Αυτό που θα προσπαθήσω να κάνω στα επόμενα 15 λεπτά είναι να σας δώσω μια ιδέα για το πως πρόκειται να κάνουμε την ύλη να ζωντανέψει. Ίσως αυτό να σας φαίνεται λίγο φιλόδοξο, αλλά όταν κοιτάζετε τον εαυτό σας, όταν βλέπετε τα χέρια σας καταλαβαίνετε ότι είστε ζωντανοί. Αυτό λοιπόν είναι μια αρχή. Τώρα, αυτή η αναζήτηση ξεκίνησε τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια πριν στον πλανήτη Γη. Έχουν περάσει τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια οργανικής, βιολογικής ζωής. Και σαν χημικός ανόργανης ύλης ξέρω ότι οι φίλοι και οι συνεργάτες μου κάνουν αυτή την διάκριση μεταξύ του οργανικού, ζωντανού κόσμου και του ανόργανου, νεκρού κόσμου. Και αυτό που θα προσπαθήσω να κάνω είναι να σας πω μερικές ιδέες για το πως μπορούμε να μετατρέψουμε την ανόργανη, νεκρή ύλη σε ζωντανή ύλη, σε ανόργανη βιολογία.
Πριν τα κάνουμε όλα αυτά θέλω να ξεκαθαρίσω τι σημαίνει βιολογία. Με συναρπάζει η βιολογία. Μου αρέσει η συνθετική βιολογία. Λατρεύω τα ζωντανά πράγματα. Και επίσης μου αρέσει να ασχολούμαι με την δομή της βιολογίας. Αλλά μέσα σε αυτή τη δομή, πρέπει να θυμόμαστε ότι η κινητήρια δύναμη της βιολογίας έρχεται από την εξέλιξη. Και η εξέλιξη αν και καθιερώθηκε περισσότερο από 100 χρόνια πριν από τον Δαρβίνο και από πληθώρα άλλων ανθρώπων, η εξέλιξη δεν είναι ακόμα πλήρως κατανοητή. Και όταν μιλάω για την Δαρβίνια Εξέλιξη, εννοώ ένα πράγμα μόνο και αυτό είναι η επιβίωση του ισχυρότερου. Ξεχάστε λοιπόν την εξέλιξη με την μεταφυσική της έννοια. Σκεφτείτε την εξέλιξη σαν ένα διαγωνισμό απογόνων από τον οποίο κάποιοι βγαίνουν κερδισμένοι.
Έχοντας λοιπόν αυτό στο μυαλό μου, σαν χημικός, έκανα την εξής ερώτηση στον εαυτό μου μια ερώτηση επηρεασμένη απο την βιολογία: Ποιά είναι η μικρότερη μονάδα ύλης η οποία μπορεί να εξελιχθεί με βάση την Δαρβίνια θεωρία; Aυτή η ερώτηση ακούγεται αρκετά πολύπλοκη. Και σαν χημικοί, δεν είμαστε συνηθισμένοι στις πολύπλοκες ερωτήσεις. Έτσι όταν το σκέφτηκα τότε ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι η βιολογία έχει την απάντηση. Στην πραγματικότητα, η μικρότερη μονάδα ύλης η οποία μπορεί να εξελιχθεί ανεξάρτητα είναι ένα μονό κύτταρο ένα βακτήριο.
Αυτό δημιουργεί τρεις σημαντικές ερωτήσεις: Τι είναι ζωή; Η βιολογία είναι κάτι ξεχωριστό; Έτσι φαίνεται να πιστεύουν οι βιολόγοι. Μπορεί η ύλη να εξελιχθεί; Ας απαντήσουμε αυτές τις τρεις ερωτήσεις ξεκινώντας από το τέλος, η τρίτη ερώτηση -- μπορεί η ύλη να εξελιχθεί; -- αν μπορέσουμε να το απαντήσουμε αυτό τότε θα μάθουμε και το πόσο ξεχωριστή είναι η βιολογία και ίσως, ίσως να πάρουμε μια ιδέα για το τι πραγματικά είναι ζωή.
