Σήμερα, θα σας οδηγήσω σε ένα ταξίδι σε ένα μέρος τόσο βαθύ, τόσο σκοτεινό, τόσο ανεξερεύνητο που μας είναι λιγότερο γνωστό και από τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Εϊναι ένας τόπος βγαλμένος από τους μύθους και τους θρύλους. Ένας τόπος που, στους αρχαίους χάρτες, έφερε την προειδοποίηση "Υπάρχουν τέρατα εδώ". Ένας τόπος όπου κάθε νέο ταξίδι εξερεύνησης μας φέρνει πίσω νέες ανακαλύψεις τόσο θαυμαστών και περίεργων πλασμάτων που οι πρόγονοί μας θα τα θεωρούσαν σίγουρα τερατώδη. Ενώ εγώ σκάω από τη ζήλια μου που ο συνάδελφός μου από το IUCN (Διεθνής Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης) μπόρεσε να πάει σε αυτό το ταξίδι στα νότια των υποθαλάσσιων όρεων της Μαδαγασκάρης και να τραβήξει φωτογραφίες και να δει από κοντά τα θαυμαστά αυτά πλάσματα του βυθού.
Μιλάμε για την ανοιχτή θάλασσα. Η ανοιχτή θάλασσα είναι νομικός όρος αλλά, στην πραγματικότητα, καλύπτει πάνω από το 50 τοις εκατό του πλανήτη. Με μέσο όρο βάθους των ωκεανών στα 4.000 μέτρα, στην πραγματικότητα, η ανοιχτή θάλασσα περιλαμβάνει και παρέχει σχεδόν το 90 τοις εκατό του φυσικού περιβάλλοντος για τη ζωή στη Γη. Ανήκει, θεωρητικά, στα παγκόσμια κοινά, που ανήκουν σε όλους μας. Αλλά στην πραγματικότητα, τη διαχειρίζονται για λογαριασμό τους αυτοί που έχουν τους πόρους για να την εκμεταλλευτούν. Γι αυτό σήμερα θα σας πάω σε ένα ταξίδι για να ρίξουμε φως σε κάποιους από τους ξεπερασμένους μύθους και θρύλους και εικασίες που έχουν κρατήσει εμάς, τους πραγματικά ενδιαφερόμενους για την ανοιχτή θάλασσα, στο σκοτάδι. Θα ταξιδέψουμε σε κάποια από αυτά τα ξεχωριστά μέρη που έχουμε ανακαλύψει τα τελευταία χρόνια για να δούμε γιατί πρέπει στ' αλήθεια να ενδιαφερθούμε. Και εν τέλει θα προσπαθήσουμε να αναπτύξουμε και να προωθήσουμε μία νέα προοπτική για τη διακυβέρνηση της ανοιχτής θάλασσας που στηρίζεται στην διατήρηση σε επίπεδο ωκεανού αλλά περιβάλλεται από διεθνείς κανόνες προφύλαξης και σεβασμού,
Ιδού λοιπόν μια εικόνα της ανοιχτής θάλασσας από ψηλά -- αυτή η περιοχή σε σκούρο μπλε. Ως δικηγόρος του διεθνούς δικαίου, αυτό με τρόμαξε περισσότερο από κάθε πλάσμα ή τέρας που μπορεί να έχουμε δει γιατί διαψεύδει την ιδέα ότι μπορούμε στ' αλήθεια να προστατέψουμε τον ωκεανό, τον παγκόσμιο ωκεανό, που μας χρησιμεύει για την αποθήκευση άνθρακα, για την αποθήκευση θερμότητας, που μας παρέχει οξυγόνο, αν μπορούμε απλά να προστατέψουμε το 36 τοις εκατό. Αυτή είναι η πραγματική καρδιά του πλανήτη. Κάποια από τα προβλήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι ότι το ισχύον διεθνές δίκαιο -- για παράδειγμα, της ναυσιπλοΐας -- παρέχει περισσότερη προστασία στις περιοχές που βρίσκονται πιο κοντά στις ακτές. Για παράδειγμα, η απόρριψη σκουπιδιών, κάτι που φαίνεται απλό, αλλά το δίκαιο που ρυθμίζει την απόρριψη σκουπιδιών από πλοία γίνεται λιγότερο προστατευτικό όσο απομακρυνόμαστε από τις ακτές. Ως αποτέλεσμα, έχουμε περιοχές με σκουπίδια με επιφάνεια δύο φορές όσο το Τέξας. Είναι απίστευτο. Νομίζαμε ότι η λύση για τη μόλυνση ήταν η διάλυση αλλά έχει αποδειχθεί ότι αυτό δεν ισχύει.
