Ξέρετε, για μένα, το ενδιαφέρον για τις σύγχρονες μορφές δουλείας ήρθε με ένα φυλλάδιο που βρήκα στο Λονδίνο Ήταν αρχές της δεκαετίας του '90, και ήμουν σε μια δημόσια εκδήλωση. Και είδα ένα φυλλάδιο που έλεγε "Υπάρχουν εκατομμύρια σκλάβοι στον κόσμο σήμερα." Και σκέφτηκα, "Αποκλείεται, αποκλείεται" Και θα παραδεχθώ την ύβρη. Επειδή επίσης θα την ονομολογήσω σε σας Σκέφτηκα επίσης, πώς μπορώ να είμαι σαν ένα επιτυχημένος νέος καθηγητής ο οποίος διδάσκει για τα ανθρώπινα δικαιώματα, και να μην το γνωρίζει αυτό, άρα δεν μπορεί να είναι αλήθεια.
Λοιπόν, αν διδάσκετε, αν λατρεύετε στο ναό της μάθησης, μην κοροϊδεύετε τους θεούς. Διότι θα σας πάρουν θα σας γεμίσουν με περιέργεια και επιθυμία, και θα σας οδηγήσουν, θα σας οδηγήσουν με πάθος να αλλάξετε τα πράγματα. Πήγα και έκανα μια ανασκόπηση της βιβλιογραφίας 3.000 άρθρα με την λέξη κλειδί "δουλεία" Αποδείχθηκε ότι δύο ήταν για τη σύγχρονη δουλεία - μόνο δύο. Όλα τα υπόλοιπα ήταν ιστορικού τύπου. Ήταν άρθρα από τον Τύπο και γεμάτα οργή. Ήταν γεμάτα από προβληματισμούς. Ήταν ανεπίσημα. Χωρίς γερή πληροφόρηση.
Έτσι, άρχισα να κάνω την δική μου έρευνα. Πήγα σε πέντε χώρες σε όλο τον κόσμο. Κοίταξα τους σκλάβους. Γνώρισα τους κατόχους τους. Και κοίταξα βαθέως τις επιχειρήσεις που βασίζονται σε σκλάβους. Επειδή αυτό είναι ένα οικονομικό έγκλημα. Οι άνθρωποι δεν υποδουλώνουν ανθρώπους για να τους συμπεριφερθούν άσχημα. Το κάνουν για να βγάλουν κέρδος. Και πρέπει να σας πω, ότι αυτό που βρήκα, εκεί έξω σε τέσσερις διαφορετικές ηπείρους, ήταν απογοητευτικά οικείο. Όπως αυτό. Εργάτες στη γεωργία, στην Αφρική, μαστιγωμένοι και ξυλοδαρμένοι, να μας δείχνουν πώς ξυλοκοπήθηκαν στους αγρούς πριν δραπετεύσουν από τη δουλεία και συναντηθούν με τηλεοπτικό συνεργείο μας. Συγκλονιστήκαμε!
Και θέλω να είμαι πολύ σαφής. Μιλάω για αληθινή σκλαβιά. Δεν μιλαω για φθαρμένους γάμους. Δεν πρόκειται για χάλια θέσεις εργασίας. Εδώ μιλάω για ανθρώπους που δεν μπορούν να σηκωθούν και να φύγουν, για ανθρώπους που αναγκάζονται να εργάζονται χωρίς αμοιβή, για ανθρώπους που λειτουργούν 24 ώρες τη μέρα και 7 μέρες την βδομάδα υπό την απειλή βίας, και δεν έχουν καμία αμοιβή. Είναι πραγματική δουλεία κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο που η δουλεία θα αναγνωριζόταν σε όλη την ανθρώπινη ιστορία.
