Ζοζέτ Σίραν: Τέλος στην πείνα τώρα

Μετά από πολλά χρόνια στο εμπόριο και την οικονομία, τέσσερα χρόνια πριν, βρέθηκα να δουλεύω στην πρώτη γραμμή της ευάλωτης ανθρώπινης φύσης. Βρέθηκα σε μέρη όπου οι άνθρωποι παλεύουν καθημερινά για να επιβιώσουν και δεν έχουν σίγουρο ούτε ένα γεύμα. Αυτή η κόκκινη κούπα είναι από τη Ρουάντα από ένα παιδί που το λένε Φάμπιαν. Την κουβαλάω μαζί μου σαν σύμβολο της πρόκλησης αλλά και της ελπίδας. Επειδή μια κούπα φαγητό την ημέρα αλλάζει τη ζωή του Φάμπιαν ριζικά. Αλλά αυτό για το οποίο θα ήθελα να μιλήσω σήμερα είναι το γεγονός ότι σήμερα το πρωί περίπου ένα δις άνθρωποι στον κόσμο -ή ένας στους επτά- ξύπνησε και δεν ήξερε καν πώς να γεμίσει αυτή την κούπα. Ένας στους επτά ανθρώπους.

Πρώτα θα σας ρωτήσω: Γιατί να ενδιαφερθείτε; Γιατί να ενδιαφερθούμε; Για τους περισσότερους ανθρώπους, αν σκεφτούν την πείνα, δεν χρειάζεται να πάνε πολύ πίσω στη δική τους οικογενειακή ιστορία ίσως και τις δικές τους ζωές ή των γονέων τους, ή των παππούδων τους για να θυμηθούν το βίωμα της πείνας. Σπάνια συναντώ κοινό που οι άνθρωποι να μπορούν να ανατρέξουν πολύ πίσω στο παρελθόν χωρίς αυτό το βίωμα. Κάποιοι κινούνται από συμπόνοια, ίσως να είναι μία από τις βασικές πράξεις ανθρωπιάς. Όπως ο Γκάντι είπε, "Για έναν πεινασμένο άνθρωπο, ένα κομμάτι ψωμί είναι το πρόσωπο του Θεού." Άλλοι ανησυχούν για την ειρήνη και ασφάλεια, τη σταθερότητα στον κόσμο. Είδαμε τις ταραχές για την τροφή το 2008, όταν αυτό που αποκαλώ το σιωπηλό τσουνάμι της πείνας χτύπησε την υφήλιο, όταν ξαφνικά οι τιμές τροφίμων διπλασιάστηκαν. Η ανισορροπία που επέρχεται από την πείνα είναι γνωστή σε όλη την ανθρώπινη ιστορία. Μία από τις βασικές πράξεις πολιτισμού είναι η βέβαιη πρόσβαση σε αρκετό φαγητό.

Άλλοι αναλογίζονται Μαλθουσιανούς εφιάλτες. Θα μπορέσουμε να ταϊσουμε έναν πληθυσμό που σε λίγες δεκαετίες θα φτάσει τα εννέα δις; Η πείνα δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Οι άνθρωποι πρέπει να τρώνε. Και θα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι. Αυτό σημαίνει δουλειές και ευκαιρίες σε όλους τους κλάδους. Αλλά εγώ έφτασα σε αυτό το θέμα από άλλο δρόμο. Αυτή είναι μια φωτογραφία μου με τα τρία παιδία μου. Το 1987, ήμουν νέα μητέρα με το πρώτο μου παιδί και την κρατούσα και την τάιζα όταν μια εικόνα παρόμοια με αυτή έπαιξε στην τηλεόραση. Ένας ακόμα λιμός στην Αιθιοπία. Ένα-δύο χρόνια νωρίτερα είχε σκοτώσει πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Αλλά ποτέ δεν με είχε ταρακουνήσει όσο εκείνη τη στιγμή, γιατί σε εκείνη την εικόνα ήταν μια γυναίκα που προσπαθούσε να θηλάσει το μωρό της και δεν είχε γάλα. Και το κλάμα του μωρού της με διαπέρασε ως μητέρα. Και σκέφτηκα, δεν σε στοιχειώνει τίποτα όπως το κλάμα ενός μωρού που δεν μπορείς να το ταϊσεις, -η πιο βασική προσδοκία κάθε ανθρώπου. Και ήταν εκείνη τη στιγμή που γέμισα με την πρόκληση και την οργή αφού γνωρίζουμε πώς να διορθώσουμε το πρόβλημα.

