Τζέρεμι Γκίλλεϊ: Μια μέρα ειρήνης

Ήμουν βασικά προβληματισμένος με όσα συνέβαιναν στον κόσμο. Δεν μπορούσα να καταλάβω την ασιτία, την καταστροφή, το σκοτωμό αθώων ανθρώπων. Το να βγάλεις νόημα από αυτά τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολο. Όταν ήμουν 12 χρονών, έγινα ηθοποιός. Ήμουν στους τελευταίους της τάξης, δεν είχα καθόλου προσόντα. Μου είπαν πως ήμουν δυσλεξικός. Στην ουσία, είχα προσόντα. πήρα ένα Δ στην αγγειοπλαστική, κι ήταν το μόνο πράγμα που πήρα - που ήταν χρήσιμο, προφανώς. Είναι η ανησυχία η πηγή όλων αυτών. Ως ηθοποιός, έκανα αυτά τα διαφορετικά πράγματα και ένιωσα πως το περιεχόμενο της δουλειάς που ασχολήθηκα δεν ήταν αρκετό, ότι σίγουρα έπρεπε να υπήρχε κάτι περισσότερο.

Τότε ήταν που διάβασα ένα βιβλίο του Φρανκ Μπάρναμπι, αυτού του θαυμάσιου πυρηνικού φυσικού, που είπε πως τα μέσα ενημέρωσης είχαν ευθύνη, πως όλοι οι τομείς της κοινωνίας είχαν ευθύνη να προσπαθήσουν να εξελίξουν και να προχωρήσουν τα πράγματα μπροστά. Αυτό με γοήτευσε επειδή ασχολιόμουν με μια κάμερα την περισσότερη ζωή μου. Έπειτα σκέφτηκα πως ίσως μπορώ να κάνω κάτι. Ίσως θα μπορούσα να γίνω σκηνοθέτης. Ίσως μπορώ να χρησιμοποιήσω το φιλμ εποικοδομητικά ώστε με κάποιο τρόπο να κάνει τη διαφορά. 'Ίσως υπάρχει μια μικρή αλλαγή που να μπορώ να αναμειχθώ. Έτσι άρχισα να σκέφτομαι για την ειρήνη. κι ήμουν προφανώς, όπως σας είπα, συγκλονισμένος από αυτές τις εικόνες, προσπαθώντας να βγάλω κάποιο νόημα. Θα μπορούσα να πάω και να μιλήσω σε μεγαλύτερους και σοφότερους ανθρώπους που θα μπορούσαν να μου πουν πώς έβγαζαν κάποιο νόημα από όσα συνέβαιναν; Επειδή είναι προφανώς απίστευτα τρομακτικό.

Συνειδητοποίησα όμως, έχοντας ασχοληθεί με τη δομή ως ηθοποιός, πως μία σειρά από ηχητικά αρχεία δεν θα ήταν αρκετά από μόνα τους, πως χρειαζόταν να σκαρφαλώσω σ' ένα βουνό, πως χρειαζόταν να κάνω ένα ταξίδι. Κι αν έκανα αυτό το ταξίδι, ανεξάρτητα από το αν θα πετύχαινε ή θα αποτύχαινε, αυτό θα ήταν εντελώς άσχετο. Το θέμα ήταν ότι θα είχα κάτι για να συνδέσω ερωτήματα όπως –είναι η ανθρωπότητα ουσιαστικά κακή; Είναι η καταστροφή του κόσμου αναπόφευκτη; Θα έπρεπε να κάνω παιδιά; Είναι αυτό μια υπεύθυνη πράξη; Κτλ, κτλ.

Έτσι σκεφτόμουν για την ειρήνη κι έπειτα αναλογίστηκα, ποια είναι η αφετηρία για την ειρήνη; Και τότε ήταν που είχα την ιδέα. Δεν υπήρχε αφετηρία για την ειρήνη. Δεν υπήρχε μέρα παγκόσμιας ενότητας. Δεν υπήρχε μέρα διαπολιτισμικής συνεργασίας. Δεν υπήρχε μέρα που η ανθρωπότητα να συγκεντρώθηκε, χωρισμένη μέσα σ' όλα αυτά τα πράγματα κι απλά να τα μοιράστηκε - να είμαστε μαζί σ' αυτό, κι αν είμαστε ενωμένοι και συνεργαστούμε διαπολιτισμικά, τότε αυτό μπορεί να είναι το κλειδί για την επιβίωση της ανθρωπότητας. Αυτό θα μπορούσε να μετατοπίσει το επίπεδο της επίγνωσης γύρω από τα θεμελιώδη ζητήματα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα - αν το κάναμε έστω για μια μέρα.

