Τζέσικα Τζάκλεϊ: Φτώχια, χρήματα -- κι αγάπη

Οι ιστορίες που διηγούμαστε ο ένας στον άλλον είναι πολύ σημαντικές Οι ιστορίες που λέμε στον εαυτό μας για τη δική μας ζωή έχουν σημασία. Και πάνω απ' όλα νομίζω πως ο τρόπος με τον οποίο συμμετέχουμε στις ιστορίες των άλλων έχει μεγάλη σημασία. Ήμουν έξι χρονών όταν άκουσα για πρώτη φορά ιστορίες για τους φτωχούς. Θα μου πεις τώρα, δεν τις άκουσες από τους ίδιους τους φτωχούς, τις άκουσα από τη δασκάλα του κατηχητικού μου και από το Χριστό, μέσω της δασκάλας του κατηχητικού μου. Θυμάμαι όταν μας έμαθαν ότι οι φτωχοί χρειαζόταν υλικά αγαθά -- τροφή, ρουχισμό, στέγαση -- κάτι που δεν είχαν. Έμαθα επίσης, μαζί μ' αυτό, ότι ήταν η δική μας ευθύνη -- μια αίθουσα γεμάτη με παιδιά πέντε και έξι χρονών -- προφανώς, ήταν η δική μας ευθύνη, να βοηθήσουμε. Αυτά μας ζήτησε ο Χριστός. Και τότε είπε: "καθόσον τα κάνατε αυτά σ' έναν από τους αδελφούς μου αυτούς τους ασήμαντους, σ' εμένα τα κάνατε." Οπότε ήμουν πολύ νευρική. Ήμουν πολύ πρόθυμη να χρησιμεύσω σε κάτι. Νομίζω πως όλοι μας νιώθουμε το ίδιο πράγμα. Επίσης, ήταν κάπως ενδιαφέρον ότι ο Θεός χρειαζόταν βοήθεια. Δεν το ήξερα αυτό. και ένιωθα πως ήταν κάτι πολύ σημαντικό όπου θα μπορούσα να συμμετέχω.

Ωστόσο έμαθα επίσης πολύ σύντομα ότι ο Χριστός είπε ακόμη, και σας παραφράζω, οι φτωχοί θα είναι πάντα μαζί μας. Αυτό με ενοχλούσε και με μπέρδευε Ένιωθα πως είχα μια εργασία για το σπίτι την οποία θα έπρεπε να κάνω, και ήμουν ενθουσιασμένη, αλλά παρ' όλες μου τις δυνατές προσπάθειες, θα απέτυχα. Οπότε ένιωσα μπερδεμένη, λίγο απογοητευμένη και θυμωμένη σαν να μην είχα καταλάβει κάτι. Ένιωθα καταβεβλημένη. Και για πρώτη φορά, άρχισα να φοβάμαι αυτή την ομάδα ανθρώπων και να έχω αρνητικά αισθήματα ενάντια μιας ολόκληρης ομάδα ανθρώπων. Φανταζόμουν μια μεγάλη ουρά από άτομα που δεν θα έφευγαν ποτέ, που θα έμεναν μαζί μας για πάντα. Θα μου ζητούσαν πάντα να τους βοηθήσω και να τους δώσω πράγματα για τα οποία ήμουν ενθουσιασμένη, αλλά δεν ήξερα πώς θα πάνε τα πράγματα. Και δεν ήξερα τι θα γινόταν όταν δεν θα είχα πλέον τίποτα να δώσω, ειδικά αν το πρόβλημα θα επέμενε. Στα χρόνια που ακολούθησαν, άκουσα κι άλλες ιστορίες για τους φτωχούς που ολοένα και αυξάνονταν, διόλου θετικές. Για παράδειγμα, είδα φωτογραφίες και εικόνες συχνά θλίψης και πόνου. Άκουγα για πράγματα που δεν πήγαιναν καλά στην ζωή των φτωχών. Άκουσα να μιλάνε για αρρώστιες και για πόλεμο. Φαίνεται πως ήταν πάντα συνδεδεμένα Γενικά, είχα την αντίληψη ότι οι φτωχοί στον κόσμο ζούσαν μια ζωή η οποία τους είχε σφυρηλατήσει μέσα στα βάσανα και τη λύπη, τη καταστροφή, την απελπισία.

