Ο Τζον Άντερκοφλερ αποκαλύπτει το μέλλον του Λειτουργικού Περιβάλλοντος

Είμαστε 25 με 26 χρόνια μετά την άφιξη των υπολογιστικών συστημάτων Μάκιντος, το οποίο ήταν ένα συναρπαστικά γόνιμο γεγονός στην ιστορία της αλληλεπίδρασης ανθρώπου - μηχανής και της υπολογιστικής γενικώς. Άλλαξε θεμελιωδώς τον τρόπο σκέψης για την υπολογιστική, τους υπολογιστές, τον τρόπο χρήσης τους και ποιοι και πόσοι άνθρωποι μπορούσαν να τους χρησιμοποιούν. Ήταν τόσο ανατρεπτική αλλαγή που, στην πραγματικότητα, η πρώτη ομάδα ανάπτυξης Μάκιντος το '82, '83, '84 έπρεπε να γράψει ένα ολόκληρο λειτουργικό σύστημα από την αρχή. Τώρα, αυτό είναι ένα ενδιαφέρον μικρό μήνυμα, και ένα μάθημα που από τότε έχει ξεχαστεί ή χαθεί ή κάτι τέτοιο. Και αυτό είναι, δηλαδή, ότι το λειτουργικό σύστημα είναι το λειτουργικό περιβάλλον. Το λειτουργικό περιβάλλον είναι το λειτουργικό σύστημα. Είναι σαν τη γη και τον βασιλιά στην ταινία «Αρθούρος», είναι αδιαχώριστα, είναι ένα. Και το να γράψεις ένα νέο λειτουργικό σύστημα δεν ήταν ένα καπρίτσιο. Δεν ήταν απλά ένα θέμα ρύθμισης κάποιου κώδικα ρουτίνας γραφικών. Δεν υπήρχαν κώδικες γραφικών. Δεν υπήρχαν οδηγοί για το ποντίκι. Άρα ήταν αναγκαίο.

Αλλά στα 25 χρόνια από τότε, έχουμε δει όλες τις θεμελιώδεις υποστηρικτικές τεχνολογίες να χτυπάνε κόκκινο. Έτσι, η χωρητικότητα μνήμης και σκληρού δίσκου έχει πολλαπλασιαστεί μεταξύ δέκα χιλιάδες και ένα εκατομμύριο φορές. Το ίδιο ισχύει και για την ταχύτητα επεξεργαστή. Τα δίκτυα, δεν είχαμε καν δίκτυα όταν παρουσιάστηκε ο Μάκιντος. Και αυτό έχει γίνει η πιο εντυπωσιακή πλευρά των υπολογιστών στη ζωή μας. Και φυσικά, τα γραφικά σήμερα: με 84,97 δολάρια στο Μπεστ Μπάι αγοράζεις περισσότερη ισχύ γραφικών από ότι με δέκα εκατομμύρια δολάρια από την SGI μόλις πριν μία δεκαετία. Συνεπώς, έχουμε αυτή την απίστευτη αστραπιαία κίνηση. Παράλληλα, έχουμε το διαδίκτυο και, αυξανόμενα, το «νέφος», το οποίο είναι φανταστικό, αλλά έχοντας υπ’ όψη ότι το λειτουργικό περιβάλλον είναι θεμελιώδες, μας διασπάει την προσοχή. Έτσι, έχουμε ξεχάσει να εφεύρουμε καινούργια περιβάλλοντα. Φυσικά έχουμε δει, τα πρόσφατα χρόνια, μεγάλη αλλαγή σε αυτό τον χώρο. Και οι άνθρωποι αρχίζουν να ξυπνούν σε σχέση με αυτά. Άρα τι θα συμβεί μετά; Πού πάμε από εκεί και πέρα;

Το πρόβλημα, όπως εμείς το βλέπουμε, έχει να κάνει με μία πολύ απλή λέξη: «χώρος» ή μία πολύ απλή φράση «γεωμετρία πραγματικού χώρου». Οι υπολογιστές και οι γλώσσες προγραμματισμού, μέσω των οποίων τους μιλάμε και τους μαθαίνουμε, δεν έχουν καθόλου καλή αίσθηση του χώρου. Δεν κατανοούν τον «χώρο» του πραγματικού κόσμου. Και αυτό είναι αστείο, επειδή εμείς οι υπόλοιποι καταλαμβάνουμε χώρο πολύ συχνά και πολύ καλά μάλιστα. Επίσης, δεν κατανοούν το χρόνο, αλλά αυτό είναι ένα θέμα για άλλη ομιλία.