Προφανώς, δεν είχαμε καθόλου λεφτά. Έμενα στο σπίτι της μαμάς μου. Αρχίσαμε να γράφουμε γράμματα σε όλους. Πολύ γρήγορα αντιλαμβάνεσαι τι είναι αυτό που πρέπει να κάνεις για να το κατανοήσεις. Πώς δημιουργείς μια μέρα που θα ψηφιστεί από κάθε αρχηγό κράτους στο κόσμο, πώς κάνεις την πρώτη Μέρα Κατάπαυσης Πυρός και Ειρηνισμού, την 21η Σεπτεμβρίου; Ήθελα να είναι η 21η Σεπτεμβρίου γιατί ήταν ο αγαπημένος αριθμός του παππού μου. Ήταν αιχμάλωτος πολέμου. Είδε την βόμβα στο Ναγκασάκι να εκρηγνύεται. Δηλητηρίασε το αίμα του. Πέθανε όταν ήμουν 11 ετών. Ήταν ο ήρωας μου. Και ο λόγος που το 21 ήταν ο αριθμός: 700 άντρες έφυγαν, 23 ήρθαν πίσω, 2 πέθαναν στο σκάφος και 21 έπεσαν στο χώμα. Γι' αυτό θέλαμε η ημερομηνία να είναι η 21η του Σεπτέμβρη.

Έτσι ξεκινήσαμε αυτό το ταξίδι, και το προωθήσαμε το 1999. Γράψαμε σε αρχηγούς κρατών, στους πρεσβευτές τους, σε κατόχους του Νόμπελ ειρήνης, ιδιωτικούς οργανισμούς, θρησκείες, σε διάφορους οργανισμούς -- κυριολεκτικά γράψαμε στους πάντες. και πολύ γρήγορα άρχισαν να έρχονται απαντήσεις. Κι αρχίσαμε να χτίζουμε αυτή την υπόθεση. Θυμάμαι το πρώτο γράμμα. Ένα από τα πρώτα γράμματα ήταν από τον Δαλάι Λάμα. Φυσικά δεν είχαμε τα λεφτά, παίζαμε κιθάρα και μαζεύαμε τα λεφτά για τα γραμματόσημα της αλληλογραφίας που στέλναμε. Ένα γράμμα ήρθε από τον Δαλάι Λάμα κι έλεγε, «Αυτό είναι ένα απίστευτο πράγμα. Ελάτε να με δείτε. Θα ήθελα να μιλήσουμε για την πρώτη μέρα ειρήνης.» Κι εμείς δεν είχαμε τα λεφτά για την πτήση. Τηλεφώνησα στον σερ Μπομπ Άιλινγκ, που ήταν διευθυντής των βρετανικών αερογραμμών τότε, και του είπα: «Φίλε, πήραμε αυτή τη πρόσκληση. Θα μπορούσες να με βάλεις σε μια πτήση; Επειδή θα πάμε να τον δούμε.» Και φυσικά, πήγαμε και τον είδαμε και ήταν καταπληκτικά. Και μετά ο Δρ. Όσκαρ Άριας ανέλαβε δράση.

Για την ακρίβεια, αφήστε με να πάω πίσω σε αυτή τη διαφάνεια, επειδή όταν το ξεκινήσαμε το 1999 -- αυτή την ιδέα να δημιουργήσουμε τη πρώτη μέρα ανακωχής και μη-βίας -- καλέσαμε χιλιάδες ανθρώπους. Καλά όχι χιλιάδες -- εκατοντάδες ανθρώπους, πολλούς ανθρώπους -- όλο το τύπο, επειδή θα προσπαθούσαμε να δημιουργήσουμε την πρώτη Παγκόσμια Μέρα Ειρήνης, μια ειρηνική ημέρα. Τους καλέσαμε όλους, και κανείς από τον τύπο δεν εμφανίστηκε. Ήρθαν 114 άνθρωποι εκεί -- ήταν κυρίως φίλοι και συγγενείς μου. Κι αυτή ήταν κατά κάποιο τρόπο, η έναρξη αυτής της προσπάθειας. Αλλά δεν είχε σημασία επειδή το καταγράφαμε, και αυτό ήταν το ζητούμενο. Για μένα, ήταν κυρίως η διαδικασία. Δεν ήταν για το τελικό αποτέλεσμα. Κι αυτό είναι το ωραίο με την κάμερα. Λένε πως η πένα είναι ισχυρότερη από το σπαθί. Εγώ νομίζω πως είναι η κάμερα. Κι απλά μένοντας στη στιγμή όπου ήταν ένα πανέμορφο πράγμα και πραγματικά ενδυναμωτικό.