Δεν πρόκειται για μια από τις σπάνιες ασθένειες που δεν έχουν θεραπεία. Γνωρίζουμε πώς να αντιμετωπίσουμε την πείνα. Εκατό χρόνια πριν δεν γνωρίζαμε. Τώρα έχουμε την τεχνολογία και τα συστήματα. Με σόκαρε το γεγονός ότι η εικόνα αυτή ήταν άκαιρη. Σήμερα, οι εικόνες αυτές είναι εκτός τόπου και χρόνου. Ξέρετε κάτι όμως; Αυτό συνέβη πριν μια εβδομάδα στη βόρεια Κένυα. Για άλλη μια φορά, το πρόσωπο της ασιτίας σε μεγέθυνση με πάνω από εννέα εκατομμύρια ανθρώπους να αναρωτιούνται αν μπορούν να βγάλουν τη μέρα. Στην πραγματικότητα, αυτό που γνωρίζουμε τώρα είναι πως κάθε 10 δευτερόλεπτα χάνουμε ένα παιδί από την πείνα. Περισσότερα δηλαδή από τον ιό HIV/AIDS, τη μαλάρια και φυματίωση μαζί. Και ξέρουμε πως το θέμα δεν είναι μόνο η παραγωγή φαγητού.

Ένας από τους μέντορές μου στη ζωή ήταν ο Νόρμαν Μπόρλογκ, ο ήρωάς μου. Αλλά σήμερα θα μιλήσω για τη πρόσβαση σε φαγητό, γιατί φέτος και πέρυσι και κατά την επισιτιστική κρίση το 2008 υπήρχε αρκετό φαγητό στη γη ώστε όλοι να λαμβάνουν 2.700 θερμίδες. Οπότε γιατί έχουμε ένα δις ανθρώπους που δεν μπορούν να βρουν φαγητό; Και θα ήθελα να μιλήσω για αυτό που αποκαλούμε το νέο ειδικό βάρος της γνώσης. Το 2008, το περιοδικό Λανσέτ έκανε μια έρευνα και παρουσίασε συνταρακτικές αποδείξεις πως αν ένα παιδί κατά τη διάρκεια των πρώτων χιλίων ημερών του, από τη σύλληψη μέχρι τα δύο του χρόνια, δεν τρέφεται σωστά, η βλάβη είναι μη αναστρέψιμη. Οι εγκέφαλοι και τα σώματά τους θα είναι υπανάπτυκτα. Εδώ βλέπετε την ακτινογραφία του εγκεφάλου δύο παιδιών ένα που τρεφόταν σωστά, και ένα άλλο παραμελημένο που υποσιτιζόταν σημαντικά. Βλέπουμε τον όγκο του εγκεφάλου μέχρι και 40% μικρότερο σε αυτά τα παιδιά. Και σε αυτή τη διαφάνεια βλέπουμε τους νευρώνες και τις συνάψεις του εγκεφάλου να μην σχηματίζονται. Ξέρουμε σήμερα πως αυτό έχει μεγάλο αντίκτυπο στην οικονομία, για το οποίο θα μιλήσω αργότερα. Επίσης η δυνατότητα βιοπορισμού αυτών των παιδιών μειώνεται στο μισό επειδή εμποδίζεται η ανάπτυξή τους στα πρώτα τους χρόνια.