Και μετά από λίγο, δημιούργησα αυτό που πιστεύω πως όλοι μας κάνουμε, εκείνη την αναμενόμενη απάντηση, όταν ένιωθα άσχημα κάθε φορά που άκουγα γι' αυτούς. Άρχισα να έχω ενοχές για την περιουσία μου, γιατί, απ' ότι φαίνεται δεν έκανα αρκετά, για να καλυτερέψω τα πράγματα. Ένιωθα μάλιστα κάποια ντροπή γι' αυτό το λόγο. Κι όπως ήταν φυσικό, άρχισα να κρατάω κάποια απόσταση, σταμάτησα να ακούω τις ιστορίες τους τόσο προσεκτικά όσο άλλοτε Και σταμάτησα να περιμένω τα πράγματα να αλλάξουν πραγματικά. Ωστόσο έδινα ακόμα. Φαινομενικά έμοιαζα ακόμη αρκετά ενεργή. Αφιέρωνα τον χρόνο μου κι έδινα τα χρήματά μου. Έδινα όταν οι λύσεις ήταν σε έκπτωση. Η αξία για ένα ποτήρι καφέ μπορεί να σώσει την ζωή ενός παιδιού, έτσι; Εννοώ, ποιος μπορεί να υποστηρίξει το αντίθετο; Έδινα όταν ανησυχούσα, όταν ήταν δύσκολο να το αποφύγω, και γενικά έδινα, όταν τα αρνητικά αισθήματα συσσωρεύονταν αρκετά και έδινα για να ελαφρύνω τον ψυχικό μου πόνο, παρά εκείνον κάποιου άλλου. Για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, έδινα από εκείνο το σημείο αναφοράς όχι από ειλικρινή ελπίδα κι ενθουσιασμό για να βοηθήσω κι από γενναιοδωρία. Κατάντησε για μένα μια συναλλαγή ένα είδος εμπορίου. Αγόραζα κάτι. Αγόραζα το δικαίωμα να συνεχίσω τη μέρα μου και να μην ενοχλούμαι απαραίτητα από αυτές τις άσχημες ειδήσεις. Και νομίζω πως ο τρόπος με τον οποίο το περνάμε καμιά φορά μπορεί, κατ' αρχήν, να απομόνωσει μια ομάδα ανθρώπων, ατόμων κάπου στον κόσμο. Μπορεί επίσης να τους μετατρέψει σε προϊόν, το οποίο είναι κάτι πολύ τρομακτικό Οπότε καθώς το κανα, και πιστεύω πως πολλοί από μας το κάνουμε, αγοράζουμε την απόστασή μας, αγοράζουμε το δικαίωμα να συνεχίζουμε τη μέρα μας. Πιστεύω πως η ανταλλαγή εμποδίζει εκείνο το οποίο επιθυμούμε περισσότερο απ' όλα. Εμποδίζει τις επιθυμίες μας να ήμαστε σημαντικοί και χρήσιμοι στη ζωή κάποιου άλλου με λίγα λόγια, να αγαπάμε.

Για καλή τύχη, τα πράγματα άλλαξαν για μένα, πριν από μερικά χρόνια γιατί άκουσα να μιλάει αυτός ο κύριος, ο Δρ. Μουχάμαντ Ιούνους. Ξέρω πως πολλοί από σας κατά πάσαν πιθανότητα να τον γνωρίζετε, αλλά για να δώσω μια σύντομη περίληψη σε όσος δεν τον έχουν ακουστά, ο Δρ. Ιούνους πήρε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης πριν από μερικά χρόνια για το πρωτοποριακό του έργο στη σύγχρονη μικροχρηματοδότηση Τον άκουσα να μιλάει τρία χρόνια πριν από το γεγονός. Αλλά στην ουσία, μικροχρηματοδότηση -- αν είναι επίσης κάτι καινούριο για σας -- σκεφτείτε το σαν οικονομικές υπηρεσίες για τους φτωχούς. Σκεφτείτε όλα όσα παίρνετε από την τράπεζά σας και φανταστείτε τα προϊόντα και τις υπηρεσίες αυτές προσαρμοσμένες στις ανάγκες κάποιου που ζει με λίγα δολάρια την ημέρα. Ο Δρ. Ιούνους διηγήθηκε την ιστορία του, εξηγώντας περί τίνος πρόκειται, και τι έχει κάνει με τη τράπεζά του, το Γκραμίτ. Μίλησε ωστόσο ειδικότερα για τα μικροδάνεια, το οποίο είναι ένα πολύ μικρό δάνειο που μπορεί να βοηθήσει κάποιον να ξεκινήσει ή να αναπτύξει μια επιχείρηση. Οπότε, όταν τον άκουσα, ήταν συναρπαστικό για διάφορους λόγους. Πρώτα απ' όλα, έμαθα γι' αυτή τη νέα μέθοδο αλλαγής στον κόσμο που μου έδειξε, ίσως, για πρώτη φορά, έναν τρόπο να αλληλεπιδρώ με κάποιον και να δώσω, να μοιράσω τους πόρους κατά κάποιο τρόπο που δεν ήταν παράξενος και δεν μ' έκανε να νιώθω άσχημα Αυτό ήταν συναρπαστικό Αλλά το σημαντικότερο, διηγήθηκε ιστορίες για τους φτωχούς που ήταν διαφορετικές από κάθε άλλη ιστορία που είχα ακούσει στο παρελθόν. Στην πραγματικότητα, το γεγονός ότι τα άτομα για τα οποία μιλούσε ήταν φτωχοί αποτελούσε μια λεπτομέρεια Εκείνος έκανε λόγο για δυνατούς, έξυπνους, εργατικούς επιχειρηματίες που ξυπνούσαν κάθε μέρα και έκαναν πράγματα που καλυτέρευαν την ζωή τους και εκείνη των οικογενειών τους. Το μόνο που ήθελαν για να το κάνουν ταχύτερα και καλύτερα ήταν λίγο κεφάλαιο. Ήταν ένα είδος καταπληκτικής αντίληψης για μένα.

