Λίσα Μαργκονέλι: Η πολιτική χημεία του πετρελαίου

Θα σας μιλήσω, λοιπόν, για την "πολιτική χημεία" των πετρελαιοκηλίδων και τους λόγους για τους οποίους διανύουμε ένα σημαντικότατο, μακρύ, καυτό καλοκαίρι όπως και γιατί πρέπει να φροντίσουμε να μην αποσπαστεί η προσοχή μας. Αλλά προτού μιλήσω για την "πολιτική χημεία", πρέπει να μιλήσω για τη χημική σύνθεση του πετρελαίου.

Αυτή η φωτογραφία είναι από την επίσκεψή μου στο Προύντο Μπέι της Αλάσκα, το 2002, όπου είδα την Υπηρεσία Διαχείρισης Πετρωμάτων να δοκιμάζει να αντιμετωπίσει πετρελαιοκηλίδες σε πάγο με επί τοπου καύση. Εδώ βλέπετε ακατέργαστο πετρέλαιο, λίγο πάγο, και δύο σακουλίτσες ναπάλμ. Το ναπάλμ καίει πολύ καλά. Είναι γεγονός πως το πετρέλαιο είναι κάτι αόριστο για εμάς ως Αμερικάνους καταναλωτές. Αποτελούμε 4% του παγκόσμιου πληθυσμού και καταναλώνουμε 25% της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου. Και δε μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε τι πραγματικά είναι το πετρέλαιο μέχρι να μελετήσουμε τα μόριά του, δεν το κατανοούμε, μέχρι να το δούμε να καίγεται. Ορίστε τι συμβαίνει στην πορειά της διαδικασίας καύσης. Εξαπλώνεται με μεγάλη ταχύτητα. Σας προτείνω να βρείτε μια ευκαιρία να δείτε αργό πετρέλαιο σε καύση, γιατί τότε δε θα ξαναχρειαστεί να ακούσετε άλλη πολιτική ταινία επιστημονικής φαντασίας πάνω στη γεωπολιτική του πετρελαίου. Απλά θα καούν τα μάτια σας. Ορίστε λοιπόν, τα μάτια σας καίγονται.

Θέλω να σας πω μερικά πράγματα για τη χημική σύνθεση του πετρελαίου. Το πετρέλαιο είναι ένα μείγμα μορίων υδρογονάνθρακα. Ξεκινάει με τα πιο μικροσκοπικά, που αποτελούνται από έναν άνθρακα και τέσσερα υδρογόνα -- --μεθάνιο δηλαδή-- το οποίο είναι αέριο. Έπειτα έχουμε διάφορα μόρια μεσαίου μεγέθους, με μεγαλύτερες ποσότητες άνθρακα. Θα έχετε ακούσει για τους δακτύλιους βενζολίου, που είναι πολύ καρκινογόνοι. Και συνεχίζουμε προς αυτά τα μεγάλα, χοντρά μόρια που έχουν εκατοντάδες άτομα άνθρακα, και χιλιάδες υδρογόνου, και βανάδιο και βαρέα μέταλλα και θείο και απ' το πλάι κρέμονται κάτι πολύπλοκες μοριακές ενώσεις. Αυτές λέγονται ασφαλτένια, και αποτελούν βασικό συστατικό της ασφάλτου. Παίζουν σημαντικό ρόλο στις πετρελαιοκηλίδες.

Τώρα θα σας πω για τη χημική σύνθεση του πετρελαίου στο νερό. Αυτή ακριβώς η χημική αντίδραση είναι που κάνει το πετρέλαιο τόσο καταστροφικό. Το πετρέλαιο δε βυθίζεται, επιπλέει. Αν βυθιζόταν, οι πετρελαιοκηλίδες θα ήταν εντελώς διαφορετική ιστορία. Επίσης, το πετρέλαιο εξαπλώνεται τη στιγμή ακριβώς που ακουμπά το νερό. Εξαπλώνεται και λεπταίνει πολύ, και έτσι είναι πολύ δύσκολο να το μαζέψουμε. Αμέσως μετά, οι ελαφριές άκρες του εξατμίζονται, και μερικά από τα τοξικά του συστατικά πλέουν στη στήλη ύδατος και σκοτώνουν τα αυγά των ψαριών, τα μικρότερα ψάρια, τις γαρίδες και τα λοιπά. Έπειτα, --και εδώ είναι το πιο σημαντικό-- τα κύματα της θάλασσας χτυπούν τα ασφαλτένια και τα κάνουν αφρό, κάτι σαν μαγιονέζα. Έτσι οι ρύποι που είχαμε αρχικά στο νερό τριπλασιάζονται, και γίνεται πολύ δύσκολο να τους μαζέψουμε. Γίνονται επίσης υδαροί, σχεδόν υγροί. Όταν βυθίστηκε το Πρεστίζ, στα ανοιχτά των ισπανικών ακτών, δημιουργήθηκαν μεγάλοι όγκοι, σα μαξιλάρια καναπέ, που επέπλεαν. Ήταν γαλακτοποιημένο πετρέλαιο, και είχε την πυκνότητα μιας τσίχλας. Είναι απίστευτα δύσκολο να καθαριστεί. Κάθε είδος πετρελαίου συμπεριφέρεται διαφορετικά όταν αναμειγνύεται με νερό.

