Ο Λούις Πιου κολυμπάει στο Έβερεστ και αλλάζει τρόπο σκέψης

Όταν ήμουν εδώ πέρσι, σας μίλησα για τότε που κολύμπησα στο Βόρειο Πόλο. Και παρόλο που αυτό συνέβη πριν από τρία χρόνια, το θυμάμαι σαν να ήταν χθες. Θυμάμαι που στεκόμουν στην άκρη του πάγου, λίγο πριν βουτήξω στο νερό και σκεφτόμουν πως ποτέ δεν είχα αντικρίσει κάποιο μέρος στη γη που να είναι τόσο τρομακτικό. Το νερό είναι κατάμαυρο. Έχει θερμοκρασία μείον 1,7 βαθμούς Κελσίου, 29 βαθμούς Φαρενάιτ. Είναι απίστευτα κρύο. Τότε μια σκέψη πέρασε από το μυαλό μου: αν κάτι πάει στραβά, πόση ώρα θα χρειαστεί το παγωμένο σώμα μου για να βυθιστεί σε βάθος τεσσερισήμισι χιλιομέτρων μέχρι το βυθό του ωκεανού; Και είπα μέσα μου ότι πρέπει να βγάλω αυτήν τη σκέψη από το μυαλό μου όσο πιο γρήγορα γίνεται. Και ότι ο μόνος τρόπος για να μπορέσω να βουτήξω στο παγωμένο νερό και να κολυμπήσω για ένα χιλιόμετρο είναι να ακούσω το iPod μου και να συνέλθω, να ακούσω τα πάντα από υπέροχη όπερα μέχρι Παφ Ντάντι και ύστερα να συγκεντρωθώ εκατό τοις εκατό -- δεν υπάρχει τίποτα πιο ισχυρό από τον αποφασισμένο νου -- και να περπατήσω ως την άκρη του πάγου και απλώς να βουτήξω στο νερό.

Κολύμπησα 18 λεπτά και 50 δευτερόλεπτα που μου φάνηκαν 18 μέρες. Θυμάμαι που βγήκα από το νερό και τα χέρια μου πονούσαν τόσο πολύ, κοίταξα τα δάχτυλά μου και είχαν γίνει σαν λουκάνικα διότι -- όπως ξέρετε, είμαστε εν μέρει φτιαγμένοι από νερό -- όταν το νερό παγώνει διαστέλλεται και έτσι τα κύτταρα στα δάχτυλά μου είχαν παγώσει, είχαν διασταλεί και είχαν σκάσει. Η πρώτη σκέψη που έκανα μόλις βγήκα από το νερό ήταν η εξής: δεν επρόκειτο ποτέ μα ποτέ να κολυμπήσω ξανά σε κρύα νερά σε ολόκληρη τη ζωή μου.

Τέλος πάντων, άκουσα πέρσι για τα Ιμαλάια και το λιώσιμο των -- (Γέλια) και το λιώσιμο των παγετώνων εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής. Άκουσα για τη λίμνη Ίμτζα. Μια λίμνη που δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια από τον παγετώνα που λιώνει. Ο παγετώνας περιορίστηκε σε μεγαλύτερο υψόμετρο και άφησε πίσω του μια μεγάλη λίμνη. Και πιστεύω ακράδαντα ότι αυτό που συμβαίνει στα Ιμαλάια είναι το επόμενο πεδίο μάχης στη γη. Σχεδόν δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι -- δηλαδή ένας στους τρεις πάνω στη γη -- βασίζονται στο νερό των Ιμαλαΐων. Και καθώς ο πληθυσμός αυξάνει τόσο γρήγορα και επειδή το νερό από αυτούς τους παγετώνες -- εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής -- μειώνεται τόσο πολύ, πιστεύω ότι υπάρχει πραγματικός κίνδυνος αποσταθεροποίησης. Βόρεια είναι η Κίνα, νότια η Ινδία, το Πακιστάν, το Μπανγκλαντές. όλες αυτές οι χώρες.

