Τζάστιν Χολ-Τίπινγκ: Ελευθερώνοντας την ενέργεια από το ηλεκτρικό δίκτυο

Γιατί δεν μπορούμε να λύσουμε αυτά τα προβλήματα; Γνωρίζουμε τι είναι αυτά. Κάτι φαίνεται πάντοτε να μας σταματά. Γιατί; Θυμάμαι τη 15η Μαρτίου 2000. Το παγόβουνο Β15 αποκόπηκε από το παγετωνικό κάλυμμα Ρος. Η εφημερίδα έγραψε "ήταν μέρος της φυσικής διαδικασίας." Λίγο πιο μετά στο άρθρο έλεγε "μία απώλεια που φυσικά θα πάρει 50-100 χρόνια για να αναπληρωθεί από το παγετωνικό κάλυμμα." Εκείνη η ίδια λέξη, "φυσικά," είχε δύο διαφορετικές, σχεδόν αντίθετες έννοιες.

Αν συναντήσουμε το παγόβουνο Β15 εδώ που ζούμε σήμερα, πρόκειται να συναντήσουμε κάτι χίλια πόδια ψηλό, 76 μίλια μακρύ, 17 μίλια πλατύ, και πρόκειται να ζυγίζει δύο εκατομμύρια τόνους. Λυπάμαι, δεν υπάρχει τίποτα φυσικό σχετικά μ'αυτό. Και ακόμα νομίζω αυτή η αντίληψή μας ως άνθρωποι να κοιτάμε τον κόσμο μας μέσω του φακού του φυσικού, είναι μία από τις δυνάμεις που μας σταματάνε από το να αναπτύσσουμε πραγματικές λύσεις. Μόνο 90 μέρες μετά από αυτό, πιθανόν η σπουδαιότερη ανακάλυψη του τελευταίου αιώνα συνέβη. 'Ηταν η ακολουθία, για πρώτη φορά, του ανθρώπινου γονιδίου. Αυτός είναι ο κώδικας που είναι μέσα σε κάθε ένα από τα 50 τρισεκατομμύρια κύτταρά μας που προσδιορίζει ποιοι είμαστε και τι είμαστε. Και αν απλά πάρουμε την ποσότητα ενός κυττάρου αυτού του κώδικα και την ξετυλίξουμε, έχει μήκος ένα μέτρο, δύο νανόμετρα πάχος. Δύο νανόμετρα είναι 20 μόρια σε πάχος.

Και αναρωτιέμαι, τι κι αν η απάντηση σε μερικά από τα μεγαλύτερα προβλήματά μας μπορούσε να βρεθεί στα μικρότερα μέρη, όπου οι διαφορές μεταξύ του τι είναι πολύτιμο και τι είναι άχρηστο είναι απλώς η προσθήκη ή αφαίρεση μερικών ατόμων; Και τι αν μπορούσαμε να αποκτήσουμε λεπτό έλεγχο επί της ουσίας της ενέργειας, το ηλεκτρόνιο; 'Ετσι άρχισα να γυρίζω τον κόσμο βρίσκοντας τους καλύτερους και ευφυέστερους επιστήμονες που μπορούσα σε πανεπιστήμια των οποίων οι συλλογικές ανακαλύψεις έχουν την ευκαιρία να μας πάνε εκεί, και συγκροτήσαμε μία εταιρία για να χτίσουμε πάνω στις αξιοσημείωτες ιδέες τους.

Εξήμιση χρόνια αργότερα, εκατόν ογδόντα ερευνητές, έχουν μερικά καταπληκτικά δημιουργήματα στο εργαστήριο, και θα σας δείξω τρία από αυτά σήμερα, τέτοια ώστε μπορούμε να σταματήσουμε να καίμε τον πλανήτη και αντ'αυτού, μπορούμε να παράγουμε όλη την ενέργεια που χρειαζόμαστε εδώ που είμαστε, καθαρά, με ασφάλεια και φθηνά. Σκεφτείτε το χώρο όπου ξοδεύουμε τον περισσότερο χρόνο μας. Μία τρομακτική ποσότητα ενέργειας έρχεται σε εμάς από τον ήλιο. Μας αρέσει το φως που έρχεται μέσα στο δωμάτιο, αλλά στα μέσα του καλοκαιριού, όλη αυτή η ζέστη έρχεται μέσα στο δωμάτιο που προσπαθούμε να διατηρήσουμε δροσερό. Τον χειμώνα, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Προσπαθούμε να ζεστάνουμε το χώρο που βρισκόμαστε μέσα, και όλο αυτό προσπαθεί να φύγει από το παράθυρο.