Τι συμβαίνει, λοιπόν, αν αρχίσουμε να τους εξηγούμε το χώρο; Ένα αποτέλεσμα που μπορεί να έχεις είναι κάτι σαν το Φωτεινό Δωμάτιο. Το Φωτεινό Δωμάτιο είναι ένα σύστημα στο οποίο η είσοδος και η έξοδος πληροφοριών έχουν την ίδια τοποθεσία. Αυτή είναι μια παράξενα απλή κι όμως ανεξερεύνητη ιδέα, σωστά; Όταν χρησιμοποιείς ένα ποντίκι, το χέρι σου είναι εδώ κάτω στο μαους παντ. Δεν είναι καν στο ίδιο επίπεδο για το οποίο μιλάμε. Τα πίξελ είναι πάνω στην οθόνη. Εδώ λοιπόν ήταν ένα δωμάτιο στο οποίο όλοι οι τοίχοι, δάπεδα, οροφές, κατοικίδια, φυτά, οτιδήποτε ήταν εκεί, ήταν ικανά όχι μόνο να προβληθούν αλλά και να αισθανθούν. και αυτό σημαίνει ότι η είσοδος και η έξοδος είναι στον ίδιο χώρο και επιτρέπουν κάτι σαν κι αυτό. Αυτός είναι ένας ψηφιακός χώρος αποθήκευσης σε ένα φυσικό δοχείο. Η εξάρτηση είναι η ίδια όπως στον πραγματικό κόσμο με πραγματικά δοχεία. Πρέπει να βγει πάλι έξω, ό,τι και να βάλεις μέσα. Αυτό το μικρό σχεδιαστικό πείραμα, με το μικρό γραφείο εδώ, είχε κι άλλα κόλπα. Αν του παρουσίαζες μία σκακιέρα, προσπαθούσε να καταλάβει τι εννοείς. Κι αν τα πιόνια δεν είχαν κάτι να κάνουν, τελικά έπλητταν και έφευγαν πηδώντας μακριά.

Οι επιστήμονες που επέβλεπαν αυτή τη δουλειά σκέφτηκαν ότι αυτό ήταν πολύ επιφανειακό, και έτσι κάναμε πολύ σοβαρές εφαρμογές, όπως αυτός ο πρωτότυπος οπτικός πάγκος εργασίας στον οποίο το καπάκι μιας οδοντόκρεμας πάνω σε ένα χάρτινο κουτί γίνεται λέιζερ. Φυσικά αντικείμενα συμβολίζουν τους διαχωριστές ακτινών και τους φακούς και το σύστημα προβάλλει το μονοπάτι της ακτίνας λέιζερ. Άρα έχουμε ένα λειτουργικό περιβάλλον που δεν έχει περιβάλλον. Χειρίζεσαι αυτό τον κόσμο όπως τον πραγματικό κόσμο, δηλαδή με τα χέρια σου. Παρόμοια, έχουμε ένα ψηφιακό τούνελ ανέμου με ψηφιακό άνεμο που φυσάει από τα δεξιά στα αριστερά. Όχι και τόσο αξιοσημείωτο˙ δεν εφηύραμε τα μαθηματικά. Αλλά αν το προβάλεις σε μια οθόνη CRT (Σωλήνα Καθοδικών Ακτίνων) ή σε μία επίπεδη οθόνη, θα ήταν ανούσιο να κρατάς ένα τυχαίο αντικείμενο, ένα αντικείμενο του πραγματικού κόσμου εδώ. Εδώ ο πραγματικός κόσμος συγχωνεύεται με την προσομοίωση.