Αποφάσισα λοιπόν, να ανεβώ το Έβερεστ, το ψηλότερο βουνό της γης και να κολυμπήσω συμβολικά κάτω από την κορυφή του Όρους Έβερεστ. Δεν ξέρω αν κάποιος από εσάς είχε ποτέ την ευκαιρία να ανεβεί στο Έβερεστ, είναι ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα. 28 υπέροχα, μεγάλα και δυνατά γιακ μετέφεραν όλο τον εξοπλισμό πάνω στο βουνό -- δεν παίρνω μόνο το μαγιό μου μαζί. Ακολουθεί και ένα μεγάλο κινηματογραφικό συνεργείο το οποίο στέλνει τις εικόνες σε όλον τον κόσμο. Η άλλη μεγάλη πρόκληση όταν θα κολυμπούσα δεν θα ήταν μόνο το υψόμετρο. Ήθελα να κολυμπήσω στα 5.300 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Ψηλά στον ουρανό. Είναι πολύ, πολύ δύσκολο να αναπνεύσεις. Σε πιάνει ναυτία από το υψόμετρο. Σαν να στέκεται κάποιος πίσω σου με ένα σφυρί και να σε χτυπάει στο κεφάλι συνέχεια.

Και αυτό δεν ήταν το χειρότερο. Το χειρότερο ήταν ότι φέτος αποφάσισαν να κάνουν μια μεγάλη επιχείρηση εκκαθάρισης στο Όρος Έβερεστ. Πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν πεθάνει στο Έβερεστ και φέτος αποφάσισαν να ανεβούν και να απομακρύνουν τις σορούς των ορειβατών και να τις κατεβάσουν από το βουνό. Όταν ανεβαίνεις το βουνό για να προσπαθήσεις να κάνεις κάτι που κανένας άνθρωπος δεν έχει κάνει ποτέ, ούτε καν ψάρι. Δεν κολυμπούν ψάρια στα 5.300 μέτρα. Όταν προσπαθείς να κάνεις κάτι τέτοιο και περνούν δίπλα σου οι σοροί, νιώθεις ταπεινός και συνειδητοποιείς πάρα πολύ καθαρά, ότι η φύση είναι πολύ πιο ισχυρή από εμάς.

Ανεβήκαμε το μονοπάτι, μέχρι επάνω. Στα δεξιά μας ήταν ο μεγάλος παγετώνας Κουμπού. Και κατά μήκος του παγετώνα βλέπαμε μεγάλες λακκούβες από πάγο που έλιωνε. Μέχρι που φτάσαμε στη μικρή λίμνη κάτω από την κορυφή του Έβερεστ και άρχισα να προετοιμάζομαι, με τον ίδιο τρόπο που προετοιμάζομαι πάντα, για να κολυμπήσω μια πολύ δύσκολη διαδρομή. Πήρα το iPod, άκουσα λίγη μουσική, ένιωσα μέσα μου όσο πιο μαχητικός γίνεται -- ελεγχόμενα μαχητικός όμως -- και βούτηξα με φόρα στο νερό.

Κολύμπησα όσο γρηγορότερα μπορούσα τα πρώτα εκατό μέτρα και τότε συνειδητοποίησα πολύ, πολύ γρήγορα, ότι είχα ένα τεράστιο πρόβλημα. Μετά βίας ανέπνεα. Η αναπνοή μου κοβόταν. Άρχισα να πνίγομαι και μετά από λίγο έκανα εμετό μέσα στο νερό. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα και μετά -- δεν ξέρω πώς συνέβη -- αλλά βυθίστηκα. Ευτυχώς, το νερό ήταν ρηχό και κατάφερα να δώσω ώθηση από το βυθό της λίμνης και να βγω από το νερό και να αναπνεύσω. Είπα στον εαυτό μου: συνέχισε. Συνέχισε. Συνέχισε. Έκανα ακόμα πέντε ή έξι απλωτές και ύστερα το σώμα μου δεν είχε πια καμιά δύναμη και βούλιαξε μέχρι τον πάτο της λίμνης. Και δεν ξέρω πώς αλλά με κάποιον τρόπο κατάφερα να βγω όσο πιο γρήγορα γινόταν και να φτάσω μέχρι την όχθη της λίμνης. Λένε ότι ο πνιγμός είναι ο πιο ειρηνικός θάνατος που μπορείς να έχεις. Δεν έχω ακούσει ποτέ μου μεγαλύτερη χαζομάρα. (Γέλια) Είναι το πιο τρομακτικό αίσθημα πανικού που μπορείς να νιώσεις.

