Έπλασα τον δικό μου ορισμό για την επιτυχία το χίλια εννιακόσια τριάντα τέσσερα, όταν δίδασκα σε ένα Γυμνάσιο του South Bend, στην Indiana. Κάπως απογοητευμένος, και με την αυταπάτη που ίσως μου είχαν "μεταδώσει" οι γονείς των μαθητών μου στα μαθήματα των Αγγλικών που φάντάζονταν πως τα βλαστάρια τους θα έπαιρναν ένα Α ή ένα Β. Πίστευαν ότι ενα C ήταν εντάξει για τα παιδιά του γείτονα, επειδή τα παιδιά του γείτονα ήταν μέτρια. Όμως δεν ήταν ικανοποιημένοι όταν τα δικά τους θα έκαναν τον δάσκαλο να νιώσει ότι είχαν αποτύχει, είτε ότι ο νεαρός (μαθητής) είχε πράγματι αποτύχει. Και αυτό δεν είναι σωστό. Ο καλός θεούλης στην άπειρη σοφία του δεν μας έπλασε όλους ίσους, όσον αφορά την ευφυία, άλλωστε δεν είμαστε ίσοι στο μέγεθος ή στην εμφάνιση. Δεν θα μπορούσαν όλοι να έχουν Α ή Β, και δεν μου άρεσε και ο τρόπος που αυτό κρινόταν.
Ήξερα σίγουρα το πώς οι απόφοιτοι διάφορων σχολείων την εποχή του '30 έκριναν προπονητές και αθλητικές ομάδες. Εάν τους κέρδιζες όλους, θεωρούσαν ότι είσαι εύλογα επιτυχημένος. Όχι εντελώς. Επειδή ανακάλυψα - είχαμε για πολλά χρόνια στο UCLA να χάσουμε παιχνίδι παιχνίδι. Όμως φάνηκε ότι δεν κερδίσαμε το κάθε ξεχωριστό παιχνίδι με τη διαφορά που κάποιοι από τους αποφοίτους μας είχαν προβλέψει. Και αρκετά συχνά εγώ- (Γέλια) -αρκετά συχνά πραγματικά αισθανόμουν πως υποστήριζαν τις προβλέψεις τους με έναν πιο υλιστικό τρόπο. Αλλά αυτό ήταν η αλήθεια τη δεκαετία του '30, και γι΄ αυτό το κατανοούσα. Αλλά δεν μου άρεσε. Και δεν συμφωνούσα με αυτό. Και ήθελα να βρω κάτι που ήλπιζα πως θα μπορούσε να με κάνει καλύτερο δάσκαλο, και να δώσει στους νεαρούς που είχα υπό την εποπτεία μου- είτε αυτό θα ήταν στον αθλητικό τομέα είτε στο μάθημα των Αγγλικών κάτι που να φιλοδοξούν να επιτύχουν, κι όχι απλά έναν μεγαλύτερο βαθμό στην τάξη, ή περισσότερους πόντους σε μια αθλητική διοργάνωση.
Αυτό μου τριβέλιζε το μυαλό για καιρό, κι ήθελα να βρω το δικό μου ορισμό. Νόμιζα πως αυτό θα βοηθούσε. Και ήξερα πώς ο κ. Webster όριζε (την επιτυχία): ως την συσσώρευση υλικών αγαθών ή την επίτευξη μιας θέσης ισχύος ή γοήτρου, ή κάτι παρόμοιο. Αξιέπαινα επιτεύγματα ίσως, αλλά κατά την γνώμη μου όχι απαραίτητα ενδεικτικά της επιτυχίας. Έτσι ήθελα να καταλήξω σε κάτι δικό μου.
