Ο Τζόναθαν Χάρις συλλέγει ιστορίες

Σήμερα θα σας μιλήσω για τη συλλογή ιστοριών με κάποιους ασύμβατους τρόπους. Στη φωτογραφία αυτή είμαι σε μια άχαρη φάση της ζωής μου. Μπορεί να σας αρέσει αυτή η στενή, κομμένη πιτζάμα με τα μπαλόνια. Τέλος πάντων, εκείνη την περίοδο με ενδιέφερε κυρίως να συλλέγω φανταστικές ιστορίες. Σε αυτή τη φωτογραφία κρατάω μία από τις πρώτες ζωγραφιές με νερομπογιές που έφτιαξα. Πρόσφατα το ενδιαφέρον μου στράφηκε στη συλλογή ιστοριών απο την πραγματικότητα - δηλαδή σε πραγματικές ιστορίες. Συγκεκριμένα με ενδιαφέρει να συλλέγω τις προσωπικές μου ιστορίες, ιστορίες από το Διαδίκτυο, και πρόσφατα, ιστορίες από τη ζωή, που είναι ένας νέος τομέας που εξερευνώ τώρα τελευταία. Οπότε σήμερα θα μιλήσω για κάθε μία από αυτές. Πρώτα για τις προσωπικές μου ιστορίες. Αυτά είναι δύο από τα σημειωματάριά μου. Έχω πολλά τέτοια σημειωματάρια, που συλλέγω τα τελευταία οχτώ ή εννέα χρόνια. Τα παίρνω μαζί μου όπου κι αν πάω, και τα γεμίζω με διάφορα πράγματα, σαν αρχεία από τα βιώματά μου. Ζωγραφίες με νερομπογιές, σκίτσα από ό,τι βλέπω, νεκρά φύση, νεκρά έντομα, αποκόμματα εισιτηρίων, σκουριασμένα νομίσματα, επαγγελματικές κάρτες, σημειώσεις. Σε αυτά τα σημειωματάρια, βλέπεις μικρά αποσπάσματα από στιγμές και εμπειρίες και άτομα που συναντώ. Και μετά από τόσα χρόνια που συλλέγω αυτά τα σημειωματάρια, άρχισε να με ενδιαφέρει να συλλέγω όχι μόνο τα προσωπικά μου αντικειμένα, αλλά και τα αντικειμένα άλλων ανθρώπων. Οπότε ξεκίνησα να συλλέγω αντικείμενα που έβρισκα. Αυτή τη φωτογραφία τη βρήκα σε έναν υπόνομο στη Νεά Υόρκη πριν από δέκα χρόνια περίπου. Από μπροστά βλέπετε την θαμπή ασπρόμαυρη εικόνα μίας γυναίκας, ενώ από πίσω γράφει, "Στη Τζούντι, το κορίτσι με τη φωνή της Μπιλ Μπέιλυ, Να περνάς καλά ό,τι κι αν κάνεις." Και μου άρεσε αυτή η ιδέα να βλέπω αποσπάσματα από τη ζωή κάποιου, σε αντίθεση με το να γνωρίζω όλη την ιστορία, να γνωρίζω μόνο λίγα και να αφήνω τη φαντασία μου να δημιουργεί τα υπόλοιπα. Και η ιδέα των αποσπασμάτων είναι κάτι που θα αναφέρω αργότερα στη δουλειά που θα σας δείξω σήμερα. Εκείνη την περίοδο σπούδαζα πληροφορική στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, και πρόσεξα ότι ξαφνικά μπορούσα να συλλέγω τέτοια προσωπικά αντικείμενα, όχι μόνο από τις γωνιές του δρόμου, αλλά και από το Διαδίκτυο. Και ότι ξαφνικά, οι άνθρωποι μαζικά άφηναν σωρούς και σωρούς από ψηφιακά αποτυπώματα που εξιστορούσαν αποσπάσματα από τις προσωπικές ζωές τους. Σχόλια σε ιστολόγια, φωτογραφίες, σκέψεις, συναισθήματα, απόψεις, όλα αυτά να εκφράζονται