Εδώ λοιπόν βλέπετε μία μορφή ανόργανης ζωής. Αυτό είναι ένας νεκρός κρύσταλλος, στον οποίο θα κάνω κάτι και θα ζωντανέψει. Και μπορείτε να δείτε άρχιζει να βγάζει ρίζες και να μεγαλώνει. Αυτός είναι ένας ανόργανος σωλήνας. Και όλοι αυτοί οι κρύσταλλοι κάτω από το μικροσκόπιο ήταν νεκροί μερικά λεπτά πριν, και τώρα φαίνονται να είναι ζωντανοί. Φυσικά, δεν είναι ζωντανοί. Είναι ένα πείραμα χημείας στο οποίο δημιούργησα ένα κήπο κρυστάλλων. Αλλά όταν το είδα αυτό, εντυπωσιάστηκα πραγματικά γιατί έμοιαζε σαν κάτι ζωντανό. Θα σταματήσω για μερικά δευτερόλεπτα, και κοιτάξτε την οθόνη. Μπορείτε να δείτε ότι αναπτύσσεται μία αρχιτεκτονική και γεμίζει το κενό. Και όλο αυτό είναι νεκρό. Ήμουν σίγουρος λοιπόν ότι αν κάπως μπορούμε να κάνουμε τα πράγματα να μιμούνται την ζωή, ας πάμε ένα βήμα παρακάτω. Ας δούμε αν μπορούμε να φτιάξουμε ζωή.
Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα, γιατί μέχρι πριν από μια δεκαετία μας έλεγαν ότι η ζωή ήταν απίθανη και ότι είμαστε το πιο απίστευτο θαύμα του σύμπαντος. Στην πραγματικότητα, είμαστε οι μόνοι άνθρωποι στο σύμπαν. Τώρα, αυτό είναι κάπως βαρετό. Έτσι σαν χημικός ήθελα να πω: "Εντάξει περιμένετε, τι γίνεται εδώ; είναι όντως η ζωή τόσο απίθανη;" Και αυτή είναι η ερώτηση στην πραγματικότητα. Νομίζω ότι ίσως η δημιουργία των πρώτων κυττάρων ήταν τόσο πιθανή όσο και η δημιουργία των αστεριών. Και ας πάμε ένα βήμα παραπέρα. Ας πούμε ότι εάν η φυσική της σύντηξης είναι κωδικοποιημένη στο σύμπαν, ίσως να είναι και η φυσική της ζωής. Και έτσι το πρόβλημα με τους χημικούς και αυτό είναι επίσης ένα σημαντικό πλεονέκτημα -- είναι ότι μας αρέσει να επικεντρωνόμαστε στα στοιχεία μας. Στην βιολογία, o άνθρακας έχει κεντρικό ρόλο. Και σε ένα σύμπαν όπου υπάρχει άνθρακας και οργανική βιολογία, έχουμε όλη αυτή την υπέροχη ποικιλία ζωής. Στην πραγματικότητα, έχουμε τόσο εκπληκτικές μορφές ζωής που μπορούμε να ελέγξουμε. ώστε να πρέπει να είμαστε υπερβολικά προσεκτικοί στο εργαστήριο για να αποφύγουμε διάφορους βιολογικούς κινδύνους.
