Μαντλίν Ολμπράιτ: Το να είσαι γυναίκα και διπλωμάτης

Πατ Μίτσελ: Ποιά είναι η ιστορία αυτής της καρφίτσας;

Μαντλίν Ολμπράιτ: Έχει να κάνει με το να σπας τα στεγανά.

ΠM: Ω! Είναι καλά επιλεγμένη, θα έλεγα, για το TEDWomen.

MΟ: Περνάω τον περισσότερο χρόνο το πρωί όταν ξυπνάω προσπαθώντας να φανταστώ τι πρόκειται να συμβεί. Και τίποτα από όσα σχετίζονται με την ιστορία της καρφίτσας δε θα είχε συμβεί αν δεν υπήρχε ο Σαντάμ Χουσεΐν. Θα σας πω τι συνέβη. Πήγα στα Ηνωμένα Έθνη ως πρεσβευτής. Ήταν μετά τον Πόλεμο του Κόλπου. Και ήμουν εντεταλμένη πρεσβευτής. Και η κατάπαυση του πυρός είχε μεταφραστεί σε μια σειρά από κυρωτικές αποφάσεις, και οι οδηγίες μου ήταν να λέγονται τελέιως φοβερά πράγματα για το Σαντάμ Χουσεΐν συνέχεια, τα οποία του άξιζαν -- είχε εισβάλει σε άλλη χώρα. Και έτσι ξαφνικά, εμφανίστηκε ένα ποίημα στις εφημερίδες της Βαγδάτης που με συνέκρινε με πολλά πράγματα, και μεταξύ άλλων με ένα δίχως προηγούμενο φίδι. Και έτυχε να έχω μια καρφίτσα φίδι. Και έτσι τη φόραγα όταν μιλάγαμε για το Ιράκ. (Γέλια) Και όταν πήγα να συναντήσω τον Τύπο, την πρόσεξαν και είπαν "Γιατί φοράτε αυτή την καρφίτσα φίδι;" Είπα, "Επειδή ο Σαντάμ Χουσεΐν με συγκρίνει με ένα δίχως προηγούμενο φίδι." Και μετά σκέφτηκα ότι όλο αυτό είχε πλάκα. Και έτσι πήγα και αγόρασα πολλές καρφίτσες που ουσιαστικά θα αντικατόπτριζαν το τι επρόκειτο να κάνουμε κάθε δεδομένη μέρα. Έτσι λοιπόν ξεκίνησαν όλα.

ΠΜ: Πόσο μεγάλη είναι λοιπόν η συλλογή σας;

MΟ: Αρκετά μεγάλη. Τώρα ταξιδεύει. Αυτή τη στιγμή είναι στην Ιντιανάπολις, αλλά βρέθηκε και στο Σμιθσόνιαν. Και πηγαίνει μαζί με ένα βιβλίο που λέει "Αποκρυπτογράφησε τις καρφίτσες μου."

(Γέλια)

ΠΜ: Αυτή λοιπόν είναι μία καλή ιδέα. Θυμάμαι όταν ήσασταν η πρώτη γυναίκα υπουργός εξωτερικών των Η.Π.Α., και υπήρχαν πολλές συζητήσεις για το τι φορούσατε, και το πως φαινόσασταν -- πράγμα που συμβαίνει σε πολλές γυναίκες, ειδικά εάν κατέχουν για πρώτη φορά μία θέση. Πώς λοιπόν νοιώθετε γι'αυτό -- για όλο αυτό --

MΟ: Λοιπόν, είναι αρκετά ενοχλητικό γιατί ποτέ κανείς δεν περιγράφει τι φοράει κάποιος άντρας. Αλλά ο κόσμος έδινε προσοχή στο τι ρούχα είχα. Αυτό που ήταν ενδιαφέρον ήταν το ότι πριν πάω στη Νέα Υόρκη ως πρεσβευτής των Ηνωμένων Εθνών, μίλαγα στην Τζιν Κιρκπάτρικ, η οποία ήταν πρεσβευτής πριν από μένα, και μου είπε, "Πρέπει να ξεφορτωθείς τα καθηγητικά σου ρούχα. Βγες ώστε να μοιάζεις σαν διπλωμάτης." Έτσι αυτό μου έδωσε πολλές ευκαιρίες να πάω για ψώνια. Αλλά και πάλι, υπήρξαν πολλές ερωτήσεις όπως, φόραγες καπέλο; Πόσο κοντή ήταν η φούστα σου; Και τέτοια πράγματα -- εάν θυμάστε η Κοντολίσα Ράις είχε πάει σε κάποια εκδήλωση και φορούσε μπότες και την επέκριναν γι' αυτό. Και κάνενας άντρας δεν κατακρίνεται ποτέ. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο.