Αυτό, λοιπόν, που έχουμε μάθει από τους κοινωνικούς επιστήμονες και οικονομολόγους όπως η Έλινορ Όστρομ, που μελετούν το φαινόμενο της διαχείρισης των κοινών σε τοπικό επίπεδο, είναι ότι υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις που μπορούν να τεθούν ώστε να επιτρέπουν τη διαχείριση και την πρόσβαση στους ανοιχτούς χώρους για το καλό όλων. Και αυτές περιλαμβάνουν τη συναίσθηση μίας κοινής ευθύνης, δηλαδή κοινούς κανόνες που ενώνουν τους ανθρώπους σε μία κοινότητα. Πρόσβαση υπό όρους: μπορούμε να προσκαλέσουμε κάποιον αλλά πρέπει να μπορεί να παίξει σύμφωνα με τους κανόνες. Και φυσικά, για να υπακούει κάποιος στους κανόνες, χρειάζεται και ένα αποτελεσματικό σύστημα επίβλεψης και επιβολής, γιατί, όπως έχουμε ανακαλύψει, δεν αρκεί η εμπιστοσύνη, χρειάζεται και η επιβεβαίωση.
Κάτι ακόμα που θα ήθελα να σας μεταφέρω είναι ότι δεν βλέπουμε μόνο καταστροφή και χαμό στην ανοιχτή θάλασσα. Γιατί κάποιοι πολύ αφοσιωμένοι άνθρωποι -- επιστήμονες, άνθρωποι υπέρ της διατήρησης του φυσικού περιβάλλοντος, φωτογράφοι και κράτη -- μπόρεσαν ν' αλλάξουν μία δραματική τροχιά η οποία κατέστρεφε ευαίσθητα θαλάσσια τοπία όπως αυτός ο κήπος από κοράλλια που βλέπετε. Δηλαδή, μπορέσαμε να τον προστατέψουμε από την αλιεία με τράτες βυθού. Και πώς τα καταφέραμε; Όπως είπα νωρίτερα, μία ομάδα φωτογράφων ταξιδέψανε ως εκεί και φωτογράφησαν τις δραστηριότητες αυτές. Ξοδέψαμε και πολλές ώρες στα υπόγεια του ΟΗΕ, προσπαθώντας να κάνουμε τις κυβερνήσεις να καταλάβουν τι ακριβώς συνέβαινε τόσο μακριά από τη στεριά όπου λίγοι απο μας είχαμε φανταστεί ότι αυτά τα πλάσματα υπάρχουν.