Τώρα, πού είναι; Λοιπόν, σε αυτό το χάρτη εκεί που φαίνονται τα κοκκινωπά, κιτρινωπά χρώματα εκεί είναι τα μέρη με την υψηλότερη πυκνότητα σκλάβων. Ενώ με γαλαζωπό χρώμα είναι οι χώρες στις οποίες δεν μπορούμε να βρούμε καμία περίπτωση δουλείας. Και μπορείτε να παρατηρήσετε ότι μόνο στην Ισλανδία και τη Γροιλανδία δεν μπορούμε να βρούμε καμία περίπτωση υποδούλωσης σε ολόκληρο τον κόσμο.
Επίσης, για μας έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, και έχουμε εξετάσει πολύ προσεκτικά, όλα τα μέρη όπου οι σκλάβοι χρησιμοποιούνται για τη διάπραξη ακραίων περιβαλλοντικών καταστροφών. Σε όλο τον κόσμο, δούλοι χρησιμοποιούνται για να καταστραφεί το περιβάλλον, στο κόψιμο των δέντρων του Αμαζονίου, στην καταστροφή των δασικών περιοχών στη Δυτική Αφρική, στην εξόρυξη και διασπορά του υδραργύρου σε μέρη όπως η Γκάνα και το Κογκό, στην καταστροφή των παράκτιων οικοσυστημάτων στη Νότια Ασία. Είναι μια αρκετά οδυνηρή σύνδεση μεταξύ του τι συμβαίνει στο περιβάλλον μας και τι συμβαίνει με τα ανθρώπινα δικαιώματα μας.
Τώρα, πώς στο καλό φτάσαμε σε μια κατάσταση όπως αυτή όπου έχουμε 27 εκατομμύρια ανθρώπους σε δουλεία το έτος 2010; Αυτός είναι ο διπλάσιος αριθμός από αυτόν που ήρθε από την Αφρική σε ολόκληρο το διατλαντικό εμπόριο σκλάβων. Λοιπόν, η κατάσταση μεγαλώνει με αυτούς τους παράγοντες. Δεν είναι αιτιώδης, αλλά υποστηριχτικοί παράγοντες. Ο ένας είναι, όλοι τον γνωρίζουμε: η πληθυσμιακή έκρηξη, ο κόσμος πηγαίνει από δύο δισεκατομμύρια ανθρώπους σε περίπου επτά δισεκατομμύρια μέσα στα τελευταία 50 χρόνια. Επειδή υπάρχουν πολλοί από εμάς, δεν μετατρέπονται αυτόματα μερικοί σε σκλάβους. Προσθέστε όμως την αυξημένη ευπάθεια ενός πολύ μεγάλου αριθμού ατόμων στον αναπτυσσόμενο κόσμο, η οποία προκαλείται από εμφύλιους πολέμους, εμφύλιες διαμάχες, κλεπτοκρατικές κυβερνήσεις, ασθένειες, κτλ πείτε ότι άλλο θέλετε, γιατί ήδη τα ξέρετε.
Καταλαβαίνουμε πώς λειτουργούν όλα αυτά. Σε ορισμένες χώρες, όλα αυτά τα πράγματα συμβαίνουν ταυτόχρονα, σαν τη Σιέρα Λεόνε πριν από λίγα χρόνια. Και σπρώχνουν ένα τεράστιο τμήμα του ανθρώπινου πληθυσμού, περίπου ένα δισεκατομμύριο άνθρώπους στον κόσμο να ζουν, όπως γνωρίζουμε, στο περιθώριο, να ζουν σε καταστάσεις όπου δεν έχουν καμία ευκαιρία, και είναι συνήθως ακόμη και άποροι. Ούτε όμως αυτά μετατρέπουν κάποιον σε σκλάβο. Αυτό που χρειάζεται για να μετατραπεί ένας άνθρωπος που είναι άπορος και ευάλωτος σε σκλάβο, είναι η απουσία του κράτους δικαίου. Εάν το κράτος δικαίου είναι η ορθό, προστατεύει τους φτωχούς, και προστατεύει τα ευάλωτα άτομα. Αλλά αν μπει στην μέση η διαφθορά, Και οι άνθρωποι δεν έχουν την ευκαιρία να έχουν την προστασία του κράτους δικαίου, στη συνέχεια, αν μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει βία, αν μπορεί να χρησιμοποιήσει βία ατιμωρητί, μπορεί να προσεγγίσει και να μετατρέψει τους ευάλωτους σε σκλάβους.