ΠM: Είναι σχετικό με το, για όλους μας, άντρες και γυναίκες, να βρίσκουμε τρόπους να καθορίζουμε τους ρόλους μας, και να τους κάνουμε με τέτοιο τρόπο που να αλλάζουν τον κόσμο και να διαμορφώνουν το μέλλον. Πώς χειριστήκατε την ισορροπία μεταξύ του να είστε η σκληρή διπλωμάτης και η ισχυρή φωνή αυτής της χώρας στον υπόλοιπο κόσμο και του πώς νιώθατε για τον εαυτό σας ως μητέρα, γιαγιά, που γαλουχούσε. Πως λοιπόν το χειριστήκατε αυτό;

MΟ:Λοιπόν ήταν ένδιαφέρουσα στιγμή όταν με ρώτησαν πως ήταν το να είσαι η πρώτη γυναίκα υπουργός εξωτερικών των Η.Π.Α. λίγα μόνο λεπτά μετά την ανάθεση. Και εγώ απάντησα, "Λοιπόν, είμαι γυναίκα εδώ και 60 χρόνια αλλά είμαι υπουργός εξωτερικών των Η.Π.Α. εδω και λίγα λεπτά μόνο." Και έτσι εξελίχθηκε. (Γέλια) Αλλά βασικά μου αρέσει να είμαι γυναίκα. Και αυτό που συνέβη -- και νομίζω πως κάποιοι στο ακροατήριο θα ταυτιστούν με αυτό -- πήγα στην πρώτη μου συνάντηση, στα Ηνωμένα Έθνη. Και τότε ξεκίνησαν όλα, γιατί αυτός είναι ένας ανδροκρατούμενος οργανισμός. Και κάθομαι εκεί -- είναι 15 τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας -- και έτσι 14 άνδρες καθόντουσαν εκεί και με κοιτούσαν επίμονα, και σκέφτηκα -- ξέρετε πως είμαστε όλοι. Θέλεις να πιάσεις την αίσθηση του χώρου, και να φέρω τους άλλους στα νερά μου, και θα πω αλήθεια κάτι έξυπνο; Και ξαφνικά σκέφτηκα, για στάσου ένα λεπτό. Κάθομαι πίσω από την ταμπέλα που γράφει "Ηνωμένες Πολιτείες." Και αν δε μιλήσω σήμερα τότε η φωνή των Ηνωμένων Πολιτειών δε θα ακουστεί. Και ήταν η πρώτη φορά που είχα αυτό το συναίσθημα πως έπρεπε να ξεπεράσω τον εαυτό μου την υπο κανονικές συνθήκες απρόθυμη γυναικεία λειτουργεία και να πάρω απόφαση ότι έπρεπε να μιλήσω εκ μέρους της χώρας μας. Και αυτό συνέβη σε διάφορες χρονικές στιγμές, αλλά πραγματικά νομίζω ότι ήταν ένα μεγάλο πλεονέκτημα από πολλές απόψεις το να είμαι γυναίκα. Νομίζω οτι είμαστε αρκετά καλύτερες στις διαπροσωπικές σχέσεις, και προφανώς έχουμε και την ικανότητα να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους όταν αυτό είναι απαραίτητο. Αλλά πρέπει να σας πω ότι η μικρότερή μου εγγονή, όταν έκλεισε τα επτά πέρσι είπε στη μητέρα της, την κόρη μου, "Τι είναι πια τόσο σπουδαίο σχετικά με το ότι η γιαγιά Μάντι ήταν υπουργός εξωτερικών; Μόνο κορίτσια είναι υπουργοί εξωτερικών."

(Γέλια)

(Χειροκρότημα)

ΠM: Γιατί στη διάρκεια της ζωής της -- (ΜΟ: Έτσι ήταν.)

