Μαρκ Φόρσάϊθ:Ποιόν αποκαλούμε snollygoster; Ένα μικρό μάθημα πολιτικής αγόρευσης

Μια από τις αγαπημένες μου λέξεις απ' όλο το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης είναι "snollygoster". Απλώς επειδή ακούγεται τόσο ωραία. Η έννοια της λέξης είναι «ένας ανέντιμος πολιτικός». Αν και υπήρξε κάποιος εκδότης εφημερίδας του 19ου αιώνα που την όρισε μάλλον καλύτερα όταν είπε, «Ο Snollygoster είναι ένας τύπος που αναζητά αρχηγία ανεξάρτητα από κόμμα, γραμμή ή αρχές, ο οποίος, όταν κερδίζει, φτάνει εκεί μόνο με τη δύναμη μνημειώδους ανόητης πολυλογίας».

(Γέλια)

Δεν έχω ιδέα τι σημαίνει "talknophical". Υποθέτω πως έχει σχέση με τις λέξεις. Είναι, ωστόσο, σημαντικό το γεγονός ότι οι λέξεις είναι στο επίκεντρο της πολιτικής, και ότι όλοι οι πολιτικοί γνωρίζουν ότι πρέπει να προσπαθήσουν να έχουν τον έλεγχο της γλώσσας.

Μόλις το 1771, για παράδειγμα, το Βρετανικό Κοινοβούλιο επέτρεψε στις εφημερίδες να κοινοποιούν το ακριβές περιεχόμενο των συζητήσεων στην αίθουσα συνεδριάσεων. Αυτό στην πραγματικότητα οφείλεται στη γενναιότητα ενός τύπου με το εξαιρετικό όνομα Μπρας (μπρούτζος) Κρόσμπι, που τα έβαλε με το Κοινοβούλιο. Τον πέταξαν στον Πύργο του Λονδίνου και τον φυλάκισαν, ήταν όμως αρκετά γενναίος, ήταν αρκετά γενναίος για να τα βάλει μαζί τους, και τελικά είχε τέτοια λαϊκή υποστήριξη στο Λονδίνο που κέρδισε. Μόλις λίγα χρόνια μετά καταγράφεται η χρήση της φράσης «πολύ τολμηρός». Ο περισσότερος κόσμος την αποδίδει στο μέταλλο. Δεν είναι έτσι. Οφείλεται σε κάποιον αγωνιστή για την ελευθερία του τύπου.

Για να σας δείξω την αλληλεπίδραση των λέξεων με την πολιτική, θα σας πάω πίσω στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, αμέσως μετά την ανεξαρτησία τους. Αντιμετώπισαν το ερώτημα πώς να αποκαλούν τον Τζορτζ Ουάσινγκτον, τον ηγέτη τους. Δεν ήξεραν. Πώς αποκαλείς τον ηγέτη μιας δημοκρατικής χώρας;

Υπήρξε μακρόχρονη αντιπαράθεση για το θέμα στο Κογκρέσο. Πολλές προτάσεις έπεσαν στο τραπέζι, για να καταλήξουν. Θέλω να πω, μερικοί πρότειναν να ονομάζεται Ανώτατος ΄Άρχοντας Ουάσινγκτον άλλοι, Η Αυτού Υψηλότης Τζόρτζ Ουάσινγκτον, και άλλοι, Ουάσινγκτον, Προστάτης των Ελευθεριών των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Δεν ήταν πιασάρικα. Κάποιοι ήθελαν απλώς να τον αποκαλούν Βασιλιά. Νόμισαν ότι ήταν δοκιμασμένος τίτλος. Δεν είχαν καν ποτέ βασιλιά εκεί, νόμισαν ότι μπορείς να εκλεγείς Βασιλιάς για μια θητεία. Μπορεί να λειτουργούσε, ξέρετε.

Τελικά, βαρέθηκαν πάρα πολύ όλοι, γιατί αυτή η αντιπαράθεση κράτησε τρεις εβδομάδες. Διάβασα το ημερολόγιο αυτού του καημένου συγκλητικού, που επιστρέφει διαρκώς,«Το ίδιο θέμα πάλι». Ο λόγος της καθυστέρησης και της πλήξης ήταν ότι η Βουλή των Αντιπροσώπων δε συμφωνούσε με τη Σύγκλητο. Η Βουλή των Αντιπροσώπων δεν ήθελε τον Ουάσινγκτον να έχει υπερβολική εξουσία. Δεν ήθελαν να τον αποκαλούν Βασιλιά για να μη μπαίνουν ιδέες, στον ίδιο ή στους διαδόχους του.