Όταν η χημεία του νερού με το πετρέλαιο φτάνει και στην πολιτική μας η χημική αντίδραση είναι εκρηκτική. Για πρώτη φορά, οι Αμερικάνοι καταναλωτές θα δουν ιδίοις όμμασι την αλυσίδα παραγωγής του πετρελαίου. Θα είναι αποκαλυπτική στιγμή όταν αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε το πετρέλαιο σε διαφορετικό πλαίσιο. Θα σας πω για την προέλευση αυτής της πολιτικής, γιατί είναι πραγματικά σημαντικό να καταλάβουμε γιατί αυτό το καλοκαίρι είναι τόσο σημαντικό, γιατί πρέπει να προσέξουμε. Κανένας δεν ξυπνά το πρωί και σκέφτεται, "Γιούπι! Θα πάω να αγοράσω μερικά μόρια με 3 έως 12 άνθρακες για να βάλω στο ρεζερβουάρ και να πάω χαρούμενος στη δουλειά μου. Όχι, σκέφτεται "Ωχ, πρέπει να πάω να βάλω βενζίνη. Εξοργίζομαι. Οι εταιρίες βενζίνης με κατακλέβουνε. Αυτοί αποφασίζουν τις τιμές, Δε με σώζει τίποτα από δαύτους." Τέτοια ακριβώς σκεφτόμαστε στο βενζινάδικο. Τα βενζινάδικα, μάλιστα, είναι ειδικά σχεδιασμένα για να ηρεμούν αυτόν τον θυμό. Μπορεί να έχετε προσέξει πως πολλά βενζινάδικα, όπως αυτό, μοιάζουν σαν ATM. Έχω μιλήσει με αρχιτέκτονες. Σκοπεύουν συγκεκριμένα να μας καθησυχάζουν, επειδή υποτίθεται πως τα ATM είναι κάτι ευχάριστο για μας. (Γέλια) Καταλαβαίνετε, λοιπόν, πώς έχουν τα πράγματα.

Στην πραγματικότητα, θέλω να πω πως αυτό το αίσθημα ανημποριάς προκαλείται επειδή οι περισσότεροι Αμερικάνοι νιώθουμε πως οι τιμές του πετρελαίου είναι αποτέλεσμα συνομωσιών και όχι των σκαμπανεβασμάτων της παγκόσμιας αγοράς πετρελαίου. Επίσης νιώθουμε πως δεν είναι στο χέρι μας το πόσο πετρέλαιο ξοδεύουμε. Αυτό είναι κάπως λογικό, αφού, έχουμε σχεδιάσει ένα σύστημα όπου, αν θέλει κανείς να βρει δουλειά είναι πολύ σημαντικότερο να έχει αυτοκίνητο με βενζίνη, από καλούς βαθμούς στο πτυχίο. Και αυτό είναι πραγματικά χυδαίο.