Θυμήθηκα, πως μεγάλωσα σε μια μικρή φάρμα στη Νότια Ιντιάνα. Και ο πατέρας μου προσπάθησε να διδάξει σε μένα και στα αδέλφια μου πως δεν θα έπρεπε ποτέ να προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι από κάποιον άλλον. Είμαι βέβαιος τον καιρό που τον καιρό που το έλεγε, εγώ δεν το έκανα -δε μου 'βγαινε- όμως,κάπου, ήταν πιστεύω σε κάποια κρυφή εσοχή στο βάθος του μυαλού μου κι εμφανίστηκε ξαφνικά μερικά χρόνια αργότερα. Ποτέ μην προσπαθείς να είσαι καλύτερος από κάποιον άλλον, πάντα να μαθαίνεις από τους άλλους. Να μην πάψεις ποτέ να προσπαθείς να γίνεις όσο καλύτερος μπορείς - αυτό το ελέγχεις εσύ. Εάν παθιάσεις κι ασχοληθείς και νοιαστείς υπερβολικά σε σχέση με πράγματα στα οποία δεν έχεις κανέναν έλεγχο, αυτό θα επηρεάσει δυμενώς τα πράγματα στα οποία έχεις τον έλεγχο. Τότε βρήκα τυχαία τον απλό αυτό στίχο που λέει το εξής, "Στο Θεϊκό υποπόδιο της εξομολόγησης, μια φτωχή ψυχή γονάτισε, και έγειρε το κεφάλι, "Απέτυχα" είπε κλαίγοντας. Ο Κύριος είπε, "Εσύ έκανες ό,τι καλύτερο μπορούσες, αυτό θα πει επιτυχία."
Από αυτά τα πράγματα, και ίσως ένα ακόμη, έπλασα τον δικό μου ορισμό της επιτυχίας. ο οποίος είναι: πνευματική γαλήνη μόνο μέσα από την δική σου ικανοποίηση όταν ξέρεις πως έβαλες τα δυνατά σου γι αυτό που ήσουν ικανός να κάνεις. Πιστεύω πως αυτό είναι αλήθεια. Εάν κάνεις την προσπάθεια να πιάσεις το μάξιμουμ της απόδοσής σου, να προσπαθείς και να βελτιώνεις την όποια κατάσταση σου τυχαίνει, πιστεύω πως αυτό είναι επιτυχία. Και δεν νομίζω πως οι άλλοι μπορούν να το κρίνουν αυτό. Πιστεύω πως είναι σαν τον χαρακτήρα και την υπόληψη. Η υπόληψή σου είναι αυτό που οι άλλοι νομίζουν πως είσαι, ο χαρακτήρας είναι αυτό που πραγματικά είσαι. Και πιστεύω πως ο χαρακτήρας είναι πολύ περισσότερο σημαντικός από αυτό που οι άλλοι θεωρούν πως είσαι. Θα ελπίζετε και τα δυο να είναι καλά. Αλλά δεν θα είναι απαραίτητα ίδια. Λοιπόν, αυτή ήταν η δική μου ιδέα που θα προσπαθούσα να μεταδώσω στα παιδιά.
Βρήκα κι άλλα πράγματα. Μου αρέσει πολύ να διδάσκω, και έγινε αναφορά από τον προηγούμενο ομιλητή πως με διασκεδάζει η ποίηση, και μου αρέσει να ανακατεύομαι λιγάκι μ' αυτήν, και την αγαπώ πραγματικά. Υπάρχουν κάποια πράγματα που με βοήθησαν,νομίζω, να είμαι καλύτερος απ' ότι θα μπορούσα να είχα γίνει. Γνωρίζω πως δεν είμαι αυτός που θα όφειλα να είμαι ούτε αυτός που θα μπορούσα να είμαι. Ομως νομίζω πως είμαι καλύτερος από αυτό που θα είχα γίνει αν δεν είχα την τύχη να γνωρίσω κάποια πράγματα. ¨Ενα από αυτά ήταν ένα στιχάκι που έλεγε,
"Καμιά γραμμένη λέξη, καμιά προφορική εντολή, δεν μπορεί να διδάξει τους νέους μας τι θα έπρεπε να γίνουν. Ούτε όλα τα βιβλία σε όλα τα ράφια είναι αυτό που είναι οι δάσκαλοι απο μόνοι τους."