Λοιπόν, αυτό ακριβώς συνέβη σε όλο τον κόσμο. Αν και, για πολλούς ανθρώπους, ο τρόπος με τον οποίο έρχονται σε δουλεία σήμερα, οι άνθρωποι που μπαίνουν στη δουλεία σήμερα συνήθως δεν τους απαγάγει κάποιος ούτε τους χτυπάει κάποιος στο κεφάλι, Γίνονται σκλάβοι επειδή κάποιος τους έκανε αυτή την ερώτηση.
Σε όλο τον κόσμο, άκουσα μια πανομοιότυπη ιστορία Οι άνθρωποι μου λένε, "Ήμουν στο σπίτι, κάποιος ήρθε στο χωριό μας, σηκώθηκε όρθιος στο πίσω μέρος ενός φορτηγού, και είπε «έχω δουλειές, ποιος χρειάζεται δουλειά;» Και έκαναν ακριβώς αυτό που εσείς ή εγώ θα κάναμε στην ίδια κατάσταση. Είπαν "Αυτός ο τύπος φαινόταν ριψοκίνδυνος. Ήμουν καχύποπτος. Αλλά τα παιδιά μου πεινούσαν. Χρειαζόμασταν φάρμακα. Ήξερα ότι έπρεπε να κάνω ότι μπορούσα για να κερδίσω κάποια χρήματα για να στηρίξω τους ανθρώπους για τους οποίους νοιάζομαι. » Ανεβαίνουν στο πίσω μέρος του φορτηγού. Πηγαίνουν μαζί με το πρόσωπο που τους προσλαμβάνει. 10 μίλια, 100 μίλια, 1.000 μίλια αργότερα, βρίσκονται σε βρώμικες, επικίνδυνες, μειωτικές δουλειές. Για λίγο καιρό υπομένουν, αλλά όταν προσπαθούν να φύγουν, μπανγκ, τους έρχεται το σφυρί πάνω τους. και ανακαλύπτουν ότι είναι υπόδουλοι.
Τώρα, αυτό το είδος δουλείας είναι, και πάλι, λίγο πολύ ότι ήταν δουλεία σε όλη την ανθρώπινη ιστορία. Αλλά υπάρχει ένα πράγμα που είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο και νέο όσον αφορά την σκλαβιά του σήμερα. και αυτό είναι μια πλήρης κατάρρευση στην τιμή των ανθρώπων. ακριβοί στο παρελθόν, πάμφθηνοι τώρα, ακόμη και τα προγράμματα των επιχειρήσεων έχουν αρχίσει να το παίρνουν είδηση. Θέλω μόνο να μοιραστώ ένα μικρό κλιπ με εσάς.
Βίντεο: Γυναίκα: Εντάξει, η ζωηρή συζήτηση είναι εγγυημένη εδώ, όπως πάντα, όπως ανεβαίνουμε στο επίπεδο μάκρο και μιλάμε για εμπορεύματα. Συνεχίζοντας εδώ στο στούντιο με τον προσκεκλημένο μας Michael O'Donohue, επικεφαλή των εμπορευμάτων στην Four Continents Capital Management. Και συνδεόμαστε επίσης με τον Brent Lawson από την Lawson Frisk Securities.
Brent Lawson: Είναι χαρά μου να βρίσκομαι εδώ.