Τι γίνεται όμως με την ύλη; Αν ζωντανέψουμε την ύλη, θα έχουμε υλικούς κινδύνους; Σκεφτείτε, αυτό είναι ένα σοβαρό ερώτημα. Αν το στυλό σας μπορούσε να αναπαραχθεί, αυτό θα ήταν πρόβλημα. Πρέπει λοιπόν να σκεφτούμε διαφορετικά αν σκοπεύουμε να ζωντανέψουμε την ύλη. Και επίσης πρέπει να γνωρίζουμε τα προβλήματα. Αλλά πριν δημιουργήσουμε ζωή ας σκεφτούμε για ένα λεπτό ποια είναι πραγματικά τα χαρακτηριστικά της ζωής. Συγχωρέστε με για το πολύπλοκο διάγραμμα. Είναι απλά διεργασίες που συμβαίνουν μέσα σε ένα κύτταρο. Και για μας προφανώς το κύτταρο είναι ένα συναρπαστικό πράγμα. Οι συνθετικοί βιολόγοι το τροποποιούν. Οι χημικοί προσπαθούν να μελετήσουν τα μόρια για να ερευνήσουν ασθένειες. Και έχουμε όλες αυτές τις διεργασίες που συμβαίνουν ταυτόχρονα. Έχουμε γονιδιακή ρύθμιση, η πληροφορία μεταγράφεται καταλύτες δημιουργούνται, πράγματα συμβαίνουν. Αλλά τι κάνει ένα κύτταρο; Διαιρείται, ανταγωνίζεται, επιβιώνει. Και νομίζω από εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε να σκεφτόμαστε για το πως θα χτίσουμε την δική μας ιδέα της ζωής.
Αλλά από τι άλλο χαρακτηρίζεται η ζωή; Εγώ το σκέφτομαι σαν μια φλόγα σε ένα μπουκάλι. Και εδώ βλέπουμε μια περιγραφή μονών κυττάρων το οποία πολλαπλασιάζονται, μεταβολίζονται και καίγονται μέσω χημικών αντιδράσεων. Πρέπει να καταλάβουμε λοιπόν ότι αν πρόκειται να φτιάξουμε τεχνητή ζωή ή να κατανοήσουμε την προέλευση της ζωής, πρέπει με κάποιο τρόπο να της δώσουμε μια πηγή ενέργειας. Έτσι πριν καν αρχίσουμε να φτιάχνουμε ζωή πρέπει να σκεφτούμε από που προήρθε. Ο ίδιος ο Δαρβίνος έγραψε σε ένα γράμμα προς κάποιο συνάδελφο του ότι πίστευε πως η ζωή δημιουργήθηκε σε μια μικρή ζεστή λιμνούλα κάπου -- ίσως όχι στην Σκωτία, ίσως στην Αφρική, ίσως κάπου αλλού. Αλλά η πραγματική ειλικρινής απάντηση είναι ότι, απλά δεν ξέρουμε, γιατί υπάρχει ένα πρόβλημα με την προέλευση της ζωής. Φανταστείτε, τεσσεράμιση δισεκατομμύρια χρόνια πριν, υπήρχε μια απέραντη χημική σούπα "πραγμάτων". Και από αυτά τα "πράγματα" προήλθαμε.
Όταν σκέφτεστε λοιπόν το πόσο απίθανο είναι αυτό που πρόκειται να σας πω μέσα στα επόμενα λίγα λεπτά απλά να θυμάστε, ότι προήλθαμε από "πράγματα" στον πλανήτη Γη. Και περάσαμε μέσα από διάφορους κόσμους Οι άνθρωποι του RNA θα σας λέγανε για τον κόσμο του RNA. Με κάποιο τρόπο φτάσαμε στις πρωτεΐνες και το DNA. Μέτα φτάσαμε στον τελευταίο πρόγονο, η εξέλιξη ξεκίνησε -- και εδώ είναι το ενδιαφέρον σημείο. Και να ’μαστε. Αλλά υπάρχει ένα εμπόδιο το οποίο δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε. Μπορούμε να αποκωδικοποιήσουμε το γονιδίωμα, μπορούμε να δούμε το παρελθόν, μπορούμε να συνδεθούμε όλοι μέσω του μιτοχονδρικού DNA αλλά δεν μπορούμε να πάμε πιο πέρα από τον τελευταίο πρόγονο, το τελευταίο ορατό κύτταρο το οποίο μπορούμε να αποκωδικοποιήσουμε ή να σκεφτούμε πίσω στην ιστορία. Έτσι δεν ξέρουμε πως φτάσαμε εδώ.
