Η Κiran Bir Sethi διδάσκει τα παιδιά πώς να παίρνουν τον έλεγχο.

Η λέξη μεταδοτικό είναι μια καλή λέξη. Ακόμα και στην εποχή του Η1Ν1, μου αρέσει αυτή η λέξη. Το γέλιο είναι μεταδοτικό. Το πάθος είναι μεταδοτικό. Η έμπνευση είναι μεταδοτική. Ακούσαμε καταπληκτικές ιστορίες από καταπληκτικούς ομιλητές. Αλλά για μένα, αυτό που ήταν μεταδοτικό σε όλους αυτούς ήταν το γεγονός ότι είχαν όλοι "μολυνθεί" από κάτι που ονομάζω τον ιό του "Εγώ Μπορώ".

Οπότε , προκύπτει η ερώτηση, γιατί μόνο αυτοί; Σε μια χώρα με πάνω από ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους, γιατί μόνο τόσο λίγοι; Είναι θέμα τύχης; Ή μήπως απλή σύμπτωση; Μήπως μπορούμε όλοι συστηματικά και συνειδητά να μολυνθούμε από τον ίδιο ιό; Έτσι, στα επόμενα οχτώ λεπτά θα 'θελα να μοιραστώ μαζί σας την ιστορία μου. Μολύνθηκα όταν ήμουν 17 χρονών, όταν, σαν φοιτήτρια του σχεδιαστικού κολεγίου συναναστράφηκα με ενήλικες, οι οποίοι πίστεψαν πραγματικά στις ιδέες μου, με προκάλεσαν, και ήπιαν και πάρα πολλές κούπες τσάι μαζί μου. Και μου έκανε εντύπωση το πόσο όμορφα ένιωσα, και πόσο μεταδοτικό ήταν αυτό το συναίσθημα. Επίσης συνειδητοποίησα ότι πρέπει να είχα μολυνθεί από τον ίδιο "ιό" όταν ήμουν 7 χρονών.

Έτσι όταν ξεκίνησα το σχολείο Ρίβερσάιντ 10 χρόνια πριν, έγινε ένα εργαστήριο, ένα πρωτότυπο εργαστήριο και μια τελειοποιημένη σχεδιαστική διαδικασία που μπορούσε συνειδητά να μολύνει το μυαλό με τον ιό του "Εγώ Μπορώ". Και αποκάλυψα, ότι εάν η γνώση είναι ενσωματωμένη στο πλαίσιο του πραγματικού κόσμου, ότι αν θολώσεις τα όρια μεταξύ σχολείου και ζωής τότε τα παιδιά ξεκινούν ένα ταξίδι επίγνώσης, όπου μπορούν να αναγνωρίσουν την αλλαγή, ενεργοποίησης, ώστε να αλλάξουν τον εαυτό τους και τέλος να χειραφέτησης, ώστε να ηγηθούν της αλλαγής. Αυτό οδήγησε άμεσα στη βελτίωση των μαθητών. Τα παιδιά έγιναν περισσότερο ικανά και λιγότερο αδύναμα. Αλλά αυτό ήταν απλά κοινή λογική.

Οπότε, θα ήθελα να σας δείξω με μια ματιά ποιά είναι η συνήθης πρακτική στο Riverside. Ένας μικρός πρόλογος: όταν τα παιδιά της πέμπτης τάξης μάθαιναν για τα δικαιώματα των παιδιών τα βάλαμε να τυλίγουν αρωματικά ξυλάκια, τα agarbattis, για οκτώ ώρες για να βιώσουν την παιδική εργασία. Η εμπειρία αυτή τα μεταμόρφωσε. Αυτό που θα δείτε είναι το ταξίδι τους, και στη συνέχεια η απόλυτη βεβαιότητά τους ότι μπορούν να βγούν εκεί έξω και να αλλάξουν τον κόσμο. (Μουσική)

Εδώ είναι τα παιδιά που τυλίγουν. Και μέσα σε δυο ώρες, αφού οι πλάτες τους είχαν πονέσει, είχαν αλλάξει. Και μόλις αυτό συνέβη βγήκαν έξω στην πόλη πείθωντας όλους του άλλους ότι η παιδική εργασία πρέπει να καταργηθεί. Και κοιτάξτε το Ragav, ακριβώς τη στιγμή που το πρόσωπό του αλλάζει γιατί μπόρεσε να καταλάβει ότι μετέστρεψε τη νοοτροπία αυτού του ανθρώπου. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να γίνει μέσα σε μια τάξη. Έτσι λοιπόν όταν ο Ragav βίωσε αυτό ξέφυγε από το " η δασκάλα μας είπε" στο " εγώ το κάνω". Και αυτή είναι η "Εγώ Μπορώ" αλλαγή νοοτροπίας. Και είναι μια νοοτροπία που μπορεί να ενεργοποιηθεί και να καλλιεργηθεί.