Αυτό με εντυπωσίασε τη δεκαετία του 1930. Και προσπάθησα να το χρησιμοποιήσω είτε περισσότερο είτε λιγότερο στη διδασκαλία μου, είτε αυτό ήταν στον αθλητισμό, είτε ήταν στα μαθήματα των Αγγλικών. Αγαπώ την ποίηση και πάντοτε ενδιαφερόμουν γι' αυτήν κατά κάποιον τρόπο. Ίσως γιατί ο πατέρας μου συνήθιζε να μας διαβάζει ποίηση το βράδυ. Με λυχνάρι λαδιού - δεν είχαμε ηλεκτρισμό στο αγροτόσπιτό μας. Και ο πατέρας μας διάβαζε ποίηση. Έτσι πάντα μου άρεσε. Και περίπου εκείνο τον καιρό που βρήκα τυχαία αυτόν τον στίχο, βρήκα κι άλλον έναν. Κάποιος ρώτησε μια δασκάλα γιατί διδάσκει. Και αυτή - μετά από λίγο, είπε πως ήθελε να το σκεφτεί. Κατόπιν επανήλθε και είπε,
"Με ρωτούν γιατί διδάσκω και απαντώ, 'Πού θα μπορούσα να βρώ μια τόσο υπέροχη παρέα;' Εκεί κάθεται ένας πολιτικός , ισχυρός, αμερόληπτος, σοφός. Ένας άλλος Daniel Webster, ένας χρυσόστομος. Ένας γιατρός δίπλα του, που το γρήγορο και σταθερό του χέρι μπορεί να "κολλήσει" ένα κόκκαλο ή να σταματήσει τη ροή του αίματος. Και εκεί ένας κτίστης. Ανυψώνει την αψίδα μιας εκκλησίας που χτίζει, όπου μέσα κάποιος ιερέας θα πει τον λόγο του Θεού και θα οδηγήσει μια παραπαίουσα ψυχή να αγγίξει το Χριστό. Και μια ολόκληρη συντροφιά από δασκάλους, αγρότες, εμπόρους και εργάτες. Όλοι αυτοί που εργάζονται και ψηφίζουν και σχεδιάζουν και προσεύχονται για ένα καταπληκτικό αύριο. Και θα μπορούσα να πω, μπορεί και να μη δω την εκκλησία, ή να ακούσω τη λέξη ή να γευτώ τους καρπούς που τα χέρια τους καλλιέργησαν. Αλλά και πάλι ίσως και μπορέσω. Και αργότερα ίσως πω, τον ήξερα κάποτε, και ήταν αδύναμος, ή δυνατός, ή τολμηρός ή περήφανος ή χαρούμενος. Τον γνώριζα κάποτε, αλλά τότε ήταν ένα αγόρι. Με ρωτούν γιατί διδάσκω και απαντώ, 'Πού θα μπορούσα να βρώ μια τόσο υπέροχη παρέα;'
Και πιστεύω πως το επάγγελμα του δασκάλου, είναι αληθινό, έχετε τόσα πολλά παιδιά. Και θα πρέπει να σκεφτώ τα δικά μου παιδιά ατο UCLA 30 τόσοι δικηγόροι, 11 οδοντίατροι και γιατροί, πολλοί, πολλοί δάσκαλοι και άλλα επαγγέλματα. Και αυτό σου δίνει μια τεράστια ευχαρίστηση, να τους βλέπεις να προχωρούν, να συνεχίζουν. Πάντοτε προπαθούσα να κάνω τα παιδιά να αισθανθούν πως είναι εκεί για να πάρουν μια μόρφωση, πρωτίστως. Το μπάσκετ ήταν δευτερεύον, επειδή με αυτό ξεδίνανε και χρειάζονται λίγο χρόνο για κοινωνικές δρατηριότητες, όμως αφήνεις τις κοινωνικές δραστηριότητες να έχουν ένα μικρό προβάδισμα έναντι των άλλων δύο και δεν πρόκειται να έχεις κάποιο από αυτά για πολύ καιρό. ¨Ετσι λοιπόν αυτές ήταν οι ιδέες που προσπάθησα να μεταλαμπαδεύσω στα παιδιά που είχα υπό την επίβλεψή μου.