Υπάρχουν λοιπόν δύο επιλογές: έξυπνος σχεδιασμός, άμεσος και έμμεσος -- άρα Θεός ή ο φίλος μου. Το να αναφέρουμε ότι προερχόμαστε από τον Ε.Τ. ή από κάποια άλλη μορφή ζωής απλά κάνει το πρόβλημα ακόμα μεγαλύτερο. Δεν είμαι πολιτικός, είμαι επιστήμονας. Το άλλο πράγμα που πρέπει να σκεφτούμε είναι η εμφάνιση της χημικής πολυπλοκότητας. Αυτό φαίνεται να είναι το πιο πιθανό. Έτσι έχουμε ένα είδος αρχέγονης σούπας. η οποία τυχαίνει να είναι μια καλή πηγή με όλα τα 20 αμινοξέα. Και κάπως αυτά τα αμινοξέα συνδυάστηκαν και η ζωή άρχισε. Η ζωή άρχισε, τι σημαίνει όμως αυτό; Τι είναι ζωή; Τι είναι αυτή η σούπα ζωής;
Την δεκαετία του '50, οι Μίλερ και Ουρι έκαναν ένα εκπληκτικό χημικό πείραμα "Φρανκεστάιν¨ στο οποίο έκαναν κάτι παρόμοιο αλλά στον χημικό κόσμο. Πήραν τα βασικά συστατικά τα έβαλαν σε ένα δοχείο και τα πυροδότησαν και εξάσκησαν υψηλή ηλεκτρική τάση. Και παρατήρησαν μετά τι υπήρχε σε αυτή τη σούπα και βρήκαν αμινοξέα αλλά τίποτα δεν βγήκε από όλο αυτό, δεν υπήρχαν κύτταρα. Έτσι όλη αυτή η σχολή σκέψης κόλλησε για λίγο και αναζωπυρώθηκε τη δεκαετία του '80 όταν οι αναλυτικές τεχνολογίες και οι υπολογιστές πρωτοεμφανίστηκαν.
Στο δικό μου εργαστήριο, ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούμε να δημιουργήσουμε ανόργανη ζωή είναι με την χρήση πολλών διαφορετικών ειδών αντίδρασης. Έτσι αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε είναι αντιδράσεις όχι σε μόνο ένα δοχείο, αλλά σε δεκάδες δοχεία και να τα ενώσουμε μεταξύ τους όπως μπορείτε να δείτε από αυτό το σύστημα ροής, όλους αυτούς τους αγωγούς. Μπορούμε να το κάνουμε με μικρορευστά, λιθογραφικά μπορούμε να το κάνουμε με τρισδιάστατο εκτυπωτή, μπορούμε να το κάνουμε με σταγονίδια για συναδέλφους. Και το κλειδί είναι να έχουμε πολύπλοκη χημεία να αντιδράει. Αλλά πιθανότατα αυτό θα οδηγήσει σε αποτυχία γι' αυτό χρειάζεται να είμαστε λίγο πιο συγκεντρωμένοι.
Και η απαντήση, φυσικά είναι στα ποντίκια. Έτσι θυμάμαι τι χρειάζομαι σαν χημικός. Λέω: "Λοιπόν, χρειάζομαι μόρια." Αλλά χρειάζομαι και μεταβολισμό, χρειάζομαι κάποιου είδους ενέργεια. Χρειάζομαι πληροφορίες και χρειάζομαι και ένα φορέα. Γιατί αν θέλω να έχω εξέλιξη, χρειάζομαι φορείς να ανταγωνίζονται. Έτσι αν έχεις ένα φορέα, είναι σαν να μπαίνεις στο αυτοκίνητο σου. "Αυτό είναι το αυτοκίνητο μου και θα το οδηγήσω και θα περηφανευτώ για αυτό." Φαντάζομαι λοιπόν κάτι παρόμοιο στην μοριακή βιολογία με την εμφάνιση της ζωής. Έτσι όλα αυτά τα πράγματα μαζί, ίσως να μας δώσουν την εξέλιξη. Και ο τρόπος να το ελέγξουμε στο εργαστήριο είναι να το κάνουμε σε μικρότερη κλίμακα.