Οπότε αυτό το ειδικό βάρος της γνώσης με κινητοποιεί. Επειδή πραγματικά γνωρίζουμε πώς να το διορθώσουμε πολύ απλά. Κι όμως σε πολλά μέρη, ένα τρίτο των παιδιών, μέχρι να φτάσουν τα τρία ήδη αντιμετωπίζουν μια ζωή δυσκολιών λόγω αυτού. Θα ήθελα να μιλήσω για κάποια από τα πράγματα που έχω δει στις πρώτες γραμμές της πείνας, κάποια από τα πράγματα που έμαθα κάνοντας πράξη τις γνώσεις μου από την οικονομία και το εμπόριο και την εμπειρία μου από τον ιδιωτικό τομέα. Θα ήθελα να μιλήσω για το πού βρίσκεται το κενό γνώσης.

Πρώτα θα ήθελα να μιλήσω για τον παλαιότερο τρόπο διατροφής στον κόσμο, το θηλασμό. Μπορεί να σας ξαφνιάσει το ότι ένα παιδί μπορεί να σώζεται κάθε 22 δευτερόλεπτα αν είχε θηλάσει τους πρώτους έξι μήνες της ζωής του. Στο Νίγηρα για παράδειγμα, λιγότερο από 7% των παιδιών θηλάζουν τους πρώτους έξι μήνες της ζώης τους. Στη Μαυριτανία λιγότερο απο 3%. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να αλλάξει με τη γνώση. Αυτό το μήνυμα, αυτή η λέξη δεν είναι παλαιομοδίτικος τρόπος λειτουργίας: είναι ένας ευφυέστατος τρόπος να σώσεις τη ζωή του παιδιού σου. Σήμερα δεν εστιάζουμε μόνο στη διανομή φαγητού, αλλά και στην εξασφάλιση σωστών βιταμινών για τις μητέρες, και στην ενημέρωσή τους για το θηλασμό.

Το δεύτερο, για το οποίο θέλω να μιλήσω: Αν ζούσατε κάπου σε ένα απομονωμένο χωριό, το παιδί σας κούτσαινε, και υπήρχε ξηρασία ή πλημμύρες, ή μια κατάσταση που δεν επέτρεπε ποικιλία στην διατροφή σας, τι θα κάνατε; Πιστεύετε πως θα μπορούσατε να πάτε μέχρι το κατάστημα και να πάρετε μια από τις πολλές μπάρες ενέργειας, όπως κάνουμε εμείς, και να διαλέξετε τη σωστή; Εγώ συναντώ γονείς στις πρώτες γραμμές που έχουν επίγνωση ότι τα παιδιά τους είναι πιο ευπαθή. Πηγαίνω σε αυτά τα καταστήματα, αν υπάρχουν, ή στα χωράφια να δω τι μπορούν να βρουν, αλλά δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τροφή. Ακόμα κι αν γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν, δεν υπάρχει η δυνατότητα.

Με ενθουσιάζει πολύ το γεγονός, γιατί ένα πράγμα που επιχειρούμε είναι να μεταλλάσσουμε τις τεχνολογίες που είναι διαθέσιμες στη βιομηχανία τροφίμων ώστε να είναι διαθέσιμες και σε παραδοσιακές παραγωγές. Αυτό είναι φτιαγμένο από ρεβύθια, γάλα σε σκόνη και πολλές βιταμίνες, ώστε να παρέχει απόλυτα ό,τι χρειάζεται ο εγκέφαλος. Η παραγωγή του μας κοστίζει 17 σέντς για αυτό που αποκαλώ φαγητό για την ανθρωπότητα. Το καταφέραμε με επιστήμονες τροφίμων στην Ινδία και το Πακιστάν στην πραγματικότητα τρεις. Αλλά αυτό αλλάζει 99% των παιδιών που το λαμβάνουν. Ένα πακέτο, 17 σέντς την ημέρα και ξεπερνούν τον υποσιτισμό. Οπότε είμαι πεπεισμένη πως εάν μπορέσουμε να ξεκλειδώσουμε τις τεχνολογίες που αποτελούν κοινό τόπο στις πλουσιότερες χώρες θα μπορέσουμε να αλλάξουμε τα τρόφιμα. Αυτό δεν επηρεάζεται από το κλίμα, Δεν χρειάζεται ψυγείο ή νερό, που πολλές φορές λείπει. Αυτού του είδους οι τεχνολογίες έχουν τη δυνατότητα να μεταλλάξουν το πρόσωπο της πείνας, της διατροφής και του υποσιτισμού στις πρώτες γραμμές.