Γυναίκα: Είναι καλό που σας έχουμε μαζί μας, Brent. Τώρα, κύριοι συνάδελφοι, Brent που θα πάνε φέτος τα χρήματά σας;
BL: Λοιπόν Δάφνη, πρόσφατα μειώνεται όλο και περισσότερο το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο και έτσι ρίχνουμε τα δίχτυα μας λίγο πιο μακριά. Μας αρέσει πολύ το θέμα των ανθρώπων. Εάν κοιτάξετε σε ένα μακροπρόθεσμο γράφημα οι τιμές είναι σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα και όμως η παγκόσμια ζήτηση για καταναγκαστική εργασία εξακολουθεί να είναι πραγματική ισχυρή. Έτσι, αυτό είναι ένα σενάριο που εμείς πιστεύουμε ότι πρέπει να κεφαλαιοποίησουμε.
Δάφνη: Michael, ποια είναι η γνώμη σου για το θέμα των ανθρώπων; Θα σας ενδιέφερε;
Michael O'Donohue: Ω σίγουρα. Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα μη εθελοντικής εργασίας ως περιουσιακό στοιχείο είναι η ατελείωτη προσφορά. Δεν είμαστε έτοιμοι να μείνουμε από ανθρώπους. Δεν υπάρχει άλλο εμπόρευμα σαν κι αυτό.
BL: Δάφνη, αν μου επιτρέπετε να σας επιστήσω την προσοχή σε ένα πράγμα, αυτό είναι το ότι τα ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια έχουν είδη αρχίσει να ερευνούν το θέμα. Και αυτό μου λέει ότι αυτή η αγορά είναι έτοιμη να εκραγεί. Αφρικανοί και οι Ινδοί, ως συνήθως, Νότιο-Αμερικανοί, και Ανατολικο-Ευρωπαίοι, ιδίως είναι στην λίστα μας για μελλοντικές αγορές.
Δάφνη: Ενδιαφέρον. Michael, με λίγα λόγια, τι προτείνετε;
MO: Συστήνουμε στους πελάτες μας την στρατηγική αγοράσε-και-κράτα. Δεν υπάρχει καμία ανάγκη να παίξουν στην αγορά. Υπάρχουν πολλοί ευάλωτοι άνθρωποι εκεί έξω. Είναι πολύ συναρπαστικό.
Δάφνη: Συναρπαστικό θέμα πράγματι. Κύριοι, σας ευχαριστώ πολύ.
Kevin Bales: Εντάξει, το καταλάβατε. Αυτό το βίντεο είναι ψεύτικο. Αν και απόλαυσα να βλέπω τα σαγόνια σας να πέφτουν όλο και περισσότερο μέχρι να καταλάβετε ότι είναι ψέμα. Το MTV Europe συνεργάστηκε μαζί μας και να φτιαχθεί αυτό το παραπλανητικό βίντεο. Και το βάζουν ανάμεσα σε μουσικά βίντεο χωρίς καμία εισαγωγή, που νομίζω ότι είναι με ένα τρόπο διασκεδαστικό. Ας δούμε τώρα ποια είναι η πραγματικότητα. Η τιμή του ανθρώπου τα τελευταία 40.000 χρόνια με σημερινές τιμές, είναι κατά μέσο όρο περίπου $40.000. Ως κεφάλαια προς αγορά. Μπορείτε να δείτε ότι οι γραμμές διαστραυρώνονται στο σημείο που γίνεται η έκρηξη του πληθυσμού.
Η μέση τιμή ενός ανθρώπου σήμερα, σε ολόκληρο τον κόσμο, είναι περίπου $90. Είναι ποιο ακριβοί σε περιοχές όπως η Βόρεια Αμερική. Οι σκλάβοι κοστίζουν μεταξύ $3.000 και $8.000 στη Βόρεια Αμερική. Αλλά θα μπορούσα να σας πάω σε μέρη στην Ινδία ή το Νεπάλ όπου οι άνθρωποι μπορούν να αποκτηθούν για $5 ή $10 . Το κλειδί εδώ είναι ότι οι άνθρωποι έχουν πάψει να είναι αγορασταία κεφάλαια, και έχουν γίνει σαν ποτήρια από φελιζόλ. Μπορείτε να τους αγοράσετε φθηνά. Μπορείτε να τους χρησιμοποιήσετε. Μπορείτε να τους τσαλακώσετε. Και στη συνέχεια, όταν τελειώσετε με αυτούς να τους πετάξετε απλά μακριά.