από τον κόσμο στο Διαδίκτυο, και να αφήνουν ίχνη. Έτσι άρχισα να γράφω υπολογιστικά προγράμματα που μελετούν πολύ, πολύ μεγάλους όγκους τέτοιων ψηφιακών αποτυπωμάτων. Ένα από αυτά είναι περίπου ενάμισυ ετών. Ονομάζεται We Feel Fine (Εμείς Νιώθουμε Καλά). Είναι ένα πρόγραμμα που σκανάρει τα νέα σχόλια στα ιστολόγια του κόσμου κάθε δύο ή τρία λεπτά, ψάχνοντας για εμφανίσεις των φράσεων "αισθάνομαι" και "νιώθω". Όταν βρίσκει τέτοιες εκφράσεις, παίρνει όλη την πρόταση μέχρι την τελεία και προσπαθεί να εντοπίσει δημογραφικά στοιχεία του συγγραφέα. Φύλο, ηλικία, γεωγραφική τοποθεσία και τις καιρικές συνθήκες όταν ο συγγραφέας έγραψε την πρόταση. Συλλέγει περίπου 20.000 τέτοιες προτάσεις τη μέρα και τρέχει εδώ και ενάμισυ χρόνο περίπου, έχοντας συλλέξει πάνω από 10.5 εκατομμύρια συναισθήματα μέχρι τώρα. Και τα οποία παρουσιάζονται ως εξής. Αυτές οι κουκίδες απεικονίζουν κάποια συναισθήματα από τον αγγλόφωνο κόσμο τις τελευταίες ώρες. Κάθε κουκίδα είναι μία πρόταση που έγραψε ένας μπλόγκερ. Το χρώμα κάθε κουκίδας αντιστοιχεί σε ένα συναίσθημα, οι φωτεινές είναι χαρά και οι σκούρες είναι λύπη. Και η διάμετρος κάθε κουκίδας αντιστοιχεί στο μήκος της πρότασης. Οι μικρές είναι σύντομες προτάσεις, ενώ οι μεγάλες είναι πιο μακρές. "Νιώθω καλά με το σώμα μου, δεν υπάρχει δικαιολογία γιατί νιώθω άβολα όταν είμαι κοντά στο φίλο μου", είπε μία εικοσιδιάχρονη από την Ιαπωνία. "Το πήρα από κάποιο τοπικό κατάστημα, αλλά δεν νιώθω την όρεξη να ασχοληθώ με καλώδια και βλακείες." Επίσης, ορισμένα συναισθήματα περιέχουν φωτογραφίες στα σχόλια, και σε αυτή την περίπτωση, δημιουργούνται αυτόματα αυτά τα μοντάζ, που συνδυάζουν την πρόταση και τις εικόνες. Και μπορούμε να τις ανοίξουμε για να δούμε την πρόταση που κρύβουν. "Νιώθω καλά." "Νιώθω χάλια τώρα και μάλλον έβαλα 50,000 κιλά, αλλά το άξιζε." "Μου αρέσει πολύ που κατάφεραν να διατηρήσουν τα περισσότερα στοιχεία που σε κάνουν να νιώθεις κοντά στη φύση - πεταλούδες, δάση, σπηλιές, ακόμη κι έναν τεράστιο πύθωνα." Οπότε η επόμενη κίνηση ονομάζεται πλήθη (mobs). Αυτό παρέχει μια πιο στατιστική οπτική των πραγμάτων. Αυτό δείχνει τώρα τα πιο κοινά συναισθήματα σε όλο τον κόσμο, με πιο κυρίαρχο το καλύτερα, μετά το άσχημα, μετά το καλά, μετά οι ενοχές, κλπ. Ο καιρός προκαλεί τα συναισθήματα να λαμβάνουν τα φυσικά χαρακτηριστικά του καιρού που αντιπροσωπεύουν. Τα ηλιόλουστα στριφογυρίζουν, τα συννεφιασμένα αιωρούνται, τα βροχερά πέφτουν, και τα χιονισμένα τρεμοπαίζουν πέφτοντας στο έδαφος. Επίσης, μπορείτε να σταματήσετε μια σταγόνα και να ανοίξετε το