Τέλος πάντων, ξεκινήσαμε το ταξίδι. Κι εδώ βλέπετε ανθρώπους όπως την Μαίρη Ρόμπινσον, που πήγα να δω στη Γενεύη. Κόβω τα μαλλιά μου, μια κοντά, μια μακριά, επειδή κάθε φορά που έβλεπα τον Κόφι Ανάν, ανησυχούσα τόσο πολύ ότι θα νομίζει πως ήμουν χίπις, που τα έκοβα. Αυτό συνέβαινε. (Γέλια) Ναι, δεν ανησυχώ πια γι' αυτό. Έτσι, η Μαίρη Ρόμπινσον, μου είπε: «Είναι μια ιδέα της οποίας έχει έρθει η ώρα της. Αυτό πρέπει να γίνει.» Ο Κόφι Ανάν είπε: «Αυτό θα είναι ευεργετικό για τα στρατεύματά μου στο έδαφος.» Ο Οργανισμός Αφρικάνικης Ενότητας, με επικεφαλής εκείνη τη περίοδο, τον Σαλίμ Αχμέτ Σαλίμ, είπε, «Πρέπει να κάνω τις αφρικανικές χώρες ν' αναμιχθούν.» Ο Δρ. Όσκαρ Άριας, βραβευμένος με Νόμπελ ειρήνης, τώρα πρόεδρος της Κόστα Ρίκα, είπε, «Θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου.» Έτσι πήγα και είδα τον Άμρ Μούσσα στον Σύνδεσμο Αραβικών Κρατών. Συνάντησα τον Μαντέλα στις ειρηνευτικές συνομιλίες στην Αρούσα. Κι ούτω καθεξής, κι ούτω καθεξής, κι ούτω καθεξής -- καθώς έχτιζα την υπόθεση για ν' αποδείξω εάν αυτή η ιδέα θα έβγαζε νόημα.

Κι έπειτα ακούγαμε τους ανθρώπους. Καταγράφαμε τα πάντα. Έχω επισκεφτεί 76 χώρες τα τελευταία 12 χρόνια. Πάντα μιλούσα με γυναίκες και παιδιά όπου πήγαινα. Έχω καταγράψει 44 χιλιάδες νεαρούς ανθρώπους. Έχω ηχογραφήσει περίπου 900 ώρες από τις σκέψεις τους. Έχω πολύ ξεκάθαρη εικόνα για το πώς νιώθουν οι νέοι άνθρωποι όταν τους μιλάς γι' αυτή την ιδέα της αφετηρίας για τις πράξεις τους προς έναν πιο ειρηνικό κόσμο μέσω της ποίησης τους, της τέχνης τους, της λογοτεχνίας τους, της μουσικής τους, των αθλημάτων τους, οτιδήποτε κι αν είναι αυτό. Κι ακούγαμε τους πάντες.