Είχα τρείς κανόνες, μέχρις ενός σημείου, στους οποίους πρακτικά επέμενα όλο τον καιρό. Τους έμαθα αυτούς πριν την άφιξη μου στο UCLA, και αποφάσισα πως ήταν πολύ σημαντικοί. Ο ένας ήταν - ποτέ μην αργείς. Ποτέ μην αργείς. Αργότερα έλεγα συγκεκριμένα πράγματα... είχα αθλητές- εάν πηγαίναμε κάπου αλλού, θα έπρεπε να είναι ευπρεπείς και καθαροί. Υπήρξε καιρός που τους είχα υποχρεώσει να φορέσουν σακάκια και πουκάμισα και γραβάτες. Τότε, όμως, είδα τον διευθυντή να έρχεται στο σχολείο με μπλου τζιν και ζιβάγκο, και σκέφτηκα, πως δεν ήταν σωστό για μένα να το συνεχίσω. Έτσι άλλαξα βιολί- θα έπρεπε να είναι ευπρεπείς και καθαροί Είχα έναν από τους καλύτερους αθλητές που πιθανότατα θα έχετε ακούσει, τον BIll Walton. Ήρθε να προλάβει το λεωφορείο φεύγαμε για κάπου να παίξουμε. Και δεν ήταν καθαρός και ευπρεπής, έτσι δεν τον άφησα να φύγει. Δεν μπορούσε να επιβιβαστεί στο λεωφορείο. Έπρεπε να πάει σπίτι και να φτιαχτεί για να έρθει στο αεροδρόμιο. Έτσι λοιπόν ήμουν ανένδοτος σ' αυτό.Το πίστευα αυτό. Πιστεύω στον χρόνο. Πολύ σημαντικό. Πιστεύω πως πρέπει να είσαι στην ώρα σου. Όμως ένιωθα ότι στην προπόνηση, για παράδειγμα, ξεκινάμε στη ώρα μας, τελειώνουμε στην ώρα μας. Τα παιδιά δεν θα έπρεπε να αισθάνονται πως τα κρατάμε παραπέρα.
Όταν δίνω ομιλίες σε ακαδημίες προπονητών, συχνά λέω σε νέους προπονητές- και σε ακαδημίες προπονητών, περισσότερο ή λιγότερο, πως θα είναι οι νεώτεροι προπονητές που εισέρχονται στο επάγγελμα. Οι περισσότεροι απ' αυτούς είναι νέοι, ξέρετε, και πιθανόν νιόπαντροι. Και τους λέω, "Μην ξεκινάτε την προπόνηση καθυστερημένα. Επειδή θα πάτε σπίτι με κακή διάθεση. Και δεν είναι καλό, για έναν νιόπαντρο να πηγαίνει σπίτι κακοδιάθετος." Όταν μεγαλώσεις, δεν έχει καμμία διαφορά. Αλλά...
Έτσι πίστευα στον χρόνο. Πιστεύω στο να ξεκινάς στην ώρα σου, και πιστεύω στο να τελειώνεις στην ώρα σου. Και ένας άλλος (κανόνας) που είχα ήταν καμμία βρισιά. Μια βρισιά, και είσαι εκτός για όλη την υπόλοιπη μέρα. Εάν το δω σε αγώνα, θα γίνεις αλλαγή και θα καθήσεις στον πάγκο. Ο τρίτος ήταν. ποτέ μην κριτικάρεις συμπαίκτη. Δεν το ήθελα αυτό. Συνήθιζα να τους λέω πως εγώ πλρωνόμουν να το κάνω αυτό. Είναι η δουλειά μου. Πληρώνομαι γι' αυτό. Ψίχουλα, αλλά πλρώνομαι γι'αυτό. Όχι σαν τους προπονητές σήμερα, Θεός φυλαξει, όχι. Είναι λίγο διαφορετικά απ' ότι ήταν επί των ημερών μου. Ήταν τρία στοιχεία στα οποία έμεινα "κολλημένος" με αρκετή συνέπεια όλο τον καιρό. Και αυτά πράγματι προήλθαν από τον πατέρα μου. Αυτό ήταν που προσπάθησε να διδάξει εμένα και τα αδέρφια μου τότε.
