση, και έπεσα από περίπου 40 πόδια ύψος και ράγισα ένα πλευρό. Όταν φτάνεις στο σημείο αυτό όπου ξέρεις τι πρόκειται να γίνει, πρέπει να αρχίσεις να σκέφτεσαι για το πώς θα αφεθείς γιατί αυτό είναι το κρίσιμο κομμάτι του πώς δεν θα τραυματιστείς -- πώς θα πέσεις με το σκοινί ή αν σκαρφαλώνεις χωρίς σκοινί, να πέσεις σε ένα μέρος όπου στην πραγματικότητα ελέγχεις την πτώση. Έτσι λοιπόν μην κρατιέστε μέχρι το πικρό τέλος. Σας ευχαριστώ πολύ. (Χειροκρότημα)