Ήταν απίστευτο να δουλεύεις με τα Ηνωμένα Έθνη, με μη-κυβερνητικούς οργανισμούς, χτίζοντας αυτή την υπόθεση. Ένιωθα ότι παρουσίαζα μια υπόθεση εκ μέρους της παγκόσμιας κοινότητας για να προσπαθήσει να δημιουργήσει αυτή τη μέρα. Κι όσο πιο δυνατή και λεπτομερής ήταν η υπόθεση, τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα είχαμε να δημιουργήσουμε αυτή τη μέρα. Και ήταν αυτό το πράγμα, αυτό, όπου για την ακρίβεια ήμουν στην αρχή και σκεφτόμουν πως ό,τι κι αν γινόταν, δεν είχε σημασία. Δεν είχε σημασία αν δεν δημιουργούσε μια μέρα ειρήνης. Γεγονός ήταν, πως αν προσπαθούσα και δεν πετύχαινε, τότε θα μπορούσα να κάνω μια δήλωση για το πόσο απρόθυμη είναι η παγκόσμια κοινότητα να ενωθεί - μέχρι που, ήταν στη Σομαλία, σηκώνοντας εκείνο το νεαρό κορίτσι. Αυτό το μικρό παιδί που είχε χάσει περίπου μιάμιση ίντσα από το πόδι της χωρίς αντισηπτικό, κι αυτό το νεαρό αγόρι που ήταν στρατιώτης, και μου είπε ότι είχε σκοτώσει ανθρώπους -- ήταν περίπου 12 ετών -- αυτά τα πράγματα με έκαναν να συνειδητοποιήσω πως αυτό δεν ήταν μια ταινία που απλά θα μπορούσα να σταματήσω. Και πράγματι, εκείνη τη στιγμή, κάτι μου συνέβη, το οποίο προφανώς με έκανε να πω, «Θα το καταγράψω. Αν αυτή είναι η μόνη ταινία που θα κάνω ποτέ, θα το καταγράψω μέχρι αυτό να γίνει πραγματικότητα.» Επειδή πρέπει να σταματήσουμε, πρέπει να κάνουμε κάτι εκεί που θα ενωθούμε - πέρα από κάθε πολιτική και θρησκεία που, σαν νεαρό άνθρωπο, με μπερδεύουν. Δεν ξέρω πώς να εμπλακώ σε αυτή τη διαδικασία.

Κι έπειτα, στις επτά του Σεπτέμβρη, προσκλήθηκα στη Νέα Υόρκη. H Κοσταρικανή κυβέρνηση και η Βρετανική κυβέρνηση είχαν προωθήσει στη γενική συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, με 54 συν-χορηγούς, την ιδέα της πρώτης Μέρας Ανακωχής και Μη-βιας, ως μια σταθερή ημερομηνία, την 21η Σεπτεμβρίου, και είχε υιοθετηθεί ομόφωνα από κάθε αρχηγό κράτους στο κόσμο. (Χειροκρότημα) Ναι, αλλά υπήρχαν εκατοντάδες άτομα προφανώς που το έκαναν αυτό πραγματικότητα. Και τους ευχαριστώ όλους. Αυτή ήταν μια απίστευτη στιγμή. Ήμουν στη κορυφή της ιεραρχίας και το έβλεπα να συμβαίνει. Και όπως ανέφερα, όταν ξεκίνησε, ήμασταν στο συνεδριακό κέντρο, και δεν υπήρχαν δημοσιογράφοι. Και σκεφτόμουν τώρα: «Ο τύπος σίγουρα θ' ακούσει γι' αυτή την ιστορία.» Και ξαφνικά, αρχίσαμε να καθιερώνουμε αυτή τη μέρα.

Ο Κόφι Ανάν με κάλεσε το πρωινό της 11ης Σεπτεμβρίου να δώσω μια συνέντευξη τύπου. Ήταν 8 το πρωί όταν στάθηκα εκεί. Τον περίμενα να κατέβει κάτω και ήξερα πως ήταν στο δρόμο. Προφανώς ποτέ δεν κατέβηκε. Η δήλωση δεν έγινε ποτέ. Δεν ειπώθηκε στο κόσμο ότι υπήρχε μια παγκόσμια ημέρα κατάπαυσης του πυρός και ειρηνισμού. Και ήταν προφανώς μια τραγική στιγμή για τους χιλιάδες ανθρώπους που έχασαν τις ζωές τους, εκεί και διαδοχικά σε όλο το κόσμο. Δεν συνέβηκε ποτέ. Θυμάμαι ότι σκεφτόμουν: «Αυτός είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο πρέπει να δουλέψουμε ακόμη πιο σκληρά. Και πρέπει να κάνουμε αυτή τη μέρα να δουλέψει. Έχει δημιουργηθεί· και κανείς δεν το ξέρει. Αλλά πρέπει να συνεχίσουμε αυτό το ταξίδι, και πρέπει να το πούμε στο κόσμο, και πρέπει να αποδείξουμε ότι μπορεί να δουλέψει.»