συναίσθημα που κρύβει. Τέλος, η τοποθεσία προκαλεί τα συναισθήματα να κινούνται προς τα μέρη τους πάνω σε έναν παγκόσμιο χάρτη, δίνοντας την αίσθηση της γεωγραφικής τους κατανομής. Θα σας δείξω τώρα κάποια από τα αγαπημένα μου μοντάζ από το We Feel Fine. Αυτές είναι οι εικόνες που δημιουργούνται αυτόματα. "Νιώθω ότι έχω παρκάρει διαγώνια σε έναν παράλληλο κόσμο" (Γέλιο) "Έχω φιλήσει πολλά αγόρια και δεν ένιωθα ωραία, ένιωθα τα φιλιά τσαπατσούλικα και λάθος, αλλά όταν φιλάω τον Λούκας νιώθω όμορφα και σχεδόν πνευματικά." "Νιώθω τον καρκίνο μου να μεγαλώνει" "Νιώθω όμορφη" "Νιώθω αδύνατη, αλλά δεν είμαι" "Είμαι είκοσι-τριών και αναρρώνω από εθισμό σε μεθαμφεταμίνες και ηρωίνη, και νιώθω ευλογημένη που ακόμα ζω" "Ανυπομονώ να τους δω να τρέχουν για πρώτη φορά στη Ντεϋτόνα τον επόμενο μήνα, γιατί νιώθω την ανάγκη για ταχύτητα." (Γέλιο) "ΝΙώθω τολμηρή." "Νιώθω πολύ σέξυ με τη νέα μου περούκα" Όπως βλέπετε, το πρόγραμμα We Feel Fine συλλέγει πολύ, πολύ μικρές προσωπικές ιστορίες. Μερικές φορές οι ιστορίες είναι δύο ή τρεις λέξεις. Οπότε και προκαλούν την ίδια την έννοια του τι ακριβώς θεωρούμε ιστορία. Πρόσφατα, το ενδιαφέρον μου στράφηκε στο να βυθίζομαι περισσότερο σε μία μόνο ιστορία. Και με οδήγησε να κάνω δουλειά με το φυσικό κόσμο, και όχι με το Διαδίκτυο, και να χρησιμοποιήσω το Διαδίκτυο στο τέλος ως μέσο παρουσίασης. Αυτά είναι μερικά πιο καινούργια εγχειρήματα που δεν έχουν δημοσιοποιηθεί ακόμα. Το πρώτο ονομάζεται "Το Κυνήγι της Φάλαινας". Τον περασμένο Μάιο πέρασα εννέα μέρες στο Μπάροου της Αλάσκας, το βορειότερο καταυλισμό των ΗΠΑ, με μια οικογένεια Εσκιμώων Ινούπιατ και κατέγραψα το ετήσιο ανοιξιάτικο κυνήγι της φάλαινας. Εδώ βλέπετε την κατασκήνωση, περίπου έξι μίλια από τη στεριά, πάνω σε 170 εκατοστά χοντρού, σκληρού πάγου. Και το νερό που βλέπετε είναι το ανοιχτό πέρασμα, από το οποίο, οι φάλαινες Μπόουχεντ μετοικίζουν βόρεια κάθε άνοιξη. Η κοινότητα των Εσκιμόων κατασκηνώνει στην άκρη του πάγου εδώ, περιμένει να έρθει κοντά μια φάλαινα για να τις επιτεθεί, και όταν πλησιάσει την καμακώνουν και την ανεβάζουν κάτω από τον πάγο και την κόβουν. Θα παρέχει τροφή για την κοινότητα για πολύ καιρό. Οπότε πήγα εκεί και έξησα μαζί τους στην κατασκήνωσή τους και φωτογράφισα όλη την εμπειρία, από το ταξί που με πήγε στο αεροδρόμιο Νιούαρκ στη Νέα Υόρκη. μέχρι τη σφαγή της δεύτερης φάλαινας, επτάμισυ μέρες μετά. Φωτογράφιζα την όλη εμπειρία με πεντάλεπτα διαλείμματα. Κάθε πέντε λεπτά, έπαιρνα μια φωτογραφία. Όταν ήμουν ξύπνιος είχα τη μηχανή γύρω από το λαιμό μου όταν κοιμόμουν