Έτσι αυτό που θα προσπαθήσουμε να κάνουμε είναι να φτιάξουμε ένα σετ από κομμάτια "LEGO" - ανόργανα μόρια. Συγχωρέστε τα μόρια στην οθόνη αλλά αυτό είναι ένα πολύ απλό σετ. Υπάρχουν μόνο τρία τέσσερα διαφορετικά είδη κομματιών. Αυτά εμείς τα ενώνουμε και φτιάχνουμε κυριολεκτικά χιλιάδες μεγάλα νανο-μοριακά μόρια που έχουν το ίδιο μέγεθος με το DNA και τις πρωτεΐνες αλλά δεν περιέχουν άνθρακα. Ο άνθρακας απαγορεύεται. Και έτσι με αυτά τα κομμάτια LEGO έχουμε την ποικιλότητα που χρειάζεται για αποθήκευση πολύπλοκης πληροφορίας χωρίς το DNA. Αλλά πρέπει να φτιάξουμε μερικούς φορείς. Και λίγους μήνες πριν στο εργαστήριο μου, καταφέραμε να πάρουμε αυτά τα μόρια και να τα χρησιμοποιήσουμε για να φτιάξουμε κύτταρα. Και μπορείτε να δείτε στην οθόνη ένα κύτταρο να δημιουργείται. Και τώρα θα προσθέσουμε και λίγη χημεία μέσα στο κύτταρο. Και αυτό που ήθελα να σας δείξω είναι ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε μόρια μέσα σε μεμβράνες, σε πραγματικά κύτταρα, και μετά αυτό δημιουργεί ενός είδους μοριακό Δαρβινισμό, μια μοριακή μάχη για επιβίωση του ισχυρότερου.
Και αυτή η ταινία εδω δείχνει αυτό τον ανταγωνισμό μεταξύ των μορίων. Τα μόρια ανταγωνίζονται για πράγματα. Όλα είναι φτιαγμένα από το ίδιο υλικό, αλλά θέλουν το σχήμα τους να νικήσει. Θέλουν το σχήμα τους να επικρατήσει. Και αυτό είναι το κλειδί. Αν μπορέσουμε κάπως να ενθαρρύνουμε αυτά τα μόρια να επικοινωνούν μεταξύ τους και να δημιουργούν τα σωστά σχήματα και να ανταγωνίζονται, θα αρχίσουν να δημιουργούν κύτταρα τα οποία θα αναπαράγονται και θα ανταγωνίζονται. Αν καταφέρουμε να το κάνουμε αυτό, ξεχάστε τις μοριακές λεπτομέρειες.
Ας το δούμε από μακριά και να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό. Έχουμε λοιπόν αυτή την ειδική θεωρία της εξέλιξης η οποία εφαρμόζεται μονό στην οργανική βιολογία, σε μας. Αν μπορέσουμε να εντάξουμε την εξέλιξη στον υλικό κόσμο, τότε προτείνω ότι θα έπρεπε να έχουμε μια γενική θεωρία της εξέλιξης. Και αυτό αξίζει πραγματικά να το σκεφτούμε. Ελέγχει η εξέλιξη την πολυπλοκότητα της ύλης στο σύμπαν; Υπάρχει κάποια κινητήρια δύναμη που μέσω της εξέλιξης επιτρέπει στην ύλη να ανταγωνίζεται; Τότε αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να αρχίσουμε να αναπτύσσουμε διάφορες πλατφόρμες για να εξερευνήσουμε αυτή την εξέλιξη. Φανταστείτε λοιπόν, αν μπορούσαμε να δημιουργήσουμε αυτο-συντήρητη τεχνητή ζωή, δεν θα μας έλεγε μόνο για την προέλευση της ζωής -- ότι πιθανόν το σύμπαν να μην χρειάζεται άνθρακα για να είναι ζωντανό ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει οτιδήποτε άλλο τότε θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε ένα βήμα παραπέρα και να αναπτύξουμε νέες τεχνολογίες γιατί τότε θα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε λογισμικό για τον έλεγχο της ανάπτυξης.