Υπάρχει και κάτι πιο χυδαίο στον τρόπο που αγοράζουμε πετρέλαιο, το γεγονός ότι θα προτιμούσαμε να κάνουμε οτιδήποτε άλλο. Ορίστε ένα βενζινάδικο της BP στο κέντρο του Λος Άντζελες. Είναι πράσινο. Ένας "πράσινος" ναός. Σκέφτεστε "Πώς γίνεται ένα τόσο απλοϊκό τέχνασμα να πιάνει σε τόσο έξυπνους ανθρώπους;" Πιάνει επειδή, όταν βάζουμε βενζίνη, βασιζόμαστε σε αυτή ακριβώς τη γνωστική ασυμφωνία. Είμαστε θυμωμένοι, θα προτιμούσαμε να ήμασταν αλλού. Δε θέλουμε να αγοράζουμε πετρέλαιο, θα προτιμούσαμε να ήμασταν κάπου στη φύση. Και με αυτόν τον τρόπο εξαπατούμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Είναι αστείο. Αλλά στην πραγματικότητα είναι ο λόγος που το σλόγκαν "πέρα από το πετρέλαιο" έπιασε. Μοιάζει όμως με την ενεργειακή μας πολιτική: δε μας απασχολεί η μείωση της κατανάλωσης πετρελαίου. Μας απασχολεί η ανεξαρτησία της ενέργειας, τα αυτοκίνητα υδρογόνου, βιοκαύσιμα που δεν ανακαλύφτηκαν ακόμα. Και κάπως έτσι, η γνωστική ασυμφωνια αποτελεί κομμάτι και όχημα του τρόπου που αντιμετωπίζουμε το πετρέλαιο, και παίζει σημαντικό ρόλο στον χειρισμό αυτής της πετρελαιοκηλίδας.

Η πολιτική του πετρελαίου στις ΗΠΑ συνδέεται στενά με την ηθική. Η βιομηχανία πετρελαίου είναι σαν ένα γιγάντιο χταπόδι μηχανικής τεχνολογίας και οικονομίας και άλλων πραγμάτων αλλά την αντ' αυτού αντιμετωπίζουμε με όρους ηθικής. Αυτή είναι παλιά φωτογραφία. Βλέπετε πως είχαμε τέτοιες αναβλύζουσες πετρελαιοπηγές. Οι τότε δημοσιογράφοι είδαν αυτές τις κηλίδες και συμπεράναν πως εχουμε να κάνουμε με βρώμικη βιομηχανία. Είδαν όμως και ότι μερικοί άνθρωποι πλουτίζαν χωρίς να κάνουν τίποτα. Δεν ήταν αγρότες, πλουτίζαν απλώς από κάτι που αναβλύζει από το έδαφος. όπως σε εκείνη την παλιά σειρά, το "Μπέβερλι Χίλμπιλιζ". Αλλά αυτό θεωρούταν αρχικά πολύ προβληματικό, πολύ πριν γίνει αστείο.

Και τότε, φυσικά, μας ήρθε ο Τζον Ντ. Ροκφέλερ. Αυτό που έκανε, ήταν πως μπήκε στην "άγρια ανατολή" της βιομηχανίας πετρελαίου και την εκλογίκευσε. Την ενοποίησε κάθετα, την έκανε πολυεθνική. Ήταν τρομαχτικό. Αν βρίσκετε το Γουόλμαρτ τρομαχτικό επιχειρηματικό μοντέλο, σκεφτείτε πώς θα σας φαινόταν αυτός άν ζούσατε το 1860-1870. Αυτά αποτελούν τη ρίζα της αντίληψής μας για τη βιομηχανία πετρελαίου ως συνομωσία. Είναι πραγματικά απίστευτο πώς η δημοσιογράφος Άιντα Τάρμπελ έκανε ένα αποκαλυπτικό ρεπορτάζ για τον Ροκφέλερ το οποίο προκάλεσε τη θέσπιση της αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας. Με πολλούς, όμως, τρόπους, αυτή η εικόνα της συνωμοσίας μας ακολουθεί ακόμα. Ορίστε μία από τις ατάκες της Άιντα Τάρμπελ. Είπε: "Έχει λεπτή μύτη, σαν αγκάθι. Δεν έχει χείλη. Τα δυο του άχρωμα μάτια είναι πρησμένα και ρυτιδιασμένα". (Γέλια) ΟΚ, ο τύπος μας στοιχειώνει ακόμα. (Γέλια) Είναι πολύ δυνατή έννοια - κομμάτι του DNA μας. Και μετά έχουμε τούτον εδώ.