Αυτά τα μικρά αγόρια στο Νεπάλ. Είναι βασικά το σύστημα μεταφορών σε ένα λατομείο που λειτουργείται από έναν ιδιοκτήτη σκλάβων. Δεν υπάρχουν δρόμοι εκεί. Έτσι, μεταφέρουν φορτία από πέτρες στις πλάτες τους, που συχνά ζυγίζουν όσο το δικό τους βάρος, πάνω κάτω, στα βουνά των Ιμαλαΐων. Μία από τις μητέρες τους μας είπε, "Ξέρεις, δεν μπορούμε να επιβιώσουμε εδώ, αλλά από ότι φαίνεται ούτε να πεθάνουμε μπορούμε." Είναι μια φρικτή κατάσταση. Και αν υπάρχει κάτι που με κάνει να αισθάνομαι πολύ θετικά γι 'αυτό είναι ότι υπάρχουν, επίσης, εκτός από νεαρούς άνδρες, όπως αυτοί, που είναι ακόμη υποδουλωμένοι, υπάρχουν και πρώην σκλάβοι που εργάζονται τώρα για να ελευθερώσουν άλλους. Ή, ας πούμε, σαν να γύρισε ο Frederick Douglass (Αμερικάνος αγωνιστής για την κατάργηση της σκλαβειάς).
Δεν ξέρω αν είχατε ποτέ μια ονειροπόληση σαν, ουάου, πως θα ήταν αν συναντούσα την Harriet Tubman (Αφροαμερικάνα αγωνίστρια για την κατάργηση της σκλαβειάς); Πως θα ήτα μια συνάντηση με τον Frederick Douglass; Έχω να πω, ένα από τα πιο συναρπαστικά κομμάτια της δουλειάς μου είναι είναι ότι μου επιτρέπεται να τους συναντήσω. Και θέλω να σας παρουσιάσω έναν από αυτούς τους ανθρώπους. Το όνομά του είναι James Kofi Annan. Ήταν ένα παιδί σκλάβος στην Γκάνα, σκλαβωμένος στον τομέα της αλιείας. Και τώρα, μετά την απόδραση του και την οικοδόμηση της νέας ζωής του έφτιαξε μια οργάνωση με την οποία συνεργαζόμαστε στενά για να γυρίσει πίσω και να βγάλει τους ανθρώπους από τη δουλεία. Αυτός δεν είναι ο James. Αυτό είναι ένα από τα παιδιά που βοηθάει.
Video: James Kofi Annan: Τον χτύπησαν με ένα κουπί, Ξέρετε, στο κεφάλι. Και αυτό μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια, όταν δούλευα εδώ.
KB: Ο James και ο διευθυντής μας στη Γκάνα, Emmanuel Oto λαμβάνουν τώρα τακτικές απειλές για τη ζωή τους διότι οι δυο τους κατάφεραν να καταδικάσουν και να φυλακίσουν τρεις σωματεμπόρους για πρώτη φορά στην Γκάνα για την υποδούλωση ανθρώπων στον κλάδο της αλιείας, για την υποδούλωση παιδιών.
Τώρα, ό, τι σας έχω πει, το ομολογώ, είναι πολύ αποκαρδιωτικό. Αλλά υπάρχει πραγματικά μια πολύ θετική πλευρά σε αυτό. Και αυτή είναι ότι τα 27 εκατ. άτομα που βρίσκονται σε δουλεία σήμερα, είναι μεν πολλοί άνθρωποι, αλλά είναι επίσης το μικρότερο ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού που ποτέ ήταν στη σκλαβιά. Και επίσης, τα 40 δισ. δολάρια που αυτοί παράγουν στην παγκόσμια οικονομία κάθε χρόνο είναι το πιο μικρό ποσοστό της παγκόσμιας οικονομίας που εκπροσωπήθηκε ποτέ από την καταναγκαστική εργασία.