είχα ένα τρίποδο και χρονοδιακόπτη. Και σε στιγμές αυξημένης αδρεναλίνης, όπως όταν συνέβαινε κάτι ενθουσιώδες, αύξανα τη συχνότητα λήψης μέχρι και τριάντα-επτά φωτογραφίες σε πέντε λεπτά. Και αυτό δημιούργησε ένα φωτογραφικό καρδιογράφημα που αύξανε και μειονόταν πάνω-κάτω αντίστοιχα με την εναλλασσόμενο ρυθμό της καρδιάς μου. Αυτή ήταν η πρώτη ιδέα. Η δεύτερη ιδέα ήταν να χρησιμοποιήσω αυτή την εμπειρία για να σκεφτώ τα βασικά στοιχεία οποιασδήποτε ιστορίας. Ποιά είναι τα στοιχεία που απαρτίζουν μια ιστορία; Οι ιστορίες έχουν χαρακτήρες. Έχουν έννοιες. Διαδραματίζονται σε συγκεκριμένο χώρο. Έχουν περιεχόμενο. Έχουν χρώματα. Με τι μοιάζουν; Έχουν χρόνο. Πότε συνέβησαν; Ημερομηνίες, πότε έγιναν; Και όπως στο κυνήγι της φάλαινας, υπάρχουν τα επίπεδα του ενθουσιασμού. Οι ιστορίες, όμως, στα περισσότερα γνωστά μέσα που έχουμε συνηθίσει - όπως βιβλία, ραδιόφωνο, φωτογραφίες, ταινίες, ακόμη και διαλέξεις όπως αυτή εδώ - έχουμε συνηθίσει την ιδέα του αφηγητή ή τη θέση της κάμερας. Κάποιο είδος εξωτερικού παντογνώστη μέσα από τα μάτια του οποίου βλέπουμε την ιστορία. Είναι κάτι πολύ συνηθισμένο. Αλλά αν σκεφτείτε την πραγματική ζωή, δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα. Εννοώ στην πραγματική ζωή, τα πράγματα έχουν διαφορές, είναι πιο σύνθετα και υπάρχουν ένα σωρό ιστορίες που αλληλοκαλύπτονται διασταυρώνονται και αλληλοεπηρεάζονται. Οπότε μου φάνηκε ενδιαφέρον να δημιουργήσω ένα πλαίσιο που θα αναδεικνύει αυτές τις ιστορίες. Στο "Κυνήγι της Φάλαινας" πώς μπορούμε να εξάγουμε την ιστορία των Σιμεών και Κρώφορντ, μαζί με τις έννοιες άγρια φύση, εργαλεία και αίμα, που διαδραματίζεται στον Αρκτικό Ωκεανό, κυριαρχείται από το κόκκινο χρώμα, συμβαίνει κατά τις 10 πμ στις τρεις Μαϊου, με υψηλά επίπεδα ενθουσιασμού; Πώς θα εξάγουμε αυτή τη σειρά εξιστόρησης από την ευρύτερη ιστορία; Δημιούργησα μια διεπαφή ιστού για την απεικόνιση του "Κυνηγιού της Φάλαινας" που κάνει ακριβώς αυτό. Εδώ βλέπουμε τις 3,214 φωτογραφίες που τράβηξα εκεί. Αυτό είναι το εργαστήρι μου στο Μπρούκλυν. Αυτός είναι ο Αρκτικός Ωκεανός, και η σφαγή της δεύτερης φάλαινας, επτά μέρες αργότερα. Μπορείτε να δείτε μέρος της ιστορίας εδώ, όπως μαρτυρούν τα χρώματα. Αυτή η κόκκινη λωρίδα υποδηλώνει το χρώμα της ταπετσαρίας στο διαμέρισμα όπου έμενα. Και όσο προχωράμε προς τον Αρκτικό Ωκεανό τα πράγματα γίνονται λευκά. Εμφάνιση του κόκκινου εδώ κάτω, όταν σφάζονται οι φάλαινες. Βλέπετε ένα χρονοδιάγραμμα που δείχνει τις στιγμές ενθουσιασμού όλης της ιστορίας. Αυτές είναι χρονολογικά οργανωμένες. Ο τροχός