Πρέπει, λοιπόν, να αναρωτιέστε γιατί κάθε φορά που η τιμή του πετρελαίου ξεφεύγει ή έχουμε ένα ατύχημα, καλούμε τους διευθύνοντες σύμβουλους στην Ουάσινγκτον και τους παρενοχλούμε με ερωτήσεις, προσπαθούμε να τους ντροπιάσουμε. Αυτή την τακτική την ακολουθούμε από το 1974, όταν τους πρωτορωτήσαμε "Γιατί έχετε τόσο αλόγιστα κέρδη;" Έχουμε προσωποποιήσει τη βιομηχανία πετρελαίου στο πρόσωπο αυτών των διευθυντών. Και το παίρνουμε κάπως, ξέρετε, το αντιμετωπίζουμε σε ηθικό επίπεδο, αντί για νομικό και οικονομικό επίπεδο. Δε λέω πως οι κύριοι αυτοί δε θα έπρεπε να απαντούν στις ερωτήσεις μας, λέω απλά πως, όταν επικεντρωνόμαστε στο εαν είναι ή δεν είναι ένα μάτσο άπληστοι μπάσταρδοι, δεν φτάνουμε ποτέ στο επίπεδο της θέσπισης νόμων που είτε θα αλλάξουν τον τρόπο που δουλεύουν είτε θα μειώσουν την ποσότητα πετρελαίου που καταναλώνουμε, και την εξάρτησή μας από το πετρέλαιο. Λέω, λοιπόν, πως αυτά αποτελούν περισπασμούς. Από την άλλη, είναι κάπως διασκεδαστικοί, και έχουν τη δύναμη της κάθαρσης, όπως μάλλον διαπιστώσατε την προηγούμενη εβδομάδα.

Οι πετρελαιοκηλίδες, λοιπόν, ηλεκτρίζουν την πολιτική. Οι φωτογραφίες τους --από την πετρελαιοκηλίδα της Σάντα Μπάρμπαρα-- αυτές οι φωτογραφίες με τα πουλιά, επηρεάζουν πραγματικά το κοινό. Το 1969, όταν συνέβη η διαρροή της Σάντα Μπάρμπαρα, έδωσε μορφή στο σύγχρονο οικολογικό κίνημα. Έτσι ξεκίνησε η Ημέρα της Γης. έτσι δημιουργήθηκε ο νόμος της Εθνικής Πολιτικής Περιβάλλοντος των ΗΠΑ, η νομοθεσία για την καθαρότητα του αέρα και του νερού. Η οικολογική μας ταυτότητα δημιουργήθηκε τότε. Νομίζω πως είναι σημαντικό να κοιτάξουμε αυτές τις φωτογραφίες των πουλιών και να καταλάβουμε τι ακριβώς μας προκαλούν. Συνήθως είμαστε έτσι: στεκόμαστε στο βενζινάδικο, και νιώθουμε κάπως αβοήθητοι. Μετά κοιτάμε αυτές τις φωτογραφίες, και καταλαβαίνουμε, για πρώτη φορά, το ρόλο μας σε αυτή την αλυσίδα εφοδιασμού. Συνδέουμε τα κομμάτια του πάζλ. Και, ως ψηφοφόροι, μας συμβαίνει μια αποκάλυψη. Ακριβώς για αυτό αυτές οι στιγμές των πετρελαιοκηλίδων είναι τόσο σημαντικές. Αλλά είναι επίσης σημαντικό να μην επικεντρώσουμε την προσοχή μας στο θέατρο της ηθικής που παίζεται μπροστά μας. Πρέπει, αντί για αυτό, να εμβαθύνουμε, να δουλέψουμε στη ρίζα του ροβλήματος.

Κάτι που συνέβη με τις δυο προηγούμενες πετρελαιοκηλίδες είναι πως ασχοληθήκαμε πολύ με κάποια από τα συμπτώματα. Αντιδράσαμε, αντί να δραστηριοποιηθούμε σε σχέση με όσα συνέβησαν. Και αυτό που κάναμε ήταν πως αναστείλαμε τις γεωτρήσεις στην ανατολική και τη δυτική ακτή των ΗΠΑ. Σταματήσαμε τις γεωτρήσεις στο Εθνικό Αρκτικό Καταφύγιο Πανίδας, αλλά δε μειώσαμε την ποσότητα που χρησιμοποιούμε. Στην πραγματικότητα, συνέχισε να αυξάνεται. Το μόνο που μειώνει πραγματικά την ποσότητα που καταναλώνουμε είναι οι πολύ υψηλότερες τιμές. Όπως βλέπετε, η εγχώρια παραγωγή μας μειώθηκε αφού ο εξοπλισμός μας πάλιωσε και οι γεωτρήσεις κοστίζουν πολύ. Διαθέτουμε μόνο 2% από τα αποθέματα πετρελαίου του πλανήτη. Το 65% βρίσκεται στον Περσικό Κόλπο.