Στην πραγματικότητα, ήμουν τόσο συγκινημένη, είναι δύσκολο τώρα να σας εξηγήσω πόσο πολύ με επηρέασε, αλλά συγκινήθηκα τόσο πολύ που παράτησα τη δουλειά μου ύστερα από μερικές εβδομάδες, και πήγα στην Ανατολική Αφρική για να δω με τα μάτια μου περί τίνος πρόκειται. Στην πραγματικότητα, για πρώτη φορά, για πολύ καιρό ήθελα να συναντήσω εκείνα τα άτομα, ήθελα να συναντήσω εκείνους τους επιχειρηματίες, και να δω με τα μάτια μου πώς ήταν η ζωή τους. Οπότε πέρασα τρεις μήνες στην Κένια, στην Ουγκάντα και στην Τανζανία παίρνοντας συνέντευξη από επιχειρηματίες που είχαν πάρει 100 δολάρια για να ξεκινήσουν ή να αναπτύξουν μια επιχείρηση. Και στην πραγματικότητα, μέσω αυτής της επικοινωνίας, άρχισα, για πρώτη φορά, να γίνομαι φίλη με μερικούς από κείνους στην άμορφη μάζα εκεί πέρα που υποτίθεται ότι ήταν κάπου μακριά. Άρχισα να αναπτύσσω φιλίες και να γνωρίζω τις προσωπικές τους ιστορίες. καθώς τους έπαιρνα συνέντευξη κατ' επανάληψη, και περνούσα τη μέρα μου μαζί τους, άκουσα ιστορίες που άλλαξαν ζωές και καταπληκτικές μικρές λεπτομέρειες αλλαγής.

Έτσι άκουσα από τους γιδοβοσκούς που είχαν αγοράσει μερικές ακόμη γίδες με τα χρήματα που είχαν πάρει. Η πορεία της επιχείρησής τους άλλαζε Κέρδιζαν λίγο περισσότερα χρήματα. Το βιωτικό τους επίπεδο άλλαζε και καλυτέρευε. Και έκαναν πραγματικά ενδιαφέρουσες μικρές αλλαγές στη ζωή τους, για παράδειγμα έστελναν τα παιδιά τους στο σχολείο. Μπορούσαν να αγοράσουν κουνουπιέρες. Ίσως να μπορούσαν να αγοράσουν μια κλειδαριά για την πόρτα και να νιώθουν ασφαλείς. Ίσως να μπορούσαν να έχουν ζάχαρη για το τσάι τους και να μου το προσφέρουν όταν ήμουν εκεί καλεσμένη και τους έκανε περήφανους Αλλά υπήρχαν αυτές οι όμορφες λεπτομέρειες, έστω κι αν μιλούσα με 20 γιδοβοσκούς στη σειρά, και αυτό γινόταν κάποιες μέρες -- αυτές οι όμορφες λεπτομέρειες που άλλαξαν ζωές που είχαν σημασία σ' αυτούς. Αυτό ήταν κάτι άλλο που με συγκίνησε. Ήταν πραγματικά ταπεινωτικό να δει κανείς για πρώτη φορά, να καταλάβει κανείς ότι, ακόμα κι αν μπορούσα να πάρω ένα μαγικό ραβδί και να τα διορθώσω όλα, πιθανότατα θα είχα κάνει πολλά λάθη. Γιατί ο καλύτερος τρόπος να αλλάξει κανείς τη ζωή του είναι με το να έχει κανείς έλεγχο και να κάνει αυτό που πιστεύει πως είναι το καλύτερο πράγμα γι' αυτόν. Οπότε το είδα και ήταν πολύ ταπεινωτικό.