Και τελικά, καταβάλλοντας κάθε δυνατή προσπάθεια, έχουμε ένα σύστημα που λέγεται URP για πολεοδόμους, με το οποίο δίνουμε στους αρχιτέκτονες και στους πολεοδόμους πίσω τα μοντέλα που τους κατασχέσαμε όταν επιμέναμε να χρησιμοποιούν συστήματα CAD. Και κάνουμε τη μηχανή να τους συναντήσει στο μέσο της διαδρομής. Προβάλλει ψηφιακές σκιές, όπως βλέπετε εδώ. Και αν εισάγεις εργαλεία όπως αυτό το αντίστροφο ρολόι, τότε μπορείς να ελέγξεις τη θέση του ήλιου στον ουρανό. Αυτές είναι σκιές στις 8:00 π.μ., γίνονται λίγο πιο μικρές στις 9:00 π.μ., και έτσι εσύ κινείς τον ήλιο γύρω γύρω. Μικρές σκιές το μεσημέρι κ.τ.λ.. Και έτσι δημιουργήσαμε μια σειρά από εργαλεία σαν κι αυτό. Υπάρχουν μελέτες αλληλεπίδρασης με σκιές που τα παιδιά μπορούν να χειριστούν, ακόμα κι αν δεν ξέρουν τίποτα περί πολεοδομίας. Για να κινήσεις ένα κτίριο, απλά απλώνεις το χέρι σου και κινείς το κτίριο. Μία πραγματική ράβδος κάνει το κτίριο να μοιάζει σαν αυτά του Φρανκ Γκέρυ, που αντανακλούν το φως προς όλες τις κατευθύνσεις. Μήπως τυφλώνεις περαστικούς και μοτοσυκλετιστές στο δρόμο; Ένα εργαλείο οριοθέτησης ενώνει απομακρυσμένες κατασκευές, ένα κτίριο και ένα δρόμο. Θα σε μηνύσει η Πολεοδομία; κ.τ.λ.. Τώρα, αν αυτές οι ιδέες φαίνονται γνωστές ή ακόμα και παλιές, αυτό είναι καλό, πρέπει να φαίνονται γνωστές.

Αυτή η μελέτη έγινε πριν από 15 χρόνια. Έτσι όλα αυτά τα πήραν το ΜΙΤ και τα “Μίντια Λαμπ” κάτω από την φοβερή καθοδήγηση του Καθηγητή Χιρόσι Ίσι, διεθυντή του “Τάντζιμπλ Μίντια Γκρουπ”. Αλλά αυτή ήταν η δουλειά του Άλεξ Μακντάουελ, ενός από τους θρύλους της σχεδίασης παραγωγής. Αλλά ο Άλεξ ετοίμαζε μια μικρή, ταπεινή, ανεξάρτητη, κουλτουριάρικη τανία με το όνομα «Μαϊνόριτι Ριπόρτ» για τον Στήβεν Σπίλμπεργκ. Και μας κάλεσε να έρθουμε από το ΜΙΤ και να σχεδιάσουμε το λειτουργικό περιβάλλον που θα εμφανιζόταν στην ταινία. Και το καλύτερο ήταν ότι ο Άλεξ ήταν τόσο αφοσιωμένος στην αληθοφάνεια, στην ιδέα ότι το υποτιθέμενο έτος 2054 που περιέγραφαν στην ταινία ήταν αληθοφανές, που μας επέτρεψε να αναλάβουμε αυτή τη μελέτη σχεδίασης σαν να ήταν μία προσπάθεια Έρευνας και Ανάπτυξης (R&D). Και το ευχάριστο αποτέλεσμα ήταν να μείνει στην ιστορία. Πολλοί αναφέρονται ακόμα στις σκηνές του «Μαϊνόριτι Ριπόρτ» όταν μιλούν για νέα Λειτουργικά Περιβάλλοντα. Και αυτό οδήγησε, με ένα περίεργο τρόπο, να συμπεριλάβουμε αυτές τις ιδέες σε αυτό που θεωρούμε το μέλλον της αλληλεπίδρασης ανθρώπου - μηχανής, στο «χωρικό λειτουργικό περιβάλλον», όπως το αποκαλούμε.