Τελικά επινόησα μια πυραμίδα, για την οποία δεν έχω τον χρόνο να επεκταθώ εκτενώς. Αλλά αυτη με βοηθησε, νομίζω, να γίνω καλύτερος δάσκαλος. Είναι κάπως έτσι: Είχα δομικούς λίθους στην πυραμίδα. Και ακρογωνιαίους λίθους την εργατικότητα και τον ενθουσιασμό, τη σκληρή δουλειά και τη διασκέδαση μ' αυτό που κάνεις. Φθάνοντας στην κορυφή. Σύμφωνα με τον ορισμό μου για την επιτυχία. Και ακριβώς στην κορυφή- πίστη και υπομονή. Και σας λέω,σε οτιδήποτε κι αν κάνετε, πρέπει να είστε υπομονετικοί. Θα πρέπει να έχετε υπομονή να- θέλουμε να συμβούν πράγματα. Λεμε για τη νεολαία μας ότι είναι υπερβολικά ανυπόμονη. Και είναι. Θέλουν να αλλάξουν τα πάντα. Νομίζουν πως όλη η αλλαγή είναι πρόοδος. Και καθώς μεγαλώνουμε με κάποιον τρόπο αφήνουμε τα πράγματα να τραβούν το δρόμο τους. Και λησμονούμε πως δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς αλλαγή. Ετσι πρέπει να έχετε υπομονή. Και πιστεύω πως πρέπει να έχουμε πίστη. Πιστεύω πως πρέπει να πιστεύουμε, αληθινή πίστη. Όχι μόνο λόγια να πιστεύουμε πως τα πράγματα θα εξελιχθούν όπως θα έπρεπε, προσφέροντας αυτό που θα έπρεπε. Πιστεύω πως η τάση μας είναι να ελπίζουμε πως τα πράγματα θα γίνουν με τον τρόπο που θέλουμε, τις περισσότερες φορές. Αλλά δεν κάνουμε τις απαραίτητες ενέργειες για να κάνουμε αυτά που θέλουμε πραγματικότητα. Δούλεψα πάνω σ' αυτό για περίπου 14 χρόνια, και νομίζω με βοήθησε να γίνω καλύτερος δάσκαλος. Αλλά όλα περιστρέφονταν γύρω από τον αρχικό ορισμό της επιτυχίας.
Ξέρετε, πριν αρκετά χρόνια, ήταν ένας διαιτητής Α' Εθνικής του μπέιζμπολ που λεγόταν George Moriarty. Έγραφε το Moriarty με ένα "i". Δεν το είχα ξαναδεί αυτό, αλλά ετσι το έγραφε. Μεγάλοι αθλητές του μπέιζμπολ είχαν μεγάλη οξυδέρκεια γι' αυτά τα πράγματα, και παρατήρησαν πως είχε ένα "i" στο όνομά του. Θα εκπλαγείτε πόσοι ακόμη του είχαν πει πως ήταν ένα ακόμη από αυτά που είχε στο κεφάλι του κατά καιρούς.
Όμως έγραψε κάτι που νομίζω πως έπραξε ενόσω προσπαθούσα να κάνω αυτή τη πυραμίδα. Το ονόμασε "Ο Δρόμος Μπροστά, ή Ο Δρόμος Πίσω." "Κάποιες φορές σκέφτομαι πως οι Μοίρες θα πρέπει να μας κοιτούν μορφάζοντας καθώς εμείς καθιστούμε αυτές υπεύθυνες και επιμένουμε πως η μόνη αιτία που δεν κερδίζουμε, είναι ότι οι ίδιες οι Μοίρες δεν τα καταφέρνουν.. Ακόμη εξακολουθεί να είναι ζωντανό το αρχαίο ρητό : κερδίζουμε ή χάνουμε μέσα μας. Τα αστραφτερά τρόπαια στα ράφια μας ποτέ δεν μπορούν να κερδίσουν τον αυριανό αγώνα. Τόσο εσείς όσο και εγώ ξέρουμε κατά βάθος, ότι πάντα υπάρχει η πιθανότητα να κερδίσεις το στέμμα. Αλλά όταν αποτυγχάνουμε να δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό, απλά δεν αντιμετωπίσαμε την δοκιμασία, του να τα δίνεις όλα και να μην κρατάς τίποτα πίσω μέχρι το παιχνίδι να έχει πραγματικά κερδηθεί. Του τι σημαίνει κότσια Να συνεχίζεις όταν οι άλλοι τα παρατούν. Να συνεχίζεις, να μην εγκαταλείπεις. Να τα δίνεις όλα είναι αυτό που κερδίζει το κύπελλο. Να ονειρεύεσαι πως υπάρχει ένας στόχος μπροστά σου. Να ελπίζεις όταν τα όνειρά σου είναι νεκρά. Να προσεύχεσαι όταν οι ελπίδες έχουν εξατμιστεί. Ακόμη και χάνοντας, να μην φοβηθείς το πέσιμο, εάν τα έχουμε δώσει όλα ηρωικά μαχόμενοι. Ποιος μπορεί να ζητήσει περισσότερα από έναν άνθρωπο από το να τα δώσει όλα μέχρι τέλους. Το να τα δίνεις όλα,κατά τη γνώμη μου, δεν είναι τόσο μακριά από την νίκη. Έτσι λοιπόν οι μοίρες είναι σπάνια λανθασμένες, όσο και να κλώθουν και να γνέθουν. Είστε εσείς και εγώ αυτοί που φτιάχνουμε τις μοίρες μας ανοίγουμε ή κλείνουμε τις πύλες στον δρόμο μπροστά ή πίσω μας."