Τέλος πάντων, κάτι άλλο ενδιαφέρον συνέβη όταν ήμουν εκεί. Ποτέ δε μου ζήτησαν δωρεά, που ήταν πάντα η δική μου μέθοδος, έτσι; Υπάρχει φτώχεια, δίνει κανείς χρηματική βοήθεια. Κανείς δε μου ζήτησε δωρεά. Στην πραγματικότητα, κανένας δεν ήθελε να τους λυπάμαι. Αντιθέτως,εκείνοι ήθελαν απλά να καταφέρουν περισσότερα απ' όσα ήδη έκαναν και να δημιουργήσουν με τις δικές τους ικανότητες. Έτσι αυτό που άκουγα, κάπου-κάπου, ήταν ότι οι άνθρωποι ήθελαν ένα δάνειο -- σκέφτηκα πως αυτό είναι πολύ λογικό και πραγματικά συναρπαστικό Μιας και το' φερε κι ο λόγος, σπούδασα φιλοσοφία και ποίηση στο πανεπιστήμιο, οπότε δεν ήξερα τη διαφορά μεταξύ κέρδους και εισοδήματος όταν πήγα στη Ανατολική Αφρική. Απλά είχα αυτή την εντύπωση πως τα χρήματα θα έκαναν τη δουλειά. Και η γνωριμία μου με τον επιχειρηματικό κόσμο έγινε μέσω αυτών των ενσταλάξεων κεφαλαίου των 100$. Έμαθα για το κέρδος και το εισόδημα, για την επιρροή, και πολλά άλλα πράγματα, από τους αγρότες, τις μοδίστρες, τους γιδοβοσκούς. Οπότε η ιδέα ότι αυτές οι καινούριες ιστορίες επιχειρήσεων και ελπίδας μπορεί να μοιραστούν με φίλους και οικογένεια, και μ' αυτό τον τρόπο, ίσως να βρεθεί κάποιο απαιτούμενο χρηματικό ποσό για να μπορέσουν να συνεχίσουν τις επιχειρήσεις τους μέσω δανείων, αυτή η μικρή ιδέα είναι που μεταμορφώθηκε σε Κίβα.

Ύστερα από λίγους μήνες, ξαναγύρισα στην Ουγκάντα με μια ψηφιακή κάμερα και μία απλή ιστοσελίδα που τη δημιουργήσαμε μαζί, ο σύντροφος μου, ο Μάθιου κι εγώ, και φωτογραφίσαμε εφτά από τους καινούργιους μου φίλους, δημοσιεύσαμε τις ιστορίες τους, εκείνες της επιχειρηματικότητας, στην ιστοσελίδα, στείλαμε ηλεκτρονικά μηνύματα σε φίλους και οικογένεια και είπαμε, 'Νομίζουμε πως αυτό νόμιμο. Δεν έχουμε ακούσει τίποτα από το SEC για όλες τις λεπτομέρειες, αλλά θα' θελες, ας πούμε, να συμμετάσχεις σ' αυτό, να διαθέσεις τα χρήματα που χρειάζονται;' Βασικά τα χρήματα ήρθαν πολύ γρήγορα. Τα στείλαμε στην Ουγκάντα. Και κατά τη διάρκεια των έξι επόμενων μηνών, κάτι όμορφο συνέβη: οι επιχειρηματίες έλαβαν τα χρήματα, πληρώθηκαν και οι επιχειρήσεις τους μεγάλωσαν όντως, και μπόρεσαν να υποστηρίξουν τον εαυτό τους και να αλλάξουν την πορεία της ζωής τους. Τον Οκτώβριο του 2005 αφότου εξοφλήθηκαν τα εφτά πρώτα δάνεια, ο Ματ κι εγώ διαγράψαμε από την ιστοσελίδα τη φράση 'δοκιμαστική περίοδος'. Είπαμε: 'Το μικρό μας πείραμα" ήταν επιτυχές. Ας ξεκινήσουμε στα σοβαρά.' Αυτή ήταν για μας η επίσημη έναρξη. Και τότε εκείνη την πρώτη χρονιά, Οκτώβριος του 2005 έως το 2006, το Κίβα διευκόλυνε 500.000 δολάρια σε δάνεια. Το δεύτερο χρόνο, ήταν ένα σύνολο των 15 εκατομμυρίων Τον τρίτο χρόνο, το συνολικό ποσό ήταν γύρω στα 40. Τον τέταρτο χρόνο, παραλίγο να φτάσουμε τα 100. Και σήμερα, ύστερα από σχεδόν πέντε χρόνια το Κίβα διευκολύνει περισσότερο από 150 εκατομμύρια δολάρια, σε μικρά ποσοστά των 25 δολαρίων από δανειστές και επιχειρηματίες -- με περισσότερα από ένα εκατομμύριο συμμετέχοντες, σε συνολικά 200 χώρες.

