Τζούλια Μπάτσα: Δώστε σημασία στην μη χρήση βίας

Είμαι κινηματογραφίστρια. Τα τελευταία 8 χρόνια, έχω αφιερώσει την ζωή μου στην καταγραφή της δουλειάς των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων που προσπαθούν να δώσουν ένα τέλος στην διαμάχη με ειρηνικά μέσα. Όταν ταξιδεύω με τη δουλειά μου στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες, μου κάνουν πάντα την ίδια ερώτηση: Που είναι ο Παλαιστίνιος Γκάντι; Γιατί οι Παλαιστίνιοι δεν αντιστέκονται με ειρηνικά μέσα;

Η πρόκληση για μένα όταν ακούω αυτή την ερώτηση είναι ότι συχνά έχω μόλις γυρίσει από την Μέση Ανατολή όπου περνάω τον χρόνο μου κινηματογραφώντας ντουζίνες Παλαιστινίων που χρησιμοποιούν ειρηνικά μέσα για να υπερασπιστούν τη γη τους και τους υδάτινους πόρους τους από τους Ισραηλινούς στρατιώτες και αποίκους. Αυτοί οι ηγέτες προσπαθούν να δημιουργήσουν μία μαζική εθνική ειρηνική κίνηση για να δώσουν τέλος στην κατοχή και να φέρουν την ειρήνη στην περιοχή. Παρόλα αυτά, οι περισσότεροι από εσάς πιθανότατα δεν έχετε ακούσει ποτέ για αυτούς. Αυτή η απόσταση μεταξύ της πραγματικότητας και της αντίληψης που κυριαρχεί στο εξωτερικό, είναι ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους δεν έχουμε ακόμα μία ειρηνική Παλαιστινιακή αντιστασιακή κίνηση που να ήταν επιτυχής.

Είμαι λοιπόν εδώ σήμερα για να μιλήσω για τη δύναμη της προσοχής, τη δύναμη της δικής σας προσοχής, και για την εμφάνιση και την ανάπτυξη ειρηνικών κινήσεων στην Δυτική Όχθη, στην Γάζα και αλλού -- αλλά σήμερα, η περίπτωση για την οποία θα μιλήσω είναι η Παλαιστίνη. Πιστεύω ότι αυτό που κυρίως λείπει για ν' αναπτυχθούν μη βίαιες κινήσεις δεν είναι να ξεκινήσουν οι Παλαιστίνιοι να υιοθετούν μη βίαιες κινήσεις αλλά εμείς να ξεκινήσουμε να δίνουμε σημασία σε αυτούς που ήδη το κάνουν αυτό. Επιτρέψτε μου να σας το δείξω μεταφέροντάς σας σε αυτό το χωριό που λέγεται Μπουντρούς.

Περίπου εφτά χρόνια πριν, ήρθαν αντιμέτωποι με την εξαφάνισή τους, γιατί το Ισραήλ ανακοίνωσε ότι θα έχτιζε ένα διαχωριστικό φράγμα και μέρος αυτού του φράγματος θα χτιζόταν ακριβώς πάνω στο χωριό. Θα έχαναν το 40 τοις εκατό της γης τους και θα ήταν περικυκλωμένοι, οπότε θα έχαναν την πρόσβασή τους στην υπόλοιπη Δυτική Όχθη. Με τη βοήθεια εμπνευσμένης τοπικής καθοδήγησης, ξεκίνησαν μία ειρηνική αντιστασιακή καμπάνια για να μην επιτρέψουν να συμβεί.

Επιτρέψτε μου να σας δείξω μερικά σύντομα αποσπάσματα, για να αποκτήσετε μία εικόνα του πως ακριβώς ήταν αυτό στην πραγματικότητα.

(Μουσική)

Παλαιστίνια γυναίκα: Μας είπαν ότι ο τοίχος θα χώριζε την Παλαιστίνη από το Ισραήλ. Εδώ στο Μπουντρούς, συνειδητοποιήσαμε ότι ο τοίχος θα μας έκλεβε τη γη μας.

Ισραηλίτης άντρας: Ο φράχτης στην πραγματικότητα προσέφερε μια λύση στη τρομοκρατία.

Άντρας: Σήμερα σας καλούμε σε μία ειρηνική πορεία. Μαζί σας είναι δεκάδες αδερφοί και αδερφές σας από το Ισραήλ.

Ισραηλινός ακτιβιστής: Τίποτα δεν τρομοκρατεί τον στρατό περισσότερο από την ειρηνική αντίσταση.

Γυναίκα: Είδαμε τους άντρες να προσπαθούν να σπρώξουν τους στρατιώτες, αλλά κανένας τους δεν μπορούσε να το κάνει αυτό. Αλλά νομίζω οι γυναίκες μπορούσαν.