δίνει μια πιο παιχνιδιάρικη απεικόνιση, και όλες οι φωτογραφίες είναι επίσης χρονολογικά οργανωμένες . Μπορούμε να επιλέξουμε οποιαδήποτε φωτογραφία, και τότε η εξιστόρηση ξεκινάει από το σημείο αυτό. Εδώ κοιμάμαι στο αεροπλάνο πηγαίνοντας προς την Αλάσκα. Αυτό είναι ο Μόμπυ Ντικ. Αυτό είναι το φαγητό που φάγαμε. Εδώ είμαστε στο σαλόνι της οικογένειας Πάτκοτακ στο σπίτι τους στο Μπάρροου. Το κρασί που μας πρόσφεραν. Διάλειμμα για τσιγάρο έξω - εγώ δεν καπνίζω. Εδώ είναι μια πολύ ενθουσιώδης ακολουθία ενώ κοιμάμαι. Εδώ είμαι στην κατασκήνωση στον Αρκτικό Ωκεανό. Το γράφημα εδώ κάτω πρέπει να θυμίζει καρδιογράφημα, δείχνοντας τις ενθουσιώδεις στιγμές της αδρεναλίνης. Εδώ ο πάγος αρχίζει να παγώνει. Ο φράχτης από χιόνι που έφτιαξαν. Και τώρα θα σας δείξω τη δυνατότητα να εξάγουμε δευτερεύουσες ιστορίες. Εδώ βλέπετε τους μετέχοντες. Όλα τα άτομα στο "Κυνήγι της Φάλαινας" και οι δύο φάλαινες που σκοτώθηκαν εκεί. Οπότε μπορούμε να πούμε κάτι αυθαίρετο, όπως να εξάγουμε την ιστορία του Ρόνυ μαζί με τις έννοιες αίμα φάλαινες και εργαλεία, που συνέβη στον Αρκτικό Ωκεανό, στην κατασκήνωση Άκιβακ, με αυξημένο αριθμό καρδιακών παλμών. Οπότε τώρα μειώσαμε όλη την ιστορία σε είκοσι-εννέα μόνο μαγικές φωτογραφίες, και μετά μπορούμε να ξεκινήσουμε την εξιστόρηση από το σημείο αυτό. Εδώ βλέπετε τον Ρόνυ να κόβει τη φάλαινα. Αυτές οι φάλαινες είναι περίπου 12 μέτρα μακριές και ζυγίζουν πάνω από σαράντα τόνους. Και αποτελούν πηγή τροφής για την κοινότητα για το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου. Λίγο παρακάτω βλέπετε το Ρόνυ πάνω στο σφάγιο της φάλαινας. Δεν χρησιμοποιούν αλυσοπρίονα ή κάτι παρόμοιο, μονάχα λεπίδες, και μια απίστευτα αποτελεσματική διαδικασία. Εδώ βλέπετε τα παιδιά στο σκοινί να ανοίγουν το σφάγιο. Αυτό είναι το μούκτουκ, ή το λίπος, έτοιμο να διανεμηθεί στην κοινότητα. Εδώ βλέπουμε τη μπαλένα. Ας συνεχίσουμε. Αυτό που θα σας πω τώρα είναι κάτι πολύ καινούργιο. Δεν είναι καν εργασία ακόμα. Μόλις χθες ήρθα από τη Σιγκαπούρη και προηγουμένως ήμουν δύο βδομάδες στο Μπουτάν, το μικρό βασίλειο των Ιμαλαΐων που βρίσκεται ανάμεσα στο Θιβέτ και την Ινδία. Εκεί έκανα μια εργασία για την ευτυχία, και πήρα συνεντεύξεις από ντόπιους. Στο Μπουτάν έχουν ένα τρελό πράγμα όπου βασίζουν τις περισσότερες κυβερνητικές αποφάσεις τους στην ένννοια της ακαθάριστης εθνικής ευτυχίας αντί για ακαθάριστο εγχώριο προϊόν και αυτό συμβαίνει από τη δεκαετία του '70. Και οδηγεί σε ένα τελείως διαφορετικό σύστημα αξιών. Πρόκειται για μία απίστευα μη-υλιστική κουλτούρα όπου ο κόσμος δεν