Να που βρίσκεται το Κίβα σήμερα, για να σας δώσω την εικόνα του παρόντος Κι ενώ οι αριθμοί και τα στατιστικά είναι πραγματικά ωραία για να μιλάει κανείς και είναι ενδιαφέροντα, για μένα, το Κίβα είναι πραγματικά οι ιστορίες. Πρόκειται για μια άλλη διήγηση της ιστορίας των φτωχών, και πρόκειται για την ευκαιρία που δίνουμε στους εαυτούς μας να συμμετέχουμε το οποίο επικυρώνει την αξιοπρέπειά τους, επικυρώνει τη σχέση συνεταιρισμού όχι μια σχέση που βασίζεται στον παραδοσιακό είδος του δότη δικαιούχου περιέργειας το οποίο μπορεί να συμβεί. Αντίθετα, μια σχέση που προωθεί το σεβασμό και την ελπίδα και την αισιοδοξία ότι όλοι μαζί μπορούμε να προοδεύσουμε. Οπότε ελπίζω ότι, όχι μόνο θα μπορέσουν να συσσωρευθούν τα χρήματα μέσω του Κίβα -- αυτό είναι κάτι το θετικό και γεμάτο σημασία -- αλλά ελπίζω πως το Κίβα θα μπορέσει να θολώσει εκείνα τα σύνορα, όπως ανέφερα προηγουμένως μεταξύ των παραδοσιακά πλούσιων και φτωχών κατηγοριών που μας έχουν μάθει να βλέπουμε στον κόσμο, αυτή η ψευδής διχοτομία μεταξύ εμάς κι εκείνων, εχόντων και μη. Ελπίζω πως το Κίβα θα μπορέσει να θολώσει εκείνα τα σύνορα. Επειδή, καθώς συμβαίνει κάτι τέτοιο, νομίζω πως αισθανόμαστε ελεύθεροι να αλληλεπιδρούμε με πιο ανοιχτό, δίκαιο και δημιουργικό τρόπο να δημιουργήσουμε επαφές μεταξύ μας και να βοηθάμε ο ένας τον άλλον.

Σκεφτείτε πως νιώθετε όταν βλέπετε κάποιον στο δρόμο να ζητιανεύει και είσαστε έτοιμοι να τον πλησιάσετε. Σκεφτείτε πως νιώθετε. Και τότε φανταστείτε τη διαφορά όταν θα βλέπατε κάποιον ο οποίος έχει μια ιστορία επιχειρηματικότητας και σκληρής δουλειάς που θέλει να σας μιλήσει για την δουλειά του. Ίσως να χαμογελάνε, και να θέλουν να σας μιλήσουν για όλα όσα έχουν κάνει. Φανταστείτε να μιλούσατε με κάποιον που καλλιεργεί διάφορα είδη και τα κάνει να ανθίζουν, κάποιος που χρησιμοποιεί το ταλέντο του να καταφέρει κάτι παραγωγικό, κάποιος που δημιούργησε την επιχείρησή του από το μηδέν κάποιος που βρίσκεται μέσα στην αφθονία, όχι στην έλλειψη, που στην πραγματικότητα δημιουργεί αφθονία, κάποιος με γεμάτα τα χέρια έτοιμος να προσφέρει κάτι, όχι με αδειανά ζητώντας από σας να τους δώσετε κάτι. Φανταστείτε αν μπορούσατε να ακούσετε μια απροσδόκητη ιστορία κάποιου που ξυπνάει κάθε μέρα και δουλεύει πολύ, πολύ σκληρά για να καλυτερεύσει τη ζωή του. Αυτές οι ιστορίες μπορούν πραγματικά να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε για τον καθένα μας. Κι αν θα μπορούσαμε να συγκροτήσουμε μια κοινότητα αλληλεγγύης να στραφεί προς αυτά τα άτομα και να συμμετάσχει στην ιστορία τους δανείζοντας λίγα χρήματα, νομίζω πως αυτό μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο πιστεύουμε ο ένας στον άλλον στην δυνατότητα των άλλων.