Έφυγα από τη Νέα Υόρκη φρικαρισμένος, αλλά στη πραγματικότητα ενδυναμωμένος. Εμπνεύστηκα από τις πιθανότητες ότι αν δούλευε, ίσως δεν θα βλέπαμε πράγματα σαν και αυτό. Θυμάμαι όταν έβγαλα την ταινία και την πήγα σε κυνικούς. Έδειχνα τη ταινία, και θυμάμαι ήμουν στο Ισραήλ και έπεσε μεγάλο θάψιμο από μερικούς τύπους που είδαν τη ταινία -- είναι απλά μια μέρα ειρήνης, δεν σημαίνει τίποτα. Δεν θα δουλέψει, δεν θα σταματήσετε τις μάχες στο Αφγανιστάν· οι Ταλιμπάν δεν θα ακούσουν, κτλ κτλ. Είναι απλά συμβολικό. Κι αυτό ήταν ακόμη χειρότερο από αυτό που πραγματικά μόλις είχε συμβεί, με πολλούς τρόπους, επειδή δεν γινόταν να μην δουλέψει. Είχα μιλήσει στη Σομαλία, στο Μπουρούντι, στη Γάζα, στη Δυτική Όχθη, στην Ινδία, στη Σρι Λάνκα, στο Κονγκό, όπου και αν ήταν, και όλοι μου έλεγαν, «Αν μπορέσεις να δημιουργήσεις ένα παράθυρο ευκαιρίας, μπορούμε να φέρουμε βοήθεια, να εμβολιάσουμε παιδιά. Τα παιδιά μπορούν να ωθήσουν τις μελέτες τους. Μπορούν να ενωθούν. Μπορούν να συνεργαστούν. Αν οι άνθρωποι σταματούσαν, θα σώζονταν ζωές.» Αυτό άκουγα. Και το άκουγα αυτό ΑΠΟ ανθρώπους που καταλάβαιναν στ' αλήθεια τι σήμαιναν οι διαμάχες.

Έτσι πήγα πίσω στα Ηνωμένα Έθνη. Αποφάσισα ότι θα συνέχιζα να βιντεοσκοπώ και θα έκανα κι άλλη ταινία. Γύρισα πίσω στα Ηνωμένα Έθνη για άλλα δύο χρόνια. Αρχίσαμε να κινούμαστε γύρω από τους διαδρόμους της γραφειοκρατίας των Η. Ε., των κυβερνήσεων και των ιδιωτικών οργανισμών, προσπαθώντας απεγνωσμένα να βρούμε κάποιον να βγει μπροστά και να κάνει μια προσπάθεια, να δει αν μπορούμε να το κάνουμε πραγματικότητα. Μετά από πολλές-πολλές συναντήσεις προφανώς, χαίρομαι που αυτός ο άνθρωπος, ο Αχμάτ Φάουζι, ένας από τους ήρωές μου και μέντορας μου αλήθεια, κατάφερε να κάνει την UNICEF να συμμετάσχει. Και από τη UNICEF, ο Θεός να τους ευλογεί, είπαν: «Εντάξει θα κάνουμε μια προσπάθεια.» Κι έπειτα η UNAMA αναμίχθηκε στο Αφγανιστάν. Ήταν ιστορικό. Θα μπορούσε να δουλέψει στο Αφγανιστάν με την UNAMA και τη WHO και την κοινωνία κτλ, κτλ; Και τα έγραφα όλα σε φιλμ, τα κατέγραφα και σκεφτόμουν: «Αυτό είναι. Αυτή είναι η πιθανότητα που έχουμε να δουλέψει. Αλλά ακόμη και αν αποτύχει, τουλάχιστον ο δρόμος άνοιξε και υπάρχει μια πιθανότητα.»

Έτσι γύρισα στο Λονδίνο, και πήγα κι είδα αυτό το παλικάρι, τον Τζουντ Λόου. Τον συνάντησα επειδή ήταν ηθοποιός, κι ήμουν κι εγώ ηθοποιός. Είχα μια σύνδεση μαζί του, επειδή τον χρειαζόμασταν να πάει στο τύπο, χρειαζόμασταν αυτό το θέλγητρο, χρειαζόμασταν την ανάμιξη των μέσων. Επειδή αν το φουσκώναμε λίγο, ίσως άκουγαν περισσότεροι άνθρωποι και θα ήταν κι άλλοι - όταν μπήκαμε σε συγκεκριμένες περιοχές, ίσως να υπήρχαν περισσότεροι ενδιαφερόμενοι. Και ίσως θα μας βοηθούσαν οικονομικά λίγο περισσότερο, κάτι που ήταν απελπιστικά δύσκολο. Δεν θα μπω σε αυτό. Έτσι ο Τζούντ είπε: «Εντάξει, θα κάνω μερικές δηλώσεις για σένα.»