Δεν θα ήταν πραγματικά σπουδαίο αν το παράθυρο μπορούσε να επαναφέρει την θερμότητα μέσα στο δωμάτιο εάν την χρειαζόμαστε ή να την απωθήσει πριν αυτή έρθει μέσα; 'Ενα από τα υλικά που μπορούν να το κάνουν αυτό είναι ένα αξιοσημείωτο υλικό, ο άνθρακας, που έχει αλλάξει το σχήμα του σε αυτήν την απίστευτη αντίδραση όπου ο γραφίτης εκρήγνειται από έναν υδρατμό, και όταν ο εξατμισμένος άνθρακας συμπυκνώνεται, συμπυκνώνεται σε μια διαφορετική μορφή: τυλιγμένο πλέγμα εξαγώνων. Αλλά αυτό το πλέγμα εξαγώνων από άνθρακα, που αποκαλείται νανοσωλήνας άνθρακα, είναι εκατό χιλιάδες φορές μικρότερο από το πλάτος μιας τρίχας. Είναι χίλιες φορές περισσότερο αγώγιμος από τον χαλκό. Πώς είναι δυνατό αυτό; Ένα από τα πράγματα σχετικά με την ενασχόληση με τη νανοκλίμακα είναι ότι τα πράγματα δείχνουν και συμπεριφέρονται πολύ διαφορετικά. Σκέφτεσαι τον άνθρακα μαύρο. Ο άνθρακας στη νανοκλίμακα είναι στην πραγματικότητα διαφανής και εύκαμπτος. Και όταν είναι σε αυτήν τη μορφή, εάν τον ενώσω με ένα πολυμερές και το επισυνάψω στο παράθυρό σου όταν είναι στην χρωματιστή του κατάσταση, θα αντανακλάσει μακριά όλη τη θερμότητα και το φως, και όταν είναι στην ξεθωριασμένη του κατάσταση θα αφήσει να περάσει όλο το φως και η θερμότητα και κάθε ενδιάμεσο συνδυασμό. Για να αλλάξει την κατάστασή του, παρεπιπτόντως, παίρνει δύο βόλτ από έναν παλμό ενός χιλιοστού του δευτερολέπτου. Και άπαξ και του αλλάξεις την κατάσταση, μένει σε αυτή μέχρι να του αλλάξεις την κατάσταση ξανά.

Καθώς δουλεύαμε πάνω σε αυτήν την απίστευτη ανακάλυψη στο πανεπιστήμιο της Φλόριντα, μας είπαν να πάμε σ'ένα κοντινό γραφείο για να συναντήσουμε έναν άλλον επιστήμονα, και αυτός δούλευε πάνω σε ένα αρκετά απίστευτο πράγμα. Φανταστείτε εάν δεν θα έπρεπε να στηριζόμαστε στον τεχνητό φωτισμό για να τριγυρνάμε τη νύχτα. Πρέπει να βλέπουμε τη νύχτα, σωστά; Αυτό σε αφήνει να το κάνεις. Είναι ένα νανο-υλικό. δύο νανο-υλικά, ένας ανιχνευτής και ένας φωτογραφικός φακός. Το συνολικό πλάτος του είναι 600 φορές μικρότερο από το πλάτος ενός δεκαδικού ψηφίου. Και μαζεύει όλη την υπέρυθρη ακτινοβολία διαθέσιμη τη νύχτα, την μετατρέπει σε ένα ηλεκτρόνιο στο χώρο δύο λεπτών μεμβρανών, και σου επιτρέπει να παίξεις μια εικόνα την οποία βλέπεις δια μέσου. Πρόκειται να το δείξω στους φίλους του TED για πρώτη φορά να λειτουργεί. Πρώτα θα σας δείξω τη διαφάνεια. Η διαφάνεια είναι κλειδί. Είναι μια μεμβράνη μέσω της οποίας μπορείς να δεις. Και μετά πρόκειται να κλείσω το φως. Και μπορείτε να δείτε, με μια μικροσκοπική διαφάνεια, απίστευτα καθαρά.

Καθώς δουλέυαμε πάνω σε αυτό, μας ήρθε στο μυαλό: αυτό παίρνει υπέρυθρη ακτινοβολία, μήκη κύματος, και τα μετατρέπει σε ηλεκτρόνια. Τι θα γινόταν αν το συνδυάζαμε με αυτό; Ξαφνικά έχεις μετατρέψει ενέργεια σε ένα ηλεκτρόνιο πάνω σε μια πλαστική επιφάνεια την οποία μπορείς να κολλήσεις στο παράθυρό σου. Αλλά επειδή είναι εύκαμπτο, μπορεί να εφαρμοστεί σε οποιαδήποτε επιφάνεια. Το εργοστάσιο ενέργειας του αύριο δεν είναι ένα εργοστάσιο ενέργειας. Μιλήσαμε για παραγωγή και χρήση. Θέλουμε να μιλήσουμε για αποθήκευση ενέργειας, και δυστυχώς το καλύτερο πράγμα με το οποίο δουλεύουμε είναι κάτι που κατασκευάστηκε στη Γαλλία πριν από εκατόν πενήντα χρόνια, η μπαταρία οξέος μολύβδου. Σε όρους δολαρίων ως προς την ποσότητα που αποθηκεύεται, είναι απλά ό,τι καλύτερο.