Έτσι μέσα σε τρία χρόνια, από το 2003 μέχρι το 2006, μπορέσαμε να θέσουμε τους κανόνες που άλλαξαν ριζικά τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η αλιεία με μηχανότρατες βυθού. Αντί για την πλήρη ασυδοσία που επικρατούσε, δημιουργήσαμε ένα καθεστώς που απαιτούσε προηγούμενη αξιολόγηση του τόπου αλιείας και την υποχρέωση της αποφυγής πρόκλησης σημαντικής ζημιάς. Το 2009, οπότε ο ΟΗΕ εξέτασε την πρόοδο του καθεστώτος αυτού, ανακάλυψε ότι σχεδόν 100 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα του πυθμένα της θάλασσας είχαν προστατευτεί. Αυτό δε σημαίνει ότι πρόκειται για μία οριστική λύση, ούτε ότι παρέχει μόνιμη προστασία, αλλά σημαίνει ότι μία ομάδα ατόμων, μέσα από τη δημιουργία μίας κοινότητας, μπορούν να διαμορφώσουν τον τρόπο που διαχειριζόμαστε την ανοιχτή θάλασσα, μπορούν να δημιουργήσουν ένα νέο καθεστώς. Για το λόγο αυτό βλέπω με αισιοδοξία τη δυνατότητα όλων μας να δημιουργήσουμε μία θαλάσσια προοπτική για τον όμορφο πλανήτη μας. Η ευχή της Σίλβιας μας δίνει την απαραίτητη διαπραγματευτική ισχύ, την απαραίτητη πρόσβαση, στην καρδιά των ανθρώπων, κατά κάποιον τρόπο, που δεν έχουν γνωρίσει τον κόσμο πέρα από την αυλή τους, αλλά τώρα ελπίζουμε ότι θα ενδιαφερθούν για τον πλήρη κύκλο ζωής πλασμάτων όπως αυτές οι θαλάσσιες χελώνες, που περνούν τη ζωή τους στην ανοιχτή θάλασσα.
Σήμερα θα δούμε μόνο ένα μικρό δείγμα από αυτές τις ιδιαίτερες περιοχές, απλά για να πάρετε μία γεύση από τον πλούτο και τα θαύματα που βρίσκονται εκεί, Η θάλασσα των Σαργασσών, για παράδειγμα, δεν περιορίζεται από ακτογραμμές αλλά από ωκεάνια ρεύματα που περιέχουν και ενθυλακώνουν τον πλούτο των φυκιών sargassum που φύονται και μαζεύονται εκεί. Είναι ακόμα γνωστή ως ο τόπος αναπαραγωγής για τα χέλια που προέρχονται από τους ποταμούς της Βόρειας Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής ο πληθυσμών των οποίων έχει μειωθεί σε τέτοιο βαθμό που πλέον δεν εμφανίζονται στη Στοκχόλμη. Και πέντε εμφανίστηκαν στην Αγγλία πρόσφατα.
Αλλά η θάλασσα των Σαργασσών, με τον ίδιο τρόπο που συγκεντρώνει τα φύκια sargassum, συγκεντρώνει και τα πλαστικά από την τριγύρω περιοχή. Σε αυτήν την εικόνα δεν φαίνονται τα πλαστικά που ήθελα να σας δείξω, γιατί δεν έχω βρεθεί εκεί. Αλλά δημοσιεύτηκε μία μελέτη το Φεβρουάριο σύμφωνα με την οποία αυτή τη στιγμή 200.000 κομμάτια πλαστικού ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο επιπλέουν στην επιφάνεια της θάλασσας των Σαργασσών και αυτό επηρεάζει το φυσικό περιβάλλον για τα διάφορα είδη σε εφηβικό στάδιο που έρχονται μέχρι τη θάλασσα των Σαργασσών για την προστασία και την τροφή που παρέχει. Η Θάλασσα των Σαργασσών είναι αξιοθαύμαστη και γιατί συγκεντρώνει αυτά τα μοναδικά είδη που έχουν αναπτυχθεί μιμούμενα το φυσικό περιβάλλον του sargassum. Ακόμα, παρέχει το ιδανικό περιβάλλον για να γεννήσουν τα αυγά τους αυτά τα ιπτάμενα ψάρια. Αυτό που θα ήθελα να κρατήσετε απ' αυτήν την εικόνα είναι ότι έχουμε πράγματι μία ευκαιρία να ξεκινήσουμε μία παγκόσμια πρωτοβουλία για την προστασία της. Έτσι, η κυβέρνηση των Βερμούδων έχει αναγνωρίσει την αναγκαιότητα αλλά και την ευθύνη της δεδομένου ότι ένα μέρος της Θάλασσας των Σαργασσών βρίσκεται υπό την εθνική τους δικαιοδοσία -- αλλά η μεγάλη πλειοψηφία βρίσκεται εκτός -- να βοηθήσει στην προώθηση ενός κινήματος για την προστασία αυτής της ζωτικής περιοχής.