Ένα από τα αποτελέσματα αυτής της κατανομής είναι πως, από το 1969, στη Νιγηρία, κυρίως στο κομμάτι της που παράγει πετρέλαιο, στο Δέλτα του Νίγηρα --έχει περίπου το μισό μέγεθος της Ελλάδας-- έχουμε εκατοντάδες πετρελαιοκηλίδες το χρόνο. Είναι σαν να εξάγουμε πετρελαιοκηλίδες, αφού εισάγουμε πετρέλαιο από μέρη που δεν έχουν αυστηρούς περιβαλλοντικούς νόμους. Αντιστοιχούν σε ποσότητα μιας πετρελαιοκηλίδας του πλοίου Έξον Βαλντέζ, για κάθε χρόνο από το 1969. Και ως ένα σημείο μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε την καταστροφή, όμως οι Νιγηριανοί ζούνε σε ζώνη πολέμου. Χίλιοι θάνατοι το χρόνο σε μάχες σε μια περιοχή όση μισή Ελλάδα. και ολα συνδέονται με το πετρέλαιο. Αυτοί οι ανθρωποι, αν βρισκόντουσαν στις ΗΠΑ, μπορεί να καθόταν και ανάμεσά μας. Έχουν πτυχία στην πολιτική επιστήμη, στις επιχειρήσεις. Είναι επιχειρηματίες. Δεν τη διασκεδάζουν τη ζωή που κάνουν. Και αποτελούν μία από τις ομάδες ανθρώπων που πληρώνουν τα δικά μας σπασμένα.

Ένα ακόμα πράγμα που συνέβη, αφού συνεχίσαμε να αυξάνουμε τη ζήτηση, είναι πως κάνουμε τους παπατζήδες με τις τιμές. Ένα από τα μέρη όπου επενδύσαμε ένα μεγάλο πετρελαϊκό έργο ήταν στο Τσαντ, με εταιρία την Έξον. Το έργο πλήρωσε ο Αμερικάνος φορολογούμενος, η παγκόσμια Τράπεζα και η Έξον. Εκεί δημιουργήθηκε τεράστιο πρόβλημα με ληστείες. Βρέθηκα εκεί το 2003. Οδηγούσαμε σε έναν κατασκότεινο δρόμο, και εμφανίστηκε ο στρατιώτης δεξιά. Νόμισα πως ήρθε η ώρα μου. Τότε βγήκε ο άλλος, με τη στολή της Exxon και καταλάβαμε πως όλα ήταν εντάξει. Έχουν ιδιωτικούς στρατούς στις πετρελαιοπηγές. Παράλληλα, το Τσαντ έχει γίνει πολύ πιο ασταθές πολιτικά, και αυτό είναι κάτι που δεν πληρώνουμε στο βενζινάδικο. Το πληρώνουμε με τους φόρους μας, στις 15 κάθε Απρίλη.

Κάνουμε το ίδιο ακριβώς με το κόστος της αστυνόμευσης του Περσικού Κόλπου και της διατήρησης των ναυτιλιακών δρόμων. Αυτό είναι το 1988. Βομβαρδίσαμε δύο Ιρανικές εξέδρες πετρελαίου εκείνη τη χρονιά. Ήταν η αρχή μιας όλο και μεγαλύτερης ανάμειξης των ΗΠΑ εκεί, την οποία επίσης δεν πληρώνουμε στο βενζινάδικο. Αλλά με τους φόρους μας και δε μπορούμε καν να υπολογίσουμε πόσο μας κοστίζει. Το άλλο μέρος που υποστηρίζει την εξάρτησή μας από το πετρέλαιο και την αυξανόμενη μας κατανάλωση είναι ο Κόλπος του Μεξικού, που δεν αποτελούσε κομμάτι των μορατόριουμ. Αυτό που συνέβη στον Κόλπο του Μεξικού το βλέπετε εδώ, στο χάρτη πετρελαιοπηγών της Υπηρεσίας Διαχείρισης Ορυκτών. Ο Κόλπος έχει γίνει μια άθλια βιομηχανική ζώνη. Δε μας προκαλεί τόση έγνοια όση το Εθνικό Αρκτικό Καταφύγιο Πανίδας αλλά θα έπρεπε. Είναι καταφύγιο πουλιών. Επίσης, κάθε φορά που αγοράζουμε βενζίνη στις ΗΠΑ, η μισή ποσότητα της διυλίζεται στις ακτές μας, επειδή περίπου το 50% των διυλιστηρίων που διαθέτουμε είναι στον Κόλπο, όπως και πολλά από τα λιμάνια μας. Έτσι, οι κάτοικοι του Κόλπου ζούν και δουλεύουν για μας σε ένα μολυσμένο περιβάλλον.