Καθώς κινηματογραφούσα αυτές τις δηλώσεις, μου είπε: «Πού θα πας μετά;» Του είπα: «Θα πάω στο Αφγανιστάν.» Μου λέει: «αλήθεια;» Μπορούσα να δω στα μάτια του ένα ενδιαφέρον. Έτσι του είπα: «Θέλεις να έρθεις μαζί μου; Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον αν ερχόσουν. Θα βοηθούσε και θα τραβούσε τη προσοχή. Κι αυτή η προσοχή θα αναμόχλευε την κατάσταση, όπως επίσης κι όλες τις άλλες πλευρές της.» Νομίζω πως υπάρχει ένας αριθμός επιπέδων για την επιτυχία. Πρώτο είναι πως πρέπει να έχεις μια σπουδαία ιδέα. Το άλλο είναι ότι πρέπει να έχεις ένα σώμα υποστηρικτών, πρέπει να έχεις χρηματοδότηση, και πρέπει να είσαι ικανός να ευαισθητοποιήσεις. Στη πραγματικότητα δεν θα μπορούσα ποτέ να ευαισθητοποιήσω από μόνος μου, ανεξαρτήτως τι είχα πετύχει. Έτσι αυτοί οι τύποι ήταν απολύτως απαραίτητοι. Έτσι είπε το ναι, και βρεθήκαμε στο Αφγανιστάν.

Ήταν πραγματικά απίστευτο όταν προσγειωθήκαμε εκεί. Μιλούσα σε διάφορους ανθρώπους, και μου έλεγαν, «Πρέπει να τους κάνεις όλους να αναμιχθούν εδώ. Δεν μπορείς απλά να περιμένεις να δουλέψει από μόνο του. Πρέπει να βγεις έξω και να δουλέψεις.» Αυτό κάναμε και ταξιδέψαμε γύρω, και μιλήσαμε σε ηλικιωμένους, σε γιατρούς, μιλήσαμε σε νοσοκόμους, οργανώσαμε συνεντεύξεις τύπου, βγήκαμε έξω με στρατιώτες, Μιλήσαμε με τον ISAF, μιλήσαμε με το ΝΑΤΟ, μιλήσαμε με την Βρετανική κυβέρνηση. Βασικά μιλήσαμε με τους πάντες -- μέσα κι έξω απ' τα σχολεία, με υπουργούς παιδείας, κάνοντας αυτές τις συνεντεύξεις τύπου, οι οποίες φυσικά τώρα, ήταν γεμάτες με δημοσιογράφους, όλοι ήταν εκεί. Υπήρχε ενδιαφέρον γι' αυτό που συνέβαινε. Αυτή η καταπληκτική γυναίκα, η Φατίμα Μαγκαλάνι, ήταν απολύτως καταλυτική για ό,τι γινόταν καθώς ήταν η εκπρόσωπος της αντίστασης ενάντια στους Ρώσους. Το Αφγανικό της δίκτυο εξαπλωνόταν παντού. Ήταν πραγματικά χρήσιμη για τη μεταφορά του μηνύματος.

Κι έπειτα γυρίσαμε σπίτι. Κάπως τα καταφέραμε. Τώρα έπρεπε να περιμένουμε να δούμε τι θα γινόταν. Πήγα σπίτι, και θυμάμαι ένας από την ομάδα, μου έφερε ένα γράμμα από τους Ταλιμπάν. Κι αυτό το γράμμα βασικά έλεγε: «Θα παρατηρήσουμε αυτή τη μέρα. Θα παρατηρήσουμε αυτή τη μέρα. Το βλέπουμε σαν ένα παράθυρο ευκαιρίας. Και δεν θα εμπλακούμε. Δεν πρόκειται να εμπλακούμε.» Και αυτό σήμαινε ότι οι εργαζόμενοι στον ανθρωπιστικό τομέα δεν θα απαγάγονταν και δεν θα σκοτώνονταν. Κι έπειτα ξαφνικά, ήξερα φυσικά σ' αυτό το σημείο, πως υπήρχε μια πιθανότητα. Μέρες αργότερα, 1.6 εκατομμύρια παιδιά είχαν εμβολιαστεί για πολιομυελίτιδα επειδή σταμάτησαν όλοι. (Χειροκρότημα) Και όπως στη γενική συνέλευση, προφανώς ήταν η πιο υπέροχη, υπέροχη στιγμή.