Μέλος της Φατάχ: Πρέπει να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε με τον παραδοσιακό τρόπο σκέψης.

Μέλος της Χαμάς: Ήμασταν σε απόλυτη αρμονία και θέλαμε να το μεταδώσουμε σ' όλη την Παλαιστίνη.

Τραγουδώντας: Ένα ενωμένο έθνος. Φατάχ, Χαμάς και το Λαϊκό Μέτωπο! Παρουσιαστής ειδήσεων: Οι συγκρούσεις για το τείχος συνεχίζονται.

Ρεπόρτερ: Η συνοριακή αστυνομία του Ισραήλ στάλθηκε για να διαλύσει το πλήθος. Τους επιτράπηκε να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο κρινόταν απαραίτητο.

(Πυροβολισμοί)

Άντρας: Αυτές ήταν πραγματικές σφαίρες. Είναι όπως στη Φαλούτζα. Πυροβολισμοί παντού.

Ισραηλινός ακτιβιστής: Ήμουνα σίγουρος ότι θα πεθάνουμε. Αλλά υπήρχαν κι άλλοι γύρω μου που δεν φοβόντουσαν καν.

Ισραηλινός στρατιώτης: Μία ειρηνική διαδήλωση δεν πρόκειται να σταματήσει το [ασαφές].

Διαδηλωτής: Αυτή είναι μια ειρηνική πορεία. Δεν υπάρχει λόγος να χρησιμοποιηθεί βία.

Τραγουδώντας: Μπορούμε να τα καταφέρουμε. Μπορούμε να τα καταφέρουμε. Μπορούμε να τα καταφέρουμε!

Τζούλια Μπάτσα: Όταν άκουσα πρώτη φορά την ιστορία του Μπουντρούς, μου έκανε εντύπωση που τα διεθνή μέσα δεν είχαν καλύψει αυτά τα εντυπωσιακά γεγονότα που συνέβησαν επτά χρόνια πριν, το 2003. Αυτό που μου έκανε ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση ήταν το γεγονός ότι το Μπουντρούς τα κατάφερε. Οι κάτοικοι, μετά από δέκα μήνες ειρηνικής αντίστασης, έπεισαν την Ισραηλινή κυβέρνηση να μετακινήσει την διαδρομή που θα ακολουθούσε το φράγμα εκτός της γης τους και πίσω στην πράσινη γραμμή, η οποία είναι το διεθνώς αναγνωρισμένο όριο μεταξύ του Ισραήλ και της Παλαιστίνης. Η αντίσταση στο Μπουντρούς έχει από τότε διαδοθεί σε χωριά κατά μήκος της Δυτικής Όχθης και σε Παλαιστινιακές γειτονιές στην Ιερουσαλήμ. Παρ' όλα αυτά, τα διεθνή μέσα παραμένουν σιωπηλά όσον αφορά αυτές τις ιστορίες. Αυτή η σιωπή έχει τεράστιες συνέπειες για την πιθανότητα διάδοσης της μη βίας, ή την επιβίωσή της στην Παλαιστίνη.

Η βίαιη αντίσταση και η ειρηνική αντίσταση έχουν ένα πολύ σημαντικό κοινό στοιχείο· και οι δύο είναι μία μορφή θεάτρου που ψάχνει ένα κοινό για τον σκοπό του. Αν οι βίαιοι ηθοποιοί είναι οι μόνοι που συνεχώς μπαίνουν στα πρωτοσέλιδα και τραβάνε την διεθνή προσοχή στο Παλαιστινιακό θέμα, γίνεται πολύ δύσκολο για τους ειρηνικούς ηγέτες να πείσουν τις κοινότητές τους ότι η πολιτισμένη ανυπακοή μπορεί να έχει αποτέλεσμα για την αντιμετώπιση της κατάστασής τους.

Η δύναμη της προσοχής πιθανότατα δεν θα προκαλέσει μεγάλη έκπληξη στους γονείς σ' αυτή την αίθουσα. Ο καλύτερος τρόπος για να κάνεις το παιδί σου να κλαίει όλο και περισσότερο είναι να του δώσεις σημασία την πρώτη φορά που αρχίζει να γκρινιάζει. Η γκρίνια γίνεται αυτό που οι παιδοψυχολόγοι ονομάζουν μία λειτουργική συμπεριφορά, καθώς το παιδί έχει μάθει ότι μπορεί να τραβήξει την προσοχή των γονιών του μέσω αυτής. Οι γονείς μπορούν να παρέχουν ή να μην παρέχουν κίνητρα για τέτοια συμπεριφορά απλά με το να δίνουν ή να μην δίνουν προσοχή στα παιδιά τους. Αλλά αυτό ισχύει και για τους ενήλικες. Στην πραγματικότητα, η συμπεριφορά ολόκληρων κοινοτήτων και χωρών μπορεί να επηρεαστεί ανάλογα με το πού αποφασίζει η διεθνής κοινότητα να επικεντρώσει την προσοχή της.