Τέλος, και οι Αμερικάνικες οικογένειες πληρώνουν το τίμημα του πετρελαίου. Απ' τη μια, η τιμή στο βενζινάδικο δεν είναι και τόσο μεγάλη, όταν σκεφτεί κανείς το πραγματικό κόστος του πετρελαίου, αλλά από την άλλη, το ότι δεν έχουμε άλλες επιλογές μετακίνησης σημαίνει πως πληρώνουμε ένα μεγάλο μέρος του εισοδήματός μας μόνο για να πάμε στη δουλειά μας και να επιστρέψουμε σε ένα συνήθως κακοδιατηρημένο αμάξι. Σκεφτείτε κάποιον που βγάζει 50.000 δολάρια το χρόνο, και έχει δύο παιδιά, όλοι μαζί κάνουν τρεις ή παραπάνω δουλειές και διανύουν σίγουρα μεγάλες αποστάσεις. Στην πραγματικότητα ξοδεύουν περισσότερα για τα αυτοκίνητα και τα καύσιμά τους από όσα για φόρους και περίθαλψη. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει στο πεντηκοστό εκατοστημόριο, όταν βγάζει γύρω στις 80.000 δολάρια. Τα έξοδα για βενζίνη είναι μια τεράστια πληγή για την αμερικανική οικονομία αλλά και για την κάθε οικογένεια ξεχωριστά, και είναι τρομαχτικό να αναλογιστούμε τι θα συμβεί όταν η τιμή αυξάνεται.

Οπότε, θέλω να σας μιλήσω για το εξής: τι πρέπει να κάνουμε αυτή τη φορά; Τι νόμοι υπάρχουν; Πώς θα καταφέρουμε να εστιάσουμε στην ουσία; Πρώτον, πρέπει να μείνουμε μακριά από τους θεατρινισμούς και τα μορατόριουμ. Πρέπει να εστιάσουμε ξανά στα μόρια. Τα μορατόριουμ είναι μια χαρά, πρέπει όμως να επικεντρωθούμε στα μόρια του πετρελαίου. Πρέπει να προσπαθήσουμε επίσης να μην παραμυθιάζουμε τον εαυτό μας πως είναι δυνατόν να ζούμε οικολογικά χωρίς να μειώσουμε τις ποσότητες πετρελαίου που καταναλώνουμε.

Πάνω βλέπουμε ένα σχέδιο που δείχνει πώς χρησιμοποιείται το πετρέλαιο στην οικονομία των ΗΠΑ. Το σκούρο γκρι το χρησιμοποιούμε ενώ το υπόλοιπο, οι ρύποι, η "απορριπτόμενη ενέργεια", είναι τα υπόλοιπα χρώματα. Βλέπετε πως οι ρύποι ξεπερνούν κατά πολύ τη χρήσιμη ποσότητα. Και πρέπει όχι μόνο να φτιάξουμε την αποδοτικότητα των καυσίμων που καίνε τα οχήματά μας, αλλά να φτιάξουμε την οικονομία γενικότερα.