Προς το παρόν, το Κίβα είναι απλά η αρχή για μένα. Καθώς ανυπομονώ να δω τα επακόλουθα, μ' έχει βοηθήσει να σκεφτώ για όλα όσα έχω μάθει μέχρι στιγμής. Πρώτον, όπως ανέφερα και προηγουμένως, η επιχειρηματικότητα ήταν μια καινούρια ιδέα για μένα. Οι δανειολήπτες του Κίβα, καθώς τους ρωτούσα και τους γνώριζα καλύτερα κατά τη διάρκεια των περασμένων χρόνων, μου έμαθαν τι σημαίνει επιχειρηματικότητα. Και νομίζω πως, στην ουσία, είναι η απόφαση να θέλει κανείς μια καλύτερη ζωή. Βλέπει κανείς μια ευκαιρία, και αποφασίζει για το τι θα κάνει για να την αρπάξει. Εν συντομία, είναι η απόφαση του καθενός ότι το αύριο μπορεί να είναι καλύτερο από το σήμερα και να το επιδιώξει. Το δεύτερο πράγμα που έμαθα είναι ότι τα δάνεια είναι πολύ ενδιαφέροντα εργαλεία συνεκτικότητας. Οπότε δεν είναι μια δωρεά. Ωραία, ίσως να μην ακούγεται πολύ διαφορετικό. Αλλά στην πραγματικότητα, όταν δίνει κανείς κάτι σε κάποιον κι εκείνοι λένε: 'Ευχαριστώ' και σε κρατάνε ενήμερο, είναι το ένα κομμάτι. Όταν δανείζεις χρήματα, κι εκείνοι σε πληρώνουν πίσω σιγά σιγά με το πέρασμα του χρόνου, έχει κανείς τη δικαιολογία να διατηρήσει ένα συνεχή διάλογο. Αυτή η συνεχής προσοχή, η τρέχουσα προσοχή, είναι πραγματικά σπουδαίο πράγμα στο να χτίσουμε διάφορες σχέσεις μεταξύ μας. Και τρίτον, απ' όσα έχω μάθει από τους επιχειρηματίες που γνώρισα, επί ίσοις όροις μεταξύ της επιλογής να έχει κανείς απλά χρήματα για να κάνει ό'τι χρειάζεται, ή τα χρήματα μαζί με την υποστήριξη και την ενθάρρυνση μιας παγκόσμιας κοινότητας, οι άνθρωποι επιλέγουν την κοινότητα μαζί με τα χρήματα. Αυτός ο συνδυασμός είναι πολύ πιο σημαντικός, πολύ πιο ισχυρός

Οπότε, εν όψει αυτών, αυτό το ιδιαίτερο γεγονός με οδήγησε σ' αυτό το οποίο εργάζομαι τώρα. Τώρα βλέπω επιχειρηματίες παντού, τώρα που έχω μπει το θέμα. Και αυτό που έχω παρατηρήσει είναι ότι ήδη υπάρχουν πολλές κοινότητες αλληλεγγύης στον κόσμο. Με τα κοινωνικά δίκτυα είναι ένας θαυμάσιος τρόπος να αυξήσουμε ραγδαία τον αριθμό των ανθρώπων που έχουμε τριγύρω μας στις δικές μας κοινότητες αλληλεγγύης. Κι οπότε, καθώς σκεφτόμουν γι' αυτό, Αναρωτιέμαι: πως μπορούμε να ενεργοποιήσουμε αυτές τις κοινότητες αλληλεγγύης για να συγκροτήσουμε ακόμα περισσότερες επιχειρηματικές ιδέες και να συγκροτηθούμε όλοι μας για να κάνουνε το αύριο καλύτερο από το σήμερα; Κατά τη διάρκεια των ερευνών μου σχετικά με το τι συμβαίνει στις ΗΠΑ, προέκυψαν μερικές ενδιαφέρουσες ιδέες. Οπότε μια είναι ότι, φυσικά, όπως θα το περιμέναμε όλοι, πολλές μικρές επιχειρήσεις στις ΗΠΑ και παντού στον κόσμο χρειάζονται ακόμα χρήματα για να αναπτυχθούν και να κάνουν περισσότερα απ' αυτά που θέλουν, ή μπορεί να χρειάζονται χρήματα κατά τη διάρκεια ενός δύσκολου μήνα. Αλλά υπάρχει πάντα η ανάγκη για πόρους κάπου κοντά. Καθώς φαίνεται, κάτι άλλο είναι ότι αυτοί οι πόροι δεν προέρχονται από τα μέρη που θα περίμενε κανείς -- τράπεζες, κεφαλαιούχοι, και άλλους οργανισμούς και δομές υποστήριξης -- έρχονται από φίλους και την οικογένεια. Κάποια στατιστικά δείχνουν πως 85 τοις εκατό ή περισσότερο της χρηματοδότησης για μικρές επιχειρήσεις προέρχεται από φίλους και οικογένεια. Αυτό αντιστοιχεί περίπου με 130 δισεκατομμύρια το χρόνο. Αυτά είναι πολλά. Και τρίτο, καθώς συμβαίνει αυτή η διαδικασία χρηματοδότησης από φίλους και οικογένεια, είναι πολύ περίεργο, οι άνθρωποι δεν ξέρουν ακριβώς τι να ρωτήσουν, πώς να ρωτήσουν, τι να υποσχεθούν, παρά το ότι έχουν τις καλύτερες προθέσεις και θέλουν να ευχαριστήσουν αυτούς που τους υποστηρίζουν.