Η δουλεία, παράνομη σε όλες τις χώρες έχει σπρωχθεί στο περιθώριο της παγκόσμιας κοινωνίας μας. Και, κατά κάποιον τρόπο, χωρίς καν να το παρατηρήσουμε, κατέληξε να στέκεται στο γκρεμό της δικής της εξαφάνισης, περιμένοντας μας να της δώσουμε το μεγάλο σπρώξιμο και να την κατεδαφίσουμε, και να απαλλαγούμε από αυτή. Και αυτό μπορεί να γίνει.
Τώρα, αν το κάνουμε αυτό, αν βάλουμε τους πόρους και την εστίασή μας σε αυτό, ποιο είναι στην πραγματικότητα το κόστος για να ελευθερούν οι άνθρωποι από τη δουλεία; Λοιπόν, πρώτα, πριν σας πω καν το κόστος θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι. Εμείς δεν αγοράζουμε την ελευθερία των ανθρώπων. Αγοράζοντας τους σκλάβους είναι σαν δίνετε χρήματα σε έναν διαρρήκτη για να πάρετε πίσω την τηλεόραση σας. Είναι συνέργεια στο έγκλημα. Η απελευθέρωση, ωστόσο, κοστίζει κάποια χρήματα.
Η απελευθέρωση, και πάνω από όλα όλη η δουλειά που έρχεται μετά την απελευθέρωση. δεν είναι ένα γεγονός, αλλά μια διαδικασία. Σχετίζεται με το πως θα βοηθηθούν οι άνθρωποι να χτίσουν ζωές με αξιοπρέπεια, σταθερότητα, οικονομική αυτονομία, ιθαγένεια. Λοιπόν, εκπληκτικά, σε μέρη όπως η Ινδία, όπου το κόστος είναι πολύ χαμηλό αυτή η οικογένεια, η οικογένεια τριών γενεών που βλέπετε εκεί, η οποία ήταν κάτω από κληρονομική σκλαβιά, Δηλαδή, ο παππούς, γεννήθηκε ως μωρό μέσα στη σκλαβιά. Αλλά το συνολικό κόστος, όταν συμπεριλαμβάνεται όλη η υπόλοιπη δουλειά ήταν περίπου $150 δολάρια για να βγάλει κάποιος αυτή την οικογένεια από τη δουλεία και στη συνέχεια να τους περάσει μέσα από μια διαδικασία δύο χρόνων για να μπορέσουν να χτίσουν μια σταθερή ζωή με δικαιώματα και εκπαίδευση.
Ένα αγόρι στην Γκάνα που σώθηκε από τη σκλαβιά στον κλάδο της αλιείας, κοστίζει περίπου $400. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, στη Βόρεια Αμερική, λόγω των πολύ πιο ακριβών νομικών εξόδων, ιατρικών εξόδων, είναι κατανοητό ότι είναι ακριβό εδώ, περίπου $30.000. Όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο σε συνθήκες σκλαβιάς ζουν σε εκείνους τους τόπους όπου το κόστος είναι χαμηλότερο. Και στην πραγματικότητα ο παγκόσμιος μέσος όρος είναι περίπου αυτό που κοστίζει στη Γκάνα.