ΠΜ: Πόσο μεγάλη αλλαγή είναι αυτό. Καθώς ταξιδεύετε τώρα σε όλο τον κόσμο, κάτι που κάνετε συχνά, πως αξιολογείτε την παγκόσμια συζήτηση γύρω από την ιστορία των γυναικών και των κοριτσιών; Που βρισκόμαστε;

ΜΟ: Νομίζω ότι σιγά σιγά αλλάζουμε, αλλά προφανώς υπάρχουν και περιπτώσεις σε χώρες που τίποτα δεν έχει αλλάξει. Και αυτό σημαίνει πως πρέπει να θυμόμαστε ότι, αν και πολλές από εμάς είχαν σπουδαίες ευκαιρίες -- και Πατ, ήσουν ηγέτιδα στον τομέα σου -- υπάρχουν πολλές γυναίκες που δεν είναι ικανές να ανησυχούν και να προσέχουν τους εαυτούς τους και να καταλάβουμε ότι οι γυναίκες πρέπει να βοηθάνε τις άλλες γυναίκες. Και έτσι γι' αυτό που ένιωσα -- και το έχω εξετάσει από άποψη εθνικής ασφάλειας -- όταν ήμουν υπουργός, αποφάσισα ότι τα θέματα των γυναικών έπρεπε να έχουν κυρίαρχη θέση στην Αμερικανική εξωτερική πολιτική, όχι μόνο γιατί είμαι φεμινίστρια, αλλά και επειδή πιστεύω ότι οι κοινωνίες είναι καλύτερες όταν οι γυναίκες είναι πολιτικά και οικονομικά ισχυρές, ότι οι αξίες κληροδοτούνται, η κατάσταση της υγείας είναι καλύτερη, η εκπαίδευση είναι καλύτερη, υπάρχει μεγαλύτερη οικονομική ευημερία. Έτσι νομίζω ότι αυτό μας επιβάλλει -- σε όσους απ' εμάς ζούμε σε διάφορες χώρες όπου έχουμε οικονομική και πολιτική φωνή -- ότι πρέπει να βοηθάμε άλλες γυναίκες. Και στ' αλήθεια αφιέρωσα τον εαυτό μου σε αυτό, και στα Ηνωμένα Έθνη και αργότερα ως υπουργός των Η.Π.Α.

ΠΜ: Και βρήκατε δυσκολίες στο να το κάνετε κεντρικό άξονα της εξωτερικής πολιτικής;

ΜΟ: Από κάποιους ανθρώπους. Πιστεύω ότι νόμιζαν πως είναι ένα απλό ζήτημα. Το βασικό συμπέρασμα που έβγαλα ήταν ότι τα θέματα των γυναικών είναι τα πιο δύσκολα θέματα, γιατί είναι αυτά που έχουν να κάνουν με τη ζωή και το θάνατο σε τόσες πολλές πτυχές -- και επειδή , όπως είπα, είναι κεντρικό ζήτημα στον τρόπο που εμείς σκεφτόμαστε τα πράγματα. Τώρα για παράδειγμα, κάποιοι από τους πολέμους που συνέβησαν όταν ήμουν υπουργός, σε πολλούς από αυτούς, τα κύρια θύματά τους ήταν γυναίκες. Για παράδειγμα, όταν ξεκίνησα, γινόντουσαν πόλεμοι στα Βαλκάνια. Οι γυναίκες στη Βοσνία βιάζονταν. Τότε εμείς καταφέραμε να δημιουργήσουμε ένα δικαστήριο εγκλημάτων πολέμου για να αντιμετωπίζει τέτοιου είδους θέματα. Και παρεμπιπτόντως, ένα από τα πράγματα που έκανα στο στάδιο αυτό ήταν το εξής, είχα μόλις φτάσει στα Ηνωμένα Έθνη, και όταν ήμουν εκεί υπήρχαν 183 χώρες στα Ηνωμένα Έθνη. Τώρα υπάρχουν 192. Αλλά ήταν μια από τις πρώτες φορές που δε χρειαζόταν να μαγειρέψω εγώ το μεσημεριανό. Και έτσι είπα στο βοηθό μου, " Προσκάλεσε τις άλλες γυναίκες μόνιμους αντιπροσώπους." Και φανταζόμουν γυρνώντας στο διαμέρισμά μου ότι θα υπήρχαν πολλές γυναίκες εκεί. Πήγα εκεί και υπήρχαν έξι άλλες γυναίκες από το σύνολο των 183 χωρών. Και οι χώρες που είχαν γυναίκες αντιπροσώπους ήταν ο Καναδάς, το Καζακστάν, οι Φιλιππίνες, το Τρινιδάδ και Τομπάγκο, η Τζαμάικα, το Λίχτνενστάιν και εγώ. Σαν αμερικανίδα που είμαι, αποφάσισα να ιδρύσω ένα κίνημα. (Γέλια) Και έτσι το κανονίσαμε, και αυτοαποκαλούμαστε οι G7.