Πρέπει να καταργήσουμε τα χυδαία κίνητρα υπέρ της χρήσης περισσότερων καυσίμων. Έχουμε, για παράδειγμα, ένα ασφαλιστικό σύστημα όπου κάποιος που οδηγεί 20.000 χιλιόμετρα το χρόνο πληρώνει τα ίδια ασφάλιστρα με έναν άλλον που οδηγεί 3.000 χιλιόμετρα. Έτσι ενθαρρύνουμε τον κόσμο να οδηγεί περισσότερο. Οι πολιτικές μας ενθαρρύνουν την άτακτη αστική εξάπλωση και τα λοιπά. Χρειαζόμαστε περισσότερες επιλογές κινητικότητας. Πρέπει να θέσουμε μια τιμή πετρελαίου που ανταποκρίνεται καλύτερα στο πραγματικό του κόστος. Και πρέπει να καταργήσουμε τις επιδοτήσεις στις πετρελαικές που είναι τουλάχιστον 10 δισ. δολάρια το χρόνο, και να τα επενδύσουμε σε καλύτερους τρόπους μετακίνησης για τη μεσαία τάξη. Αυτό μπορεί να σημαίνει πιο αποδοτικά αυτοκίνητα ή δημιουργία αγοράς για νέα οχήματα και νέα καύσιμα για το μέλλον, αυτό πάντως πρέπει να κάνουμε. Πρέπει να εξυγιάνουμε αυτή την υπόθεση. Περισσότερες πληροφορίες για αυτή την πολιτική που ονομάζεται STRONG, από τα αρχικά του "Η Ασφαλής Μετακίνηση Μειώνει Σταδιακά τις Ανάγκες Πετρελαίου". STRONG, όπως η δύναμη στα αγγλικά, επειδή μας χρειάζεται, Περισσότερα στο NewAmerica.net. Το STRONG προσπαθεί να μας αλλάξει την ιδέα πως τίποτα δεν είναι στο χέρι μας, που βιώνουμε στο βενζινάδικο, γιατί στην πραγματικότητα είναι στο χέρι μας, και τον επαναπροσδιορισμό μας όπως καθόμαστε και βάζουμε βενζίνη και συνειδητοποιούμε πώς έχουν τα πράγματα.

Υποτίθεται πως οι φόροι για το πετρέλαιο είναι το τρίτο μεγαλύτερο στήριγμα της αμερικάνικης πολιτικής, ένα θέμα που δεν αγγίζουμε. Θα συμφωνήσω πως ένα δολλάριο ανά γαλόνι βενζίνης παραείναι πολύ, αλλά νομίζω πως αν αρχίζαμε φέτος στα 3 σεντς το γαλόνι, και το αυξάναμε στα 6 του χρόνου, 9 του παραχρόνου, και φτάναμε τα 30 σεντς το 2020, θα μειώναμε σημαντικά την κατανάλωσή μας ενώ ο κόσμος θα είχε χρόνο να προετοιμαστεί, να ανταποκριθεί, Θα αυξάναμε και τα χρήματα του κράτους και την οικολογική μας συνείδηση. Να σας εξηγήσω πως θα δούλευε κάτι τέτοιο.

Ορίστε μια υποθετική απόδειξη βενζίνης σε ένα χρόνο. Πρώτον, ο φόρος ενδυναμώνει τη χώρα - κατά 33 σεντς ανά γαλόνι. Υπάρχει και μια προειδοποίηση παραπλήσια αυτών που έχουμε στα πακέτα των τσιγάρων. "Η Εθνική Ακαδημία Επιστημών εκτιμά πως το κάθε γαλόνι βενζίνης που καίτε στο αμάξι σας κοστίζει 29 σεντς υγειονομικής περίθαλψης στη χώρα". Πάρα πολλά. Οπότε σήμερα πληρώνουμε πολύ λιγότερα απ' οσα κοστίζει η περίθαλψη. Ελπίζουμε πως έτσι θα καταλάβουν τη θέση τους στον χάρτη του πετρελαίου. Από κάτω θα υπάρχει ένα τηλέφωνο για πληροφορίες για τα μέσα μαζικής μεταφοράς, ή για προνομιούχα δάνεια για διαφορετικού είδους αμάξι ή οτιδήποτε, τέλοσπάντων, θα συνεισφέρει στη μείωση της εξάρτησης από τη βενζίνη. Με αυτό το σύνολο πολιτικών, θα μπορούσαμε να μειώσουμε την κατανάλωση πετρελαίου κατά 20% μέχρι το 2020. Δηλαδή, κατά 3.000 βαρέλια την ημέρα.

Αλλά για να τα καταφέρουμε, πρέπει πραγματικά να θυμόμαστε πως είμαστε ο λαός του υδρογονάνθρακα. Πρέπει να θυμόμαστε τα μόριά του, να μην ασχολούμαστε με θεατρινισμούς, να μη μας αποσπά την προσοχή η γνωστική ασυμφωνία των αόριστων οικολογικών δυνατοτήτων. Πρέπει να πάρουμε μπρος και να δουλέψουμε σκληρά για να μειώσουμε την εξάρτησή μας από αυτό το καύσιμο και αυτά τα μόρια.

Ευχαριστώ.

(Χειροκροτήματα)