Όμως είχαμε γονείς που είπαν: "Εντάξει, το να κάνετε τα παιδιά μας καλούς ανθρώπους είναι πολύ καλό, τί γίνεται όμως με τα μαθήματά τους; Δείξτε μας βαθμούς." Και τους δείξαμε. Τα στοιχεία ήταν πειστικά. Όταν τα παιδιά χειραφετούνται, όχι απλά τα πάνε καλά, τα πάνε πολύ καλά, στην πραγματικότητα πάρα πολύ καλά, όπως μπορείτε να δείτε σε αυτή την εθνική συγκριτική αξιολόγηση, η οποία έγινε σε πάνω από 2.000 σχολεία στην Ινδία, τα παιδιά του Ρίβερσάιντ ξεπερνούσαν σε επιδόσεις τα 10 καλύτερα σχολεία στους τομείς των μαθηματικών, των αγγλικών και των επιστημών.

Άρα δούλεψε. Έτσι είχε φτάσει η στιγμή να το βγάλουμε έξω από το σχολέιο μας, το Riverside. Έτσι λοιπόν στις 15 Αυγούστου του 2007, την ημέρα της ανεξαρτησίας, τα παιδιά του Ρίβερσάιντ αποφάσισαν να "μολύνουν" όλο το Έμνταμπαντ. Τώρα δεν αφορούσε μόνο το σχολείο μας. Αφορούσε όλα τα παιδιά. Έτσι γίναμε θρασύτατοι. Περπατήσαμε ως τα γραφεία του δήμου, την αστυνομία, τον τύπο, τις επιχειρήσεις, και βασικά τους είπαμε: " Πότε θα ξυπνήσετε και θα αναγνωρίσετε τις δυνατότητες που υπάρχουν σε κάθε παιδί; Πότε θα συμπεριλάβετε τα παιδιά στη ζωή της πόλης; Κυρίως ανοίξτε τις καρδιές και τα μυαλά σας για τα παιδιά"

Και πώς ανταποκρίθηκε η πόλη; Από το 2007 κάθε δεύτερο μήνα απαγορεύεται η κυκλοφορία στους πιο πολυσύχναστους δρόμους οι οποίοι μετατρέπονται σε παιδική χαρά για τα παιδιά. Οπότε έχουμε μια πόλη που λέι στα παιδιά "Εσύ Μπορείς". Μια αναλαμπή της λοίμωξης στο Ahmedabad. Βίντεο: (Δεν είναι ξεκάθαρο τι λένε) Έτσι, οι πιο πολυσύχναστοι δρόμοι έκλεισαν. Έιχαμε την τροχαία και τον Δήμο να μας βοηθάει. Τον έλεγχο της πόλης παίρνουν τα παιδιά. Κάνουν skate. Κάνουν θεατρικές παραστάσεις στο δρόμο. Υπάρχει παιχνίδι, όλα δωρεάν, για όλα τα παιδιά. (Μουσική)

Atul Karwal: Η Aproch είναι ένας οργανισμός πού εδώ και καιρό έκανε δραστηριότητες για τα παιδιά. Και σχεδιάζουμε να το επεκτείνουμε αυτό και σε άλλα σημεία της πόλης. (Μουσική)

Kiran Bir Sethi: Και η πόλη θα δώσει ελεύθερο χρόνο. Και το Έμνταμπαντ απέκτησε την πρώτη στον κόσμο φιλική προς τα παιδιά διάβαση πεζών.

Geet Sethi: Όταν μια πόλη προσφέρει στα παιδιά τα παιδιά στο μέλλον θα επιστρέψουν το καλό στην πόλη. (Μουσική)

KBS: Και εξαιτίας αυτού το Έμνταμπαντ είναι γνωστό στην Ινδία ως η πρώτη φιλική πόλη προς τα παιδιά.

Νομίζω παίρνετε το μήνυμα. Πρώτα 200 παιδιά στο Ρίβερσάιντ. Μετά 30.000 παιδιά στο Έμνταμπαντ, και αυξάνονται. Είχε έρθει πια ο καιρός να μολυνθεί ολόκληρη η Ινδία. Έτσι, στις 15 Αυγούστου, πάλι Ημέρα Ανεξαρτησίας, του 2009, εξουσιοδοτημένοι από την ίδια διαδικασία, χειραφετήσαμε 100.000 παιδιά ώστε να πουν: "Εγώ Μπορώ". Πώς; Σχεδιάσαμε ένα απλό πακέτο εργαλείων, μεταφρασμένο σε οκτώ γλώσσες, και έφτασε σε 32.000 σχολεία. Βασικά δώσαμε στα παιδιά μια απλή δοκιμασία. Τους είπαμε, πάρτε μια ιδέα, οτιδήποτε σας απασχολεί, επιλέξτε μια εβδομάδα, και αλλάξτε ένα εκατομμύριο ζωές.