Κατεβαίνοντας σε ένα μέρος λίγο πιο δροσερό από εδώ, στη θάλασσα του Ρος στο Νότιο Ωκεανό. Στην πραγματικότητα πρόκειται για κόλπο. Θεωρείται ανοιχτή θάλασσα, γιατί η ακτή έχει τεθεί εκτός εδαφικών διεκδικήσεων, οπότε ό,τι βρίσκεται στο νερό θεωρείται ανοιχτή θάλασσα. Αλλά αυτό που κάνει τη Θάλασσα του Ρος σημαντική είναι η πληθώρα από πλάκες πάγου που την άνοιξη και το καλοκαίρι παρέχουν έναν πλούτο από φυτοπλαγκτόν και κριλ που υποστηρίζει ένα μέχρι πρότινος σχεδόν άθικτο παράκτιο οικοσύστημα. Δυστυχώς η CAMLAR, η περιφερειακή επιτροπή που είναι αρμόδια για τη συντήρηση και διαχείριση των αποθεμάτων ιχθύων και άλλων ζώντων θαλασσίων πόρων, δυστυχώς έχει αρχίσει να υποχωρεί μπροστά σε αλιευτικά συμφέροντα και έχει εγκρίνει την επέκταση των αλιευτικών ζωνών μπακαλιάρου στην περιοχή. Ο καπετάνιος ενός πλοίου από τη Νέα Ζηλανδία που βρέθηκε πρόσφατα εκεί αναφέρει μία σημαντική μείωση στον πληθυσμό των φαλαινών δολοφόνων της Θάλασσας Ρος, που εξαρτώνται άμεσα από τους μπακαλιάρους της Ανταρκτικής αφού είναι η κύρια τροφή τους. Αυτό που πρέπει να κάνουμε, λοιπόν, είναι να αντισταθούμε με τόλμη, ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί, για να πιέσουμε τις κυβερνήσεις και τους περιφερειακούς οργανισμούς διαχείρισης της αλιείας, για να κατοχυρώσουμε το δικαίωμά μας να ανακηρύξουμε κάποιες περιοχές εκτός ορίων για την αλιεία ανοιχτής θάλασσας έτσι ώστε η ελευθερία της αλιείας να μη σημαίνει πια ότι μπορεί να ασκείται οπουδήποτε και οποτεδήποτε.
Πλησιάζοντας προς τα εδώ, ο Θόλος της Κόστα Ρίκα είναι μία περιοχή που ανακαλύφθηκε πρόσφατα -- μπορεί να αποτελέσει περιβάλλον για τις γαλάζιες φάλαινες όλο το χρόνο. Υπάρχει αρκετή τροφή εκεί για να τις συντηρήσει όλο το καλοκαίρι και το χειμώνα. Το ασυνήθιστο με το Θόλο της Κόστα Ρίκα είναι ότι, στην πραγματικότητα δεν είναι μία μόνιμη περιοχή. Πρόκειται για ένα ωκεανογραφικό φαινόμενο που μεταλλάσσεται στο χώρο και το χρόνο σε εποχική βάση. Έτσι, στην ουσία, δεν ανήκει μόνιμα στην ανοιχτή θάλασσα. Δεν ανήκει μόνιμα στις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες των πέντε κρατών της Κεντρικής Αμερικής, αλλά μετακινείται ανάλογα με την εποχή. Δημιουργεί, λοιπόν, δυσκολίες η προστασία του αλλά και η προστασία των ειδών που μετακινούνται μαζί του. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τις ίδιες τεχνολογίες που χρησιμοποιούν οι ψαράδες για να εντοπίσουμε τα διάφορα είδη και να αποκλείσουμε την περιοχή όταν είναι πιο ευάλωτη, που, σε μερικές περιπτώσεις, είναι όλο το χρόνο.