(Γέλια)

ΠΜ: Αυτό είναι για το κορίτσια επτά? (ΜΟ: Κορίτσια επτά.)

ΜΟ: Και έτσι φτιάξαμε ένα λόμπυ για λογαριασμό των γυναικείων ζητημάτων. Έτσι καταφέραμε να βάλουμε δύο γυναίκες δικαστές σε αυτό το δικαστήριο εγκλημάτων πολέμου. Και αυτό που συνέβη ήταν πως ήταν σε θέση να δηλώσουν ότι ο βιασμός είναι όπλο πολέμου, και ήταν κατά της ανθρωπότητας.

(Χειροκρότημα)

ΠΜ:Έτσι, όταν κοιτάζετε σε όλο τον κόσμο και βλέπετε ότι σε πολλές περιπτώσεις -- σίγουρα στο Δυτικό κόσμο -- γυναίκες εξελίσσονται σε περισσότερες ηγετικές θέσεις, και ακόμα και σε άλλες θέσεις κάποια εμπόδια έχουν ξεπεραστεί αλλά ακόμα υπάρχει πολύ βία, ακόμα υπάρχουν πολλά προβλήματα και όμως ακούμε πως υπάρχουν πιο πολλές γυναίκες στα τραπέζια διαπραγμάτευσης. Τώρα ήσασταν και σεις σε αυτά τα τραπέζια διαπραγματεύσεων όταν δεν υπήρχαν, όταν υπήρχε ίσως η δική σας -- μια φωνή, ίσως μια ή δύο άλλες. Πιστεύετε και μπορείτε να μας πείτε γιατί, θα υπάρξει μια σημαντική στροφή σε θέματα όπως η βία και η ειρήνη και οι συγκρούσεις και οι επιλύσεις σε μία διατηρήσιμη βάση;

MΟ: Πιστεύω ότι όταν υπάρχουν περισσότερες γυναίκες, ο τόνος της συζήτησης αλλάζει, και επίσης αλλάζουν οι στόχοι της συζήτησης. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ολόκληρος ο κόσμος θα ήταν αρκετά καλύτερος αν κυβερνούνταν αποκλειστικά από γυναίκες. Αν το πιστεύετε αυτό, τότε έχετε ξεχάσει το λύκειο. (Γέλια) Αλλά το συμπέρασμα είναι ότι υπάρχει περίπτωση, όταν υπάρχουν πιο πολλές γυναίκες στο τραπέζι, ότι θα υπάρξει μια προσπάθεια να αναπτυχθεί μια κατανόηση. Έτσι για παράδειγμα, όταν πήγα στο Μπουρούντι, φέραμε τις γυναίκες Τούτσι και Χούτου μαζί για να μιλήσουν για κάποια από τα προβλήματα που έλαβαν χώρα στη Ρουάντα. Και έτσι πιστεύω ότι η ικανότητα των γυναικών να τοποθετούν τους εαυτούς τους -- νομίζω οτι είμαστε καλύτερες στο να τοποθετούμε τους εαυτούς μας στη θέση των άλλων και να δείχνουμε κατανόηση. Νομίζω ότι βοηθάει από άποψη στήριξης εάν υπάρχουν και άλλες γυναίκες στον ίδιο χώρο.