Το επόμενο, για το οποίο θέλω να μιλήσω είναι η διατροφή στο σχολείο. 80% των ανθρώπων στον κόσμο δεν έχουν δίχτυ ασφαλείας για τα τρόφιμα. Όταν έρχεται μια καταστροφή η οικονομία καταρρέει, οι άνθρωποι χάνουν τη δουλειά τους, πλημμύρες, πόλεμοι, συγκρούσεις, κακή διακυβέρνηση, όλα αυτά τα πράγματα δεν υπάρχει τίποτα να τους εξασφαλίσει. Και συνήθως οι θεσμοί οι εκκλησίες, οι ναοί κ.λπ. δεν διαθέτουν τους πόρους για να παρέχουν αυτή την ασφάλεια. Αυτό που βρήκαμε δουλεύοντας με την Παγκόσμια Τράπεζα είναι πως η ασφάλεια του φτωχού ανθρώπου, η καλύτερη επένδυση, είναι η διατροφή στο σχολείο. Και αν γεμίσουμε την κούπα με τοπικά αγροτικά προϊόντα από μικρούς αγρότες, θα δούμε να συμβαίνει μια μεταμόρφωση. Πολλά παιδιά στον κόσμο δεν μπορούν να πάνε σχολείο γιατί πρέπει να ζητιανεύουν για να βρούν φαγητό. Αλλά το φαγητό βρίσκεται εκεί. Αυτό είναι καταλυτικό. Κοστίζει λιγότερο από 25 σέντς την ημέρα να αλλάξουμε τη ζωή ενός παιδιού.

Αλλά η πιο καταπληκτική επίδραση είναι στα κορίτσια. Σε χώρες που τα κορίτσια δεν πάνε σχολείο εάν προσφέρεις ένα γεύμα στα κορίτσια στο σχολείο, βλέπουμε τις εγγραφές να εξισώνονται σε ποσοστά με τα αγόρια. Βλέπουμε μια μεγάλη αλλαγή στην παρουσία κοριτσιών. Κανείς δεν αντιτίθεται, γιατί υπάρχει κίνητρο. Οι οικογένειες χρειάζονται βοήθεια. Βλέπουμε λοιπόν πως αν καταφέρουμε να μείνουν τα κορίτσια στο σχολείο τότε μένουν μέχρι τα 16, και δεν παντρεύονται αν υπάρχει φαγητό στο σχολείο. Ή αν δίνουμε μια παραπάνω μερίδα φαγητού στο τέλος της εβδομάδας -- κοστίζει περίπου 50 σέντς το κορίτσι μένει στο σχολείο, και θα γεννήσει υγιέστερα παιδιά, αφού η κακή σίτιση περνάει από γενιά σε γενιά.