Πλησιάζοντας προς την ακτή, όπου βρισκόμαστε, αυτή [η φωτογραφία] τραβήχτηκε στα νησιά Γκαλαπάγκος. Πολλά είδη περνούν από αυτή την περιοχή γι' αυτό δίνουμε τόση σημασία στη διατήρηση του Ανατολικού Τροπικού Ειρηνικού Θαλασσίου Τοπίου. Αυτή είναι μία πρωτοβουλία που τη συντονίζει η Κονσερβέισιον Ιντερνάσιοναλ με μία πληθώρα συνεργατών και κυβερνήσεων που προσπαθεί να εισάγει ένα ενιαίο καθεστώς διαχείρισης σε όλη την περιοχή. Αποτελεί, λοιπόν, ένα υπέροχο παράδειγμα του μέχρι πού μπορεί να φτάσει μία ουσιαστική περιφερειακή πρωτοβουλία. Προστατεύει πέντε περιοχές Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Δυστυχώς, η Συνθήκη για την Παγκόσμια Κληρονομιά δεν αναγνωρίζει την ανάγκη για προστασία περιοχών εκτός κάποιας εθνικής δικαιοδοσίας, προς το παρόν. Έτσι ένα μέρος όπως ο Θόλος της Κόστα Ρίκα τυπικά δεν προστατεύεται για το διάστημα που βρίσκεται στην ανοιχτή θάλασσα. Οπότε αυτό που προτείνουμε είναι ότι πρέπει είτε να τροποποιήσουμε τη Συνθήκη για την Παγκόσμια Κληρονομιά ώστε να μπορεί να συμπεριλάβει και να προωθήσει την παγκόσμια προστασία αυτών των περιοχών παγκόσμιας κληρονομιάς, είτε πρέπει να της αλλάξουμε όνομα και να τη λέμε Συνθήκη για τη Μισή Παγκόσμια Κληρονομιά. Αλλά ξέρουμε ότι είδη όπως αυτές οι θαλάσσιες χελώνες δεν παραμένουν στο Ανατολικό Τροπικό Ειρηνικό Θαλάσσιο Τοπίο. Αυτές κατεβαίνουν σε ένα τεράστιο περιστροφικό ρεύμα του Νοτίου Ειρηνικού όπου περνούν τον περισσότερο καιρό και καταλήγουν να πιάνονται έτσι ή ως παράπλευρα αλιεύματα.
Οπότε αυτό που θέλω στ' αλήθεια να πω είναι ότι πρέπει να ανέβουμε κλίμακα. Πρέπει να δουλέψουμε τοπικά αλλά και σε επίπεδο ωκεανού. Έχουμε πια τα εργαλεία και την τεχνολογία που μας επιτρέπουν να πάρουμε μία ευρύτερη πρωτοβουλία σε επίπεδο ωκεανού. Έχουμε ακούσει για το πρόγραμμα Σήμανσης των Αρπακτικών του Ειρηνικού, ένα από τα 17 προγράμματα Απογραφής της Θαλάσσιας Ζωής. Μας έχει δώσει στοιχεία όπως αυτά, μικροσκοπικά θαλασσοπούλια-μάχους που έχουν για σπίτι τους όλη τη λεκάνη του ωκεανού. Πετούν 65.000 χλμ. σε λιγότερο από έναν χρόνο. Έχουμε, λοιπόν, τα εργαλεία και τους