έχει πολλά, αλλά είναι απίστευτα ευτυχισμένος. Οπότε πήγα εκεί και μίλησα με τον κόσμο για αυτές τις ιδέες. Έκανα διάφορα πράγματα. Τους έκανα ορισμένες ερωτήσεις, και πήρα ορισμένες φωτογραφίες και τους ηχογράφησα και πάλι πήρα φωτογραφίες. Στην αρχή τους ρώτησα να βαθμολογήσουν την ευτυχία τους από ένα μέχρι δέκα που είναι λίγο παράλογο. Όταν απαντούσαν, φούσκωνα το αντίστοιχο αριθμό μπαλονιών και τους έδινα να κρατήσουν τα μπαλόνια. Έτσι έχουμε κάποιον πολύ ευτυχισμένο να κρατάει δέκα μπαλόνια και κάποιον πολύ δυστυχισμένο να κρατάει ένα μπαλόνι. Αλλά και πάλι, κάποιος που κρατάει έστω και ένα μπαλόνι είναι κάπως ευτυχισμένος. (Γέλιο) Μετά τους έκανα διάφορες ερωτήσεις όπως Ποιά ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής τους, τί τους χαροποιεί. Και τέλος τους ζήτησα να κάνουν μια ευχή. Αφού έκαναν την ευχή, την έγραφα σε ένα μπαλόνι και τους πήρα φωτογραφία να το κρατάνε. Θα σας δείξω τώρα μερικά σύντομα αποσπάσματα από τις συνεντεύξεις που πήρα και τον κόσμο που μίλησα. Αυτός είναι ένας εντεκάχρονος μαθητής. Έπαιζε κλέφτες και αστυνόμους με τους φίλους του, τρέχοντας μέσα στην πόλη και κρατούσαν πλαστικά όπλα. Η ευχή του ήταν να γίνει αστυνομικός. Ξεκίνησε από νωρίς την εκπαίδευση. Αυτά είναι τα χέρια του. Φωτογράφισα τα χέρια όλων γιατί πιστεύω ότι μπορούμε να καταλάβουμε πολλά για κάποιον από τα χέρια του. Τους φωτογράφισα όλους και τους ζήτησα να κάνουν μια αστεία γκριμάτσα. Μια δεκαεπτάχρονη μαθήτρια. Η ευχή της ήταν να είχε γεννηθεί αγόρι. Πιστεύει ότι η ζωή είναι δύσκολη για τις γυναίκες στο Μπουτάν και είναι πιο εύκολη αν είσαι αγόρι. Ένας εικοσιοχτάχρονος ιδιοκτήτης καταστήματος κινητών. Αν γνωρίζατε πως είναι το Πάρο, θα καταλαβαίνατε πόσο αξιοπερίεργο είναι να υπάρχει κατάστημα κινητών εκεί. Αυτός ήθελε να βοηθήσει τους φτωχούς. Μία πενηντατριάχρονη αγρότισσα. Θέριζε σιτάρι και αυτός ο σωρός από πίσω της της πήρε μία βδομάδα να γίνει. Ήθελε να συνεχίσει να είναι αγρότισσα μέχρι να πεθάνει. Μπορείτε να δείτε τις ιστορίες που λένε τα χέρια εδώ. Φορούσε αυτό το ασημένιο δαχτυλίδι που έγραφε τη λέξη "αγάπη" και το είχε βρει σε κάποιο δρόμο. Ένας δεκαεξάχρονος εργάτης. Έσπαγε πέτρες με σφυρί κάτω από τον καυτό ήλιο αλλά το μόνο που ήθελε ήταν να ζήσει ως αγρότης. Ένας εικοσιενάχρονος μοναχός. Αυτός ήταν πολύ ευτυχισμένος. Ήθελε να περάσει μία μακρά ζωή στο μοναστήρι. Είχε κάτι απίστευτες τρίχες που έβγαιναν από μία ελιά στην αριστερή πλευρά του προσώπου του και μου είπαν ότι είναι μεγάλη καλοτυχία. Αυτός ντρεπόταν να κάνει μια αστεία γκριμάτσα. Μία