Ξέροντας ότι δεν πρόκειται να βάλουμε πενήντα από αυτές στα υπόγειά μας για να αποθηκεύσουμε ενέργεια, πήγαμε σε ένα γκρουπ στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ντάλας, και τους δώσαμε αυτό το διάγραμμα. Ήταν στην πραγματικότητα ένα μικρό εστιατόριο έξω από το αεροδρόμιο του Ντάλας/Φορτ Γουόρθ. Είπαμε, "Θα μπορούσατε να το δημιουργήσετε αυτό;" Και αυτοί οι επιστήμονες, αντί να γελάσουν με μας, είπαν, "Ναι." Και αυτό που φτιάξανε είναι το eBox. Το eBox δοκιμάζει νέα νανο-υλικά για να σταθμεύσει ένα ηλεκτρόνιο στο εξωτερικό, να το κρατήσει έως ότου το χρειάζεσαι, και τότε να μπορεί να το ελευθερώσει και να το περάσει μακριά. Το να υπάρχει αυτή η δυνατότητα σημαίνει ότι μπορώ να παράγω ενέργεια καθαρά, αποτελεσματικά και φθηνά ακριβώς εδώ που είμαι. Είναι η δική μου ενέργεια. Και εάν δεν την χρειάζομαι, μπορώ να την μετατρέψω πίσω στο παράθυρο σε ενέργεια, φως, και να την ακτινοβολήσω, απέναντι, στο δικό σου μέρος. Και γι' αυτό δεν χρειάζομαι ένα ηλεκτρικό δίκτυο μεταξύ μας.

Το ηλεκτρικό δίκτυο του αύριο δεν είναι ένα ηλεκτρικό δίκτυο, και η ενέργεια, καθαρή αποτελεσματική ενέργεια, θα είναι μια μέρα ελεύθερη. Εάν το κάνεις αυτό, παίρνεις το τελευταίο κομμάτι του παζλ, το οποίο είναι το νερό. Ο καθένας από μας, κάθε μέρα, χρειάζεται μόνο οκτώ ποτήρια από αυτό, επειδή είμαστε άνθρωποι. Όταν μας τελειώνει το νερό, όπως συμβαίνει σε μερικά μέρη του κόσμου και σύντομα και σε άλλα μέρη του κόσμου, θα πρέπει να το πάρουμε από τη θάλασσα, και αυτό προϋποθέτει ότι θα πρέπει να χτίσουμε εργοστάσια αφαλάτωσης. Θα πρέπει να ξοδέψουμε 19 τρισεκατομμύρια δολάρια. Αυτά επίσης απαιτούν τρομακτικά ποσά ενέργειας. Στην πραγματικότητα, θα απαιτήσουν δύο φορές την παγκόσμια προμήθεια σε πετρέλαιο για να τρέξουν τις αντλίες για να παραχθεί νερό. Απλά δεν πρόκειται να το κάνουμε αυτό. Αλλά σε ένα κόσμο όπου η ενέργεια είναι απελευθερωμένη και μπορεί να μεταδοθεί εύκολα και φθηνά, μπορούμε να πάρουμε οποιοδήποτε νερό οπουδήποτε είμαστε και να το μετατρέψουμε σε οτιδήποτε χρειαζόμαστε.

Χαίρομαι να δουλεύω με απίστευτα λαμπρούς και αγαθούς επιστήμονες, όχι περισσότερο αγαθούς από πολλούς ανθρώπους στον κόσμο, αλλά έχουν ένα μαγικό τρόπο να βλέπουν τον κόσμο. Και χαίρομαι να βλέπω τις ανακαλύψεις τους να βγαίνουν από το εργαστήριο και να μπαίνουν στον κόσμο. Έχει περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα από τότε που ήρθε σε μένα. 18 χρόνια πριν, είδα μια φωτογραφία στην εφημερίδα. Την είχε τραβήξει ο Κέβιν Κάρτερ ο οποίος πήγε στο Σουδάν να κάνει ένα ντοκιμαντέρ για την πείνα εκεί. Κουβαλάω αυτή τη φωτογραφία μαζί μου κάθε μέρα από τότε. Είναι μια εικόνα ενός μικρού κοριτσιού που πεθαίνει από δίψα. Με κάθε κριτήριο αυτό είναι λάθος. Είναι απλά λάθος. Μπορούμε να τα καταφέρουμε καλύτερα από αυτό. Πρέπει να τα καταφέρουμε καλύτερα από αυτό.

Και όποτε συναντιέμαι με κάποιον που λέει, "Ξέρεις τι, δουλεύεις πάνω σε κάτι που είναι πολύ δύσκολο. Δεν θα συμβεί ποτέ. Δεν έχεις αρκετά χρήματα. Δεν έχεις αρκετό χρόνο. Υπάρχει κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον κάπου εδώ γύρω," του λέω, "Προσπάθησε να το πεις σε αυτήν." Αυτό είναι που λέω στο μυαλό μου. Και απλά λέω "σε ευχαριστώ," και πηγαίνω στον επόμενο. Για αυτό το λόγο πρέπει να λύσουμε τα προβλήματά μας, και ξέρω την απάντηση ως προς το πώς είναι να είσαι σε θέση να πάρεις εξαίρετο έλεγχο επί ενός δομικού στοιχείου της φύσης, την ουσία της ζωής: ένα απλό ηλεκτρόνιο.

Ευχαριστώ.

(Χειροκρότημα)