O Τζόζεφ Λεκουτόν λέει μια παραβολή της Κένυας

Το όνομά μου είναι Τζόζεφ, είμαι μέλος του κοινοβουλίου στην Κένυα. Φανταστείτε ένα χωριό των Μασάι, και ένα βράδυ, έρχονται οι στρατιώτες της κυβέρνησης, περιβάλλουν το χωριό και ζητούν από κάθε ηλικιωμένο να φέρει ένα αγόρι στο σχολείο. Έτσι πήγα στο σχολείο, ένας άντρας της κυβέρνησης σημαδεύει με ένα πυροβόλο όπλο και λέει στον πατέρα μου, "Πρέπει να επιλέξεις." Έτσι, πέρασα πολύ άνετα σε αυτό το ιεραποστολικό σχολείο το οποίο διηύθυνε ένας Αμερικανός ιεραπόστολος, και το πρώτο πράγμα που μου έδωσε ο Αμερικανός ιεραπόστολος ήταν μια καραμέλα. Δεν είχα δοκιμάσει ποτέ στη ζωή μου καραμέλα. Έτσι είπα στον εαυτό μου, με όλα αυτά τα εκατό άλλα αγόρια, εδώ ανήκω. (Γέλια) Έμεινα όταν όλοι οι άλλοι εγκατέλειπαν. Η οικογένειά μου μετακόμισε, είμαστε νομάδες. Κάθε φορά που έκλεινε το σχολείο -- ήταν ένα οικοτροφείο και ήμουν επτά χρονών -- έπρεπε να ταξιδέψεις για να τους βρεις. Πενήντα μίλια, 40 μίλια, δεν έχει σημασία. Κοιμόσουν στους θάμνους, αλλά συνέχιζες.

Και έμεινα. Δεν ξέρω γιατί έμεινα, αλλά έμεινα. Και ξαφνικά πέρασα τις εθνικές εξετάσεις, και βρέθηκα σε ένα πολύ όμορφο λύκειο στη Κένυα. Και τελείωσα το λύκειο. Και στην πορεία, συνάντησα έναν άντρα ο οποίος μου έδωσε πλήρη υποτροφία για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η μητέρα μου εξακολουθεί να ζει σε μια καλύβα με κοπριά αγελάδας, κανένα από τα αδέρφια μου δεν πηγαίνει σχολείο, και αυτός ο άντρας μου είπε, "Ορίστε, πήγαινε."

Έτσι πήρα υποτροφία για το πανεπιστήμιο Σεν Λόρενς, στη βόρεια Νέα Υόρκη. Το τελείωσα. Και μετά πήγα στο Χάρβαρντ για μεταπτυχιακές σπουδές. Το τελείωσα. Και μετά δούλεψα για λίγο στην Ουάσινγκτον. Έγραψα ένα βιβλίο για το National Geographic και δίδαξα αμερικάνικη ιστορία. Και κάθε φορά, εξακολουθούσα να γυρίζω πίσω στο σπίτι να ακούω τα προβλήματα αυτών των ανθρώπων -- άρρωστοι άνθρωποι, άνθρωποι χωρίς νερό, και όλα αυτά -- και κάθε φορά που επιστρέφω στην Αμερική, συνεχίζω να τους σκέφτομαι.

Τότε μια μέρα, ένας μεγαλύτερος μου είπε μια ιστορία και η ιστορία ήταν κάπως έτσι: πριν πολύ καιρό, υπήρχε μεγάλος πόλεμος μεταξύ των φυλών. Και ήταν μια συγκεκριμένη φυλή που φοβόταν πολύ την άλλη φυλή των Λάγια. Και κάθε φορά, έστελναν ανιχνευτές για να βεβαιωθούν ότι κανείς δεν θα τους επιτεθεί. Έτσι μια μέρα, οι ανιχνευτές ήρθαν τρέχοντας και είπαν στους χωρικούς, "Έρχονται οι εχθροί. Απέχουν μόνο μισή ώρα, έρχονται εδώ." Έτσι οι άνθρωποι άρχισαν να τρέχουν, πήραν τα πράγματά τους και ήταν έτοιμοι να φύγουν. Αλλά ήταν δύο άντρες: ο ένας άντρας ήταν τυφλός, ο άλλος δεν είχε πόδια, είχε γεννηθεί έτσι. Ο ηγέτης των αρχηγών είπε, "Συγνώμη, δεν μπορούμε να σας πάρουμε. Θα μας καθυστερήσετε. Πρέπει να φυγαδέψουμε τις γυναίκες και τα παιδιά, πρέπει να τρέξουμε." Και έμειναν πίσω, περιμένοντας να πεθάνουν.