Όταν ήμουν υπουργός εξωτερικών, υπήρχαν μόνο 13 άλλες γυναίκες υπουργοί εξωτερικών. Και έτσι ήταν ωραία όταν κάποια από αυτές εμφανιζόταν. Για παράδειγμα, είναι τώρα η πρόεδρος της Φινλανδίας, αλλά η Τάρια Χάλονεν ήταν τότε υπουργός εξωτερικών της Φινλανδίας και, σε κάποιο στάδιο, επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και ήταν πραγματικά καταπληκτικό. Εξαιτίας ενός πράγματος που νομίζω ότι θα καταλάβετε. Είχαμε πάει σε μια συνάντηση, και οι άντρες στην αντιπροσωπεία μου, όταν έλεγα, "Λοιπόν αισθάνομαι ότι πρέπει να κάνουμε κάτι γι' αυτό," απαντούσαν, "Τι εννοείς, αισθάνεσαι;" Και έτσι, στη συνέχεια, η Τάρια καθόταν απέναντι από μένα στο τραπέζι. Και ξαφνικά μιλούσαμε για τον έλεγχο των εξοπλισμών, και είπε, "Λοιπόν αισθάνομαι ότι πρέπει να το κάνουμε αυτό." Και οι άντρες συνάδελφοί μου ξαφνικά κατάλαβαν. Αλλά νομίζω ότι πραγματικά βοηθάει να υπάρχει ένας ικανός αριθμός γυναικών σε μία σειρά θέσεων εξωτερικής πολιτικής. Το άλλο που πιστεύω ότι είναι πραγματικά σημαντικό: Η πολιτική εθνικής ασφάλειας δεν έχει να κάνει μόνο με την εξωτερική πολιτική, αλλά έχει να κάνει με τους προϋπολογισμούς, στρατιωτικούς προϋπολογισμούς, και τα χρέη των χωρών. Έτσι αν έχεις γυναίκες σε διάφορες θέσεις εξωτερικής πολιτικής, μπορούν να στηρίξουν η μια την άλλη όταν στις χώρες τους λαμβάνονται αποφάσεις προϋπολογισμών.

ΠM: Πώς λοιπόν επιτυγχάνουμε αυτή την ισορροπία που θέλουμε στον κόσμο; Περισσότερες γυναικείες φωνές στο τραπέζι; Περισσότεροι άντρες που πιστεύουν ότι είναι καλύτερη η ισορροπία;

MΟ: Νομίζω ένα πράγμα: Είμαι πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου ενός οργανισμού που ονομάζεται Εθνικό Δημοκρατικό Ινστιτούτο που εργάζεται για την υποστήριξη των γυναικών υποψηφίων. Πιστεύω ότι πρέπει να βοηθήσουμε άλλες χώρες να εκπαιδεύσουν γυναίκες ώστε να μπουν στην πολιτική, να καταλάβουν πώς μπορούν στην πραγματικότητα να αναπτύξουν πολιτικές φωνές. Νομίζω ότι πρέπει επίσης να είμαστε υποστηρικτικοί όταν δημιουργούνται επιχειρήσεις και να βεβαιωνόμαστε ότι οι γυναίκες βοηθούν η μια την άλλη. Τώρα έχω ένα ρητό που μου αρέσει πολύ, γιατί είμαι μιας ηλικίας όπου, όταν ξεκίνησα την καριέρα μου, το πιστεύετε δεν το πιστεύετε, υπήρχαν άλλες γυναίκες που με επέκριναν: "Γιατί δεν περιμένεις στην ουρά;" ή "Δεν υποφέρουν τα παιδιά σου επειδή δεν είσαι εκεί όλη την ώρα;" Και νομίζω ότι έχουμε μια τάση να κάνουμε η μία την άλλη να αισθανόμαστε ένοχες. Στην πραγματικότητα, νομίζω ότι «ενοχή» είναι το μεσαίο όνομα της κάθε γυναίκας. Και έτσι πιστεύω ότι αυτό που πρέπει να συμβεί είναι ότι πρέπει να βοηθήσουμε η μια την άλλη. Και το σύνθημά μου είναι ότι υπάρχει μια ειδική θέση στην κόλαση για τις γυναίκες που δεν βοηθούν η μια την άλλη.

(Χειροκρότημα)

ΠM: Λοιπόν, υπουργέ Ολμπράιτ, υποθέτω ότι θα πάτε στον παράδεισο. Σας ευχαριστούμε που είσασταν μαζί μας σήμερα.

MΟ: Σας ευχαριστώ όλους. Ευχαριστώ Πατ.

(Χειροκρότημα)