Ξέρουμε πως η πείνα λειτουργεί σαν κύκλος με πάνω και κάτω. Το γνωρίζουμε αυτό. Αυτό που συμβαίνει στο κέρας της Αφρικής, το έχουμε ξαναπεράσει. Οπότε μήπως ο αγώνας είναι μάταιος; Οπωσδήποτε όχι. Θα ήθελα να μιλήσω για αυτό που αποκαλώ αποθέματα ελπίδας. Βόρειο Καμερούν, κύκλοι έξαρσης πείνας επί δεκαετίες. Επισιτιστική βοήθεια να έρχεται κάθε χρόνο με ανθρώπους να πεθαίνουν της πείνας σε περιόδους έλλειψης. Δύο χρόνια πριν αποφασίσαμε να αλλάξουμε το σχέδιο για την αντιμετώπιση της πείνας, κι αντί να δίνουμε επισιτιστική βοήθεια, να τη βάζουμε σε τράπεζες τροφίμων. Και είπαμε, όταν υπάρχει έλλειψη, παίρνετε από εκεί τρόφιμα. Οι ίδιοι οι άνθρωποι, το χωριό διαχειρίζεται τα αποθέματα. Και όταν υπάρχει συγκομιδή, το βάζετε πίσω με τόκο, τόκο σε τρόφιμα. Έτσι προσθέτουμε 5-10% περισσότερα τρόφιμα. Για τα τελευταία 2 χρόνια, 500 από αυτά τα χωριά με αποθέματα δεν χρειάστηκαν βοήθεια -ήταν αυτάρκη. Και οι τράπεζες τροφίμων μεγαλώνουν. Ξεκινούν προγράμματα διατροφής στο σχολείο για τα παιδιά από τους ανθρώπους του χωριού. Αλλά δεν είχαν ποτέ τη δυνατότητα να χτίσουν τη βασική υποδομή ή να έχουν τις πηγές. Λατρεύω αυτή την ιδέα που προήλθε από τα χωριά: τρία κλειδιά για να ξεκλειδώσουν τα αποθέματα. Το φαγητό είναι χρυσός εκεί. Και απλές ιδέες μπορούν να αλλάξουν το πρόσωπο, όχι μόνο μικρών περιοχών, αλλά και μεγάλων περιοχών του κόσμου.

Θα ήθελα να μιλήσω για αυτό που αποκαλώ ψηφιακά τρόφιμα. Η τεχνολογία αλλάζει το πρόσωπο της ανθρώπινης ευπάθειας σε μέρη όπου βλέπουμε κλασικούς λιμούς. Ο Αμάρτια Σεν βραβεύτηκε με Νόμπελ γιατί είπε, "Κι όμως, λιμοί συμβαίνουν ενώ τρόφιμα υπάρχουν επειδή οι άνθρωποι δεν έχουν τη δυνατότητα να τα αγοράσουν." Σίγουρα το είδαμε αυτό το 2008. Το βλέπουμε και τώρα στο Κέρας της Αφρικής όπου οι τιμές φαγητού ανέβηκαν 240% σε κάποιες περιοχές τον προηγούμενο χρόνο. Το φαγητό μπορεί να υπάρχει, αλλά οι άνθρωποι να μην μπορούν να το αγοράσουν.

Αυτή η εικόνα -ήμουν στην Χεβρώνα σε αυτό το μικρό μαγαζί, όπου αντί να πηγαίνουμε φαγητό, παρέχουμε ψηφιακά τρόφιμα, μια κάρτα. Γράφει "καλή όρεξη" στα Αραβικά. Οι γυναίκες μπορούν να δείξουν την κάρτα και να πάρουν εννέα είδη τροφίμων. Πρέπει να είναι θρεπτικά, και πρέπει να παράγονται τοπικά. Αυτό που συνέβη τον προηγούμενο χρόνο μόνο είναι ότι η βιομηχανία γαλακτοκομικών όπου αυτή η κάρτα χρησιμοποιεταί για γάλα και γιαούρτι και αυγά και χούμους, η βιομηχανία γαλακτοκομικών ενισχύθηκε 30%. Οι καταστηματάρχες προσλαμβάνουν περισσότερο κόσμο. Μια κατάσταση που βγαίνουν όλοι κερδισμένοι και κινητοποιεί την οικονομία τροφίμων. Σήμερα, παραδίδουμε φαγητό σε πάνω από 30 χώρες από κινητά τηλέφωνα, αλλάζοντας ακόμα και την παρουσία προσφύγων σε χώρες, και με άλλους τρόπους.