Έτσι μοντάραμε την ταινία και την τελειώσαμε επειδή έπρεπε να γυρίσουμε πίσω. Την μεταγλωττίσαμε σε Ντάρι και Πάστο. Τη μεταγλωττίσαμε στις τοπικές διαλέκτους. Πήγαμε πίσω στο Αφγανιστάν, επειδή ο επόμενος χρόνος πλησίαζε και θέλαμε να τους υποστηρίξουμε. Αλλά το πιο σημαντικό ήταν πως θέλαμε να πάμε πίσω, επειδή αυτοί οι άνθρωποι στο Αφγανιστάν είναι οι ήρωες. Ήταν οι άνθρωποι που πίστευαν στην ειρήνη και στις δυνατότητές της, κτλ, κτλ. -- και την έκαναν πραγματικότητα. Θέλαμε να γυρίσουμε και να τους δείξουμε τη ταινία και να πούμε: «Κοιτάξτε, εσείς το κάνατε αυτό δυνατό. Και σας ευχαριστούμε πάρα πολύ.» Και τους δώσαμε τι ταινία. Προφανώς προβλήθηκε, και ήταν καταπληκτικό.

Και μετά εκείνον το χρόνο, εκείνο το χρόνο το 2008, ήρθε αυτή η δήλωση της ISAF από τη Καμπούλ, Αφγανιστάν, στις 17 του Σεπτέμβρη: «Ο στρατηγός Στάνλεϊ Μακ Κρύσταλ, διοικητής των διεθνών δυνάμεων ασφαλείας και βοήθειας στο Αφγανιστάν, ανακοίνωσε σήμερα ότι η ISAF δεν θα διεξάγει καμία επιθετική στρατιωτική επιχείρηση στις 21 Σεπτεμβρίου.» Έλεγαν ότι θα σταματήσουν. Και μετά ήταν αυτή η άλλη δήλωση που ήρθε από το Τμήμα Ασφαλείας λέγοντας ότι, στο Αφγανιστάν, λόγω αυτής της δουλειάς, η βία είχε μειωθεί κατά 70 τοις εκατό. 70 τοις εκατό μείωση στη βία για εκείνη τη μέρα τουλάχιστον. Και αυτό πραγματικά με άφησε άφωνο σχεδόν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Θυμάμαι είχα κολλήσει στη Νέα Υόρκη, αυτή τη φορά λόγω του ηφαιστείου, το οποίο ήταν προφανώς πολύ λιγότερο ζημιογόνο. Ήμουν εκεί και σκεφτόμουν τι συνέβαινε. Σκεφτόμουν συνεχώς εκείνο το 70 τοις εκατό. 70 τοις εκατό μείωση της βίας -- σε κάτι που όλοι έλεγαν πως ήταν εντελώς αδύνατο και δεν μπορούσες να το κάνεις. Και αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι αν μπορούμε να έχουμε 70 τοις εκατό στο Αφγανιστάν, τότε σίγουρα μπορούμε να έχουμε 70 τοις εκατό παντού. Πρέπει να προσπαθήσουμε για παγκόσμια ανακωχή. Πρέπει να εκμεταλλευτούμε αυτή τη μέρα κατάπαυσης του πυρός και μη-βίας και να προσπαθήσουμε για παγκόσμια ανακωχή, να πάμε για τη μεγαλύτερη καταγεγραμμένη παύση των εχθροπραξιών, τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς.

Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε. Και στις 21 του Σεπτέμβρη φέτος, θα ξεκινήσουμε αυτή την εκστρατεία στην αρένα Ο2, θα ξεκινήσουμε αυτή τη διαδικασία, να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε τη μεγαλύτερη καταγεγραμμένη παύση των εχθροπραξιών. Θα χρησιμοποιήσουμε κάθε λογής τεχνικές -- θα έχουμε χορό και μέσα κοινωνικής δικτύωσης επισκέψεις στο Facebook και στην ιστοσελίδα, υπογραφές της αίτησης. Είναι και στις έξι επίσημες γλώσσες των Ηνωμένων Εθνών. Και θα συνδεθούμε παγκόσμια με κυβερνήσεις, μη-κυβερνητικούς οργανισμούς, παιδεία, συντεχνίες, αθλητισμό. Μπορείτε να δείτε το εκπαιδευτικό κουτί εδώ. Αυτή τη στιγμή έχουμε πόρους σε 174 χώρες προσπαθώντας να κάνουμε τους νέους να είναι η κινητήριος δύναμη πίσω από το όραμα αυτής της παγκόσμιας ανακωχής. Φυσικά η σωτηρία ανθρώπινων ζωών αυξάνεται, οι ιδέες βοηθούν.