Έτσι, εδώ έχουμε διάφορα πράγματα, μερικές φωτογραφίες. Και χρησιμοποιώντας ένα χέρι μπορούμε να ασκήσουμε έξι βαθμούς ελευθερίας, έξι τρόπους ελέγχου πλοήγησης. Και έχει πλάκα να πετάμε μέσα από το μάτι του κυρίου Μπέκετ. Και επιστρέφουμε μέσα από τον τρομακτικό ουρακοτάγκο. Και όλα είναι καλά και όμορφα. Ας κάνουμε κάτι λίγο πιο δύσκολο. Εδώ έχουμε ένα σύνολο ανόμοιων εικόνων. Μπορούμε να πετάξουμε γύρω τους. Άρα η πλοήγηση είναι ένα βασικό ζήτημα. Πρέπει να μπορούμε να κατευθυνθούμε σε τρεις διαστάσεις. Πολλοί από τους λόγους που ζητούμε τη βοήθεια των υπολογιστών έχουν να κάνουν ουσιαστικά με το χώρο. Και το μέρος που δεν έχει να κάνει με τον χώρο μπορεί να μεταμορφωθεί, ώστε να επιτρέψει στο μυαλό μας να το καταλάβει καλύτερα. Τώρα μπορούμε να κατανείμουμε τα αντικείμενα με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Ας τα διασκορπίσουμε έτσι λοιπόν. Ας τα επανατοποθετήσουμε. Μπορούμε να τα οργανώσουμε και με αυτό τον τρόπο.

Και, φυσικά, δεν έχει να κάνει μόνο με την πλοήγηση αλλά και με το χειρισμό. Έτσι αν δε μας αρέσουν κάποια αντικείμενα, ή αν είμαστε πολύ περίεργοι για τις επιστημονικές διαστρεβλώσεις του Έρνστ Χέκελ, μπορούμε να τις βγάλουμε κάπως έτσι. Και μετά αν είναι ώρα για ανάλυση, μπορούμε να πάμε λίγο πίσω και να ζητήσουμε διαφορετική κατανομή. Ας πάμε λίγο κάτω και ας πετάξουμε τριγύρω. Έτσι, αυτός είναι ένας διαφορετικός τρόπος να βλέπουμε αντικείμενα. Αν είσαι πιο αναλυτικός τύπος τότε μπορεί να θέλεις να το δεις σαν ένα ιστόγραμμα χρωμάτων. Έτσι τώρα έχουμε τα αντικείμενα κατανεμημένα σύμφωνα με το χρώμα, χαρτογραφημένα ανά χρώμα. Και τώρα αν θέλουμε να επιλέξουμε αντικείμενα, οι τρεις διαστάσεις, ο χώρος, η ιδέα ότι ακολουθούμε τα χέρια στον πραγματικό χώρο καθίστανται πολύ σημαντικά επειδή μπορούμε να απλώσουμε το χέρι μας μέσα, σε πραγματικές τρεις διαστάσεις και όχι σε δύο διαστάσεις ή απομίμηση τριών διαστάσεων. Εδώ έχουμε τα επίπεδα επιλογής. Θα εκτελέσουμε μία λογική πράξη, επειδή μας αρέσει πολύ το κίτρινο και οι τάπιροι στο πράσινο χορτάρι.

Έτσι, από εδώ πάμε στον κόσμο της πραγματικής δουλειάς. Εδώ έχουμε ένα σύστημα λοτζίστικς, ένα μικρό κομμάτι ενός που αναπτύσσουμε τώρα. Υπάρχουν πολλά στοιχεία. Και ένα πράγμα που είναι πολύ σημαντικό είναι να συνδυάσουμε παραδοσιακά δεδομένα πίνακα, με γεωγραφικές και τριών διαστάσεων πληροφορίες. Εδώ, λοιπόν, έχουμε ένα γνώριμο μέρος. Και θα το φέρουμε εδώ πίσω για λίγο. Ας επιλέξουμε μερικά από αυτά. Και ας φέρουμε μπροστά αυτό το γράφημα. Και τώρα μπορούμε να πετάξουμε εδώ και να το δούμε από πιο κοντά. Αυτά είναι στοιχεία λοτζίστικς διασκορπισμένα στις Η.Π.Α..

Ένα θέμα, το οποίο θέτουν οι τρισδιάστατες αλληλεπιδράσεις και η γενική ιδέα της ενσωμάτωσης του χώρου στην υπολογιστική, είναι η τελική διάλυση της ατυχούς ένωσης υπολογιστή και ανθρώπου ως ένας με έναν. Αυτός είναι ο παλιός τρόπος, η παλιά μορφή σκέψης, σωστά; Μία μηχανή, ένας άνθρωπος, ένα ποντίκι, μία οθόνη. Λοιπόν, αυτό δεν αρκεί πια. Έτσι στον πραγματικό κόσμο έχουμε ανθρώπους που συνεργάζονται, έχουμε ανθρώπους που πρέπει να δουλέψουν μαζί. Και έχουμε διαφορετικές οθόνες. Και ίσως θελήσουμε να δούμε αυτές τις εικόνες. Ίσως θελήσουμε να ζητήσουμε βοήθεια.