Αλλά αυτοί οι δύο άνθρωποι κάτι σκέφτηκαν. Ο τυφλός άντρας είπε, "Κοίτα, είμαι πολύ δυνατός άντρας αλλά δεν μπορώ να δω." Ο άντρας που δεν είχε πόδια είπε, "Μπορώ να δω μέχρι το τέλος του κόσμου, αλλά δεν μπορώ να σώσω τον εαυτό μου από μια γάτα ή άλλα ζώα." Έτσι ο τυφλός άντρας γονάτισε, έτσι, και είπε στον άντρα που δεν είχε πόδια να ανέβει στη πλάτη του, και σηκώθηκε. Ο άντρας στην κορυφή μπορεί να δει, ο τυφλός μπορεί να περπατήσει. Και αυτοί οι άντρες ξεκίνησαν, ακολουθώντας τα βήματα των χωρικών μέχρι που τους βρήκαν και τους προσπέρασαν.

Αυτό μου το είχαν πει σε ένα γηροκομείο. Και είναι μια πραγματικά φτωχή περιοχή. Εκπροσωπώ την Βόρεια Κένυα: τις πιο νομαδικές, απομακρυσμένες περιοχές που μπορείτε να βρείτε. Και αυτός ο άντρας μου είπε, "Λοιπόν, εδώ είσαι. Έχεις μια καλή εκπαίδευση από την Αμερική, έχεις μια καλή ζωή στην Αμερική. Τι θα κάνεις για εμάς; Θέλουμε να είσαι τα μάτια μας, θα σου δώσουμε εμείς τα πόδια. Θα σε βοηθάμε να περπατήσεις, θα μας οδηγήσεις."

Έτσι ήρθε η ευκαιρία και πάντα σκεφτόμουν αυτό: "τι μπορώ να κάνω για να βοηθήσω τους ανθρώπους μου; Κάθε φορά πας σε μια περιοχή όπου παρά τα 43 χρόνια ανεξαρτησίας, δεν έχουμε ακόμη βασικές υπηρεσίες υγείας. Ένας άντρας πρέπει να μεταφeρθεί με χειράμαξα 20, 30 χιλιόμετρα για να πάει σε νοσοκομείο. Δεν υπάρχει καθαρό πόσιμο νερό.

Έτσι είπα, "Θα αφοσιωθώ. Θα φύγω από την Αμερική. Θα κατέβω στις εκλογές." Έτσι τον περασμένο Ιούλιο ... μετακόμισα από την Αμερική τον Ιούνιο, κατέβηκα υποψήφιος στις εκλογές του Ιουλίου και κέρδισα. Και ήρθα γι' αυτούς, αυτός είναι ο στόχος μου.

Και τώρα έχω σε εφαρμογή, τους τελευταίους εννέα μήνες, ένα σχέδιο σύμφωνα με το οποίο σε πέντε χρόνια, κάθε νομάς θα έχει καθαρό πόσιμο νερό. Χτίζουμε ιατρεία σε όλη αυτή την εκλογική περιφέρεια. Ζητάω από τους φίλους μου στην Αμερική να βοηθήσουν φέρνοντας νοσοκόμους και γιατρούς να μας βοηθήσουν. Προσπαθώ να βελτιώσω τις υποδομές. Χρησιμοποιώ τις γνώσεις που πήρα από τις Ηνωμένες Πολιτείες και από την κοινότητά μου για να τους οδηγήσω στην ανάπτυξη. Προσπαθώ να αναπτύξω δικές μας λύσεις στα θέματα γιατί συνειδητοποιούμε ότι οι άνθρωποι απ'έξω μπορούν να μας βοηθήσουν, αλλά αν δεν βοηθήσουμε τους εαυτούς μας, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Έτσι, το σχέδιο μου τώρα καθώς συνεχίζω να εισάγω μαθητές σε διάφορους τομείς -- μερικοί έγιναν γιατροί, μερικοί δικηγόροι -- θέλουμε να παράγουμε μια ολοκληρωμένη ομάδα ανθρώπων, φοιτητών, που θα επιστρέψει και θα μας βοηθήσει να δούμε μια κοινότητα να αναπτύσσεται εν μέσω μιας τεράστιας οικονομικής ύφεσης.

Έτσι καθώς συνεχίζω να είμαι μέλος του κοινοβουλίου και καθώς συνεχίζω να ακούω όλους εσάς να μιλάτε για βοτανική, να μιλάτε για την υγεία, να μιλάτε για τη δημοκρατία, να μιλάτε για νέες εφευρέσεις, ελπίζω ότι μια μέρα στη δική μου μικρή κοινότητα -- η οποία είναι 26,000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ίσως πέντε φορές το μέγεθος του Ρόουντ Άιλαντ -- χωρίς δρόμους, θα είμαστε σε θέση να γίνουμε ένα πρότυπο που θα βοηθήσει άλλους να αναπτυχθούν. Σας ευχαριστώ πολύ. (Χειροκρότημα)