Μου θυμίζει τρεις άλλους κανόνες που ο πατέρας μου προσπαθούσε να μας μεταδώσει. Μην γκρινιάζεις. Μην παραπονιέσαι. Μην δικαιολογείσαι. Απλά βγες εκεί έξω, και οτιδήποτε κι αν κάνεις, και κάνε το με το καλύτερο των ικανοτήτων σου Και κανείς δεν μπορεί να κάνει περισσότερο από αυτό. Προσπάθησα να μεταδώσω, επίσης, πράγμα το οποίο οι αντίπαλοί μου δεν θα σας το πουν-- δεν με ακούσατε ποτέ να αναφέρω την νίκη Μην αναφέρεις τη νίκη. Η ιδέα μου είναι πως μπορείς να χάσεις αν κερδίσεις κάποιον σε ένα παιχνίδι. Και μπορείς να κερδίσεις όταν χάσεις 'Ενιωσα κάπως έτσι ορισμένες περιπτώσεις, σε διαφορετικές στιγμές. και απλά τους ήθελα να είναι ικανοί να κρατήσουν το κεφάλι ψηλά μετά τον αγώνα. Συνήθιζα να τους λέω ότι, όταν τελειώνει ένα παιχνίδι, και βλέπεις κάποιον που δεν ξέρει το αποτέλεσμα, ελπίζω να μην μπορούν να το δουν από τις αντιδράσεις σου είτε νίκησες τον αντίπαλό σου είτε ο αντίπαλός σου εσένα.
Αυτό που πραγματικά μετράει είναι το γεγονός ότι: αν καταβάλλεις την προσπάθεια να κάνεις το καλύτερο που μπορείς τακτικά, τα αποτελέσματα θα πρόκειται να είναι περίπου αυτά που πρέπει να είναι. Όχι απαραίτητα αυτά που θα ήθελες εσύ να είναι, αλλά θα είναι περίπου αυτά που θα έπρεπε να είναι, και μόνο εσύ μπορείς να ξέρεις εάν μπορείς να το καταφέρεις. και αυτό ήταν εκείνο που ήθελα από αυτούς περισσότερο αποτιδήποτε άλλο. κι όσο περνούσε ο καιρός, κι έμαθα σχετικά με άλλα πράγματα, νομίζω πως λειτουργούσε λίγο καλύτερα, απ' όσο έδειχναν τα αποτελέσματα. Όμως ήθελα το αποτέλεσμα του αγώνα να είναι το υποπροϊόν από αυτά τα άλλα πράγματα, και όχι αυτό καθεαυτό. Πιστεύω πως ήταν... ένας σπουδαίος φιλόσοφος είπε....όχι,όχι ο Θερβάντες. Ο Θερβάντες είπε, "Το ταξίδι είναι καλύτερο από το τέλος." και μου αρέσει αυτό. Νομίζω πως αυτό είναι το να φτάνεις εκεί. Μερικές φορές όταν φτάνεις εκεί, υπάρχει -σχεδόν- μια απογοήτευση. αλλά όλη η χαρά είναι το να πας εκεί Μου άρεσε...ως προπονητής του μπάσκετ στο UCLA μου άρεσε οι προπονήσεις μας να είναι η διαδρομή, και ο αγώνας θα ήταν το τέλος. Το τελικό αποτέλεσμα. Μου άρεσε να πηγαίνω και να κάθομαι στις κερκίδες και να κοιτώ τους παίκτες καθώς έπαιζαν, και να βλέπω εάν είχα κάνει μια αξιοπρεπή δουλειά κατά τη διάρκεια της εβδομάδας. και από την άλλη, είναι να οδηγείς τους παίκτες σ' αυτή την ικανοποίηση, γνωρίζοντας πως έκαναν την προσπάθεια να κάνουν το καλύτερο από αυτό που ήταν ικανοί.