Φανταστείτε λοιπόν, δημιουργούμε ένα μικρό κύτταρο. Θέλουμε να το βάλουμε έξω στο περιβάλλον και θέλουμε να παίρνει ενέργεια από τον ήλιο. Αυτό που θα κάνουμε είναι να το εξελίσσουμε σε ένα κουτί με φως. Και δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε κάποιο σχέδιο πια. Χρησιμοποιούμε ότι βολεύει. Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την έμπνευση μας από την βιολογία. Η βιολογία δεν νοιάζεται για το σχέδιο παρά μόνο για το εάν δουλεύει. Έτσι αυτό θα αναδιοργανώσει το τρόπο που σχεδιάζουμε πράγματα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά θα αρχίσουμε να σκεφτόμαστε για το πως μπορούμε να δημιουργήσουμε μια σχέση συμβίωσης με την βιολογία. Δεν θα ήταν καταπληκτικό αν μπορούσατε να πάρετε αυτά τα τεχνητά βιολογικά κύτταρα και να τα συνδέσετε με βιολογικά για να διορθώσετε προβλήματα στα οποία δεν μπορούμε να βρούμε λύση; Το πραγματικό πρόβλημα στην μοριακή βιολογία είναι ότι ποτέ δεν πρόκειται να τα καταλάβουμε όλα γιατί η εξέλιξη μας θέτει ένα πολυδιάστατο πρόβλημα. Η εξέλιξη δεν μπορεί να χωριστεί σε πολλά κομμάτια. Πρέπει κάπως να βρούμε την αντικειμενική συνάρτηση. Και η μεγάλη διαπίστωση για μένα είναι ότι αν δουλέψει αυτό η έννοια του εγωιστικού γονιδίου παίρνει νέα διάσταση και θα αρχίσουμε να μιλάμε για "εγωιστική ύλη".
Και τι σημασία έχει αυτό σε ένα σύμπαν στο οποίο είμαστε η πιο εξελιγμένη μορφή ύλης; Κάθεστε σε καρέκλες. Είναι νεκρές, δεν είναι ζωντανές. Αλλά είστε φτιαγμένοι από ύλη και χρησιμοποιείται ύλη και σκλαβώνετε ύλη. Έτσι το να χρησιμοποιήσουμε την εξέλιξη στην βιολογία και στην ανόργανη βιολογία για μένα είναι πολύ ελκυστικό και εντυπωσιακό. Και είμαστε πραγματικά πολύ κοντά στο να κατανοήσουμε τα βασικά βήματα που κάνουν την νεκρή ύλη να ζωντανεύει. Και ξανά, όταν σκέπτεστε πόσο απίθανο είναι αυτό, να θυμάστε, πέντε δισεκατομμύρια χρόνια πριν, δεν ήμασταν εδώ, και δεν υπήρχε ζωή. Τι μπορεί λοιπόν να μας πει αυτό
για την προέλευση της ζωής και το νόημα της; Εγώ, σαν χημικός, θέλω να κρατήσω μια απόσταση από τους γενικούς όρους θέλω να σκέπτομαι συγκριμένα. Τι σημαίνει όμως αυτό για τον ορισμό της ζωής; Δυσκολευόμαστε πολύ να το καταλάβουμε αυτό. Και πιστεύω ότι αν μπορέσουμε να δημιουργήσουμε ανόργανη βιολογία και να καταφέρουμε να κάνουμε την ύλη να εξελίσσεται αυτό θα καθορίσει την ζωή. Σας προτείνω ότι η ύλη που μπορεί να εξελιχθεί είναι ζωντανή και αυτό μας δίνει την ιδέα να δημιουργήσουμε τέτοια ύλη,
Μια μικρή ερώτηση σχετικά με το χρονοδιάγραμμα. Πιστεύετε ότι θα επιτύχετε σε αυτό το εγχείρημα; Πότε;
Πολλοί πιστεύουν ότι η ζωή χρειάστηκε εκατομμύρια χρόνια για να δημιουργηθεί. Εμείς προτείνουμε να το κάνουμε σε μερικές ώρες όταν έχουμε φτιάξει την κατάλληλη χημεία
Και πότε πιστεύετε ότι θα συμβεί αυτό;
Ελπίζω μέσα στα επόμενα δυο χρόνια.