Και το έκαναν. Ιστορίες αλλαγών ξεχύθηκαν απ' όλη την Ινδία, από το Νάγκαλαντ στα ανατολικά, ως το Τζούντζουνου στα δυτικά, από το Σίκκιμ στο βορρά ως το Κρίσνα στο νότο. Τα παιδιά εκπόνησαν λύσεις για ένα μεγάλο εύρος προβλημάτων. Από τη μοναξιά, το κλείσιμο λακκουβών στο δρόμο, ως τον αλκοολισμό και 32 παιδιά σταμάτησαν 16 γάμους ανηλίκων στο Ρατζαστάν. Θέλω να πω, ήταν απίστευτο. Βασικά, επαναβεβαιώθηκε ότι όταν οι ενήλικες πιστεύουν στα παιδιά και λένε: "Εσύ Μπορείς", τότε η προφητεία εκπληρώνεται. Μόλυνση στην Ινδία. Αυτό είναι το Ρατζαστάν, ένα αγροτικό χωριό.

Παιδί: Οι γονείς μας είναι αναλφάβητοι και θέλουμε να τους μάθουμε να γράφουν και να διαβάζουν. KBS: Για πρώτη φορά, ένα ράλι και μια παράσταση δρόμου από ένα αγροτικό σχολείο- ανήκουστο- για να πουν στους γονείς τους ότι η μόρφωση είναι σημαντική. Δείτε τί λένε οι γονείς τους.

Άνδρας: Το πρόγραμμα είναι υπέροχο. Νιώθουμε τόσο ωραία που τα παιδιά μας μπορούν να μας μάθουν να διαβάζουμε και να γράφουμε.

Γυναίκα: Είμαι τόσο χαρούμενη για την καμπάνια των μαθητών μου. Στο μέλλον δε θ' αμφισβητώ τις ικανότητές των μαθητών μου. Βλέπετε; Τα κατάφεραν.

ΚBS: Ένα σχολείο στο κέντρο της πόλης στο Χαϊντεραμπάντ. Κορίτσι: 581. Αυτό το σπίτι έχει αριθμό 581.

Εμείς πρέπει να αρχίσουμε από τον αριθμό 555.

KBS: Κορίτσια και αγόρια στο Χαϊντεραμπάντ, που βγαίνουν προς τα έξω, σχετικά δύσκολα, αλλά τα κατάφεραν.

Γυναίκα: Παρά το νεαρό της ηλικίας τους έκαναν πολύ καλή δουλειά. Πρώτα καθάρισαν την τοπική κοινωνία, μετά το

Γυναίκα: Ήταν μια αποκάλυψη για μένα. Δεν μου είχε περάσει από το μυαλό ότι θα 'χαν τόσα πολλά μέσα τους.

Κορίτσι: Σας ευχαριστούμε κυρίες και κύριοι. Στην δημοπρασία μας έχουμε μερικούς υπέροχους πίνακες για εσάς, για έναν πολύ καλό σκοπό, τα χρήματα που θα μας δώσετε θα χρησιμοποιηθούν για να αγοραστούν ακουστικά βαρυκοϊας. Είστε έτοιμοι κυρίες και κύριοι; Κοινό: Ναι!! Κορίτσι: Είστε έτοιμοι; Κοινό:Ναι! Κορίτσι: Είστε έτοιμοι; Κοινό:Ναι!

KBS: Έτσι ο χάρτης της συμπόνοιας ξεκινά εδώ. Παραστάσεις δρόμου, δημοπρασίες, αιτήσεις. Εννοώ, άλλαζαν ζωές. Ήταν απίστευτο. Οπότε, πώς μπορούμε ακόμα εμείς να μένουμε "άνοσοι"; Πώς μπορούμε να μη νοσούμε απ' αυτό το πάθος, την ενέργεια, τον ενθουσιασμό; Ξέρω ότι είναι προφανές, αλλά θέλω να τελειώσω με το πιο δυνατό σύμβολο της αλλαγής , τον Γκάντι. 70 χρόνια πριν, αρκούσε ένας άνδρας για να μολύνει ολόκληρο το έθνος με τη δύναμη του "Εμείς Μπορούμε".

Άρα, σήμερα ποιός θα αναλάβει να διασπείρει τη μόλυνση από 100.000 παιδιά στα 200 εκατομμύρια στην Ινδία; Τελευταία άκουσα, το σύνταγμα ακόμα ξεκινά με τη φράση: "Εμείς, οι άνθρωποι της Ινδίας", σωστά; Οπότε, αν όχι εμείς, τότε ποιος; Αν όχι τώρα, τότε πότε; Όπως ξαναείπα η λέξη μεταδοτικό είναι μια καλή λέξη. Σας ευχαριστώ. (Χειροκρότημα)