Μερικές φορές με ρωτούν ποιος ήταν ο καλύτερος παίκτης που είχα, ή οι καλύτερες ομάδες. Ποτέ δεν μπορώ να δώσω απάντηση σ' αυτό, όσον αφορά τα άτομα. Κάποτε ρωτήθηκα γι'αυτό και είπαν, " Υποθέστε πως με κάποιον τρόπο μπορούσατε.... μπορούσατε να δημιουργήσετε τον τέλειο παίκτη. Τι θα θέλατε;" και είπα, "Λοιπόν, θα ήθελα κάποιον που θα ήξερε γιατί ήταν στο UCLΑ: για να πάρει εκπαίδευση, να ήταν καλός μαθητής, να ήξερε πραγματικά γιατί θα βρισκόταν εκεί από την πρώτη στιγμή. αλλά θα ήθελα και κάποιον που θα μπορούσε να παίζει, επίσης. Θα ήθελα κάποιον να συνειδητοποιήσει πως η άμυνα κερδίζει συνήθως τα πρωταθλήματα, και θα εργαζόταν σκληρά στην άμυνα. Αλλά θα ήθελα κάποιον που θα έπαιζε και επίθεση επίσης. Θα ήθελα να είναι ανιδιοτελής, και να κοιτά για την πάσα πρώτα και όχι να σουτάρει συνεχώς. Και θα ήθελα κάποιον που θα μπορούσε να δίνει πάσες και θα έκανε πάσες.
Είχα κάποιους που μπορούσαν αλλά δεν έκαναν, και είχα κάποιους που θα έκαναν και δεν μπορούσαν.
Ήθελα να μπορούν να σουτάρουν από έξω από τη ρακέτα. ήθελα να σουτάρουν καλά και μέσα επίσης.
Θα ήθελα να μπορούν να παίρνουν τα ριμπάουντ καλά και στα δύο καλάθια, επίσης. και γιατί να μην πάρω κάποιον σαν τον Keith Wilkes και να τελειώνω. Είχε τις προϋποθέσεις. Και δεν ήταν ο μόνος, αλλά ήταν κάποιος που χρησιμοποιούσα σ' αυτήν τη συγκεκριμένη κατηγορία, επειδή νόμιζα πως έκανε την προσπάθεια να γίνει ο καλύτερος . [ασαφώς]
Αναφέρω στο βιβλίο μου, "Με αποκαλούν Προπονητή." Δύο παίκτες που μου έδωσαν τεράστια ικανοποίηση που πλησίασαν τόσο κοντά όσο νομίζω κανείς άλλος που είχα το πλήρες δυναμικό τους: ο ένας ήταν ο Conrad Burke και ο άλλος ο Doug McIntosh. Όταν τους είδα ως πρωτοετείς, στην ομάδα των πρωτοετών που δεν είχαμε , οι πρωτοετείς δεν έπαιζαν στη κολεγιακή ομάδα όταν εγώ δίδασκα και σκέφτηκα, "Ω Θεέ μου,εάν αυτοί οι δύο παίχτες, ή κάποιος από αυτούς", ήταν σε διαφορετικές χρονιές, αλλά σκεφτόμουν τον καθένα στο διάστημα που ήταν στην ομάδα "Ω, εάν τα καταφέρει ποτέ για τη κολεγιακή ομάδα, η κολεγιακή μας ομάδα θα είναι αρκετά αξιοθρήνητη, εάν αυτός είναι αρκετά καλός για να τα καταφέρει." Και ξέρετε ένας από αυτούς ήταν στη βασική πεντάδα για μια σεζόν και μισή. Ο άλλος ήταν... το επόμενο έτος, συμμετείχε για 32 ' σ' έναν αγώνα εθνικού πρωταθλήματος. έκανε μια θαυμάσια δουλειά για μας. Και τον επόμενο χρόνο, ήταν στη βασική πεντάδα στην εθνική ομάδα. και τότε σκέφτηκα πως δεν είχε παίξει για ένα λεπτό, όταν ήταν... έτσι λοιπόν είναι εκείνα που σου δίνουν μεγάλη χαρά, και μεγάλη ικανοποίηση να βλέπεις. Ούτε ένας απ' αυτούς