δεκαεξάχρονη μαθήτρια. Ήθελε να γίνει μια ανεξάρτητη γυναίκα. Τη ρώτησα τι σημαίνει αυτό και απάντησε ότι δεν θέλει να παντρευτεί γιατί κατά τη γνώμη της, όταν παντρεύεται μια γυναίκα στο Μπουτάν οι πιθανότητες της να ζήσει μια ανεξάρτητη ζωή σβήνουν και δεν την ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Ένας εικοσιτετράχρονος οδηγός φορτηγού. Υπάρχουν αυτά τα τεράστια Ινδικά φορτηγά που τρέχουν σε στενούς δρόμους διπλής κυκλοφορίας με γκρεμούς 1,000 μέτρων δίπλα στο δρόμο και αυτός οδηγούσε ένα τέτοιο φορτηγό. Αλλά το μόνο που ήθελε ήταν να ζήσει μια άνετη ζωή όπως όλος ο κόσμος. Μία εικοσιτετράχρονη οδοκαθαρίστρια. Την πέτυχα στο μεσημεριανό της διάλειμμα. Είχε ανάψει μια μικρή φωτιά για να ζεσταθεί δίπλα στο δρόμο. Η ευχή της ήταν να παντρευτεί κάποιον με αυτοκίνητο. Ήθελε μια αλλαγή στη ζωή της. Ζει σε ένα μικρό καταυλισμό για εργάτες δίπλα στο δρόμο και ήθελε πολλά διάφορα πράγματα. Ένας ογδονταενάχρονος περιπλανώμενος αγρότης. Τον είδα στην άκρη του δρόμου και πραγματικά δεν έχει σπίτι. Ταξιδεύει από τη μία φάρμα στην άλλη κάθε μέρα προσπαθώντας να βρει δουλειά και μετά προσπαθεί να κοιμάται στην φάρμα που βρίσκει δουλειά. Ευχήθηκε να έρθει μαζί μου για να έχει κάπου να μείνει. Είχε ένα απίστευτο μαχαίρι που το έβγαλε από το γκο του και άρχισε να το κουνάει απειλητικά όταν του ζήτησα να κάνει μια αστεία γκριμάτσα. Αλλά το έκανε για πλάκα. Ένας δεκάχρονος. Ήθελε να πάει σχολείο και να μάθει να διαβάζει αλλά οι γονείς του δεν είχαν αρκετά χρήματα για να τον στείλουν σχολείο. Έτρωγε ένα πορτοκαλί ζαχαρωτό και έβαζε τα χέρια του μέσα και επειδή είχε τόσο πολύ σάλιο στα χέρια του άφησε πορτοκαλί μουτζούρα στις παλάμες του. (Γέλιο) Ένας τριανταεπτάχρονος εργάτης οδοποιΐας. Ένα από τα πιο ευαίσθητα πολιτικά θέματα στο Μπουτάν είναι η χρήση φθηνών εργατικών χεριών που εισάγουν από την Ινδία για να κατασκευάσουν τους δρόμους και μετά τους στέλνουν στα σπίτια τους όταν οι δρόμοι κατασκευαστούν. Αυτοί οι άνδρες ήταν σε ομάδα εργατών και αναμείγνυαν άσφαλτο ένα πρωί στην άκρη του δρόμου. Η ευχή του ήταν να βγάλει λεφτά και να ανοίξει κατάστημα. Μία εβδομηνταπεντάχρονη αγρότισσα. Πουλούσε πορτοκάλια στην άκρη του δρόμου. Τη ρώτησα για την ευχή της και είπε, "Μπορεί να ζήσω, μπορεί να πεθάνω, αλλά δεν έχω ευχή" Μασούσε μπέτελνατ που έκανε τα δόντια της να κοκκινήσουν με τα χρόνια. Τέλος, αυτή είναι μια εικοσιεξάχρονη καλόγρια που μίλησα. Η ευχή της ήταν να κάνει προσκύνημα στο Θιβέτ. Τη ρώτησα πόσο καιρό σκοπεύει να ζήσει στο μοναστήρι και είπε "Φυσικά τίποτα δεν είναι