Ο δημιουργός αυτής της συσκευής κατάδειξης κάθεται εκεί πέρα. Έτσι, μπορώ να το τραβήξω αυτό από εκεί εδώ. Αυτές είναι ανεξάρτητες συσκευές, σωστά; Άρα ο υπολογισμός γίνεται στον χώρο και στο δίκτυο. Έτσι θα το αφήσω αυτό εκεί γιατί έχω μια ερώτηση για τον Πωλ. Ο Πωλ είναι ο σχεδιαστής αυτής της ράβδου και ίσως είναι πιο εύκολο γι’ αυτόν να έρθει εδώ και να μου εξηγήσει πως λειτουργεί αυτοπροσώπως. Ας διώξω μερικά από αυτά. Ας το αποσυναρμολογήσουμε. Θα το διαλύσω λοιπόν. Κέβιν μπορείς να βοηθήσεις; Ας δούμε αν μπορώ να βοηθήσω να βρούμε την κάρτα κυκλώματος. Έχετε υπ’ όψιν ότι είναι μια αχρείαστη άσκηση ξεμονταρίσματος, αλλά το κάνουμε στο εργαστήριο όλη την ώρα. Εντάξει. Έτσι η συνεργασία, είτε είναι άμεσα στον ίδιο χώρο είτε από απόσταση και διακριτή, είναι πάντα σημαντική. Και πάλι, όλα αυτά πρέπει να τα επιχειρήσουμε στο πλαίσιο του χώρου.

Και τελικά, θα ήθελα να σας αφήσω με μία ματιά που θα μας πάει πίσω στον κόσμο της φαντασίας. Αυτό είναι ένα σύστημα που λέγεται ΤΑΜΠΕΡ, το οποίο είναι μια ελαφρώς περίεργη ματιά στο πώς θα μπορούσε να είναι το μέλλον των συστημάτων επεξεργασίας και διαχείρισης μέσων. Εμείς στην Όμπλονγκ πιστεύουμε ότι τα μέσα πρέπει να είναι προσβάσιμα σε εκλεπτυσμένη μορφή. Έχουμε, λοιπόν, πάρα πολλές ταινίες εδώ. Και ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά. Ένας τρόπος είναι να τα κοιτάξουμε στα γρήγορα. Μπορούμε να αρπάξουμε στοιχεία από μπροστά, όπου ξαναζωντανεύουν, έρχονται στη ζωή, και να τα βάλουμε κάτω σε αυτό το τραπέζι. Θα πάμε εδώ στον Ζακ Τατί και θα πάρουμε το μπλε φίλο μας και θα τον βάλουμε επίσης στο τραπέζι. Ίσως χρειαστούμε περισσότερους από έναν. Και μάλλον χρειαζόμαστε, λοιπόν, μάλλον χρειαζόμαστε έναν καουμπόι για να είμαστε ειλικρινείς. (Γέλια) Ναι ας πάρουμε αυτόν. (Γέλια) Όπως βλέπετε καουμπόιδες και Γάλλοι κωμικοί δεν τα πάνε καλά μεταξύ τους, και το σύστημα το ξέρει αυτό.

Επιτρέψτε μου να σας αφήσω με μία τελευταία σκέψη, και αυτή είναι ότι ένας από τους σπουδαιότερους Άγγλους συγγραφείς των τελευταίων τριών δεκαετιών, υποστήριξε πως η σπουδαία τέχνη είναι πάντα ένα δώρο. Και δεν αναφερόταν στην τιμή, εάν ένα μυθιστόρημα κοστίζει 24,95 δολάρια, ή εάν πρέπει να ξεφυτρώσουν 70 εκατομμύρια δολάρια για να αγοραστεί ο κλεμμένος πίνακας του Βερμέερ. Μιλούσε για τις συνθήκες της δημιουργίας και της ύπαρξής της. Και νομίζω πως είναι καιρός να αναρωτηθούμε το ίδιο και για την τεχνολογία. Η τεχνολογία είναι ικανή να εκδηλώσει γενναιοδωρία και να εμποτιστεί με αυτήν, σε ένα ορισμένο βαθμό, κάτι που πρέπει να απαιτήσουμε, βασικά. Για μερικά κομμάτια αυτής της τεχνολογίας, βασικό κομμάτι είναι ο συνδυασμός σχεδίασης, ο οποίος είναι κρίσιμης σημασίας. Δεν μπορούμε όμως να έχουμε πλέον εξέλιξη στην τεχνολογία, εκτός κι αν η σχεδίαση έχει ενσωματωθεί από πολύ νωρίς. Και, τόσο καλά όσο και αποτελεσματικά, ως μέσο. Είμαστε, ως ανθρώπινα όντα, τα πλάσματα που δημιουργούν και πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι οι μηχανές μας βοηθούν σε αυτό το σκοπό, και είναι κατασκευασμένες με την ίδια αντίληψη.