Η σύνδεση με τους Ολυμπιακούς αγώνες -- Πήγα και είδα τον Σεμπ Κόε. Του είπα: « Το Λονδίνο 2012 αφορά την ανακωχή. Τελικά γι' αυτό πρόκειται.» Γιατί να μην συνεργαστούμε όλοι μαζί; Γιατί να μην κάνουμε ανακωχή; Γιατί να μην υποστηρίξετε την διαδικασία της μεγαλύτερης παγκόσμιας ανακωχής; Θα κάνουμε μια καινούργια ταινία γι' αυτή τη διαδικασία. Θα χρησιμοποιήσουμε τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο. Αυτή τη Μέρα Ειρήνης, διεξάγονται χιλιάδες ποδοσφαιρικοί αγώνες, από τις φαβέλες της Βραζιλίας μέχρι οπουδήποτε θα μπορούσε να ήταν αυτό. Έτσι, χρησιμοποιούμε όλους αυτούς τους τρόπους για να εμπνεύσουμε την ατομική δράση. Τελικά, πρέπει να το δοκιμάσουμε αυτό. Πρέπει να δουλέψουμε μαζί.

Και όταν στέκομαι εδώ, μπροστά σε όλους εσάς, και στους ανθρώπους που θα παρακολουθήσουν αυτά τα πράγματα, είμαι ενθουσιασμένος εκ μέρους όλων όσων έχω γνωρίσει, επειδή υπάρχει πιθανότητα ο κόσμος μας να μπορεί να ενωθεί, επειδή μπορούμε να γίνουμε ένα, επειδή μπορούμε να ανυψώσουμε το επίπεδο της συνείδησης γύρω από στοιχειώδη θέματα, που τέθηκαν από συγκεκριμένα άτομα. Ήμουν με τον Μπραχίμι, τον Πρέσβη Μπραχίμι. Νομίζω είναι ένας από τους πιο απίστευτους άντρες όσον αφορά τη διεθνή πολιτική -- στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ. Είναι ένας καταπληκτικός άνθρωπος. Μίλησα μαζί του πριν μερικές εβδομάδες. Και του είπα: «Κύριε. Μπραχίμι, είναι τρελό να προσπαθούμε για μια παγκόσμια ανακωχή; Είναι εφικτό; Είναι αλήθεια δυνατόν να το κάνουμε αυτό;» Και είπε: «Είναι απολύτως εφικτό.» Του είπα: «Εσείς τι θα κάνατε; Θα πηγαίνατε σε κυβερνήσεις και γραφεία και θα χρησιμοποιούσατε το σύστημα;» Είπε: «Όχι, θα μιλούσα σε κοινούς ανθρώπους.» Τα πάντα είναι για αυτούς τους ανθρώπους. Είναι όλα για σένα και για μένα. Όλα αφορούν τις συνεργασίες. Είναι όλα για το σώμα των υποστηρικτών σας, είναι όλα για τις επιχειρήσεις σας. Επειδή μαζί, δουλεύοντας μαζί, πιστεύω σοβαρά ότι μπορούμε ν' αρχίσουμε ν' αλλάζουμε τα πράγματα.

Υπάρχει ένας θαυμάσιος άνθρωπος που κάθεται στο ακροατήριο και δεν ξέρω πού είναι, ο οποίος μου είπε πριν μερικές μέρες -- επειδή έκανα λίγη πρόβα -- είπε: «Σκεφτόμουν γι' αυτή τη μέρα και την φανταζόμουν σαν ένα τετράγωνο με 365 τετράγωνα, και ένα από αυτά είναι λευκό.» Με έκανε να σκεφτώ ένα ποτήρι νερό, που είναι καθαρό. Αν βάλεις μια σταγόνα, μια σταγόνα από οτιδήποτε, μέσα σ' εκείνο το νερό, θα το αλλάξει για πάντα.

Δουλεύοντας μαζί, μπορούμε να δημιουργήσουμε ειρήνη μια μέρα. Ευχαριστώ ΤΕD. Ευχαριστώ.

(Χειροκρότημα)

Ευχαριστώ.

(Χειροκρότημα)

Ευχαριστώ πολύ.

(Χειροκρότημα)

Ευχαριστώ πάρα πολύ. Ευχαριστώ.