Ίσως η ιδέα που με ενθουσιάζει περισσότερο είναι μια ιδέα που ο Μπιλ Γκέιτς, ο Χάουαρντ Μπάφετ και άλλοι υποστηρίζουν τολμηρά, δηλαδή, να κάνουμε την ερώτηση: Κι αν αντί να βλέπουμε τους ανθρώπους που πεινάνε ως θύματα -οι περισσότεροι είναι μικροί αγρότες που δεν μπορούν να παράγουν ή να πουλήσουν αρκετό φαγητό ώστε τουλάχιστον να στηρίζουν τις οικογένειές τους- αν τους βλέπαμε λοιπόν σαν λύση, ως την αλυσίδα αξιών για την αντιμετώπιση της πείνας; Αν από τις γυναίκες στην Αφρική που δεν μπορούν να πουλήσουν τρόφιμα δεν υπάρχουν δρόμοι, αποθήκες, -δεν υπάρχει καν εξοπλισμός για να σηκώσουν τα τρόφιμα- αν μπορούσαμε να παρέχουμε το περιβάλλον δυνατοτήτων ώστε εκείνες να παρέχουν το φαγητό να ταΐζουν τα πεινασμένα παιδιά αλλού; Το πρόγραμμα Αγοράζοντας για την Πρόοδο ισχύει σήμερα σε 21 χώρες. Και ξέρετε κάτι; Σχεδόν σε κάθε περίπτωση, όταν οι φτωχοί αγρότες έχουν εγγυημένη αγορά -- αν πούμε, "Θα αγοράσουμε 300 τόνους από αυτό. Εμείς θα τα παραλάβουμε και θα βεβαιωθούμε για τη φύλαξή τους", οι αποδόσεις τους ανεβαίνουν 2, 3, 4 φορές και το γνωρίζουν, επειδή είναι η πρώτη εγγυημένη ευκαιρία που είχαν στη ζωή τους. Βλέπουμε ανθρώπους να αλλάζουν τις ζωές τους. Σήμερα η επισιτιστική βοήθεια από εμάς -ένα τεράστιος μηχανισμός- 80% αγοράζεται σε αναπτυσσόμενες χώρες. Απόλυτη μεταμόρφωση που μπορεί να αλλάξει ριζικά τις ζωές αυτών που χρειάζονται τρόφιμα.

Τώρα θα ρωτήσετε, μπορεί να γίνει αυτό σε μεγάλη κλίμακα; Αυτές είναι ωραίες ιδέες, ιδέες σε επίπεδο χωριών. Θα ήθελα να μιλήσω για τη Βραζιλία, γιατί ταξίδεψα στη Βραζιλία τα τελευταία δύο χρόνια, και διάβασα πως η Βραζιλία νικά την πείνα ταχύτερα από οποιοδήποτε άλλο έθνος αυτή τη στιγμή. Και αυτό που βρήκα είναι, πως αντί να επενδύουν τα χρήματά τους σε επιδοτήσεις τροφίμων και άλλα πράγματα, επενδύουν σε προγράμματα σχολικών γευμάτων. Και απαιτούν ένα τρίτο αυτού του φαγητού να προέρχεται από μικρούς αγρότες που κανονικά δεν θα είχαν καμία ευκαιρία. Και το κάνουν αυτό σε μεγάλη κλίμακα αφότου ο πρόεδρος Λούλα ανακοίνωσε το στόχο του της εξασφάλισης τριών γευμάτων τη μέρα για όλους. Αυτό το πρόγραμμα εξάλειψης της πείνας κοστίζει 0,5% του ΑΕΠ κι έχει απαλλάξει πολλά εκατομμύρια ανθρώπους από την πείνα και τη φτώχια. Μεταμορφώνει το πρόσωπο της πείνας στη Βραζιλία, λειτουργεί σε μεγάλη κλίμακα και δημιουργεί ευκαιρίες. Έχω πάει εκεί, έχω γνωρίσει τους αγρότες που έχτισαν τη ζωτικότητά τους πάνω στις ευκαιρίες και την πλατφόρμα που παρέχει το πρόγραμμα.