Και αυτό σημαίνει ότι, όταν το πολλαπλασιάσετε το εκτιμώμενο κόστος, όχι μόνο της ελευθερίας, αλλά της αειφόρου ελευθερίας για το σύνολο των 27 εκατομμυρίων ανθρώπων στον πλανήτη που ζουν σήμερα σε συνθήκες σκλαβιάς Είναι περίπου 10.8 δισεκατομμύρια δολάρια, όσο οι Αμερικανοί δαπανούν για πατατάκια και pretzels, όσο το Σιάτλ πρόκειται να δαπανήσει για το ελαφρό σιδηροδρομικό σύστημα του, όσο είναι συνήθως οι ετήσιες δαπάνες στη χώρα αυτή, σε blue jeans, ή όπως, κατά την περίοδο των πιο πρόσφατων διακοπών όταν αγοράσαμε GameBoys και iPods και άλλα δώρα υψηλής τεχνολογίας για ανθρώπους, ξοδέψαμε 10.8 δισεκατομμύρια δολάρια. τα κέρδη του τέταρτου τριμήνου της Intel, 10.8 δισ. ευρώ.
Δεν είναι πολλά χρήματα σε παγκόσμιο επίπεδο, ψίχουλα είναι. Και τα καλά νέα είναι ότι δεν είναι χρήματα που θα χαθούν, υπάρχει ένα μέρισμα ελευθερίας. Όταν απελευθερώσεις τους ανθρώπους από τη δουλεία να εργαστούν για τον εαυτό τους, έχουν κίνητρα; Παίρνουν τα παιδιά τους έξω από το χώρο εργασίας, χτίζουν ένα σχολείο, και λένε, "Θα έχουμε πράγματα που ποτέ δεν είχαμε πριν, σαν τρεις πλατείες, φάρμακα όταν είμαστε άρρωστοι, ρουχισμό όταν κρυώνουμε. Γίνονται καταναλωτές και παραγωγοί και τοπικές οικονομίες αρχίσουν να αναπτύσσονται πολύ γρήγορα.
Αυτό είναι το σημαντικό, όλα αυτά για το πώς θα ανοικοδομήσουν αειφόρο ελευθερία, γιατί δεν θα θέλαμε να επαναληφθεί οτι συνέβη σε αυτή τη χώρα το 1865. Τέσσερα εκατομμύρια άτομα εξήλθαν από τη δουλεία και στη συνέχεια τους παρατήσανε, τους παρατήσανε χωρίς πολιτική συμμετοχή, αξιοπρεπή εκπαίδευση, οποιαδήποτε πραγματική ευκαιρία από άποψη οικονομικής ζωής, και καταδικάστηκαν σε γενιές βίας και προκατάληψης και διακρίσεων. Και η Αμερική εξακολουθεί να πληρώνει το τίμημα για την εσπευσμένη χειραφέτηση του 1865.
Έχουμε δεσμευθεί ποτέ δεν θα αφήσουμε τους ανθρώπους να βγουν από τη σκλαβιά κάτω από την δική μας καθοδήγηση, και να γίνουν πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Απλά κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί. Εδώ βλέπουμε με τι πραγματικά μοιάζει η απελευθέρωση. Τα παιδιά που έχουν διασωθεί από τη δουλεία στον τομέα της αλιείας στην Γκάνα, επανενώνονται με τους γονείς τους, και στη συνέχεια μεταφέρονται μαζί με τους γονείς τους πίσω στα χωριά τους να ανοικοδομήσουν την οικονομική τους ευημερία έτσι ώστε να μην είναι δυνατόν να ξαναγίνουν σκλάβοι, για να μην μπορεί κανείς να τους υποδουλώσει ποτέ ξανά.