Πιστεύω ότι για να τελειώσει η διαμάχη στην Μέση Ανατολή και για ν' αποκατασταθεί η ειρήνη πρέπει εμείς να μετατρέψουμε την μη-βία σε μία λειτουργική συμπεριφορά με το να δώσουμε πολύ περισσότερη σημασία στους ειρηνικούς ηγέτες που υπάρχουν σήμερα. Έχοντας δείξει την ταινία μου σε χωριά στην Δυτική Όχθη και στη Γάζα και στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, έχω δει τον αντίκτυπο που ακόμα κι ένα μόνο ντοκιμαντέρ μπορεί να έχει επηρεάζοντας την αλλαγή.

Σε ένα χωριό που λέγεται Γουαλάτζα, το οποίο βρίσκεται πολύ κοντά στην Ιερουσαλήμ, η κοινότητα αντιμετώπιζε ένα παρόμοιο πρόβλημα με το Μπουντρούς. Επρόκειτο να τους περικυκλώσουν, να χάσουν πολύ από τη γη τους και να μην έχουν ελεύθερη πρόσβαση ούτε στην Δυτική Όχθη ούτε στην Ιερουσαλήμ. Εδώ και δύο χρόνια, προσπαθούν με ειρηνικούς τρόπους, αλλά απογοητεύτηκαν αφού κανείς δεν έδινε σημασία. Οπότε οργανώσαμε μία προβολή. Μία βδομάδα αργότερα, πραγματοποίησαν την πιο μαζική και πειθαρχημένη πορεία στην μέχρι τώρα ιστορία τους. Οι διοργανωτές είπαν ότι οι κάτοικοι, βλέποντας την ιστορία του Μπουντρούς καταγεγραμμένη στην ταινία, ένιωσαν ότι υπήρχαν όντως άνθρωποι που έβλεπαν τι προσπαθούν να κάνουν, ότι ο κόσμος ενδιαφέρεται. Οπότε συνέχισαν την προσπάθεια.

Επίσης, στο Ισραήλ υπάρχει μία καινούρια ειρηνική κίνηση που λέγεται Σολινταριότ, το οποίο σημαίνει 'αλληλεγγύη' στα Εβραϊκά. Οι ηγέτες αυτής της κίνησης χρησιμοποιούν το Μπουντρούς ως ένα από τα κύρια εργαλεία τους για να προσελκύσουν κόσμο. Αναφέρουν ότι Ισραηλινοί που δεν δραστηριοποιήθηκαν ποτέ πριν, αφού είδαν την ταινία, κατάλαβαν την δύναμη της μη-βίας και ξεκίνησαν να δραστηριοποιούνται με την οργάνωση. Το παράδειγμα της Γουαλάτζα και της κίνησης Σολινταριότ δείχνει ότι ακόμα και μια μικρού κασέ ανεξάρτητη ταινία μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στην μετατροπή της μη βίας σε μία λειτουργική συμπεριφορά. Φανταστείτε τη δύναμη που θα μπορούσαν να έχουν οι μεγάλοι παίχτες στο χώρο των μέσων αν ξεκινούσαν να καλύπτουν τις εβδομαδιαίες ειρηνικές διαδηλώσεις που συμβαίνουν στα χωριά όπως το Μπιλ'ίν, το Νιλ'ίν, τη Γουαλάτζα, στις Ισραηλινές γειτονιές όπως το Σέικ Τζαρά και το Σιλγουάν -- οι ειρηνικοί ηγέτες θα γίνουν περισσότερο ορατοί, η αξία τους θα γίνει αντιληπτή και η δουλειά τους πιο αποτελεσματική.

Πιστεύω ότι το πιο σημαντικό πράγμα είναι να καταλάβουμε ότι αν δεν δώσουμε σημασία σε αυτές τις προσπάθειες, είναι σαν να είναι αόρατες, και σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Αλλά έχω δει από πρώτο χέρι ότι αν δώσουμε σημασία οι προσπάθειες αυτές πολλαπλασιάζονται. Αν πολλαπλασιαστούν, η επιρροή τους στην διαμάχη μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης, θα μεγαλώσει. Και είναι αυτή η επιρροή που μπορεί τελικά να ξεμπλοκάρει την κατάσταση. Αυτοί οι ηγέτες έχουν αποδείξει ότι η μη-βία δουλεύει σε μέρη σαν το Μπουντρούς. Ας τους δώσουμε σημασία ώστε ν' αποδείξουν ότι δουλεύει παντού.

Ευχαριστώ.

(Χειροκρότημα)