Εξετάζοντας την οικονομική πτυχή, δεν πρόκειται μόνο για συμπόνοια. Το γεγονός είναι πως έρευνες δείχνουν πως το κόστος της κακής διατροφής και της πείνας, το κόστος για την κοινωνία, το βάρος που επωμίζεται, είναι κατά μέσο όρο 6%, και σε κάποιες χώρες μέχρι και 11%, του ΑΕΠ το χρόνο. Εάν εξετάσουμε τις 36 χώρες με το υψηλότερο βάρος υποσιτισμού, χάνονται 260 δις από μια παραγωγική οικονομία κάθε χρόνο. Η Παγκόσμια Τράπεζα υπολογίζει θα χρειάζονταν περίπου 10 δις δολλάρια -- -10,3- για να αντιμετωπιστεί ο υποσιτισμός σε αυτές τις χώρες. Εξετάζοντας την ανάλυση κόστους-οφέλους, το όνειρό μου είναι να δούμε το θέμα, όχι μόνο υπό το πρίσμα της συμπόνοιας, αλλά να πούμε στους υπουργούς οικονομικών του κόσμου, ότι δεν έχουμε άλλο περιθώριο να μην επενδύσουμε στην πρόσβαση σε επαρκή, οικονομικά προσιτή διατροφή για όλη την ανθρωπότητα.

Ένα καταπληκτικό πράγμα που ανακάλυψα είναι πως τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει σε μεγάλη κλίμακα χωρίς την αποφασιστικότητα ενός ηγέτη. Όταν ένας ηγέτης λέει, " Όχι όσο είμαι εγώ εδώ," τα πάντα αρχίζουν να αλλάζουν. Και ο κόσμος μπορεί να συνεισφέρει όταν υπάρχουν οι δυνατότητες και οι ευκαιρίες για να γίνει αυτό. Το γεγονός ότι η Γαλλία έθεσε τα τρόφιμα στο επίκεντρο των G20 είναι πολύ σημαντικό. Επειδή το φαγητό είναι ένα θέμα που δεν μπορεί να επιλυθεί ατομικά ή από ένα μεμονωμένο έθνος. Πρέπει να σταθούμε ενωμένοι. Βλέπουμε κράτη στην Αφρική. Το WFP μπόρεσε να φύγει από 30 κράτη επειδή έχει ήδη αλλάξει το πρόσωπο της πείνας στις χώρες αυτές.

Αυτό που θα ήθελα να προσφέρω εδώ είναι μια πρόκληση. Πιστεύω πως ζούμε σε μια στιγμή στην ανθρώπινη ιστορία που είναι απλά απαράδεκτο παιδιά να ξυπνούν και να μην ξέρουν πού να βρούν μια κούπα φαγητό. Και όχι μόνο αυτό, η μετατροπή της πείνας είναι μια ευκαιρία, αλλά πιστεύω πως πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπίες. Με τιμά που βρίσκομαι εδώ με κάποιους από τους πιο καινοτόμους σκεπτόμενους ανθρώπους του κόσμου. Θα ήθελα να ενωθούμε με όλη την ανθρωπότητα να τραβήξουμε μια γραμμή στην άμμο και να πούμε, "Όχι πια. Δεν θα το ανεκτούμε άλλο πια." Θέλουμε να λέμε στα εγγόνια μας ότι κάποτε σε μια απαίσια εποχή στην ιστορία μέχρι και ένα τρίτο των παιδιών έμεναν υπανάπτυκτα εγκεφαλικά και σωματικά, αλλά αυτό δεν συμβαίνει πια.

Ευχαριστώ.

(Χειροκρότημα)