τους νεαρούς δεν μπορούσε να σουτάρει πολύ καλά. αλλά είχαν εκπληκτικά ποσοστά επιτυχίας, επειδή δεν το πίεζαν. και ούτε ένας μπορούσε να πηδά καλά, αλλά πήραν... κρατούσαν σωστή θέση, κι έτσι είχαν καλό ριμπάουντ. Θυμόνταν πως κάθε βολή που γίνεται, θα έπρεπε να την θεωρούν χαμένη. Είχα πάρα πολλούς που κάθονταν και περίμεναν να δουν εάν είναι χαμένη, και μετά έφευγαν και ήταν πολύ αργά. Κάποιος άλλος είναι εκεί και προηγείται. και δεν ήταν πολύ γρήγοροι, αλλά έπαιρναν σωστές θέσεις, κρατούσαν καλή ισορροπία. κι ετσι έπαιζαν αρκετά καλή άμυνα. κι ετσι είχαν τέτοιες ποιότητες... που ήρθαν τόσο κοντά... όσο για να πλησιάσουν πιθανώς το πλήρες δυναμικό τους όσο κανείς άλλος παίχτης που είχα ποτέ. Έτσι τους θεωρώ να είναι τόσο επιτυχημένοι όσο ο Lewis Alcindor ή ο Bill Walton, ή πολλοί από τους άλλους που είχαμε.... ήταν κάποιοι εκπληκτικοί....εκπληκτικοί παίκτες.
Σας ζάλισα αρκετά; Μου είχαν πει πως μόλις κάνει την εμφάνισή του, θα έπρεπε να το βουλώσω.
You can share this video by copying this HTML to your clipboard and pasting into your blog or web page. This video will play with subtitles.
You either have JavaScript turned off or have an old version of the Adobe Flash Player. To view this rating widget you
need to get the latest Flash player.
If your browser allows only "trusted sites" to execute Javascript, you should add the "googleapis.com" domain to your whitelist to allow our Flash detection to work properly.
Got an idea, question, or debate inspired by this talk? Start a TED Conversation.
Με πλέρια απλότητα, ο Προπονητής John Wooden επαναπροσδιορίζει την επιτυχία και προτρέπει όλους μας να επιδιώξουμε το καλύτερο στον εαυτό μας. Σε αυτήν την εμπνευσμένη ομιλία μοιράζεται μαζί μας τις συμβουλές που έδωσε στους παίκτες της ομάδας του UCLA, παραθέτει κομμάτια από ποίηση και θυμάται την σοφία του πατέρα του.
John Wooden, affectionately known as Coach, led UCLA to record wins that are still unmatched in the world of basketball. Throughout his long life, he shared the values and life lessons he passed to his players, emphasizing success that’s about much more than winning. Full bio »
Translated into Greek by Vasilios Nikolaidis
Reviewed by Dimitris Kantalis
Comments? Please email the translators above.
19:24 Posted: Jun 2006
Views 16,530,810 | Comments 3006
03:30 Posted: Dec 2006
Views 4,228,230 | Comments 368
09:18 Posted: Dec 2007
Views 1,857,752 | Comments 306
Just follow the guidelines outlined under our Creative Commons license.
This comment will be attributed to . Not ? Sign Out.