Έτσι, θα σας αφήσω με αυτό. Σας ευχαριστώ!

(Χειροκρότημα)

Κρις Άντερσον: Λοιπόν, να ρωτήσω την προφανή ερώτηση, βασικά προέρχεται από τον Μπιλ Γκέιτς, πότε; Τζον Άντερκόφλερ: Πότε; ΚΑ: Πότε πραγματικά; Πότε για εμάς, όχι μόνο στο εργαστήριο και στη σκηνή; Μπορεί να είναι για κάθε άνθρωπο ή είναι μόνο για εταιρείες και παραγωγούς ταινιών;

ΤΑ: Όχι πρέπει να είναι για κάθε άνθρωπο. Αυτός είναι ο σκοπός μας εν τέλει. Δεν θα έχουμε επιτύχει αν δεν έχουμε κάνει αυτό το μεγάλο βήμα. Θέλω να πω, έχουν περάσει 25 χρόνια. Μπορεί πραγματικά να υπάρχει μόνο ένα λειτουργικό περιβάλλον; Δεν μπορεί.

Σημαίνει αυτό, όμως, ότι χρειάζεσαι προβολείς και κάμερες στο γραφείο ή το σπίτι σου; Ξέρεις, πώς μπορεί να δουλέψει;

ΤΑ: Όχι, όλα αυτά θα είναι ενσωματωμένα στη βάση κάθε προβολής. Θα είναι ενσωματωμένα στην αρχιτεκτονική. Τα γάντια θα αποσυρθούν μέσα σε μήνες ή χρόνια. Άρα αυτό είναι αναπόφευκτο.

ΚΑ: Στο μυαλό σας, λοιπόν, σε διάστημα πέντε ετών, θα μπορεί κάποιος να το αγοράσει αυτό ως κομμάτι του λειτουργικού περιβάλλοντος ενός βασικού υπολογιστή;

ΤΑ: Νομίζω ότι σε πέντε χρόνια, όταν θα αγοράζεις υπολογιστή, θα παίρνεις και αυτό.

ΚΑ: Αυτό, λοιπόν, είναι υπέροχο. (Χειροκρότημα) Ο κόσμος έχει μία συνήθεια να μας εκπλήσσει με τον τρόπο που χρησιμοποιεί στην πράξη αυτά τα πράγματα. Εσύ τι πιστεύεις, ποια εφαρμογή σου έρχεται στο μυαλό ως η πρώτη που θα έχει απήχηση στον κόσμο;

ΤΑ: Αυτή είναι μία καλή ερώτηση, την οποία κάνουμε στον εαυτό μας κάθε μέρα. Προς το παρόν, οι πρώτοι πελάτες που εφάρμοσαν την τεχνολογία μας και τα συστήματα που αναπτύχθηκαν έξω στον πραγματικό κόσμο έχουν να κάνουν με σημαντικά προβλήματα με πάρα πολλά δεδομένα. Έτσι, είτε είναι λοτζίστικς στη διαχείριση εφοδιαστικής αλυσίδας είτε εξόρυξη φυσικού αερίου και φυσικών πόρων, χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, φαρμακευτικά, βιοπληροφορική, αυτά είναι τα θέματά μας αυτή τη στιγμή, και αυτό δεν είναι μία εφαρμογή που θα σαρώσει. Και καταλαβαίνω τι με ρωτάτε.

ΚΑ: Έλα τώρα. Πολεμικές τέχνες, παιχνίδια. (Γέλια) Τζον, σε ευχαριστώ που έκανες την επιστημονική φαντασία πραγματικότητα.

ΤΑ: Ήταν πραγματικά ευχαρίστησή μου. Σας ευχαριστώ, όλους σας.

(Χειροκρότημα)