Βγήκα στην ακτή. Με έπιασε η ομάδα μου και περπατήσαμε με γρήγορο βήμα, κατηφορίζοντας στα βράχια μέχρι τις σκηνές μας. Εκεί καθίσαμε και συζητήσαμε τι είχε πάει λάθος στο Έβερεστ. Η ομάδα μου, μου μίλησε στα ίσια. Μου είπαν, Λούις, χρειάζεσαι μια ριζική αλλαγή στρατηγικής αν θέλεις να κολυμπήσεις εδώ. Οτιδήποτε έχεις μάθει τα τελευταία 23 χρόνια που κολυμπάς, πρέπει να το ξεχάσεις. Οτιδήποτε έχεις μάθει υπηρετώντας στο Βρετανικό στρατό, για την ταχύτητα και τη μαχητικότητα, πρέπει να το βάλεις στην άκρη. Πρέπει να ανεβείς ξανά σε μια δυο μέρες. Κάθισε λίγο να ξεκουραστείς και να σκεφτείς. Ανέβα στο βουνό ύστερα από δύο μέρες και αντί να κολυμπήσεις γρήγορα, κολύμπα όσο πιο αργά μπορείς. Αντί να κάνεις ελεύθερο, κάνε πρόσθιο. Και να θυμάσαι, να μην κολυμπήσεις επιθετικά ούτε στο ελάχιστο. Αυτή τη φορά πρέπει να κολυμπήσεις με αληθινή ταπεινότητα.

Κι έτσι ανεβήκαμε ξανά στο βουνό δύο μέρες μετά. Στάθηκα εκεί, στην όχθη της λίμνης και κοίταξα ψηλά το Έβερεστ -- ένα από τα ωραιότερα βουνά της γης -- και είπα μέσα μου, προχώρα αργά. Κολύμπησα και διέσχισα τη λίμνη. Και δεν μπορώ να σας πω πόσο όμορφα ένιωσα όταν έφτασα στην αντίπερα όχθη.

Έμαθα δύο πάρα πολύ σημαντικά πράγματα στο Έβερεστ. Και ευχαριστώ την ομάδα των Σέρπα που ήταν μαζί μου και με δίδαξε. Το πρώτο είναι ότι επειδή κάτι έχει πετύχει τόσο καλά στο παρελθόν, δεν σημαίνει ότι θα πετύχει και στο μέλλον. Και ομοίως, τώρα πια, πριν κάνω οτιδήποτε, αναλογίζομαι ποιον τρόπο σκέψης πρέπει να υιοθετήσω να να ολοκληρώσω την προσπάθειά μου με επιτυχία. Όσον αφορά την κλιματική αλλαγή, η οποία, ειλικρινά, είναι το Έβερεστ όλων των προβλημάτων -- δεν σημαίνει ότι επειδή ζούσαμε με κάποιον τρόπο μέχρι τώρα, επειδή καταναλώναμε με κάποιον τρόπο μέχρι τώρα και εποικίζαμε τη γη, ότι θα πρέπει να συνεχίσουμε με τον ίδιο αυτό τρόπο. Τα προειδοποιητικά σημάδια είναι παντού. Όταν γεννήθηκα, ο πληθυσμός της γης ήταν 3,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι. Τώρα είμαστε 6,8 δισεκατομμύρια και αναμένεται να γίνουμε 9 δισεκατομμύρια μέχρι το 2050.

Το δεύτερο πράγμα που έμαθα, ήταν η ριζική αλλαγή στρατηγικής. Και βρίσκομαι σήμερα εδώ για να σας ρωτήσω το εξής: ποια ριζική αλλαγή στρατηγικής μπορείτε να κάνετε στη σχέση σας με το περιβάλλον, η οποία θα εξασφαλίσει ότι τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα ζήσουν σε έναν ασφαλή κόσμο, έναν σίγουρο κόσμο και κυρίως έναν βιώσιμο κόσμο; Σας παρακαλώ να φύγετε και να σκεφτείτε τη ριζική αλλαγή στρατηγικής που μπορείτε να υιοθετήσετε και που μπορεί να κάνει τη μεγάλη διαφορά και να αφοσιωθείτε 100% στην πραγματοποίησή της. Γράψτε σε ιστολόγιο, στο Twitter, συζητήστε και δεσμευτείτε 100%. Ελάχιστα είναι τα πράγματα που είναι αδύνατα όταν τα έχουμε βάλει πραγματικά στόχο με το μυαλό μας.

Σας ευχαριστώ πάρα, πάρα πολύ.

(Χειροκρότημα)