Τώρα, αυτή η γυναίκα ζούσε σε ένα χωριό στο Νεπάλ. Είχαμε εργαστεί εκεί για ένα μήνα περίπου. Είχαν μόλις αρχίσει να βγαίνουν από μια κληρονομική μορφή της δουλείας. Είχαν μόλις αρχίσει να χαλαρώνουν λίγο, να ανοίγονται λίγο. Αλλά όταν πήγαμε να μιλήσουμε μαζί της, όταν βγάλαμε αυτή τη φωτογραφία οι ιδιοκτήτες σκλάβων εξακολουθούσαν να μας απειλούν από τα παρασκήνια. Δεν τους είχαμε πραγματικά βγάλει από την μέση. Φοβόμουν. Ήμασταν φοβισμένοι. Της είπαμε "Ανησυχείτε; Είστε αναστατωμένοι;"
Μας είπε "Οχι, γιατί τώρα έχουμε ελπίδα. Πώς θα μπορούσαμε να μην τα καταφέρουμε, είπε, όταν άνθρωποι σαν και εσάς από την άλλη άκρη του κόσμου έρχονται εδώ για να σταθούν δίπλα μας; "
Εντάξει, πρέπει να αναρωτηθούμε, είμαστε πρόθυμοι να ζήσουμε σε έναν κόσμο στον οποίο υπάρχει σκλαβιά; Αν δεν αναλάβουμε δράση εμείς, απλώς αφήνουμε τους εαυτούς μας ανοιχτούς έτσι ώστε κάποιος άλλος να τραβάει τα νήματα που μας ενώνουν με τη δουλεία, στα προϊόντα που αγοράζουμε, και στις κυβερνητικές πολιτικές μας. Και όμως, αν υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο κάθε άνθρωπος μπορεί να συμφωνήσει, Νομίζω ότι είναι ότι η δουλεία πρέπει να καταργηθεί.
Και αν υπάρχει μια θεμελιώδης παραβίαση της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς μας την οποία όλοι θα λέγαμε ότι είναι τρομακτική αυτή είναι η σκλαβιά. Και πρέπει να πούμε, ποιο το νοήμα να έχουμε όλη αυτή την πνευματική και πολιτική και οικονομική εξουσία, και σκέφτομαι πραγματικά την πνευματική δύναμη σε αυτό το δωμάτιο, αν δεν μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε για να φέρουμε τη δουλεία στο τέλος της; Νομίζω ότι υπάρχει αρκετή πνευματική δύναμη σε αυτό το δωμάτιο να φέρει τη δουλεία στο τέλος της. Και ξέρετε κάτι; Αν δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό, αν δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την πνευματική δύναμη μας για τον τερματισμό της δουλείας, υπάρχει μια τελευταία ερώτηση, είμαστε πραγματικά ελεύθεροι; Εντάξει, σας ευχαριστώ πολύ. (Χειροκροτήματα)
You can share this video by copying this HTML to your clipboard and pasting into your blog or web page. This video will play with subtitles.
You either have JavaScript turned off or have an old version of the Adobe Flash Player. To view this rating widget you
need to get the latest Flash player.
If your browser allows only "trusted sites" to execute Javascript, you should add the "googleapis.com" domain to your whitelist to allow our Flash detection to work properly.
Got an idea, question, or debate inspired by this talk? Start a TED Conversation.
Σε αυτή την συγκινητική και παράλληλα ρεαλιστική ομιλία, ο Κέβιν Μπέιλς (Kevin Bales) εξηγεί την επιχείρηση της σύγχρονης δουλείας, μια οικονομία πολλών εκατομμυρίων δολαρίων που υποστηρίζει μερικές από τις χειρότερες βιομηχανίες στη γη. Μοιράζεται στατιστικά στοιχεία και προσωπικές ιστορίες από την επί του εδάφους έρευνά του - και ονομάζει την τιμή της απελευθέρωσης κάθε σκλάβου στη γη αυτή τη στιγμή.
Kevin Bales is the co-founder of Free the Slaves, whose mission is to end all forms of human slavery within the next 25 years. He's the author of "Ending Slavery: How We Free Today's Slaves." Full bio »
Translated into Greek by Ino Agrafioti
Reviewed by Vasilis Akoinoglou
Comments? Please email the translators above.
07:30 Posted: Mar 2009
Views 431,909 | Comments 68
Just follow the guidelines outlined under our Creative Commons license.
This comment will be attributed to . Not ? Sign Out.