΄Ήθελαν, λοιπόν, να του δώσουν τον ταπεινότερο, τον ανεπαρκέστερο, τον πιο αξιολύπητο τίτλο που μπορούσαν να σκεφθούν. Ο τίτλος αυτός ήταν «Πρόεδρος». Πρόεδρος. Δεν εφηύραν τον τίτλο. Υπήρχε ήδη, αλλά σήμαινε κάποιον που προεδρεύει σε κάποια σύσκεψη. Ένα είδος προϊστάμενου ενόρκων στο δικαστήριο. Δεν εμπεριείχε περισσότερο μεγαλείο από τον όρο «προϊστάμενος ενόρκων» ή «επόπτης». Υπήρχαν περιστασιακοί πρόεδροι μικρών αποικιακών συμβουλίων και περιορισμένων κυβερνήσεων, αλλά ήταν ένας ποταπός τίτλος.

Αυτός ήταν ο λόγος της αντίδρασης της Συγκλήτου. Είναι γελοίο, έλεγαν, δε γίνεται να τον αποκαλούμε Πρόεδρο. Ο τύπος αυτός πρέπει να πηγαίνει και να υπογράφει συμφωνίες και να συναντά ξένους αξιωματούχους. Ποιος θα τον πάρει στα σοβαρά αν έχει έναν ανόητο τίτλο όπως Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής;

Μετά από διαμάχη τριών εβδομάδων, στο τέλος η Σύγκλητος δεν υποχώρησε. Συμφώνησε στην προσωρινή χρήση του τίτλου «Πρόεδρος», ήθελε όμως απολύτως να καταγραφεί ότι διαφωνούσε με τον τίτλο από σεβασμό στη γνώμη και την πρακτική των πολιτισμένων εθνών, που με δημοκρατικές ή μοναρχικές μορφές διακυβέρνησης, με το συνήθειο να σφετερίζονται, στο όνομα του Ανώτατου Άρχοντα, τίτλους ευγενείας-- όχι παλιο -Πρόεδρο-- και στις συναντήσεις με ξένα έθνη, η μεγαλειότης του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής μπορεί να μη διακινδύνευε να εμφανίζεται ιδιόμορφη, δηλαδή, δε θέλουμε να φαινόμαστε παλιοπερίεργοι.

Τρία ενδιαφέροντα πράγματα μπορούμε να μάθουμε από αυτό. Πρώτα απ΄όλα--και αυτό είναι το αγαπημένο μου-- στη μέχρι τώρα έρευνά μου, η Σύγκλητος ποτέ δεν αποδέχτηκε επίσημα τον τίτλο του Προέδρου. Ο Μπαράκ Ομπάμα, ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπαμα, βρίσκεται εκεί προσωρινά, περιμένοντας την Σύγκλητο να δράσει. Το δεύτερο πράγμα που μαθαίνουμε είναι ότι όταν μια κυβέρνηση λέει ότι αυτό είναι ένα προσωρινό μέτρο-- (Γέλια)-- μπορείς να περιμένεις για άλλα 223 χρόνια.

Και το τρίτο πράγμα, και αυτό είναι το σημαντικό, αυτό θέλω να θυμάστε, είναι ότι ο τίτλος, Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, δεν ακούγεται καθόλου ταπεινός στις μέρες μας, έτσι δεν είναι; Έχει να κάνει με 5.000 πυρηνικές κεφαλές που έχει στη διάθεσή του και τη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου και έναν στόλο τηλεκατευθυνόμενων αεροσκαφών και όλα τα σχετικά. Η πραγματικότητα και η ιστορία έχουν προικίσει αυτόν τον τίτλο με μεγαλείο. Η Σύγκλητος νίκησε τελικά. Ο τίτλος είχε την ευπρέπεια που ήθελαν. Ο άλλος φόβος της Συγκλήτου, η εμφάνιση ιδιομορφίας-- ε, καλά τότε θεωρούνταν έτσι. Ξέρετε πόσα έθνη σήμερα έχουν πρόεδρο; Εκατόν σαράντα επτά. Γιατί όλοι θέλουν να ακούγονται όπως ο τύπος που έχει τις 5.000 πυρηνικές κεφαλές κλπ.

Τελικά κέρδισε η Σύγκλητος και έχασε η Βουλή των Αντιπροσώπων, διότι κανείς δεν πρόκειται να αισθάνεται τόσο ταπεινός όταν ξέρει ότι τώρα είναι ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Αυτό είναι το σπουδαίο μάθημα σήμερα που θέλω να σας μεταδώσω. Οι πολιτικοί προσπαθούν να επιλέγουν και να χρησιμοποιούν λέξεις για να διαμορφώνουν και να ελέγχουν την πραγματικότητα, αλλά αυτό που συμβαίνει είναι ότι η πραγματικότητα αλλάζει τις λέξεις περισσότερο από ό,τι οι λέξεις μπορούν ν' αλλάξουν την πραγματικότητα.

Ευχαριστώ πολύ.