Αυτό θα ήταν ένα σημαντικό νέο. (Γέλια) Κατά την άποψη σας, ποιες είναι οι πιθανότητες να υπάρχει σε ένα άλλο πλανήτη ζωή που δεν έχει βάση τον άνθρακα που περπατάει, ξεχυλίζει ή κάτι τέτοιο;
Πιστεύω ότι υπάρχουν 100% πιθανότητες, Γιατί το θέμα είναι οτι είμαστε τόσο σωβινιστές στο θέμα της βιολογίας που αν αφαιρέσουμε τον άνθρακα, μπορούν να γίνουν άλλα πράγματα. Έτσι αν καταφέρουμε να δημιουργήσουμε ζωή που δεν βασίζεται στον άνθρακα ίσως θα μπορούμε να πούμε στην NASA για το τι πραγματικά χρειάζεται να ψάξει. Μην πάτε και να ψάχνετε για άνθρακα, πηγαίνετε και ψάξτε για ύλη που αναπτύσσεται.
You can share this video by copying this HTML to your clipboard and pasting into your blog or web page. This video will play with subtitles.
You either have JavaScript turned off or have an old version of the Adobe Flash Player. To view this rating widget you
need to get the latest Flash player.
If your browser allows only "trusted sites" to execute Javascript, you should add the "googleapis.com" domain to your whitelist to allow our Flash detection to work properly.
Got an idea, question, or debate inspired by this talk? Start a TED Conversation.
Πριν την ύπαρξη ζώης στην Γη, υπήρχε μόνο ύλη, ανόργανη νεκρή ύλη. Ποια η πιθανότητα από αυτή την ύλη να εμφανίστηκε ζωή; Και θα μπορούσε να χρησιμοποιεί ενα διαφορετικό είδος χημείας; Χρησιμοποιώντας ένα κομψό ορισμό της ζωής (οτιδήποτε μπορεί να εξελιχθεί είναι ζωή), ο χημικός Lee Cronin εξερευνά αυτή την ερώτηση σε μια προσπάθεια του να δημιουργήσει ένα εντελώς ανόργανο κύτταρο σαν μία κατασκευή Lego από ανόργανα μόρια - χωρίς άνθρακα - τα οποία θα μπορούν να συναρμολογούνται, να πολλαπλασιάζονται και να ανταγωνίζονται.
A professor of chemistry, nanoscience and chemical complexity, Lee Cronin and his research group investigate how chemistry can revolutionize modern technology and even create life. Full bio »
Translated into Greek by Christos Savva
Reviewed by Amalia Kokkinaki
Comments? Please email the translators above.
03:29 Posted: May 2009
Views 377,358 | Comments 169
10:25 Posted: Apr 2011
Views 446,454 | Comments 126
18:17 Posted: May 2010
Views 640,637 | Comments 556
Just follow the guidelines outlined under our Creative Commons license.
This comment will be attributed to . Not ? Sign Out.