θησαυρούς της Απογραφής της Θαλάσσιας Ζωής. Και την τελευταία χρονιά που θα ξεκινήσει τον Οκτώβριο. Γι αυτό μείνετε συντονισμένοι για περισσότερες πληροφορίες. Βρίσκω συναρπαστικό ότι η Απογραφή της Θαλάσσιας Ζωής δεν ασχολήθηκε μόνο με τη σήμανση των αρπακτικών του Ειρηνικού, ασχολήθηκε και με την πραγματικά ανεξερεύνητη μέση στήλη νερού, όπου έχουν βρεθεί πλάσματα όπως αυτό το ιπτάμενο ολοθούριο. Και ευτυχώς, εμείς στην IUCN, μπορέσαμε να συνεργαστούμε με την Απογραφή της Θαλάσσιας Ζωής και με πολλούς από τους επιστήμονες που εργάζονται εκεί για να προσπαθήσουμε να "μεταφράσουμε" τις πληροφορίες αυτές γι' αυτούς που χαράσσουν πολιτική. Τώρα έχουμε και τη στήριξη των κυβερνήσεων. Αποκαλύπτουμε τις πληροφορίες αυτές μέσω τεχνικών εργαστηρίων. Και είναι συναρπαστικό ότι έχουμε αρκετές πληροφορίες για να προχωρήσουμε με την προστασία κάποιων από αυτά τα σημαντικά σημεία ελπίδας, τα "καυτά" σημεία. Παράλληλα, λέμε: "Ναι, χρειαζόμαστε πιο πολλά. Πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά.".
Πολλοί από σας λέτε: αν καταφέρετε να πάρετε αυτές τις προστατευόμενες περιοχές ή ένα λογικό καθεστώς για τη διαχείριση της αλιείας στην ανοιχτή θάλασσα πώς θα επιβάλετε την εφαρμογή του; Που μας οδηγεί στο δεύτερο πάθος μου μετά την επιστήμη των ωκεανών, δηλαδή τη διαστημική τεχνολογία. Ήθελα να γίνω αστροναύτης γι αυτό συνέχεια παρακολουθώ ποια εργαλεία είναι διαθέσιμα για την παρακολούθηση της Γης από το διάστημα -- και έχουμε καταπληκτικά εργαλεία, όπως έχουμε μάθει με τη δυνατότητα παρακολούθησης ειδών που έχουν σημανθεί σε όλη τη διάρκεια του κύκλου ζωής τους στον ανοιχτό ωκεανό. Μπορούμε επίσης να σημάνουμε και να παρακολουθήσουμε αλιευτικά σκάφη. Πολλά σκάφη έχουν ήδη πομποδέκτες που μας επιτρέπουν να μαθαίνουμε που βρίσκονται, ακόμα και τι κάνουν. Αλλά δεν τους έχουν ακόμα όλα τα σκάφη. Δε χρειάζεται να ξέρουμε πυρηνική φυσική για να δημιουργήσουμε νέους νόμους που να ορίζουν ότι, αν θες να έχεις το προνόμιο της πρόσβασης στους πόρους της ανοιχτής θάλασσας, πρέπει να γνωρίζουμε -- κάποιος πρέπει να γνωρίζει -- πού βρίσκεσαι και τι κάνεις.