Οπότε, για να χαλιναγωγήσουμε τη δύναμη αυτών των κοινοτήτων αλληλεγγύης με έναν καινούριο τρόπο και για να αφήσουμε τους επιχειρηματίες να αποφασίσουν μόνοι τους πώς ακριβώς θα πρέπει να είναι εκείνη η εμπορική συναλλαγή, τι ακριβώς ταιριάζει σ' αυτούς και σ' άλλους τριγύρω τους, αυτή την εβδομάδα, ξεκινούμε σιγά σιγά την έναρξη του Προφάουντερ, το οποίο είναι μια πλατφόρμα χρηματοδότησης πλήθους για μικρές επιχειρήσεις για να συγκεντρώσουν αυτά που χρειάζονται μέσω επενδύσεων από φίλους και οικογένεια. Και είναι επενδύσεις, μήτε δωρεές, μήτε δάνεια, αλλά επενδύσεις που έχουν δυναμικές αποδόσεις Έτσι η προετοιμασία της συμμετοχής σ' αυτή την ιστορία, στην πραγματικότητα τρέχει με τα πάνω κάτω. Οπότε με λίγα λόγια, είναι ένα 'καν'το μόνος σου' εργαλείο για μικρές επιχειρήσεις για να συγκεντρώσουν τα χρήματα. Και αυτό που μπορεί να κάνει κανείς είναι να επισκεφτεί την ιστοσελίδα, και να δημιουργήσει ένα προφίλ και να δημιουργήσει επενδυτικούς όρους με έναν πραγματικό εύκολο τρόπο. Το κάνουμε πραγματικά εύκολο για μένα κι επίσης για οποιονδήποτε άλλο θέλει να χρησιμοποιήσει τη σελίδα. Και επιτρέπουμε στους επιχειρηματίες να μοιράσουν ένα ποσοστό των εσόδων τους. Μπορούν να συγκεντρώσουν μέχρι κι ένα εκατομμύριο δολάρια από έναν απεριόριστο αριθμό ανεξουσιοδοτημένων, μη εξεζητημένων επενδυτών απλοί άνθρωποι, Θεός φυλάξοι -- και μπορούν να μοιράσουν τις αποδόσεις με το πέρασμα του χρόνου -- και πάλι, με βάση τους οποιοσδήποτε όρους που έχουν θέσει. Καθώς οι επενδυτές επιλέγουν να αναμειχθούν με βάση εκείνους τους όρους, είτε μπορούν να πάρουν τα κέρδη τους πίσω τοις μετρητοίς, ή μπορούν να αποφασίσουν εκ των προτέρων να δώσουν τις αποδόσεις σε μια μη κερδοσκοπική οργάνωση. Οπότε μπορούν να είναι επενδυτές των χρημάτων ή της αιτίας. Ελπίζω ότι αυτό το είδος εργαλείου μπορεί να δείξει στον καθένα που έχει μια ιδέα ένα δρόμο να κάνει αυτό που επιθυμεί στον κόσμο και να συγκεντρώσει γύρω του τους ανθρώπους που ήδη έχει, εκείνους που τον ξέρουν καλύτερα που τον αγαπούν και θέλουν να τον υποστηρίξουν, να τους συγκεντρώσει για να τα καταφέρει.