παντοτινό, αλλά σκοπεύω να ζήσω εδώ μέχρι τα τριάντα μου και μετά να πάω σε ασκητήριο" Τη ρώτησα "Εννοείς σαν σπηλιά;", και απάντησε "Ναι, σαν σπηλιά" Και της είπα "Απίστευτο, πόσο καιρό θα ζήσεις στη σπηλιά;" Και απάντησε, "Νομίζω ότι θα ήθελα να ζήσω όλη μου τη ζωή στη σπηλιά" Μου φάνηκε απίστευτο. Εννοώ, μιλούσε με τέτοιο τρόπο με απίστευτα Αγγλικά και απίστευτο χιούμορ και απίστευτο γέλιο που μου φαινόταν σαν κάποια που θα μπορούσα να πετύχω στους δρόμους της Νέας Υόρκης, ή στο Βερμόντ, απ' όπου κατάγομαι. Αλλά ζούσε εδώ στο μοναστήρι τα τελευταία επτά χρόνια. Τη ρώτησα για τη σπηλιά και τι περίμενε να συμβεί όταν θα πήγαινε εκεί. Τι θα έκανε αν έβρισκε την αλήθεια μετά από ένα χρόνο και τι θα έκανε τα υπόλοιπα 35 χρόνια της ζωής της; Και μου απάντησε τα εξής. Γυναίκα: Νομίζω ότι θα μείνω για τριάντα-πέντε, μπορεί - μπορεί να πεθάνω. Τζ.Χάρις: Μπορεί να πεθάνεις; Γυναίκα: Ναι. Τζ.Χ: Δέκα χρόνια; Γυναίκα: Ναι, ναι. Τζ.Χ.: Δέκα χρόνια είναι πολύς καιρός. Γυναίκα: Ναι, μπορεί όχι σε ένα, σε δέκα χρόνια, μπορεί να πεθάνω μέσα σε ένα χρόνο, ή κάτι τέτοιο. Τζ.Χ: Ελπίζεις σε κάτι τέτοιο; Γυναίκα: Επειδή τίποτα δεν είναι παντοτινό. Τζ.Χ.: Εντάξει. Ελπίζεις - θα προτιμούσες να ζεις στη σπηλιά για σαράντα χρόνια ή να ζήσεις για ένα χρόνο; Γυναίκα: Αλλά προτιμώ ίσως για σαράντα με πενήντα. Τζ.Χ.: Σαράντα με πενήντα; Ναι. Γυναίκα: Ναι. Μετά θα πάω στον παράδεισο. Τζ.Χ.: Σου εύχομαι καλη τύχη. Γυναίκα: Ευχαριστώ. Τζ.Χ.: Ελπίζω να είναι αυτό που εύχεσαι. Και σε ευχαριστώ πολύ και πάλι. Γυναίκα: Παρακαλώ. Τζ.Χ.: Αν το καταλάβατε, είπε ότι εύχεται να πεθάνει όταν θα είναι γύρω στα σαράντα. Της αρκεί τόση ζωή. Οπότε το τελευταίο πράγμα που κάναμε, πολύ γρήγορα, είναι να πάρουμε όλα αυτά τα μπαλόνια με ευχές - ήταν 117 συνεντεύξεις 117 ευχές - και τα πήγα σε ένα μέρος που λέγεται Ντόσουλα και είναι ένα ορεινό πέρασμα στο Μπουτάν σε ύψος 3,139 μέτρων ένα από τα πιο ιερά μέρη στο Μπουτάν. Εκεί πάνω υπάρχουν χιλιάδες σημαίες προσευχής που έχει βάλει ο κόσμος με τα χρόνια. Ξαναφουσκώσαμε όλα τα μπαλόνια, τα περάσαμε σε σκοινί και τα κρεμάσαμε εκεί πάνω ανάμεσα στις σημαίες προσευχής. Και μέχρι σήμερα είναι εκεί πάνω και ανεμίζουν. Αν κάποιος από εσάς έχει σχεδιάσει ταξίδι στο Μπουτάν στο εγγύς μέλλον μπορεί να πάει να τα δει. Εδώ βλέπετε ορισμένες φωτογραφίες από αυτά. Είπαμε μία βουδιστική προσευχή για να πραγματοποιηθούν όλες αυτές οι ευχές. Εδώ μπορείτε να δείτε κάποια γνωστά μπαλόνια. "Να βγάλω χρήματα και να ανοίξω κατάστημα" ήταν η ευχή του Ινδού εργάτη. Σας ευχαριστώ πολύ. (Χειροκρότημα)