Και φτάνουμε σε αυτά που θέλω να πάρετε μαζί σας φεύγοντας, δηλαδή ότι μπορούμε να αποτρέψουμε μία τραγωδία για τα παγκόσμια κοινά. Μπορούμε να σταματήσουμε την πορεία σύγκρουσης του 50 τοις εκατό του πλανήτη με την ανοιχτή θάλασσα. Αλλά πρέπει να σκεφτόμαστε σε ευρεία κλίμακα. Πρέπει να σκεφτόμαστε παγκόσμια. Πρέπει ν' αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο διαχειριζόμαστε αυτούς τους πόρους. Πρέπει να δημιουργήσουμε ένα νέο πρότυπο προφύλαξης και σεβασμού. Την ίδια στιγμή, πρέπει να σκεφτόμαστε τοπικά, που είναι η χαρά και το θαύμα της ευχής της Σίλβιας για τα "καυτά" σημεία, ότι μπορούμε να ρίξουμε φως σε πολλές από αυτές τις ως τώρα άγνωστες περιοχές και να προσεγγίσουμε και τους ανθρώπους, να τους κάνουμε να νιώσουν μέλη αυτής της κοινότητας που έχει λόγο και συμφέρον στο θέμα της μελλοντικής τους διαχείρισης. Τρίτον, πρέπει να στραφούμε προς τη διαχείριση σε επίπεδο ωκεανού. Τα είδη υπάρχουν σε επίπεδο ωκεανού. Πολλές από τις κοινότητες που ζουν στα βάθη της θάλασσας έχουν γενετική κατανομή σε όλη τη λεκάνη του ωκεανού. Πρέπει να κατανοήσουμε την κατάσταση αλλά πρέπει να αρχίσουμε να διαχειριζόμαστε και να προστατεύουμε. Και για να το πετύχουμε αυτό χρειαζόμαστε καθεστώτα διαχείρισης των ωκεάνιων λεκανών. Δηλαδή, υπάρχουν περιφερειακά καθεστώτα διαχείρισης εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης αλλά πρέπει να αυξήσουμε την έκταση και το πεδίο εφαρμογής τους όπως στο Νότιο Ωκεανό, όπου υπάρχει διφυής οργανισμός αλιείας και διατήρησης.
Τελειώνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω και να τιμήσω τη Σίλβια Ερλ για την ευχή της, γιατί μας βοηθά να προσωποποιήσουμε την ανοιχτή θάλασσα και τα βάθη των ωκεανών εκτός εθνικής δικαιοδοσίας. Βοηθά στη δημιουργία μίας καταπληκτικής ομάδας από ταλαντούχους ανθρώπους με σκοπό την επίλυση και αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών που παρακωλύουν τη διαχείριση και την εύλογη χρήση αυτής της περιοχής που ήταν κάποτε τόσο απομακρυσμένη.
Ελπίζω με αυτήν την ξενάγηση να σας έδωσα μία νέα οπτική για την ανοιχτή θάλασσα, ότι είναι και δικό μας σπίτι και πρέπει να δουλέψουμε όλοι μαζί αν θέλουμε ένα βιώσιμο μέλλον για τους ωκεανούς μας.
You can share this video by copying this HTML to your clipboard and pasting into your blog or web page. This video will play with subtitles.
You either have JavaScript turned off or have an old version of the Adobe Flash Player. To view this rating widget you
need to get the latest Flash player.
If your browser allows only "trusted sites" to execute Javascript, you should add the "googleapis.com" domain to your whitelist to allow our Flash detection to work properly.
Got an idea, question, or debate inspired by this talk? Start a TED Conversation.
Η Κριστίνα Γκέρντε μελετά το δίκαιο της ανοιχτής θάλασσας - το 64 τοις εκατό των ωκεανών μας που δεν εμπίπτει σε καμία εθνική δικαιοδοσία. Πανέμορφες φωτογραφίες αποκαλύπτουν τους κρυφούς κόσμους που η Γκέρντε και άλλοι δικηγόροι προσπαθούν να προστατέψουν από την παράνομη αλιεία και τη ρίψη σκουπιδιών, χρησιμοποιώντας έξυπνες πολιτικές και μία καλή δόση δημοσίων σχέσεων.
Kristina Gjerde is an expert on the law of the high seas -- the vast areas of the sea and seabed that exist beyond any national jurisdiction. These places belong to the world; Gjerde's work helps the world work together to protect them. Full bio »
Translated into Greek by Ninetta Polydoridi
Reviewed by Leonidas Argyros
Comments? Please email the translators above.
18:19 Posted: May 2010
Views 399,337 | Comments 277
18:16 Posted: Feb 2009
Views 478,336 | Comments 141
Just follow the guidelines outlined under our Creative Commons license.
This comment will be attributed to . Not ? Sign Out.