Οπότε προς το παρόν εργάζομαι πάνω σ' αυτό. Και για να τελειώσω, θέλω να πω, ρίξτε μια ματιά σ' αυτά τα εργαλεία. Αυτή τη στιγμή, το Προφάουντερ βρίσκεται σε πρωταρχικό στάδιο, και είναι πολύ εύπλαστο, είναι πολύ ξεκάθαρο, ότι είναι απλά ένα δοχείο, είναι απλά ένα εργαλείο. Εκείνο που θέλουμε είναι οι άνθρωποι να νοιάζονται, να πάνε και να το χρησιμοποιήσουν, έτσι όπως νοιάστηκαν αρκετά να χρησιμοποιήσουν το Κίβα για να δημιουργήσουν εκείνες τις διασυνδέσεις Αλλά τα καλά νέα είναι ότι δεν χρειάζεται να κάθομαι εδώ πέρα και να σας πείσω να ενδιαφερθείτε Ούτε που θα το δοκιμάσω. Δεν νομίζω, παρ' όλα που ακούμε συχνά, ξέρετε, ακούμε για τους ηθικούς λόγους, τους θρησκευτικούς λόγους, 'Ιδού γιατί το να νοιάζεται και να δίνει κανείς τον κάνει πιο ευτυχή.' Δεν νομίζω ότι πρέπει να μας πείσει κανείς γι' αυτό. Νομίζω πως το ξέρουμε. Στην πραγματικότητα, νομίζω πως το γνωρίζουμε τόσο καλά, και είναι τέτοια η πραγματικότητα που μας νοιάζει τόσο βαθιά, που στην πραγματικότητα, αυτό που μας εμποδίζει είναι ότι φοβόμαστε μη τα κάνουμε θάλασσα, γιατί μας νοιάζει τόσο πολύ να βοηθάμε ο ένας τον άλλον και να είμαστε σημαντικοί στη ζωή του καθένα μας.

Οπότε νομίζω πως αυτό που μπορώ να κάνω σήμερα, το καλύτερο που μπορώ να σας προσφέρω -- σας είπα την ιστορία μου, αυτό είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω. Και νομίζω πως μπορώ να σας υπενθυμίσω ότι νοιαζόμαστε. Νομίζω πως όλοι μας το γνωρίζουμε ήδη. Και νομίζω πως ξέρουμε ότι η αγάπη είναι αρκετά ανθεκτική για να πάμε και να δοκιμάσουμε. Μια στιγμή.

(Χειροκροτήματα)

Ευχαριστώ.

(Χειροκροτήματα)

Ευχαριστώ.

(Χειροκροτήματα)

Ο καλύτερος τρόπος για μένα να εμπνευσθώ για να δοκιμάσω είναι να σταματήσω και να ακούσω την ιστορία κάποιου άλλου. Κι αισθάνομαι ευγνωμοσύνη που βρίσκομαι εδώ στο TED. Είμαι ευγνώμων ότι κάθε φορά που το κάνω, εγγυημένα, εμπνέομαι εμπνέομαι από εκείνον που ακούω. Και πιστεύω όλο και περισσότερο κάθε φορά που ακούω πιστεύω στην δυνατότητά του ανθρώπου να κατορθώσει σπουδαία πράγματα στον κόσμο και στην δική μου δυνατότητα να μπορέσω να βοηθήσω. Και αυτό -- ξεχάστε τα εργαλεία και τη διακίνηση των πόρων -- αυτό δεν είναι τίποτα. Πιστεύοντας ο ένας στον άλλον, πραγματικά να είναι κανείς βέβαιος σε ώρα ανάγκης ότι ο καθένας μας μπορεί να καταφέρει φοβερά πράγματα στον κόσμο, αυτό μπορεί να μετατρέψει τις ιστορίες μας σε ιστορίες αγάπης και τη συλλογική μας ιστορία σε μια ιστορία που διαιωνίζει συνεχώς την ελπίδα και καλά αγαθά για όλους μας. Έτσι, αυτή η εμπιστοσύνη στον καθέναν γνωρίζοντάς το δίχως αμφιβολία και συμμετέχοντας καθημερινά με οτιδήποτε ασχολείται κανείς αυτό νομίζω πως θα αλλάξει τον κόσμο και θα κάνει το αύριο καλύτερο από το σήμερα.

Σας ευχαριστώ.

(Χειροκροτήματα)